Czarna jaskółka 2. Góralka i mafioso. Tom 5

„…tylko ja potrafię sprawić, żebyś nienawidziła mnie z taką samą mocą, z jaką mnie pragniesz i nigdy ci się to nie znudzi…”

„Czarna jaskółka” to fenomen.
Ale „Czarna jaskółka 2” to fenomen do kwadratu.

Bo w tej części Jack Adams nie tylko wraca w swojej czarnej, bezwzględnej i bezlitosnej odsłonie. On obnaża się z uczuć, o które nigdy byśmy go nie podejrzewali.

Nie było, nie ma i długo nie będzie drugiego takiego bohatera jak Jack Adams.

Handel i produkcja narkotyków?
Wybaczamy.

Bezwzględność, brutalność, zdradę, czyny, których nie powinno się usprawiedliwiać?
Wybaczamy.

Strzał oddany do pierwszej młodzieńczej miłości?
Wybaczamy.

Bo Jack Adams to nie jest bohater, którego się ocenia.
Jego się przeżywa.

A co możemy mu wybaczyć w tej części?

Paradoksalnie — tylko jedno. To, że dał się nabrać na amnezję „żony”. Moniki.
Ale skoro ona jest jak Jack w spódnicy… to przecież trafił swój na swego.

I właśnie dlatego w tej części dostajemy coś absolutnie elektryzującego: ich magnetyczne starcie.
Przyciąganie.
Odpychanie.
Walkę.
Pożądanie.
Dumę.
Zranienie.
Oni są po prostu nieidealni — i przez to tak bardzo idealni.

„…czasem można próbować połączyć dwa zepsute elementy i okazuje się, że idealnie do siebie pasują.”

Monika po wybudzeniu ze śpiączki postanawia udawać amnezję. Gra kobietę łagodną, bezbarwną, inną niż ostra Czarnulka, którą znał Jack.

On natomiast coraz trudniej znosi „nową” żonę. Coraz częściej znika. Coraz szybciej traci cierpliwość.

Kiedy Monice udaje się uciec z Brazylii i wrócić na Podhale, wreszcie może być sobą. Doskonale jednak wie, że Czarnooki Diabeł nie wybacza zniewag. I że prędzej czy później pojawi się w Polsce.

Nie spodziewa się tylko jednego, że Jack wróci nie tylko z jej powodu.
I że konsekwencje jego dawnych wyborów wciągną w grę o najwyższą stawkę także ją.

W tej części Jack przechodzi samego siebie. Jest bezkompromisowy, bezczelny i tak bardzo magnetyczny. Nie udaje nikogo. Niczego sobie nie odmawia. I właśnie wtedy w tej pełnej, nieokiełznanej wersji — fascynuje najbardziej.

Relacja z Moniką z mdłej, brazylijskiej stagnacji przechodzi w coś ostrego, hipnotycznego i tak bardzo uzależniającego. Ich hate-love to istny majstersztyk. Dialogi iskrzą. Wzajemne prowokacje rozpalają. Zazdrość prowadzi do scen, od których nie sposób się oderwać i nie zarumienić. Te sceny po prostu działają!

„Nie pytał, nie prosił. Jak zwykle brał z jawnym pragnieniem i gniewem. A ja chłonęłam to łapczywie.”

Oczywiście wokół nich pojawiają się nowe, intrygujące postaci. Wracają też ci, których już znamy - cała rodzina Adamsów od najstarszego do najmłodszego, którzy również pojawiają się w Polsce. A wraz z nimi pojawia się napięcie, gniew, tajemnice i emocje, które uderzają z podwójną siłą.

Są także momenty, gdy Jack pokazuje zupełnie inne oblicze. Wręcz zaskakująco ciepłe. I nawet on przekonuje się, że nie na wszystko jest odporny. Nie każdą krzywdę potrafi znieść. Zwłaszcza nie swoją.

W tej historii nic nie jest oczywiste.
Nikomu nie można ufać.
Nie wszystko jest tym, czym się z początku wydaje.

Bo nawet porządnie zamknięte drzwi mogą mieć maleńką szczelinę, a przez nią może wślizgnąć się coś tak samo zapomnianego, co bezlitosnego. Coś, co zmusi do wyboru. Coś, co złamie niejedno serce.

„Czarna jaskółka 2” to emocjonalna, bezwzględnie wciągająca historia, która szokuje, wzrusza, bawi i wstrząsa. Jest tak nieprzewidywalna jak pogoda w Tatrach - i jak sam Jack Adams. Bohater, którego kocha się i nienawidzi jednocześnie.

Jednak pomimo całej mojej miłości do Jacka Adamsa, w tej części to Monika wygrywa wszystko.

Jack nadal jest ogniem, chaosem i mężczyzną, który jednym ruchem potrafi rozpalić całą scenę do czerwoności, ale Monika jest czymś znacznie groźniejszym - spokojem, precyzją, strategią, która nie potrzebuje krzyku, żeby przejąć kontrolę. Kobieta działa metodycznie, po cichu, cierpliwie buduje swoją przewagę wtedy, gdy inni są przekonani, że to ona jest kilka kroków za nimi. I choć moje serce nadal niebezpiecznie przyspiesza na samą myśl o Jacku, to właśnie Monika w tej części zgarnęła wszystko, bo udowodniła, że prawdziwa siła nie zawsze płonie najjaśniej, nie zawsze nosi benzynę i zapalniczkę przy sobie, ale czasem jest lodowata, spokojna i właśnie dlatego absolutnie nie do zatrzymania w walce ze złem.

Złem, które czai się w tej części od początku i prawie do końca książki pozostaje zagadką, co pobudza i stawia w gotowości wszystkie zmysły nie tylko samych bohaterów, ale i nas - czytelników.

A zakończenie?

Takie, jakie tylko Liliana Więcek potrafi zaserwować. Perfekcyjnie wymierzone zagadką. Zostawiające niedosyt. Rozpalające apetyt na więcej a jednocześnie rozbrajające!

Po tej książce jedno jest pewne: czekanie na „Czarną jaskółkę 3” będzie bolało.
Walczyłam o „Czarną jaskółkę 2”, oj walczyłam. I było warto.
Bo to historia, która uzależnia. Bo to bohater, który uzależnia.

Jeśli szukacie książki, której nie odłożycie po jednym rozdziale - właśnie ją znaleźliście.

Jeśli kochacie bohaterów, którzy są moralnie niejednoznaczni, niebezpieczni i magnetyczni - dla tych tu - przepadniecie.

Jeśli uwielbiacie relacje pełne napięcia, ognia i nieustannej gry — ta właśnie ta seria i ta książka jest dla was.

Reasumując?
Czytajcie. Nie zawiedziecie się ani na tej historii ani na tych bohaterach.

Jedyny minus?
Kiedy przewrócicie ostatnią stronę, będziecie pragnęli więcej.

To nie jest zwykła historia.
To uzależnienie. To obsesja, z której ja osobiście nie zamierzam się leczyć, no chyba, że przy dziesiątym tomie tej fenomenalnej serii Góralka i mafioso.

„Prawdopodobnie klątwa, która nas połączyła, polegała właśnie na sprzeczności: nienawidzić i zarazem pragnąć jak niczego innego na świecie.”

TAK BARDZO POLECAM!!!

Coś pięknego 🖤 Niesamowita! Wciągająca! Intrygująca! Trzymająca w napięciu od pierwszej do ostaniej strony!