Echo lasu. Strażnicy Szeptu

Przed wami niesamowicie napisana książka dla młodszego czytelnika od dziesiątego roku życia w nieskończoność. Porównania były idealnym odzwierciedleniem świata słów osoby na około dziesięcioletniej. Jeszcze nigdzie takich porównań nie widziałam, by tak idealnie wkroczyć do głowy dziecka i poruszać się na jego poziomie w sensie spostrzegawczości oraz takiej więzi jaką postać potrafi wytworzyć z lasem w którym często przebywa. Wszelkie spostrzeżenia względem myśli i rozwijania ich w treści będą zauważalne. Postać będzie snuła swoje domysły przekonana o tym, że jakakolwiek niewiedza jej znajdzie swoją odpowiedź w bibliotece. Takim wątkiem ważnym i początkowo dla nas mniej zrozumiałym, będzie ukazanie prywatnych spraw domowych rodziny naszej bohaterki. Jak dotąd żyła razem z mamą, a tata wyjeżdżał na delegacje, jednak po czasie, kiedy wyczytała w bibliotece, że lis, który jej się przygląda może nazywać się Leszy, wiele rzeczy wokół niej zaczęło się zmieniać. Bo trzeba też wiedzieć, że Leszy jest duchem i władcą lasu. To strażnik puszczy, wszelkich zwierząt i roślin. Kierował się prawem lasu, który krzywdził wrogów i obserwował sprzymierzeńców mogąc przemienić się w kogokolwiek zapragnął. Czyżby zatem jego Maja widziała w lesie? Czy to on sprawiał, że dotychczasowa relacja między nią a rodzicami uległa zmianie?
Niedługo po tym jej mama zachorowała. Została umieszczona w zakładzie, który próbuje ustabilizować jej stan psychiczny. W momencie kiedy rozpoczyna swoje życie z ojcem, zwłaszcza po rozmowie z nim, wie, że nie może nikomu mówić tego, co jej się przydarza. Słyszy bowiem głosy natury, która wzywa ją do pomocy. Czyżby zatem Maja potrafiła być łącznikiem między dwoma światami? Czy podczas pomocy uda jej się odzyskać to co dla niej ma największą wartość?
To zaledwie tom pierwszy, a już jestem ogromnie ciekawa następnych części:-) Wszystko przez tą prawdziwość i ciekawość tematu dawnych wierzeń słowiańskich. Wiemy i doceniamy to co dla małej dziewczyny jest najważniejsze, więc kibicujemy jej na tej dojrzałej drodze. Obserwujemy jak przyzwyczaja się do strachu robiąc go swoim sprzymierzeńcem. Dojrzewa emocjonalnie w piękny sposób, a my przeżywamy każdą przygodę razem z nią. Niesamowite doświadczenie, szczerze ją polecam:-)