PogaDuchy

Czytając tą książkę spostrzegłam, że ludzie zachowują się tak jak ktoś im podpowiedział. Powtarzają frazesy sławnych ludzi, przywołują cytaty dawnych powiedzonek i wszystko biorą za pewnik nie próbując się nawet dowiedzieć, czy coś takiego w ogóle miało miejsce. Tak samo jest w naszym prawdziwym świecie. Robimy wszystko co ktoś nam każe, powtarzamy co kto powiedział i nikomu nie przyjdzie do głowy by to sprawdzić. Tłumaczą tym, że mądry wie co mówi, jednak czy to prawda?
Stare domy od zawsze intrygowały wszystkich. Ten temat zawsze będzie interesował ponieważ istnieje przesłanie, że to w ścianach zapisują się wydarzenia osób jakie w nim mieszkały. Dom z książki jest uważany za nawiedzony. Powtarzana jest pewna historyjka, która również ma ogólne poparcie. W jego murach zapisane są tajemnicze słowa i wychodzi na to, że tylko bliźnięta mogą je rozszyfrować. Kiedy dzieci odwiedzają to miejsce zaczynają znajdywać różne rzeczy należące prawdopodobnie do dawnych mieszkańców tego domu. Słuchając babci i jej koleżanek, które są zabawnie nazywane, coraz więcej dowiadują się nieścisłości związanych z tym domem. Postanawiają na własnej skórze przekonać się co może być prawdziwe, a co ktoś mógł chcieć podkoloryzować. Pamiętajcie, że natura ma swoje tajemnice i tylko nielicznym je zdradza...
Cała książka wydana jest w sztywnej oprawie i wewnątrz zawiera całkiem sporo małych rysunków, które wyjaśniają niektóre zagadnienia. To było coś w rodzaju dla tych, że nie uwierzą dopóki czegoś nie zobaczą. Druk jest większy, a dialogi same przyciągają swoją uwagę. Myślę, że tematyka duchów, zwłaszcza dla nastolatków wciąż jest istotą, której się boją i jednocześnie nie chcą poszukiwać potwierdzenia w tezie czy istnieją naprawdę. Ja wam tylko mogę powiedzieć tyle, że dusza przyjdzie tylko do tego, kto sam chce się z nią spotkać i nie będzie latał na prawo i lewo o tym opowiadając. Czasami po kimś kto odszedł wciąż pozostaje jego energia na kubkach, sztućcach, płótnie czy ścianach lub ubraniach. Dlatego te rzeczy w pierwszej kolejności były wyrzucane, by dla pewności dusza po nie nie wróciła. Lektura tym bardziej wspaniała, że postaciami są zabawne staruszki, które dodają uroku i tajemniczości ze względu na to, co same przeszły, o ile opowiadają prawdę. A człowiek ma to do siebie, że im bardziej ktoś mu relacjonuje dziwne rzeczy, tym bardziej nie wierzy, więc prawda nawet usłyszana staje się wciąż bezpieczna:-)