Lato Thomasa Manna

Książka w odbiorze jest po prostu cudowna. W pierwszej chwili nie wiedziałam dlaczego czytam o kimś, kto opisywał życie rodziny Thomasa Manna, gdyż nie miałam pojęcia kim on był. Czytałam o tym jak marzyło mu się i jego rodzinie zamieszkać w dużej posiadłości, by zaznać odrobiny luksusu. Mamy opisane jak to miejsce wyglądało, ile było przestrzeni i jak późniejsze czasy pokazały, że trzeba było żebrać o każdy kawałek chleba, później o skrawek jakiejkolwiek rośliny, którą można było zjeść. Rodzina stała się chodzącymi patykami, ale wokół ludzie również głodowali. W tym wszystkim, na każdym spacerze towarzyszył mu pies. Jest opisane jak bardzo przypominał oryginał rasowy i jak pomijano jego prawdziwe pochodzenie. Jego właściciel twierdził, że najważniejsze w nim było jego wspaniałe serce. Podkreślił tutaj, że psy potrafią ładnie się uśmiechać, tylko ludzie nie zawsze zwracają na to uwagę. Dużo tekstu jest poświęcone jego towarzyszowi, który swoją obecnością i miejscem, które odwiedzali napawał go weną twórczą. Zawsze po spacerze z nim siadał na cztery do pięciu godzin do stolika i pisał. Wpierw jedną książkę, gdzie obawiał się, że sytuacja w kraju przyćmi jej wydźwięk, a później drugą, którą często poprawiał. To opisy z perspektywy świadomości powstawania wspaniałych dzieł. Czuć, że cokolwiek było tu opisane dokonało się, zakończyło w najlepszy z możliwych sposobów, tak jak przewidział to sam piszący. W tle majaczyły tutaj nerwy i lęki pisarza, który był zły na politykę, która była prowadzona. Czuć było, że on by to wszystko wyprowadził, dlatego w swoich dziełach wyprowadzał tą prawdę.
Sama książka składa się z zawężonej treści wyjazdu rodziny nad jezioro. To konkretny czas i miejsce, gdzie każdy rozdział zapoczątkowuje inne wydarzenia i jednocześnie ciągnące dalej ich pobyt w tamtym miejscu. Dosłownie zapragnąć można wyjazdu w miejsce marzeń, doznania tego luksusu choć na chwilę i podarowania sobie cudownych wspomnień z których wynosi się dobre rzeczy. To bardzo poetycki wydźwięk pokazania czasu w którym pisał swoje wielkie działa. Widać tutaj ludzi, naturę i światopogląd, który pokazywał, że pomimo złych przygód można skupić się na tych dobrych i doceniać je.
Po tej książce przynajmniej wiem skąd u mnie to odwieczne pragnienia zamieszkania w pałacu czy dworku:-) Dla mnie to była cudowna lektura i niezapomniany czas pokazania, że nawet w niedoli jest co świętować. Serdecznie wam polecam:-)