Koan dla niecierpliwych

Koan dla niecierpliwych Bartosza Niewarta to konsekwentnie zrealizowany projekt poetycki. Próby uchwycenia klucza interpretacyjnego można szukać się już w tytule. Odwołanie do paradoksalnego pytania w tradycji zen koanu nie jest jedynie efektowną metaforą, a zasadą konstrukcyjną. Tekst poematu stanowi rozbudowany ciąg literackich krótkich spięć sensu, nie prowadzących ku rozwiązaniu, a intensyfikacji doświadczenia poznawczego.

Niewart świadomie destabilizuje linearną narrację, budując efekty z fragmentów, wariantów i cykli, przypominających szkatułkowy układ znaczeń. Strategia taka wpisuje się w estetykę postmodernistyczną i przede wszystkim realizuje koanową logikę miast ciągłości oferuje gwałtowne przeskoki, nie konkluzje, a chwile zawieszenia. Czytelnik, zmuszony do porzucenia oczekiwań wobec spójnej fabuły, skupia się w trybie uważnej, medytacyjnej lektury.

Język gęsty, aforystyczny, operuje paradoksem i przesunięciem znaczeń. Frazy funkcjonują jak współczesne koany nie komunikując, ile inicjując proces myślowy, wymykający się jednoznacznym interpretacjom. Niewart wykorzystuje potencjał języka jako narzędzia tworzenia i podważania sensu.

Bogata sieć odniesień kulturowych, od Pynchona, Hardinga po Tuwima, nie jest jedynie ornamentem, a elementem gry intertekstualnej. Wysokie i niskie rejestry kultury współistnieją, co wzmacnia efekt poznawczej dezorientacji, zgodnie ze struktura koanu.

Pod płaszczykiem formalnej eksperymentalności jawi się spójny wymiar egzystencjalny. Poemat diagnozuje stan powikłań po normalności rzeczywistości, w której język traci stabilność, a tożsamość jest rozproszona. Nie jest to jednak wizja czysto katastroficzna. Przeciwnie, tekst zachowuje intelektualną żywotność i rodzaj ironicznego dystansu, pozwalający traktować go jako laboratorium sensów, a nie diagnozę kryzysu.

Najciekawsze napięcie buduje zawarte w tytule zestawienie: koan i niecierpliwość pierwszy zakłada długotrwałą kontemplację i rezygnację z natychmiastowego rozumienia, natomiast współczesny niecierpliwy odbiorca oczekuje szybkiej interpretacji. Poemat Niewarta świadomie gra kontrastem, wystawiając czytelnika na próbę: albo zaakceptuje warunki gry i wejdzie w rytm tekstu, albo pozostanie na powierzchni pozornego chaosu.

Koan dla niecierpliwych jest niewątpliwie utworem wymagającym i wysoce satysfakcjonującym. Nie daje bowiem odpowiedzi, a inicjuje proces poznania podobnie, jak czyni koan, zatrzymując racjonalne myślenie, będące przeszkodą w postrzeganiu rzeczywistości taką, jaka jest. To poezja, która nie tyle chce i musi być zrozumiana, ile przeżyta, a na pewno przeczytana.

Mariusz Sambor