Kirke - CD

Najbardziej brakowało mi równowagi w tej powieści. Główna bohaterka jest zbyt ludzka, wrażliwa i słaba, jej najbliżsi są zbyt boscy, nieczuli i wyniośli. Wydarzenia niewiele znaczące opisywane są długo i szczegółowo, a te o wielkiej wadze, decydujące o losach dziewczyny rozgrywają się błyskawicznie. Kirke jest rozchwiana, raz użala się nad sobą, raz potrafi sterować swoim losem. Ciężko czytelnikowi się w tym odnaleźć, czułam się jak na huśtawce.

Brakowało mi również świeżości. „Galatea” była niesamowita, artystyczna, ze świetnym pomysłem, „Pieśń o Achillesie” odwróciła perspektywę, zaproponowała odbiorcy coś nowego, a „Kirke”… jest poprawna, bez żadnych zaskoczeń. Z czasem zaczęłam wierzyć w opinię boskiej rodziny bohaterki, którzy uważali Kirke po prostu za nijaką i nieudaną krewną. Naiwność głównej bohaterki i wspomniane przeze mnie popadanie ze skrajności w skrajność mogą irytować.

Polecam miłośnikom mitologii greckiej i kobiecej literatury, może dojrzycie tam coś, co ja przegapiłam.