Pokój 706

„Nie każdy kryzys zmienia życie. Niektóre jedynie pokazują, jakie było od początku.”
„Dopiero w chwili zagrożenia człowiek naprawdę widzi, co jest dla niego najważniejsze


Codzienność Kate od prawie dwudziestu lat zdążyła przybrać konkretną formę i własne ramy.
Gdybym miała ją fo czegoś porównać uznałabym ,że stała się wygodna sukienka albo domowy dres , który człowiek po prostu bardzo lubi.
Kobieta dobiega trzydziestki, ma męża i dwoje małych dzieci w wieku szkolnym.
Vic zresztą pół Włoch jest zapatrzony w ukochaną jak w obrazek i bardzo ją kocha.
Jednym słowem rodzinny obrazek idealny.
A jednak Catherine wciąż ma wrażenie, że coś jej umyka.
Pragnie tę rutynę przełamać choć nie ma pojęcia jak to zrobić.
Wszystko zaczyna nabierać innej dynamiki, gdy po powrocie do pracy w jednej z brytyjskich gazet poświęconych kobietom i ich zdrowiu psychicznemu podczas służbowego lunchu poznaje zamożnego dewelopera Jamesa , starszego od niej o ponad dziesięć lat.
Wówczas to rozmowa , która początkowo dotyczyła tematów czysto zawodowych przeradza się w dziwną grę i flirt jakby oboje byli zadurzonymi w sobie nastolatkami , choć zarówno on jak i ona dochodzą do wniosku, że żadne z nich nie planuje porzucania rodziny, ot zaczynają spotykać się w różnych hotelach, uprawiają seks i czasem wymieniają jakieś uwagi , choć Kate nie wyobraża sobie Jamesa w roli partnera.
Właśnie podczas jednej ze schadzek w jednym z bardziej eleganckich miejsc w Londynie para kochanków trafia w samo serce bardzo niebezpiecznej sytuacji - budynek wraz z setkami gości rozlokowanych na dziewięciu piętrach został opanowany przez grupę terrorystów.
Każde z nich ma w sobie burzę uczuć i pulsującą z tyłu głowy niepewność o to czy uda mu się przeżyć.
Jak to się wszystko skończy i czy Kate doceni to, co ma?
Szczerze mówiąc opis na okładce i sam początek książki - mniej więcej sto stron naprawdę mnie do siebie przekonały. Historia kobiety, która utknęła w hotelu z kimś z kim nigdy nie powinna być były polem do stworzenia czegoś zaskakującego i pełnego napięcia.
Liczyłam na jakieś dość intensywne kłótnie, czy tajemnice skrywane przez bohaterów, które wychodzą na jaw w dramatycznych okolicznościach.
Tymczasem zamiast wartkiej akcji , poczucia zagrożenia i szybszego bicia serca z każdą przsczytaną stroną miałam nieodpoarte wrażenie, że czytam pamiętnik znudzonej życiem żony z przedmieścia , która w krytycznej skądinad sytuacji nagle uświadamia sobie, ze mąż jednak nie jest taki zły i nudny jak sądziła, a ona sama chciałaby wrócić do domu.
Sam James też mi się nie do końca podobał.
Było w nim coś dziwnego, jakby śliskiego.
Szukałam jakichś emocji, niestety dla mnie ich zabrakło, choć autorka starała się pokazać portret psychologiczny osoby dość niejednoznacznej moralnie.
Niemniej myślę, że powieść znajdzie swoich zwolenników i nie żałuję spędzonego z nią czasu.