Żywok

Instagram ksiazki_moja_chwila😈Są takie książki, które czyta się wieczorem pod kocem, a potem długo jeszcze nasłuchuje się ciszy za oknem. „Żywok” to właśnie jedna z nich.

😈Od pierwszych stron poczułam chłód górskiego powietrza i tę specyficzną ciszę, która wcale nie jest spokojna. To cisza pełna napięcia. Autorka prowadzi nas przez Paportynki powoli, z wyczuciem, jakby chciała, żebyśmy najpierw zachwycili się krajobrazem, a dopiero później zobaczyli to, co czai się między drzewami.

😈Historia Inki trochę mnie poruszyła. Jej przyjazd do babci wydaje się zwyczajny a jednak od początku czuć, że pod powierzchnią kryje się coś niewypowiedzianego. Tajemnice rodzinne są tu jak śnieg, przykrywają wszystko grubą warstwą, ale nie sprawiają, że to znika.

😈Wojtek z kolei to bohater, którego nie da się zapomnieć. Samotnik, leśnik, człowiek z darem i przekleństwem jednocześnie. Jego wewnętrzne rozdarcie było dla mnie jednym z najmocniejszych elementów tej powieści. Czułam ciężar jego decyzji, strach przed tym, co nadchodzi i odpowiedzialność, której nie mógł zrzucić z ramion.

😈Styl pisania autorki jest niezwykle plastyczny i nastrojowy. Opisy przyrody są niemal poetyckie czuć że, las żyje, oddycha, patrzy. Czasem miałam wrażenie, że to właśnie natura jest tu główną bohaterką, a ludzie są tylko częścią historii. Autorka świetnie buduje napięcie, które cały czas czuć.

😈Najbardziej urzekło mnie to, że „Żywok” nie jest tylko mroczną opowieścią o czymś nadprzyrodzonym. To historia o wyborach. O tym, że każdy czyn ma konsekwencje. O samotności, która potrafi zarówno chronić, jak i niszczyć. I o tym, że przeszłość nigdy nie jest do końca pogrzebana.

😈Po zamknięciu książki zostałam z niepokojem, ale też z zachwytem. To jedna z tych historii, które nie kończą się na ostatniej stronie. Jeśli kochacie mroczne, klimatyczne opowieści z nutą magii i tajemnicy, ta książka zdecydowanie jest dla Was. Ja dałam się porwać i nie żałuję.

😈Dziękuję wydawnictwu za egzemplarz do recenzji 🥰