Skoro już. Tomik poetycki

Tomik poetycki SKORO JUŻ to kolejne dzieło poety ukrywającego się pod pseudonimem Alek Skarga. Tak jak i w poprzednich tomikach poety, wiersze tego zbioru nie należą do łatwych w czytaniu.Wymagają dużej świadomości, głębokiej wiedzy filozoficznej, umiejętności myślenia lateralnego i synergii.
W wierszu "Własna życia paruzja" autor pisze:
Czy pieczęć życia, czy uzdatnienie do wolności
czy oczekiwania na szczęście?
to wszystko w tobie zmienia się w ciszę
głęboką ciszę zmierzchu uczoności
za wszelką cenę
umyślności, zmyślności, uzasadnialności pędzących
za metafizyczną miedzę
znękanych wysiłków logicznego serca
tonącego w płomieniach tęsknot do pełni
za dniem odchodzącym w - jaźni
za ciałem wyśnionym w - ja
za duszą w skale wykutą w - i oni
nie tylko jej - Ziemi, ale i twoją - chaty
czy deszcz, czy śnieg, czy błyskawice
słońce twych wspomnień horyzont czerwieni
na progu sieni jesieni iluzji własnej życia paruzji

Paruzja, to grecki termin oznaczający w dosłownym tłumaczeniu obecność, przyjście, pojawienie się, jednak poeta używa go nie tyle w szerszym biblijnym rozumieniu, jako określenie Dnia Pańskiego lub Drugiego przyjścia, na które czeka cały świat, a raczej własnego powrotu, być może "w innym ja". Jego wiersze z pewnością można zaliczyć do tzw.nurtu wierszy metapsychologicznych.Przedstawicielem tego nurtu jest T. S. Eliot. Niewątpliwie Alek Skarga ze swoimi tekstami nie jest jego naśladowcą. Ale jest na pewno na rynku polskim jego wielkim spadkobiercą.

Zapraszam do lektury!
O Autorze:
Alek Skarga rocznik 1958; urodzony w Dębicy; absolwent Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Jagiellońskiego oraz Wydziału Prawa, Administracji i Ekonomii Uniwersytetu Wrocławskiego. Debiutował w czasie studiów w latach 80. XX wieku publikując swoje wiersze w Zeszytach Naukowych Koła Polonistów UJ redagowanych pod patronatem prof. Jana Błońskiego. Niezależną poezję tworzy od szkolnych lat. Wiersze łączy z poetyckimi fotografiami, które sam wykonuje. Twórczość jego nazwana została kiedyś "poezją rozdarcia posierpniowego", zestawiana była z twórczością Barańczaka i Kornhausera jako rozwinięcie i dopełnienie Nowej Fali. Dzisiaj również dotyka aktualnych problemów, opisuje rzeczywistość wokół nas i społeczne nastroje; nie stroni od psychologizmu i uniwersalizmu oraz odniesień do otaczającej nas przyrody. Skarga jest kontestatorem; jego postawa kontestacyjna wyrasta z tradycji końca lat 60. XX w., tej, którą znaczyła wolność wpisana w bunt zwolenników pojednania z Naturą, Bogiem i Muzyką. Ta linia poetyckiej genealogii jest echem przeszłości, wyrazem ufności wobec świata, czy też wyrazem XX-wiecznego idealizmu. Ten rodzaj kontestacji jest ucieczką od rzeczywistości w marzenie w celu ochrony przed skażeniem ciała, duszy, a nawet myśli (Oleschko, Paluszkiewicz).

Stron 90