Gracja Koziołek. Jakoś to odkręcę!

Są takie książki dla dzieci, przy których dorośli mają tylko jeden problem: muszą pilnować, aby nie śmiać się głośniej niż młody czytelnik! Mam wrażenie, że „Jakoś to odkręcę”, drugi tom serii o Gracji Koziołek, to właśnie jedna z tych pozycji. Tutaj nie wystarczy po prostu czytać-trzeba jeszcze trochę pograć głosem, uruchomić wyobraźnię, naśladować odgłosy i czasami przełamać własne opory. A jeśli ktoś, tak jak ja, nie ma za grosz talentu aktorskiego, to spokojnie. Właśnie w tym tkwi cała zabawa!
Tym razem Grejs ma naprawdę o czym opowiadać! Deszcz leje bez końca, przyjaciół, jak na złość, nie ma w pobliżu, a dziewczynka zaczyna mieć już serdecznie dość całej sytuacji. W przypływie złości postanawia napisać, co tak naprawdę myśli o otaczających ją ludziach. Swoje przemyślenia zamyka w butelce, licząc na to, że wiadomość popłynie gdzieś daleko. Tylko że zamiast do morza butelka trafia do jeziora, a jej zawartość wpada w niepowołane ręce. No i zaczyna się jazda bez trzymanki! Grejs musi teraz jakoś wybrnąć z własnych słów, a jak się pewnie domyślacie, im bardziej próbuje naprawić sytuację, tym ciekawiej się robi. Autorka, Justyna Drzewicka, świetnie pokazuje, jak jedna pochopna decyzja może uruchomić całą lawinę zdarzeń.
Ale wiecie, co mnie w tej książce kupiło najbardziej? Nie sama historia, choć ta jest naprawdę zabawna, nie ilustracje Bartka Brosza, które świetnie uzupełniają opowieść, ale te wszystkie krótkie dźwięki, odgłosy i zabawy słowem! To jest po prostu genialne! Czytając, nie można przejść obok nich obojętnie. Trzeba je wypowiedzieć na głos, odpowiednio zaakcentować, czasami przeciągnąć, czasami zrobić z siebie niemal jednoosobową orkiestrę. I nagle zwykłe czytanie zmienia się w mały spektakl. Nie mam żadnego talentu aktorskiego, nie jestem mistrzynią modulowania głosu, a mimo to złapałam się na tym, że z ogromną przyjemnością odgrywam te wszystkie dźwięki. I wiecie co? Bawiłam się przy tym znakomicie! Właściwie im mniej człowiek ma oporów przed wygłupianiem się, tym lepsza zabawa. A dzieci? Podejrzewam, że będą zachwycone. Takie książki sprawiają, że dzieci nie tylko słuchają historii, ale zaczynają w niej uczestniczyć. Śmieją się, komentują, naśladują bohaterów, a czasami same wymyślają własne wersje odgłosów. Czarno-białe rysunki Bartka Brosza to dla mnie mistrzostwo, ponieważ doskonale oddają emocje towarzyszące bohaterom. Jednak nie myślcie, że dostajemy wyłącznie porcję śmiechu. Pod tą całą zwariowaną historią kryje się coś, o czym warto porozmawiać z dzieckiem. Grejs uczy się, że słowa mają znaczenie.
Mocno nagłaśniany problem, taki jak szydzenie na grupach klasowych, towarzyskich, wyśmiewanie, hejtowanie kogoś tylko dlatego, że nie pasje nam czyjś wygląd, zachowanie. Uważam, że złe słowo jest tak bolesne jak przemoc fizyczna. Ile to razy wypowiedziane słowo chciało się cofnąć? Szczególnie te wypowiedziane lub napisane pod wpływem złości. Czasami chcemy komuś po prostu dopiec, wylać z siebie wszystkie emocje, a dopiero później dociera do nas, że nie tak miało być. I co wtedy? Czy można cofnąć to, co już się powiedziało? Jak przeprosić? Jak naprawić własny błąd? I czy zawsze warto oceniać innych na podstawie pierwszego wrażenia? Wybaczyć można, ale zapomnieć? To idealny moment na rozmowę z dziećmi, bez robienia im kolejnego wykładu o tym, jak powinny się zachowywać. Bo przecież każdy popełnia błędy. My, dorośli, również, choć czasami udajemy, że jest inaczej. Bardzo lubię, kiedy literatura dziecięca nie traktuje młodych czytelników jak osób, którym trzeba wszystko podać na tacy. Tutaj jest miejsce na emocje, pomyłki, przyjaźń, humor i wyciąganie własnych wniosków. Dla kogo jest ta książka? Przede wszystkim dla dzieci mniej więcej w wieku 9-12 lat a dla mnie do 99+, bo dorosłym też wypadałoby przypomnieć o prawidłowym postępowaniu wobec innej osoby.
Książka idealna też jest dla dzieci, które dopiero zaczynają swoją przygodę z czytaniem, a rodzicom? Powiem może tak: nie omijajcie tej książki tylko dlatego, że jest przeznaczona dla młodszych czytelników. Naprawdę można się przy niej świetnie bawić! Co więcej, wspólne czytanie może stać się jednym z tych małych rodzinnych rytuałów, na które wszyscy czekają. Wyobrażam sobie rodzeństwo przekrzykujące się, kto lepiej naśladuje dany odgłos, m.in. GRACJAAAA… rodzica próbującego zachować powagę i babcię, która po pięciu minutach również daje się wciągnąć w tę zabawę. I właśnie o to chodzi! Żeby książka była pretekstem do wspólnego śmiechu, wygłupów i spędzenia czasu razem. „Jakoś to odkręcę” to dla mnie świetny przykład na to, że książka dla dzieci może dostarczyć rozrywki całej rodzinie. Grejś potrafi narobić niezłego zamieszania, ale robi to w taki sposób, że trudno się na nią gniewać. I wiecie co? Mam nadzieję, że jeszcze nie raz będę miała okazję odwiedzić Koziołkowo, bo z takimi bohaterami zwyczajnie nie można się nudzić! Moja rada dla rodziców: czytajcie na głos! Nie wstydźcie się przesadnej intonacji i absolutnie nie próbujcie być poważni. W tej książce to się po prostu nie opłaca! 😁