Nie ma jak u mamy (ilustrowane brzegi)

Pierwsze wydanie książki było w 2018 roku i została przyjęta przez czytelników bardzo dobrze. To akurat tom czwarty, lecz specjalnie nie odczułam abym miała wielkie braki z tego powodu, że jeśli już jakiś wątek był poruszony, to nie wychodzono po za niego i nie było opisywane jak wiele się działo w częściach wcześniejszych. Mamy tutaj konkretne powody aby nawet uważać, iż ten czwarty tom jest ustosunkowany pod typową dojrzałość, gdzie zauważa się, iż młodość jednak przeminęła. Nasza postać ma siedemdziesiąt lat i tylko jej mąż dopomina jej, że piątka z tyłu również jest ważna, czym szkodzi sobie niemile. Kobieca osoba pragnęłaby wciąż czuć się atrakcyjna, a nie szufladkowana pod osoby, które z tego świata już odeszły.
Bardzo podobnie czuje się inna kobieta, która wcale nie zamierza kończyć czterdziestu lat, bo gdyby się uprzeć, to może i świat by się do tego dostosował:-) Wszędzie chodzą jej po głowie myśli, że kryzys wieku średniego czeka na wszystkich, więc jak tu go pominąć, albo i wejść z gracją, by szybko wyjść na dodatek trzaskając drzwiami dając tym znać, by nigdy nie powrócił?
To były takie momenty, kiedy patrzyło się na swoje dzieci i zamiast małych krzykaczy napotykaliśmy na poważne osoby. Dosłownie jakby autorka chciała dać znać, że nie docenia się swojej młodości, narzeka na dorastające dzieci, czeka na ich powrót z imprez, które prawdopodobnie zawsze są niebezpieczne i nagle nie wiedząc kiedy spoglądamy na dorosłych ludzi i swoje odbicie w lustrze, które niby pokazuje prawdę, ale gdzieś tam czujemy, że w tym odbiciu nas już nie ma. Za młodu staramy się dopracować każdą niedoskonałość, a w starszym wieku zerkamy czy kosa za nami nie idzie. To wszystko było tutaj takie ludzkie i prawdziwe. Mam tylko nadzieje, że czytelnik płci męskiej na poważnie weźmie sobie smutki kobiecej czterdziestki do serca, by nie wypominać jej boczków oraz nagłego poszerzenia miejsca do kochania po porodach. Niech docenią sam fakt przytycia trzydziestu pięciu kilogramów i strofowania siebie gdzie by najszybciej je zgubić podczas nocnych pobudek, braku snu i małego ciężarku, które wciąż pochłania całą uwagę.
Ja osobiście nie znam wcześniejszych tomów, jednak cieszy mnie fakt, że właśnie teraz mogłam wziąć ją do ręki. W ten sposób pomyślałam, że powinnam podziękować swojemu ciału za piątkę dzieci i kawał życia, które wciąż im ofiarowuję. To co kobiety tutaj o sobie mówiły zmieni kobiecy punkt widzenia świata i ufam, że męskie podejście do nich również. Koniec jest pięknym zwieńczeniem stwierdzenia, że docenić można kogoś najbardziej wtedy, kiedy pojawia się myśl, że można go stracić.
Przecudowny tom! Wydany z klasą i barwionymi brzegami. Wewnątrz pojawiają się obrazki, które dają do myślenia. Druk jest duży i przejrzysty, a treść dociera do serca i mózgu. Jeśli zatem rzeczy i ludzie pojawiają się po coś, to ta książka również wiedziała kiedy wejść w moje dłonie. Pomyślcie zatem na koniec, co byście zrobili, gdybyście obudzili się nagle i mieli siedemdziesiąt lat? Co byście o sobie pomyśleli? Czego byście żałowali? Gdy to w waszej głowie się utrwali, przypomnijcie sobie, że jednak macie x lat. Czy nadal chcecie coś zmienić?

„Nie ma jak u mamy” – Magdalena Witkiewicz

Są takie książki, przy których od pierwszych stron ma się wrażenie, że wraca się do miejsca, które już dobrze znamy. „Nie ma jak u mamy” Magdaleny Witkiewicz właśnie taka jest. To czwarty tom cyklu „Dobre myśli” i kolejna historia Milenki, która tym razem stoi u progu czterdziestki i próbuje odpowiedzieć sobie na kilka ważnych pytań. O życiu, miłości, macierzyństwie, własnych wyborach i o tym, czego właściwie chce się od kolejnych lat.

Milenka jest już trochę starsza, ale wcale nie oznacza to, że bardziej poukładana. Ma za sobą kilka życiowych zakrętów, sporo doświadczeń i nadal nie brakuje jej sytuacji, w których sama nie do końca wie, co zrobić. Tym razem pojawia się również temat kryzysu wieku średniego i „Projektu Matka”, a życie oczywiście po raz kolejny pokazuje jej, że żadnego planu nie da się zrealizować dokładnie tak, jak sobie wymarzyliśmy.

Obok Milenki pojawiają się dobrze znani bohaterowie, między innymi ekscentryczna Zofia Kruk i Bachor, który zdecydowanie nie jest już dzieckiem. To właśnie te postacie sprawiają, że w książce jest tak dużo życia, humoru i charakterystycznego dla Witkiewicz ciepła. Każdy z bohaterów ma swoje problemy i niedoskonałości, ale nie są one przedstawione w sposób przytłaczający. Wręcz przeciwnie – autorka potrafi nawet z trudniejszych sytuacji wyciągnąć coś zabawnego.

Podczas czytania często się uśmiechałam. Milenka i jej perypetie mają w sobie coś bardzo swojskiego i bliskiego. Nie jest to jednak książka, przy której tylko dobrze się bawimy. Pod warstwą humoru jest sporo emocji – zagubienie, niepewność, potrzeba bliskości, tęsknota za spokojem i poczuciem, że jest się dokładnie tam, gdzie powinno się być. Kilka razy miałam też poczucie, że niektóre rozterki bohaterki są bardzo życiowe. Bo przecież niezależnie od wieku można mieć wrażenie, że wszyscy wokół wiedzą, dokąd zmierzają, tylko my nadal szukamy swojej drogi.

Bardzo podobał mi się motyw powrotu. Nie tylko do konkretnych miejsc czy ludzi, ale przede wszystkim do samej siebie. To chyba właśnie ten element sprawił, że książka została ze mną na dłużej. Milenka nie musi nagle stać się kimś zupełnie innym. Potrzebuje raczej zrozumieć, czego naprawdę chce i pozwolić sobie na to, żeby nie zawsze wszystko mieć pod kontrolą.

Akcja osadzona jest we współczesnych, dobrze znanych i codziennych realiach. Nie ma tu wielkich wydarzeń ani spektakularnych miejsc – są domy, spotkania, rozmowy, relacje i zwyczajne sytuacje, które dzięki bohaterom nabierają koloru. To właśnie ta codzienność sprawia, że łatwo wejść w świat książki i poczuć jego atmosferę.

Magdalena Witkiewicz pisze lekko, swobodnie i z dużym poczuciem humoru. Jej styl jest bardzo przystępny, a dialogi brzmią naturalnie. Jednocześnie autorka potrafi przemycić między zabawnymi scenami bardziej refleksyjne momenty. Dzięki temu książka nie jest przesłodzona ani banalna. Jest ciepła, ale ma też swoje bardziej życiowe i emocjonalne strony.

„Nie ma jak u mamy” to przede wszystkim powieść obyczajowa z dużą dawką humoru, skierowana szczególnie do czytelników, którzy lubią historie o kobietach, relacjach, przyjaźni, miłości i życiowych zakrętach. To również dobry wybór dla osób, które znają poprzednie części cyklu i chcą ponownie spotkać się z bohaterami. Myślę jednak, że nawet bez znajomości wcześniejszych tomów można odnaleźć w tej historii sporo przyjemności.

Najbardziej podobało mi się to, że po tej książce zostało we mnie dobre, ciepłe uczucie. Nie dlatego, że wszystko w życiu bohaterów jest idealne, bo zdecydowanie nie jest. Raczej dlatego, że autorka przypomina, jak ważni są ludzie, do których możemy wrócić, kiedy świat trochę za bardzo nam się komplikuje. Przyjaźń, bliskość, zwykła rozmowa i świadomość, że ktoś jest obok, czasami znaczą więcej niż najbardziej przemyślany plan.

„Nie ma jak u mamy” to historia, która potrafi rozbawić, ale też zatrzymać na chwilę przy własnych myślach. Jest lekka, ciepła i bardzo kobieca, a jednocześnie mówi o całkiem poważnych sprawach – o zmianach, dojrzewaniu do własnych decyzji i odwadze, żeby zacząć coś od nowa. To jedna z tych książek, po których ma się ochotę zwolnić, zadzwonić do kogoś bliskiego i po prostu pobyć razem. Jeśli lubicie powieści, które poprawiają humor, ale jednocześnie zostawiają po sobie trochę refleksji, zdecydowanie polecam.