Zawieszeni: Tom 8: Oktawa

⭐⭐⭐⭐⭐/5
*Zawiera spoilery do poprzednich części*
Ninę p*****o.
Obiecałam, że to napiszę, więc jest.

Tak naprawdę to nie. Ale jeśli ktoś tak pomyślał podczas czytania, to nie musi mieć wyrzutów sumienia. To zrozumiałe.

Dla wszystkich, którzy kiedykolwiek pisali, że mało w tej serii Emi. Jak się teraz czujecie. Czy nie trochę tak jak Kuba, Oli i Edi na początku tego tomu? Czy my też nie daliśmy się zwieść masce silnej kobiety? Takiej, której nikt nie zniszczy... Chyba, że ona sama.

W tej części poznajcie Alę, która całkowicie odmieni życie bliskich nam jelopków. I właściwie niewiele mogę wam powiedzieć więcej, by nie zepsuć wam "radości" z czytania. Tej radości będzie tak wiele, że przygotujcie sobie ze dwie paczki chusteczek.

Kto czytał poprzednie tomy, a jest to obowiązkowe fabularnie, wie już jak pięknie Nina operuje słowami. Dostajemy ludzką, chwilami surową i brutalną historię, która mimo wszystko czaruje i wciąga bez reszty do swojego świata, a każda strona to kolejne kilka(naście) wersów do podkreślenia, bo są tak trafne, że nie da się przejść koło nich obojętnie. To melodia, grana przez wielką orkiestrę, w której każdy instrument jest ważny i tworzy całość, tak jak każdy gest, uczucie czy niewypowiedziane pragnienia tworzą Zawieszonych. To nie będzie skoczna melodia, nie będzie też żałobnym marszem, będzie życiem, które obdarowuje najpiękniejszymi skarbami i rzuca pod nogi największe kłody.

Czasem chcemy wierzyć że jesteśmy wyjątkowi, że jesteśmy niepokonani, a potem przychodzi próba od życia i okazuje się, że wystarczy chwila, by zmienić nasz świat. Rozpoczynamy drogę z której nie ma powrotu.