Saga Norn Tom 2 Astrid, nić krwi

Witam, dziś mam dla was recenzję książki Ascrid. Nić krwi ❤️ Autorki Eli Downarowicz ❤️ Wydawnictwo Videograf ❤️
Ascrid. Nić krwi to kolejna część sagi Norn ❤️
W tej części mamy do czynienia z dziećmi Hanny i Ubbe, tak zwanych jarlów. Pokazane jest, jak dorastają i uczą się dbać sami o siebie. To właśnie wtedy postanawiają wyruszyć na daleką Ruś Kijowską. Poznajemy młodą już kobietę, która tak samo jak jej matka nie boi się niczego. Odziedziczyła także dar po ciotce Hanny. Dzięki różnym rozmowom możemy dowiedzieć się więcej na ten temat, szczególnie kiedy zostaje porwana i uratowana wraz z małą wilczycą, która – jak się okazuje – potrafi się z nią porozumiewać i bardzo mocno zżyła się z Ascrid. Mamy także pokazaną siłę kobiet, które mimo przeciwności losu zawsze znajdą jakieś wyjście z sytuacji.
Przedstawione są również różne osady, gdzie można zauważyć zmieniające się pory roku. Ludzie zaczynali ubierać się w dodatkowe warstwy ubrań oraz kolory, po których można było dostrzec nadejście zimy. Noszono skóry dające ciepło, a mieszkańcy osad mieli bardzo dużo pracy, przygotowując się do trudniejszego czasu. Pokazane są także różne tradycje, między innymi zawody organizowane między wioskami oraz tak zwany targ żon i mężów. Nie zawsze to mężczyzna miał wybór żony — kobieta mogła wygrać męża poprzez zawody. Był to dla mnie bardzo ciekawy temat 😉
Mamy tutaj pokazane, jak w trudnych chwilach kobiety radziły sobie bez pomocy mężczyzn, którzy niestety nie potrafili pogodzić się z tym faktem. Widzimy również, jak kobiety walczyły mieczem i dorównywały mężczyznom, którzy często lekceważyli damskie podboje, choć nasza jarla sama zapracowała na swój los, wojując mieczem. Bardzo fajnie została pokazana także więź rodzinna — rodzice, dowiadując się, że dzieciom grozi niebezpieczeństwo, wyruszają na ich poszukiwanie i robią wszystko, by je odnaleźć.
Pokazane jest również to, że kiedy raz zdradzi się swoje plemię, nie ma już szans na wybaczenie, a karą za zdradę jest śmierć.
To książka pełna walki, odwagi, rodzinnych więzi i nordyckiego klimatu, od którego ciężko się oderwać. Autorka po raz kolejny stworzyła historię, która wciąga od pierwszych stron i pokazuje, jak silne potrafią być kobiety w świecie pełnym niebezpieczeństw. Jeśli lubicie wikingów, dawne tradycje i silne bohaterki, to zdecydowanie seria dla was ❤️

„Astrid, nić krwi” autorstwa Ela Downarowicz to drugi tom „Sagi Norn”, który zanurza czytelnika jeszcze głębiej w mroczny, surowy i pełen przeznaczenia świat inspirowany nordyckimi legendami. To historia z pogranicza powieści historycznej i fantasy historycznego, gdzie los, krew i stare przysięgi splatają się w jedną, trudną do przerwania nić.

Fabuła skupia się na Astrid — córce Hanny i jarla Ubbe, która wyrusza wraz z drużyną swojego brata Sigurda na Ruś Kijowską. Z pozoru to misja polityczna i element zawartego układu, w rzeczywistości jednak wyprawa szybko zamienia się w niebezpieczną grę pełną zdrad, ukrytych intencji i sekretów, które zmieniają wszystko. W tle pojawia się obietnica złota, tajemnicze tereny Rusi i postać starego Wikinga, który uruchamia lawinę wydarzeń. Z każdą stroną coraz wyraźniej widać, że nikt nie jest tym, za kogo się podaje, a prawda ma swoją cenę.

Astrid jest bohaterką silną, ale niejednoznaczną — odważną, a jednocześnie obciążoną dziedzictwem, które nie zawsze jest darem. Jej droga to nie tylko podróż przez niebezpieczne krainy, ale przede wszystkim podróż w głąb rodzinnych tajemnic i własnej tożsamości. Obok niej pojawiają się postacie równie wyraziste: Sigurd, wojownicy z różnych stron układu, tajemniczy wysłannicy i figurujące na granicy legendy postacie, które sprawiają, że historia nabiera wielowymiarowego charakteru. Każdy z bohaterów niesie ze sobą własną historię i własną prawdę, często sprzeczną z tą, którą znają inni.

Emocje w tej książce są intensywne i głęboko osadzone w klimacie niepewności — dominuje napięcie, niepokój, poczucie zagrożenia, ale też ciekawość i fascynacja światem, który jest jednocześnie piękny i brutalny. Czytelnik towarzyszy Astrid w poczuciu ciągłego balansowania między lojalnością a zdradą, prawdą a iluzją. Pojawia się też smutek i ciężar przeznaczenia, które zdaje się nieuchronne, ale również momenty wewnętrznej siły i odkrywania siebie.

Podczas lektury towarzyszy uczucie zanurzenia w świecie, który jest surowy, ale hipnotyzujący. To historia, która nie pozwala się czytać obojętnie — budzi napięcie, ciekawość, a czasem wręcz niepokój, ale jednocześnie wciąga jak opowieść przekazywana przy ognisku, od której trudno się oderwać. Każdy zwrot akcji zostawia ślad, a atmosfera nieustannie przypomina, że nic nie jest tu przypadkowe.

Styl autorki jest obrazowy, mocny i bardzo klimatyczny. Ela Downarowicz buduje świat pełen detali, ale nie przytłacza nimi — raczej stopniowo otwiera przed czytelnikiem kolejne warstwy historii. Jej język jest surowy tam, gdzie trzeba, a jednocześnie pełen emocji i symboliki, co świetnie współgra z nordyckim klimatem sagi.

To książka idealna dla czytelników, którzy lubią historie osadzone w realiach historycznych z elementami legend i mitologii, dla fanów sag rodzinnych pełnych tajemnic, walki o władzę i skomplikowanych relacji. Szczególnie przypadnie do gustu osobom, które cenią mroczniejsze, bardziej klimatyczne opowieści z silną bohaterką w centrum wydarzeń.

To opowieść o krwi, która łączy i jednocześnie więzi, o przeznaczeniu, którego nie da się łatwo odrzucić, i o prawdzie, która — gdy już zostanie odkryta — zmienia wszystko bezpowrotnie.