Nie pytaj, jak się czuję...

Klaudia samotnie wychowuje trzech synów. Najmłodszy z nich, Szymon, od pierwszych dni zmaga się z poważnymi chorobami neurologicznymi - porażeniem mózgowym i napięciem mięśniowym. Wymaga stałej opieki i rehabilitacji. Ich każdy dzień to walka o choćby najmniejszy postęp i próba stworzenia normalnego życia w świecie pełnym lęku i niepewności. Chłopiec wnosi w ich codzienność śmiech, miłość i nadzieję. Uczy, czym jest prawdziwa siła. Pewnego poranka wszystko się kończy...

"Nie pytaj, jak się czuję..." to autobiograficzna opowieść o samotnym macierzyństwie, chorobie dziecka i stracie, po której już nic nie jest takie same. Choć pozostają wspomnienia czy zdjęcia, to tej niewyobrażalnej pustki nic nie wypełni, a bezgraniczna miłość do dziecka nie kończy się wraz z jego śmiercią.

Już sam tytuł sprawił, że coś niepokojąco we mnie drgnęło. Od pierwszej chwili wiedziałam, że muszę poznać tę historię. To książka z tych, których nie da się ocenić. Bo jak można ocenić coś prawdziwego, coś, co miało miejsce naprawdę?

Jak pożegnać dziecko? Jak żyć po jego stracie? Są w życiu straty, na które nikt nigdy nie będzie gotowy. Ból jest nie do opisania. Co czuje młoda matka? Jak sobie radzi? A może wcale nie radzi? Przecież na zewnątrz mamy kobietę jakich wiele, prawda? Ale to tylko maska, pozory, za którymi skrywa się niewyobrażalny ból i cierpienie. Widzimy, że można jednocześnie cierpieć i kochać, płakać i na nowo kolejnego ranka się podnosić.


Autorka zwraca uwagę na ważną kwestię tego, jak bliskie nam osoby nie potrafią towarzyszyć nam w cierpieniu. Jak społeczeństwo nie rozumie matek z chorymi dziećmi, nie wie jak z nimi rozmawiać czy postępować. Zadają niewłaściwe lub nie na miejscu pytania. Niekiedy nawet nie zastanawiają się, co mówią.

Klaudia Plichta pisze surowo, oszczędnie, bez dialogów, bez patosu i szczerze. Mimo tego chłodu emocje i tak w nas uderzają. Każde słowo i zdanie obracamy po kilka razy. To nie jest delektowanie się słowem i językiem. To przeżywanie wszystkiego wraz z autorką. To nauka wrażliwości i przypomnienie, że nic nie jest nam dane na zawsze. To lekcja, by każdy dzień traktować jak dar, bo nigdy nie wiemy, który z nich okaże się tym ostatnim.

"Nie pytaj, jak się czuję..." to niezwykle przejmująca, intymna historia o macierzyństwie, samotności, bezwarunkowej miłości, stracie i żałobie. To opowieść o tym, jak dziecko zmienia życie na zawsze. To tytuł zmuszający do refleksji, poddający nasze uczucia wrażliwości na cierpienie drugiego człowieka.