Owoc żywota słodkiego

Pomimo małego druku historia jest tak absorbująca, że trudno jest się z nią rozstać. Wydaje mi się, że została napisana z głębi serca i myśli, które krążyły po głowie próbując znaleźć ujście w twórczości. Z początku mamy napisane ostrzeżenie co do treści i podany powód podjęcia się tematu zbliżeń oraz wiary. W żadnym wypadku książka ani nie zachęca do zdrady ani nie zniechęca do kościoła, gdyż postacie nieraz miały swoje powody aby myśleć w taki a nie inny sposób. Spodobała mi się myśl, którą podjęła, że ludzie uciekają do nowych miejsc i nieraz opuszczają wieś, gdyż tam życie polega na plotkach i osądzaniu innych. Ja mogę nawet dokończyć, że jest tak, ponieważ ci ludzie do niczego nie doszli i wyżywają się na kimś za własne niepowodzenia. Na to, że nie starczyło im odwagi, że czas im przeminął i żeby byli tak zaślepieni obserwacją innych, że teraz wszelka nieudolność przeobraziła się w gorycz, którą zarzucają na innych, by choć słownie poczuć się lepiej. Ale czy faktycznie mają wtedy lepiej? Czy czasami nie większe zażalenie do nich przychodzi?
Kolejne złe przekonanie, które było tu poruszone dotyczyło rodziców, którzy życzyli córce aby natrafiła na kogoś, kto ją naprostuje. To był totalny brak wiary we własne dziecko i jego możliwości. Nikt nie pomyśli, że niesforne dziecko ma po prostu prawo mieć swoje zdanie i czasami należy je uszanować. Inaczej nigdy w siebie nie uwierzy.
Postacie są tutaj bardzo spostrzegawcze. Jeden rzut okien na drugą osobę wywoływał opinię, która bywała zbliżona do prawdy. To, co w głowie mieli ułożone, albo raczej od młodych lat wbite, natychmiast przyciągało podobne wydarzenia. Oni odbierali to jako zrządzenie losu, ale tak nieświadomie nazywa się energię i cel jaki się przyciąga. Sceny opisu zbliżeń były niczym chęć na kanapkę z nutellą. Jak już poczuło się jej smak, to jedynie zachwyt ciała tańczył jak w transie. A że na tą kanapkę chęci miało się sporo, cóż. Lepiej niech tą nutellę poznają bardzo pełnoletni i wyzwoleni na smaki ludzie:-) I pomiędzy tymi nieetycznymi układami pojawiały się też ważne i mądre stwierdzenia. Tutaj na podstawie jakiegokolwiek niewypału nie chowano głowy w piasek, tylko uczono się na swoich błędach. Wychwytywano lekcje, a nie przygany. To bardzo mądre i przyznaję, że rzadko kiedy pojawia się w treści książki. Temat gejów też był tutaj ciekawy. Ja też mam coś takiego, że wychwytuję takich ludzi, tylko w ogóle ich nie oceniam. Jeśli ktoś jest na tyle odważny, by pokazać, że jest tym, za kogo się uważa, to szacun. Odwaga to wielki krok, a niewiele osób jest w stanie poznać to uczucie.
Kwestia miłości z tej historii była ukazana od strony głębokiej świadomości. Już na samo wspomnienie i formę utworzenia tego opisu czytelnik odczuwa wszystko niczym napływającą falę, która przez niego przepływa. Pomimo udręki i nietypowej sytuacji, uczucia jednak wychodziły z serca. Było to piękne i prawdziwe:-) Perypetie dziewczyny ze wsi potrafią zaskakiwać, gdyż są jakby pokazaniem nie tylko jej wolności seksualnej, ale i tego jak świat reaguje na różnych ludzi. Jak lubią oceniać innych nie myśląc, że wyrządzają im wielką krzywdę. Co do współżyć, to nie są wulgarne, tylko bardziej niesione doznaniami ciała z podstawowymi opisami. Treść pomiędzy nimi uczy życia i może pomóc w ocenie myśli młodych osób. Postacie są wielobarwne, więc można sobie wybrać swojego faworyta:-) Ja sama bardziej skupiłam się na przekazie, który mi zaimponował. Jest to dylogia, więc chętnie przeczytam drugi tom:-)