Emocje na krawędzi. Poradnik dla osób zmagajac

Książka jest dla tych osób, które mają problem z huśtawką swojego nastroju i nie wiedzą dlaczego tak jest. Pomoże im w zrozumieniu siebie, że mają zaburzenia osobowości oraz wskaże jak wiele jest takich osób i jak różnych stref życia one mogą dotyczyć.
Osobiście nie lubię angielskich określeń w książkach dla Polaków, gdyż uważam, że skoro żyjemy w Polsce, to mamy prawo czytać książki pisane po polsku. Zwykły Kowalski nigdy nie zrozumie, że jego zaburzenie osobowości nazywa się borderline, a słysząc taką diagnozę nie domyśli się w czym tkwi problem. We mnie wywołuje to frustrację, gdyż gdybym chciała czytać książki po angielsku, to po takie bym sięgnęła:-) To oczywiście opinia nie tylko moja, ale wielu Kowalskich, których znam i których również oburza ten fakt.
Co do całej książki, to podczas czytania wywołuje w czytelniku falę złości, gdyż przez większość tekstu czytamy o wybuchach gniewu poszczególnych osób i chcąc nie chcąc przechodzi to na czytelnika. W trzecim dziale mamy jakoby rozwinięcie i wskazanie jak można sobie pomóc będąc osobą spokojną i wybuchową jednocześnie. Wiemy już, że otoczenie oraz dzieciństwo wraz z wpojonymi nam przekonaniami (sami je sobie wmówiliśmy lub ktoś nas dręczył wcześniej) powodują, że stajemy się wybuchowi. Poznamy tutaj szereg opisów historii ludzi, którzy mają te stany emocjonalne, jednak zabrakło mi tutaj takiego konkretu. Nie zawsze bowiem człowiek, który jest chory wymaga pomocy psychologa lub psychotropów. Często są to niedobory witamin, które odpowiadają za nagłe wybuchy, lub pożycie z osobami, które są narcystyczne. Gnębieni przez lata nie ozdrowiejemy od razu. Jest to zatem bardziej poradnik, który ma utwierdzić nas w przekonaniu, że albo na to chorujemy, albo rozpoznajemy to u osób nam bliskich czy z otoczenia. Nie wydaje mi się, żeby praca w grupie z osobami z zaburzeniem osobowości byłą najlepszym wyjściem, ale nie mnie to oceniać.
Jak dla mnie ten poradnik to idealny przykład na to, że borderline istnieje. Opisany bardzo delikatnie, ale wszelkie przykłady osób z zaburzeniem były mocno stresujące, a nawet denerwujące w odbiorze. Być może jednak to nie była książka dla mnie:-)