Dusia. Duszyczka

Dziś mam dla Was książkę wyjątkową. Książka dedykowana jest dla czytelnika powyżej ósmego roku życia, jednak uważam że w dużą górę. Jest idealna do rodzinnego czytania.
Ośmioletnia Eliza wychodzi na spacer zobaczyć co wydarzyło się po wielkiej burzy. Obok małego opuszczonego od lat domku, spotyka ciekawą dziewczynkę. Ta przedstawia się jako Dusia. Duszyczka. Eliza jest zafascynowana nową koleżanką, która biega boso w białej sukience i jest inna niż wszyscy, których znała do tej pory. Każdego dnia ciągnie ją do nowej koleżanki, do tego stopnia, że zaniedbuje dotychczasową przyjaciółkę Julkę. Po czasie okazuje się, że Dusia to nie tylko jej tajemnicza znajoma. Dusia spotkała się z wieloma dziećmi w miasteczku, poznała również ciocię Elizy, jej braci a nawet ojca. Rodzina Elizy od jakiegoś czasu jest w małym kryzysie. Jej tata Sebastian pół roku temu stracił rękę ratując innych, w swojej pracy strażaka. Rodzina mieszka a małym mieszkaniu, dorastającym dzieciom coraz trudniej wytrzymać we wsólym pokoju. Istotną rolę w książce odgrywa ciocia, która jest starszą, samotną osobą. Po skręceniu nogi trafia pod opiekę rodziny.
Powiem Wam, że to nie jest taka mini książeczka dla dzieci. To pełnometrażowa powieść, która zawiera ponad 300 stron. Czytając ją obudziłam w moje wewnętrzne dziecko. Tak pamiętam kiedy krążyłam między bibliotecznymi regałami i wiem, że gdybym trafiła na tą książkę, kiedy byłam w szkole podstawowej byłam zachwycona.
Dusia okazała się niesamowitą istotką. Zadziwiała każdego kto ją spotkał. Od Sebastiana, który od czasu wypadku stał się inny, nie chodził już z dziećmi nad jezioro, a ta mała dziewczynka pomogła spojrzeć na wszystko inaczej. Ciocia, która wg dziewczynki była smutna, mimo problemów zdrowotnych, również stała się pogodniejsza.
Książka ma wiele wątków. Spotkacie się tu z rówieśniczym szkolnym dokuczaniem i hejtem. Z problemami rodzinnymi, relacjami dzieci - rodzice, a także z relacjami rodzinnymi. Ciekawy będzie też wątek miłosny z młodości starszej pani. Dusia ma w sobie pewne magiczne moce. Okazuje się, że pojawia się tam, gdzie jakieś problemy. Ale to nie jest tak, że ona te problemy rozwiązuje. Pozwala tylko spojrzeć na pewne sprawy z trochę innej perspektywy. I to jest takie ludzkie, że czasem nie widzimy innej możliwości, rozwiązania swojego kłopotu. Lub czasem tak bardzo uwierzymy w swoją rację, że nie dopuszczamy myśli, że może być inaczej. I wtedy czasem wystarczy na wszystko spojrzeć inaczej. Autorka w tej powieści pokazuje nam jak ważna jest rozmowa i szczerość. Niedopowiedzenia, milczenie a nawet kłamstwo, czasem potrafi bezpowrotnie wiele przekreślić, a także zepsuć najpiękniejsze relacje. I mowa tu zarówno o miłości damsko męskiej, ale o przyjaźni, czy więzach rodzinnych. Autorka pokazuje nam, że warto dużo rozmawiać, a także wybaczać sobie, zamiast tkwić w zamkniętym pancerzu. W dobie, kiedy relacje dzieci wyglądają inaczej niż kiedyś, a zwykłe rozmowy zastępuje internetowa przestrzeń, naprawdę polecam taką książkę. To gwarancja dobrze spędzonego czasu, a także ciekawych refleksji, zarówno dla dzieci, jak i dorosłych. Szczerze polecam do wspólnego rodzinnego czytania.