Nasz naszego naszemu naszym

Spokojni, którzy nie niosą pomocy, albowiem nie dręczą się po nocach, że mogli zrobić więcej. Spokojni, którzy nie doznali, że pomaganie może być źródłem pogardy i wstydu. Spokojni, bo nie poznali samych siebie ani ceny za swój spokój. Książkę Anny Dąbrowskiej można czytać jako oskarżenie i jako rachunek sumienia, jako zimną analizę polityki strachu i jako poetycką spowiedź poranionej duszy. Ale czytać trzeba, koniecznie. Masz już dość ? pyta autorka w połowie drogi. Tak , mam dość. Ale czytam dalej, przecież jestem Polakiem a ci podobno słyną z odwagi. (Tekst dziennikarza i pisarza Macieja Zaremby Bielawskiego.)