Tysiąc bieszczadzkich gwiazd

Przepiękna opowieść, która naprawdę zapada w pamięci. Najciekawsze i najpiękniejsze w niej jest to, że tutaj nie ma opisanej tylko samej akcji. Postać potrafi tutaj dostrzegać wszystko, co wywołuje w niej bardzo pozytywne wibracje. Opisuje nam swoje miejsce urodzenia, które generuje w niej ogrom przemyśleń. W cytacie nad tekstem ułożone jest, że dom nasz, to nasze ciało w którym każda skaza odznacza się swoją obecnością i potwierdzeniem w formie pieczątki. Jeśli zatem w danym miejscu nasze ciało przebywało najdłużej i najwięcej w tamtym czasie było w nim znamion, to czy nie jest właśnie miejscem, gdzie powinniśmy pozostać?
Mam wrażenie, że pomiędzy perypetiami postaci kryją się wartościowe przemyślenia, których na co dzień nie nie bierze się pod uwagę. To takie mądre rozważania dawnych myślicieli, aczkolwiek uaktualnione na obecne czasy i odbiór myślowy. Wszystko ma tutaj wyglądać na naturalne, ale inteligentne jednocześnie. Są też obecne upadki, kiedy jako ,,człowiek" potrafi się zrobić coś głupiego, po przemyśleniu tego postarać wymazać z wydarzeń, lecz kiedy jakby mózg zatwierdzi, że nie da się ostatnich chwil zrobić niewidzialnymi, nadchodzi taka refleksja nad zbytnią impulsywnością cielesną. Do tego dołożone zostały opisy aktualnej w książce pogody, gdzie płatki śniegu opadają z gracją, a dobry humor może pojawiać się w momencie, kiedy sami go przywołamy. Choćby spoglądając na kule śnieżne, gdzie po poruszeniu nimi obrazek w bańce staje się piękniejszy, a co za tym idzie, w sercu osoby spoglądającej również zaczyna tlić się odrobina szczęścia. To niesamowite jak pokazanie w treści odpowiedniego postępowania do utworzenia w sobie radości jest z tą samą chwilą przekierowane do czytelnika. Jak widać magia potrafi być zaraźliwa:-)
Wydarzenia z książki zostały pokazane bardzo realistycznie. Postać kobiety, która opowiada nam jak zostawiła kiedyś w jej rodzinnym miejscu swojego chłopaka, który bardzo ją kochał jest bardzo prawdziwa. Wszędzie czuć, że jest tego drugie dno. Przeszłość lubi się rozliczać, dlatego kiedy warunki życia kobiety zmuszają ją do powrotu do domu, wydarza się sytuacja, która ją z nim konfrontuje. Jak widać nie tylko miejsce, ale i ciało z rozumem nie zapomina, a my będziemy świadkiem tych wydarzeń rozgrywających się w ich życiu jak i sercu. Właśnie takie ukazanie treści sprawi, że książka nas pochłonie. Zahipnotyzują nas również zimowe zdobienia dołu i góry strony. Nie każdy autor potrafi wytworzyć taki klimat. Jestem głęboko przekonana, że każdy, kto pozna pióro tej pani będzie z utęsknieniem wypatrywał kolejnych książek. Mam nadzieję, że wszystkim z nas uda się poznawać następne dzieła literackie. Tego sobie i wam życzę:-)

Katarzyna Fiołek ponownie zabiera nas w Bieszczady. Przyznam, że jest to mój ulubiony kierunek w książkach. Poznajemy Łucję, która kiedyś uciekła z Bieszczadów, zostawiając kochającego ją chłopaka. Po dziesięciu latach wraca do Lutowisk, by sprzedać dom i znów zniknąć. Jednak spotyka tu Janka. Wszystko wraca, tylko że mężczyzna się żeni...

Pierwsza wielka miłość. Czy można o niej zapomnieć, wyrzucić ją z serca? Historia Łucji i Janka pokazuje, że nie da się ot tak wymazać z pamięci osoby, którą się kochało i jak się okazuje, nadal kocha. Widzimy, jak cienka jest granica między tym, co było, a tym, czego oboje bohaterowie pragną i za czym tęsknią.

Bohaterowie będą musieli zmierzyć się z bolesnymi tematami, a Łucja szczególnie z przeszłością dotyczącą jej dzieciństwa. Autorka porusza tu problem braku miłości i ciepła ze strony najbliższych, porzucenia, straty, rozczarowania, żalu, alkoholizmu czy pędu ku karierze. Mamy tu doskonały przykład mechanizmów obronnych i sposobów radzenia sobie z tym, co spotkało bohaterów. Doświadczenia z dzieciństwa przekładają się na budowanie relacji, różnego rodzaju obawy oraz trudność w pozwoleniu na zbliżenie się innych do siebie. Wszystko to budzi w czytelniku duże emocje, ale nie przytłacza, a daje nadzieję. Wraz z bohaterami przeżywamy każde wydarzenie, sytuację i myśl. Historia pokazana z perspektywy kiedyś i teraz pozwala poznać motywacje postaci.

Klimat cichych, dzikich bieszczadzkich terenów czaruje, pozwala spojrzeć nieco pod innym kątem na życie, jakie wiedziemy. Miasto daje wiele możliwości, ale to właśnie te górskie miejsca pozwalają nam poczuć prawdziwą wolność, sprawiają, że zapominamy o wszystkim co nas smuci. Pozwalają usłyszeć więcej, zwłaszcza siebie.

"Tysiąc bieszczadzkich gwiazd" to romantyczna, otulająca serce powieść o miłości, która nie wygasła mimo upływu lat. To historia, w której zacierają się granice między teraźniejszością a przeszłoscią. To książka o tęsknocie, nowych początkach i drugiej szansie. Dacie się zabrać w ośnieżone, kojące Bieszczady?