Słowa pisane w ciemności

Książka poetycka Sławomira Krzyśki to przykład subtelnej rozmowy z przeszłością, ciszą i samym sobą. Są to wiersze zakorzenione w autentycznym doświadczeniu, w których poeta nie przeprowadza formalnych eksperymentów, lecz komunikatywnym językiem próbuje ocalić to, co kruche i ulotne. Autor dokonuje swoistej wiwisekcji problemów egzystencjalnych, jednak bez emocjonalnego ekshibicjonizmu. W Słowach pisanych w ciemności refleksja wanitatywna miesza się ze skromnym, nieśmiałym poszukiwaniem zrozumienia i nadziei. To również liryczna opowieść o samotności i tęsknocie. W książce znajdują się także ilustracje Sebastiana Kudasa, które wraz z tekstami poetyckimi komponują się w spójną, nieoczywistą całość.