Prawda, której nie znałam

Po przeczytaniu tej książki zastanawia mnie pewien fakt, który jest nie tylko opisywany w powieściach, ale dokładnie tak samo jest ułożony przez nas w życiu prywatnym. Chodzi o słowa, które wypowiada się za sprawą chwili, które w ogóle nie są zgodne z tym co czuje ciało i co naprawdę się myśli. Tutaj kobieta kogoś odrzucała podczas gdy jej ciało pragnęło aby ta osoba ją przytuliła. To zatem taki paradoks, że sami potrafimy się unieszczęśliwiać, sami robimy sobie pod górkę i winę zwalamy za to na los. Nikt nie widzi tego, że sami sobie to robimy a los nie ma z tym nic wspólnego. Nasz los to my, bo jest tym co mówimy. Teraz rozumiem logikę dawnych ludzi, którzy zawsze mówili, że jak mam powiedzieć coś złego, to lepiej nic nie mówić. Z kolei jeśli ktoś się z kimś nie zgadza, ma prawo powiedzieć to, co myśli, bo inaczej jego wnętrze go zje. Nie ma nic gorszego od wewnętrznego dysonansu, wiem co mówię.
Jeśli chodzi o całość, to ogólnie bardzo szybka i emocjonalna lektura. Minusik dałam za to, że jest tutaj ordynarnie. Niby osoba po drugiej stronie to ta skrzywdzona i krucha, która po czasie stała się silna i twarda, jednak w słowach wyrzutu, wypominania aż kipiała wściekłością, więc oznaczało to, że wewnętrznie nie poradziła sobie wcale. Założyła jedynie skorupę żółwia, ale i jak żółw bez niej jest niczym małe zwierzątko potrzebujące opieki i bezpieczeństwa.
To opowieść podczas której postacie same o sobie opowiadają, jednak najważniejsze rzeczy zdradzają w rozmowach z innymi, a ogólniej przekazują nam informacje wtedy, kiedy moglibyśmy poznać ich od serca. Czuć było tutaj wielką krzywdę, bo miłość życia mężczyzny powróciła, tylko po bolesnych przeżyciach z lat wcześniejszych i nie ma zamiaru tak wszystkiemu się poddawać. Co ciekawe w jej głowie pojawiają się tylko obrazy złości i krzywd, których doznała, a odrzuca te o których on jej przypomina, mniej więcej jego miłość. Pragnie nade wszystko być jej opiekunem i nie pozwolić aby drugi raz stała jej się krzywda. W grę wchodzą zapomniane wydarzenia z jakiegoś okresu wstecznego, które są kluczowe dla wielu wydarzeń późniejszych. Mamy tu zazdrość, konflikt, bukiet niezapominajek, krew na rękach, wdzięczność za życie, niebezpieczeństwo, ochrona za wszelką cenę, wymuszanie wspomnień o których przez kogoś się zapomniało. i najważniejsze pytanie na świecie, którego odpowiedź kończy książkę. No po prostu musicie po nią sięgnąć:-)
To typowa kontynuacja, więc zaczynamy od tomu pierwszego. Rozdziały mają swoją barwioną stronę z obrazkiem, mega dojrzale i bogato to wygląda. Druk jest średni, akcja szybko gna do przodu i nie zawsze wydarzenia pokazują się takie jakie byśmy się spodziewali, że będą. Po prostu warta polecenia:-)