Zniszczyłeś nasz wszechświat, Aleks

,,Dostrzegłam, że nosił słońce na twarzy, ale deszcz pod żebrami."

,,Zapewne czytając, już od pierwszego momentu pomyśleliście czemu go nie zostawiłaś?". Właśnie. Biję się do tej pory z myślami, dlaczego nie zerwaliśmy już dawno, ale poczucie udręki psychicznej, problemy z akceptacją, ciągły natłok myśli, brak znajomych spowodowany chęcią pokazania Aleksowi, ile dla mnie znaczył, a raczej wykonaniem jego polecenia, obnażenie przed nim duszy i ciała, ciągłe powiadomienia z jego numeru- wszystko to razem sprawiło, że nie mogłam odejść."

,,Sztuczny uśmiech odbierał mi całą pewność siebie, jakbym grała w teatrze, w którym ktoś zabrał mi prawdziwą twarz i kazał nosić maskę niepasującą do roli."

,,Ludzie to głupie jednostki, nieważne, ile dasz z siebie, zawsze będzie za mało."

,,Podeszłam do niego i dałam mu buziaka w czoło, jakbym chciała naprawić coś, czego nie zepsułam."

Pozycja bardzo cieniutka, ale trafiająca prosto do serca. We mnie poruszyła to, co sama trzymałam zamknięte i przyznam, że tym trudniej się ją czytało im bardziej mogłam się z tymi wyznaniami utożsamić. (Nie żebym to znała...) Od osoby toksycznej zawsze trudno jest odejść, bo znajduje historie, które albo przez lata niszczyły nas od środka, albo wbija nam do głowy, że bez niego jesteśmy nikim, nikt nas nie zaakceptuje, a już zwłaszcza naszego wyglądu. Podkreślając notorycznie jak wiele się nam daje tworzą taką barierę uruchamiając w nas wyrzuty sumienia. Im więcej odbierają, tym więcej dają zgubnej otoczki miłości.
Historię opowiada dziewczyna, która bardzo kochała swojego chłopaka, a on wstydził się jej przed znajomymi. Słuchał się rodziców i często ją przy tym ranił, a czy świadomie, myślę, że tak. Samemu żyjąc w dziwnej rodzinie wybrał sobie na przewodnika kogoś, kto chciał nim rządzić. W ten sposób odseparował ją od wszystkich sprawiając, że zawsze czuła się wszystkiemu winna.
Każdy kto będzie ją czytał, a zna temat, będzie buzowała w nim wściekłość na bezsilność. Szczęśliwy ten, kto nie zna tematu, wtedy pomyśli sobie jak bardzo ktoś został skrzywdzony. Wewnętrznie potraktowałam ją jako wyznanie tego, co siedziało w ciele nikomu nie wypowiedziane. Lektura potrzebna, bo pokazuje jak jedni niszczą psychicznie drugich. Wiem natomiast, że im więcej osób pokiwa na nią głową, że temat został mądrze ukazany, tym i tak nic w swoich życiach z tym nie zrobią. Zniszczenia psychiczne buduje się latami, więc te systemy w ludziach są głęboko zakorzenione. Można jednak wszystko zmienić. Jednak do tego jest długa droga do odbudowy siebie.
Przeczytajcie jeśli temat was interesuje. Czasami choćbym nie wiem jak znała temat, to nie potrafię go polecić;-)