Leave Me Behind (ilustrowane brzegi)

Od jakiegoś czasu mocno stronię od romansu czy erotyku, bo mam wrażenie, że wszystko już było i wszystko już przeczytałam. Oczywiście, doskonale wiem, iż to złudne wrażenie, bo bywa, że ciekawość bierze nade mną górę i łapię się właśnie za takie książki. Po tym jak zakupiłam grę „Cyberpunk 2077”, internety zaczęły mi podsuwać inną grę, gdzie głównym bohaterem jest zamaskowany żołnierz. I tak oto zaczęłam szukać książek w klimacie wojskowym, więc co za tym idzie, wybór padł na panią Moronovą i jej „Leave me behind”.

Nell poznaje w samolocie mężczyznę, z którym spędza gorącą noc. Traf sprawia, że kolejnego dnia okazuje się być jej partnerem broni. I tu właśnie rozpoczyna się walka dwóch charakterów, teoretycznie takich samych – hardych, mrocznych, pokrzywdzonych, z przeszłością. Całość przede wszystkim obsadzona jest w klimatach komandosów i kroków z tym związanymi (również tych ostatecznych). Nie brakuje brutalnych zachowań, mordowania, wulgaryzmów i całej tej brudnej otoczki. To akurat uważam, że działa na plus, nawet bardzo duży. Kolejnym atutem jest doskonała narracja Autorki, chociaż uważam, że perspektywy Bradshawa było trochę za mało, nie pogardziłabym dodatkowym rozdziałem czy dwoma.

Zdecydowanie jestem fanką Bones’a, chociaż ostatecznie robi się z niego miękka klucha. Może to krzywdzący osąd, jednakże jego brutalność, ciemna strona życia i idealnie wykreowane PTSD to było to, co sprawiło, że bohater ma to „coś”. Nelli chwilami zbijała mnie z tropu, chociaż nie ukrywam, że mogłabyć trochę bardziej stanowcza, ale w efekcie nie mam do niej zastrzeżeń.

Oczywiście książka jest dla czytelnika pełnoletniego, więc oczywistością jest, że mamy tu sceny erotyczne. Nie ma ich przepychu, ale jakby nie było ich wcale, też nie byłoby to absolutnie żadnym błędem. Trochę jestem rozczarowana końcówką, teoretycznie mamy szczęśliwe, dobre zakończenie – miałam jednak nieodparte wrażenie, że za dużo było upchane na ostatnie strony i fabularnie wszystko poleciało na łeb na szyję, a absurdy sytuacyjne zajęły pierwsze miejsce. A z drugiej strony Autorka zadbała, o zgodne z prawdą, o oddanie klimatu dyskryminacji w wojsku, paterializmu, mizoginii czy chociażby seksizmu.

Książka nie jest zła, zarwałam dla niej nockę, ale w efekcie spodziewałam się zdecydowanie więcej, szczególnie, że pierwsze rozdziały pożerałam raz dwa.