Tylko z Tobą jestem sobą

„Tylko z tobą jestem sobą” to historia dobra na wielu płaszczyznach. Poznajemy Mikołaja i to z jego perspektywa jest tu opisana. Jest naszym głównym bohaterem, który właśnie skończył wakacje i zaczyna rok szkolny. Razem ze swoją kuzynką Moniką i przyjacielem Piotrem wybrali tę samą klasę z nadzieją na udane 5 lat razem. Jednak hmm… Los postanawia zrobić im psikusa i przydzielić Mikołaja do innej klasy. Żeby wam to dobrze zobrazować… Było sporo chętnych na ten kierunek, więc utworzyli klasę męską [ w której jest Mikołaj ] i klasę mieszaną z innym kierunkiem [ tam jest Monika i Piotrek]. Jest to dla nich szok, ogrom emocji, ale niestety decyzja zapadła i nie ma możliwości jej zmiany. Także Mikołaj zostaje sam. Jednak życie toczy się dalej i idąc korytarzem zaczepia go Franek. I tak zaczyna się ich historia. Ich nie od razu idealna paczka.
Jeśli chodzi o bohaterów, to każdy z nich jest inny. Są tak odmiennymi i jednocześnie osobnymi postaciami… Pasują do siebie jak puzzle, więc jeśli jedno się kruszy, to reszta już nie funkcjonuje w ten sam sposób. Mikołaj jest towarzyski, a przynajmniej się stara, przełamuje swoje traumy i rozpoczyna szkołę z czystą kartą. Franek jest dosłownym geniuszem, mądry, inteligentny, ale chowa swoje potwory w szafie. Piotrek jest małomówny, ale jest genialnym przyjacielem i zawsze można na niego liczyć. Monika robi za ich baterię i napęd, jest otwarta, uśmiechnięta, odważna oraz pewna siebie. Dominik zaś jest czymś pomiędzy. On jest bohaterem, który wpasowuje się idealnie dopełniając wszystkich i dopinając całość. Dla każdego ma indywidualne podejście i stara się być komfortową osobą dla każdego.
TZTJS porusza wiele ważnych tematów takich jak np odrzucenie społeczne, brak akceptacji rówieśniczej, a także homofobię. Jednak przeplatają je wątki takie jak found family, second chance, a także problemy w domu. Książka pokazuje typowe nastoletnie życie, każdy z bohaterów pokazuje inne wartości i inne problemy. A także odmienne wsparcie od każdego z nich. Jest to wyjątkowa i wiele znacząca dla mnie historia, bo bohaterzy są mniej więcej w moim wieku, więc czuję, jakbym tam serio była.
Problemy o których mówimy są opisywane dokładnie i poważnie, a jednocześnie nie są zawsze na pierwszym planie. Jest ich trochę tu i tam, przez co nie czujemy przytłoczenia i bomby z problemami. Przemyślenia Mikołaja są głęboki, a on sam jako pierwszoklasista jest naprawdę logicznie i dobrze myślącym gościem.
Mamy tutaj też super wątek jedzenia, a umówmy się… Kto nie lubi czasem pojeść? Tutaj mamy ten komfort, że możemy czytać jak bohaterowie spędzają czas w kuchni i zajadają pyszności. I jest to tak fajnie dopieszczone i dopracowane.
Styl pisania Miłosza jest bardzo nietypowy i niespotykany. Na początku może wydawać sie trudny, ale jest bardzo lekki i autentyczny. Jest dokładnie taki jak on sam, więc podczas czytania poznajemy Miłosza. Czasami mam wrażenie, jakby on siedział i mi sam opowiadał, a nie po prostu to napisał. Wiadomo, że możemy się z tym polubić, jednak jak uważam, że to jest ważny element te historii. Bo sam sposób pisania dużo dodaje i tworzy nietypowy i przyjemny klimat. Uwielbiam tę książkę i zdecydowanie polecam każdemuuu!!