Za późno na nas

Autorka jest niesamowitą pisarką, która swoimi książkami wkręca czytelnika od początku, by trzymać w ryzach do samego końca. Tutaj zaserwowała nam historię trzech kobiet, które zostały skrzywdzone w różnoraki sposób. Podzieliła nam czasy na te w których już do tragedii doszło, a później powróciliśmy do tego by ujrzeć jak na początku w ich małżeństwach było cudownie. Normalnie idealni mężczyźni, którzy dopieszczali swoje kobiety, by w późniejszym czasie pokazać im, że to sytuacje ich zmieniły. Mówią, że każdy z nas lubi szukać winnego pewnych wydarzeń, gdyż wtedy czuje się lepiej, gdyż ciężar jest z ich zdjęty. Tutaj rozegrało się to na różnych płaszczyznach. Opowieść jest napisana z perspektywy kobiet, gdzie cykl zapoczątkowuje Eliza. Opowiada o tym jak źle przeszła swój poród, gdzie nie spodziewała się traumy poporodowej. Tej ciągłej niepewności, czy da sobie radę jako matka oraz czy będzie zdolna do wybaczenia mężowi zdrady. Myślę, że tutaj będzie najwięcej uwagi wśród czytelników, gdyż rzadko chce się rozumieć stan po porodzie, kiedy pojawia się szok i obawa nad całkowicie nowym człowiekiem, który jest kruchy i zależny od nas. Bez wsparcia ze strony partnera można sobie nie poradzić. Można nie upilnować dziecka na tyle, by nagle zniknął...
Drugą postacią jest Ania. Poruszony zostaje tutaj temat zamknięcia dziecka w sobie. Tu nie chodziło o danie mu przestrzeni, gdyż w jego życiu ktoś się pojawił. To w jakim stanie się znalazł i co się stało potem spowodowało, że bardziej będziemy przyglądali się życiu naszych dzieci. W ich oczach, błaha dla nas sprawa, może być najważniejszą w życiu. Na tyle istotną, że potrafi zakończyć swój oddech.
Ostatnia sprawa dotyczy Wiktorii, która żyła we wspaniałej bańce nie znając spraw w których brał udział jej mąż. Zapewniona o głębokiej miłości nie zaglądała w portfel mężowi, a tam działy się wręcz drastyczne sprawy. Pewnego dnia nagle wstała i ujrzała pusty dom. Z godziny na godzinę nie pojawiał się ani mąż ani dzieci ani teściowa. Czyżby ot tak ją zostawili? Co się z nimi wszystkimi stało? Czyżby w ogóle nie znała swojego męża?
Ja od początku tutaj przepadłam, gdyż każda z opowieści dotyka delikatnych spraw, które jednak w życiu się zdarzają. Przeczytałam o nich na wysokim poziomie kortyzolu, dlatego ostrzegam, że emocji jest tutaj cała masa. Postawią do pionu każdą waszą emocję. Pomimo trzech rodzin żadna z nich nam się nie myli, gdyż poruszają się po innym temacie, tylko końcowo się łączącym. Większy druk oraz sporo dialogów usprawniają czytanie. Zdecydowanie jest to książka, która w tym roku zabrała najwięcej mojej uwagi:-) Bardzo ją polecam:-)

Bo łzy są jak deszcz - nie pytają, czy mogą spaść.
Po prostu spadają.


Strata to dziwna rzecz. Można ją wykrzyczeć, można ją stłumić, można udawać, że jej nie ma. Ale ona i tak będzie


Ludzie mówią, że czas leczy rany. Ale czas to kłamca. On nie leczy niczego. On tylko uczy człowieka żyć z bólem.


Wiktora, Ania i Eliza. Trzy piękne, mądre kobiety.
Patrząc na nie z boku nikt nie odważyłby się stwierdzić, że są nieszczęśliwe.
Jak to jest,że często wierzymy w pozory albo co jeszcze gorsze w trudnej sytuacji nie widzimy znaków ostrzegawczych , mimo,że przecież dla otoczenia były wyraźnie widoczne?

Wiki i Krzysiek są małżeństwem od szesnastu lat.
Para doczekała się dwójki dzieci. Tola i Kuba są dla swoich rodziców wszystkim tym co najważniejsze.
Oprócz nich w dużej willi, którą oboje uwielbiają mieszka mama mężczyzny- Łucja.
Oboje wykonują pracę będącą ich pasją.
Wydaje się, że ten obrazek jest idealny , aż do dnia , gdy rodzina Wiki znika bez śladu, a wszelkie ślady wskazują na to że domownicy zbierali się w pośpiechu i mieli za moment wrócić.
Co naprawdę się wydarzyło? Czy naprawdę znamy tych , których kochamy?
Ania i Michał kochają się bardzo. To jedna z tych par o których chce się czytać i marzyć o podobnej trwałej relacji.
Choć nie mają pięknego domu z ogrodem i pieniędzy w nadmiarze darzą się szacunkiem i uwielbiają swoich dwóch nastoletnich synów - Emila i Antka.
Ich codzienność i chęć do rozmowy i pomocy dzieciom w każdej sytuacji ogrzewa serce.
A jednak pewna sobota na zawsze zapisze się w ich pamięci, gdy jeden z chłopców odbierze sobie życie.
Co go do tego pchnęło?
Eliza i Przemek wraz z dwójką pociech - Misią i Olafem tworzą przepiękną kochającą się rodzinę.
Nikt jednak nie ma pojęcia że za zamkniętymi drzwiami młoda perfekcyjna mama zmaga się z depresją poporodową a i mąż ma własny sekret. .
Gdy chłopczyk nieoczekiwanie znika małżonkowie zostają wystawieni na próbę.

Oczy trzech kobiet patrzą w inną stronę, ale ból, który je łączy, ma wspólny mianownik – milczenie. Gabriela Gargaś prowadzi czytelnika przez historie, które początkowo wydają się odrębne, a jednak z każdą kolejną stroną splatają się w przejmującą opowieść o stracie, żalu i pytaniach bez odpowiedzi.

Autorka z ogromną wrażliwością pokazuje, jak krucha potrafi być codzienność i jak łatwo przeoczyć moment, w którym „coś” zaczyna się psuć. Nie ma tu prostych winnych ani jednoznacznych odpowiedzi. Jest za to życie – nieidealne, bolesne, pełne emocji, które często chowamy pod maską normalności.

„Za późno na nas” to książka, która nie epatuje dramatem, ale pozwala mu wybrzmieć w ciszy między słowami. Gargaś pisze o depresji, żałobie, zagubieniu i poczuciu winy w sposób niezwykle ludzki – bez oceniania, za to z empatią i zrozumieniem. Każda z bohaterek inaczej radzi sobie z tragedią, inaczej przeżywa stratę i inaczej próbuje odnaleźć sens w świecie, który nagle się rozpadł.

To także opowieść o relacjach – małżeńskich, rodzicielskich, przyjacielskich – o tym, jak bardzo potrzebujemy rozmowy i jak niszczące potrafi być przemilczenie problemów. Autorka zadaje trudne pytania:
czy miłość zawsze wystarcza?
czy naprawdę znamy osoby, z którymi dzielimy życie?
i czy zawsze da się naprawić to, co pękło?

Ta powieść zostaje w sercu na długo. Zmusza do refleksji, zatrzymania się i spojrzenia uważniej na ludzi wokół nas. To książka bolesna, ale potrzebna – przypominająca, że czasem wystarczy jedno słowo, jeden gest, jedna rozmowa, by nie było za późno.

📖 „Za późno na nas” to historia, którą się czuje, a nie tylko czyta.