Recenzje:

Operacja Niebieski Smok
Autor: przyrodaz
Książka jest dużego formatu ze sztywną okładką oraz nieco sztywniejszymi stronami. To pozycja z serii zagadek, gdzie bohaterzy mają za zadanie odszukać Niebieskiego Smoka. Sprawą zajmują się główne postacie, czyli samo Biuro Detektywistyczne numer 2 w tym Tiril oraz Oliwier, a wraz z nimi w podróż wyruszy też pies Otto oraz dziadek Franz. Zanim jednak przejdziemy do treści, uzyskamy odrobinę wiedzy o miejscu do którego zmierzają, czyli o Mongolii. Z boku każdej prawej strony mamy zagadkę do rozwiązania. Pytanie zawsze dotyczy nowego rozdziału i zaznaczam, że nie każde jest proste. To istna zabawa w spostrzegawczość, gdzie niekiedy w treści naprowadzone mamy co jest w niej najważniejsze, ale zadanie dotyczy zupełnie odmiennej rzeczy. To taka zmyłka i sugerowanie, by nigdy nie brać niczego za pewnik. Kiedy jednak nie uda się wykonać zadania, na następnej stronie w lewym górnym rogu mamy odpowiedź:-)
Swoją drogą też biegnie sama treść z której wychodzi iż bohaterzy nie są sami w poszukiwaniu smoka. Ktoś mało, że depcze im po piętach, to jeszcze na domiar złego jest krok przed nimi. Nie wiadomo skąd dowiedział się czego poszukują, lecz dociera do kolejnych osób szybciej. My celowo jesteśmy kierowani do kolejnych osób, gdyż poruszając się po Mongolii poznajemy zwyczaje jakie tam panują, widzimy drogi jakimi się poruszają oraz styl życia i sposób na przetrwanie w tym miejscu. Obecne są też zwierzęta oraz trudne ścieżki górskie. Ukazana jest jakby świat rządził się tam innymi prawami, bardziej ludzkimi i mało cyfrowymi. Dziecko może samo przemyśleć czy życie jakie wiodą koliduje z tymi jakie samo posiada. Pomimo tego, że każde miejsce na ziemi dostosowuje się do zmian klimatycznych, jednak nie każdy w Mongolii może się poszczycić domem z cegieł czy pustaka. Większość osób żyje tam pod namiotami, więc żyją jakby w ciągłym niepokoju pogodowym.
Uważam, że ta pozycja jest wartościowa, gdyż nie skupiła się tylko na samej historii, ale na wciągnięciu czytelnika do zabawy, poszukiwaniu ukrytych przedmiotów, uważności oraz pokazaniu, że nigdy nie wolno się poddawać, bo tylko wtedy uzyska się odpowiedzi na zadane pytania:-) Polecam ją serdecznie!
✖ Opinia niepotwierdzona zakupem
Dwór w Gdeszynie
Autor: Kama
„Dom to nie tylko mury i dach nad głową. To przede wszystkim ludzie, których kochamy, wspomnienia, które pielęgnujemy, i historie, które przekazujemy kolejnym pokoleniom”.
„Czasami największe zagrożenie przychodzi nie od nieprzyjaciół, lecz od tych, którym z ufnością otwieramy drzwi własnego domu”.
„Historia przemija, pokolenia odchodzą, ale rodzinne więzi, miłość, zazdrość i ludzkie ambicje pozostają niezmienne”.
Są miejsca, w których przeszłość zdaje się wciąż żyć, a każdy zakątek skrywa opowieści o ludziach, ich marzeniach, radościach i troskach. Jednym z takich miejsc jest dwór w Gdeszynie, do którego zaprasza nas Monika Rzepiela.
Wystarczy przekroczyć próg tej historii, aby przenieść się do Rzeczypospolitej Obojga Narodów na przełomie XVI i XVII wieku. Do świata, w którym życie toczy się według odwiecznych zasad, tradycje mają ogromne znaczenie, a nazwisko, pochodzenie i honor są wartościami, których nie można lekceważyć.
W starym dworze mieszka wielopokoleniowa rodzina Gdeszyńskich. Bogusław i Matylda prowadzą gospodarstwo, wychowują sześcioro dzieci i dbają o rodzinne ognisko. Ich codzienność wypełniają obowiązki, rozmowy, rodzinne uroczystości oraz troska o najbliższych. To świat, w którym starsze pokolenie przekazuje młodszym wiedzę i doświadczenie, a dom jest czymś znacznie ważniejszym niż tylko miejscem zamieszkania.
Wydawać by się mogło, że nic nie jest w stanie zakłócić tego uporządkowanego życia. Wszystko zmienia się jednak w chwili, gdy pod dach Gdeszyńskich trafia uboga krewna Bogusława, Elżbieta Zającówna. Kobieta szybko zdobywa zaufanie domowników i zostaje opiekunką dzieci. Pozornie skromna, wdzięczna za okazaną pomoc i potrzebująca wsparcia, skrywa jednak zamiary, które mogą zagrozić rodzinnemu szczęściu. Jej zainteresowanie panem domu nie jest przypadkowe, a za pozorną bezradnością kryje się plan, którego konsekwencje mogą okazać się dotkliwe.
Czy Matylda dostrzeże niebezpieczeństwo? Jak wiele może zdziałać zazdrość, ambicja i pragnienie zdobycia czegoś, co należy do kogoś innego? I czy rodzinne więzi okażą się wystarczająco silne, aby przetrwać próbę?
Monika Rzepiela stworzyła opowieść, w której historia przeplata się z codziennym życiem, a za murami szlacheckiego dworu kryją się emocje wcale nie tak odległe od tych, które znamy dzisiaj.
Jednym z największych atutów tej powieści jest dla mnie możliwość poznania dawnego świata z tak bliskiej perspektywy. Nie obserwujemy wyłącznie wielkich wydarzeń historycznych, ale przede wszystkim zwyczajnych ludzi, ich codzienne obowiązki, relacje i przywiązanie do tradycji. Autorka pokazuje nam, jak wyglądało życie szlacheckiej rodziny, jakie znaczenie miały rodzinne uroczystości, wychowanie dzieci, obyczaje oraz pozycja społeczna.
Szczególnie interesujące jest obserwowanie wielopokoleniowej rodziny, w której każdy ma swoje miejsce i obowiązki. Widać przywiązanie do przodków, szacunek dla starszych oraz potrzebę pielęgnowania rodzinnych wartości. To właśnie te elementy nadają opowieści wyjątkowego charakteru. Można odnieść wrażenie, że na chwilę stajemy się gośćmi w Gdeszynie, siadamy z bohaterami przy wspólnym stole i towarzyszymy im podczas zwyczajnych, ale jakże ważnych chwil.
Nie oznacza to jednak, że w tej historii brakuje emocji. Wręcz przeciwnie! Pojawienie się Elżbiety wprowadza do pozornie spokojnego świata Gdeszyńskich niepokój. Jej postać pokazuje, że nie każdy, kto wyciąga do nas rękę, ma dobre intencje. Czasami za uśmiechem i pozorną życzliwością kryją się zazdrość, wyrachowanie oraz pragnienie osiągnięcia własnych korzyści. To właśnie ten wątek dodaje opowieści napięcia i sprawia, że zaczynamy zastanawiać się, jak daleko może posunąć się człowiek, który za wszelką cenę chce dostać to, czego pragnie.
Bardzo podoba mi się również to, że autorka nie ogranicza się do przedstawienia losów jednej rodziny. Na kartach powieści pojawia się szerszy obraz ówczesnej Rzeczypospolitej. Śmierć Stefana Batorego, bezkrólewie, wolna elekcja i początki panowania dynastii Wazów stanowią ważne tło dla wydarzeń. Dzięki temu historia Gdeszyńskich nabiera dodatkowej głębi, a czytelnik może lepiej zrozumieć realia epoki.
Warto też zwrócić uwagę na język i sposób prowadzenia opowieści. To historia, której warto poświęcić czas, pozwolić sobie na niespieszne poznawanie bohaterów i zanurzenie się w atmosferze dawnych lat. Nie wszystko musi dziać się w zawrotnym tempie. Czasami właśnie w spokojnie snutej opowieści, w drobnych gestach, rozmowach i rodzinnych zwyczajach kryje się największa przyjemność czytania.
„Dwór w Gdeszynie” to dla mnie przede wszystkim opowieść o rodzinie, zaufaniu, wierności i wartościach, które potrafią przetrwać próbę czasu. O tym, jak ważne jest poczucie przynależności, jak wiele znaczą korzenie i jak łatwo można zachwiać spokojem nawet najbardziej zżytej rodziny.
To również przypomnienie, że niezależnie od epoki ludzie pozostają ludźmi. Kochają, tęsknią, zazdroszczą, popełniają błędy i podejmują decyzje, których skutki nie zawsze da się przewidzieć. Zmieniają się stroje, obyczaje i otaczający nas świat, ale ludzkie serca wciąż kierują się podobnymi pragnieniami.
Ogromnie cieszę się, że mogłam objąć tę powieść patronatem medialnym. To wyjątkowa możliwość polecenia historii, która zabiera czytelnika w odległe czasy i pozwala spojrzeć na nie nie tylko przez pryzmat dat i wydarzeń, ale przede wszystkim ludzkich losów.
Jeśli kochacie powieści historyczne, rodzinne sagi, szlacheckie dwory, dawne obyczaje i intrygi, które potrafią zachwiać spokojem całego domu, koniecznie zwróćcie uwagę na tę książkę.
Ja z przyjemnością przekroczyłam próg dworu w Gdeszynie i poznałam jego mieszkańców. A ponieważ jest to pierwszy tom cyklu „Sarmackie pieśni”, pozostaje mieć nadzieję, że to dopiero początek fascynującej podróży przez dzieje rodziny Gdeszyńskich.
Z całego serca polecam!

✖ Opinia niepotwierdzona zakupem
Najstarszy syn
Autor: Kama
„Nie każda miłość może znaleźć szczęśliwe zakończenie. Czasami największą przeszkodą nie jest odległość, lecz prawda, której nie da się zmienić”.
„Ludzie potrafią osądzać szybciej, niż zdążą poznać drugiego człowieka. A przecież za każdą historią kryje się serce, które pragnie kochać i być kochane”.
„Są tajemnice, które przez lata pozostają ukryte, ale przychodzi dzień, kiedy przeszłość upomina się o swoje. I wtedy nic już nie jest takie samo”.
„Najstarszy syn” – Monika RzepielaPatronat medialny
Czy jesteście gotowi na kolejną podróż do świata dawnej Rzeczypospolitej, gdzie dworskie życie przeplata się z codziennością wiejskiej społeczności, a miłość nie zawsze może zwyciężyć? Jeśli tak, koniecznie sięgnijcie po „Najstarszego syna” Moniki Rzepieli. To drugi tom cyklu „Sarmackie pieśni”, który ponownie zabiera nas do Gdeszyna, ale tym razem pozwala bliżej poznać historię Leszka Gdeszyńskiego – najstarszego syna, przed którym życie stawia niejedno trudne wyzwanie.
Leszek, zgodnie z ostatnią wolą swojej zmarłej matki, opuszcza rodzinny dwór i wyjeżdża na studia do Krakowa. Wkracza w zupełnie nowy świat, w którym nie brakuje młodzieńczych przyjaźni, beztroskich chwil, zabawy i pierwszych zauroczeń. U boku przyjaciela, Józefa Rębajły, korzysta ze studenckiego życia. Wkrótce na ich drodze pojawiają się utalentowane bliźniaczki – Letycja i Lukrecja. Jedna z nich zdobywa serce Leszka, druga zaś staje się obiektem zainteresowania Józefa. Wydawałoby się, że przed młodymi mężczyznami otwierają się drzwi do pięknych miłosnych historii. Niestety los szybko pokazuje, że szczęście bywa bardzo kruche, a niektóre uczucia przynoszą więcej bólu niż radości.
Po ukończeniu Akademii Krakowskiej Leszek wraca do rodzinnego Gdeszyna. Nie przypuszcza jednak, że właśnie tam czeka na niego spotkanie, które ponownie poruszy jego serce. Na jego drodze staje Bogusia – młoda dziewczyna wychowywana przez znachorkę, której pochodzenie owiane jest tajemnicą. Choć oboje pochodzą z zupełnie różnych światów, między nimi rodzi się uczucie. Niestety, nie każda miłość może liczyć na przychylność losu. Czasami to, co najpiękniejsze, zostaje wystawione na najtrudniejszą próbę, a prawda potrafi odebrać człowiekowi nawet ostatnią nadzieję.
Bogusia od początku wzbudziła we mnie wiele emocji. To dziewczyna, której życie nie oszczędza, a jej odmienność i tajemnicze pochodzenie sprawiają, że staje się obiektem zainteresowania, podejrzeń i nieprzychylnych komentarzy. W świecie, w którym ludzkie słowo potrafi być ostrzejsze niż nóż, bardzo łatwo zostać skazanym przez innych, zanim ktokolwiek zechce poznać prawdę. Szczególnie poruszające są fragmenty pokazujące, jak plotki, przesądy i uprzedzenia potrafią zniszczyć człowiekowi życie. Jak łatwo społeczność potrafi odwrócić się od kogoś, kto jest inny, niezrozumiany i nie pasuje do przyjętych norm.
Nie ukrywam, że właśnie ten wątek skłonił mnie do wielu przemyśleń. Czy człowiek zawsze zasługuje na to, by być ocenianym przez pryzmat swojego pochodzenia? Dlaczego tak często cudze słowa stają się ważniejsze od prawdy? I dlaczego niektórzy tak łatwo przyjmują oskarżenia, nie dając drugiej osobie nawet możliwości obrony? Historia Bogusi pokazuje, jak bolesne mogą być konsekwencje ludzkiej nieufności i braku zrozumienia.
Autorka nie ogranicza się jednak wyłącznie do opowieści o miłości. W tej powieści znajdziemy również wiele interesujących obrazów dawnego życia. Od krakowskich uliczek i studenckich przygód, przez szlacheckie dwory, aż po wiejskie chaty, codzienne obowiązki, ludowe wierzenia i przesądy. Szczególnie podobało mi się to, że możemy zobaczyć nie tylko świat szlachty, ale również życie zwykłych ludzi. Poznajemy ich troski, obawy, przekonania i sposób postrzegania rzeczywistości. Dzięki temu historia nabiera głębi, a przedstawiony świat staje się bardziej różnorodny i wiarygodny.
Monika Rzepiela potrafi wciągnąć czytelnika w opowiadaną historię i sprawić, że z zainteresowaniem śledzi losy kolejnych bohaterów. Nie brakuje tutaj emocji, trudnych wyborów, niespodziewanych wydarzeń i tajemnic, które stopniowo zaczynają wychodzić na jaw. Autorka pokazuje, że za pozornie spokojnym życiem mogą kryć się dramaty, o których nikt nie ma pojęcia. A przeszłość, nawet jeśli przez długi czas pozostaje przemilczana, potrafi w najmniej odpowiednim momencie upomnieć się o swoje.
Warto również wspomnieć o Leszku. Jako najstarszy syn Gdeszyńskich znajduje się w szczególnym miejscu rodzinnej historii. Obserwujemy, jak opuszcza bezpieczny, znany mu świat i zaczyna samodzielnie podejmować decyzje. Krakowskie doświadczenia, przyjaźń, miłosne uniesienia i bolesne rozczarowania kształtują jego charakter. Nie jest bohaterem pozbawionym wad, a jego wybory pokazują, że człowiek nie zawsze potrafi postąpić właściwie, nawet jeśli wydaje mu się, że kieruje się dobrymi intencjami. To właśnie takie postacie sprawiają, że historia nie jest jednowymiarowa.
Ogromnym atutem tej powieści są również emocje. Mamy tutaj chwile szczęścia, nadzieję na lepsze jutro, rodzące się uczucia, ale także rozczarowanie, cierpienie i niesprawiedliwość. Niektóre wydarzenia potrafią zaskoczyć, inne wywołują smutek, a jeszcze inne zwyczajnie budzą sprzeciw. Bo trudno przejść obojętnie obok sytuacji, w których ludzkie życie i szczęście zostają podporządkowane tajemnicom, społecznym podziałom i przekonaniom innych.
„Najstarszy syn” to powieść, w której miłość nie jest prostą drogą prowadzącą do szczęśliwego zakończenia. To uczucie wystawione na próbę przez okoliczności, przeszłość i prawdy, których nie da się cofnąć. To również opowieść o tym, że nie zawsze mamy wpływ na to, kim jesteśmy i skąd pochodzimy, ale nasze życie często zostaje zdeterminowane właśnie przez te rzeczy.
Monika Rzepiela po raz kolejny zabiera nas do świata, który potrafi zachwycić swoim klimatem, ale jednocześnie nie szczędzi bohaterom trudnych doświadczeń. Podoba mi się różnorodność tej historii, wielowątkowość i połączenie romansu historycznego z opowieścią o rodzinnych sekretach, ludzkich słabościach i konsekwencjach podejmowanych decyzji.
Czy Leszek odnajdzie szczęście? Czy Bogusia zdoła uwolnić się od oskarżeń i niechęci ludzi? I czy miłość okaże się wystarczająco silna, by pokonać tajemnice, które od dawna rzucają cień na życie bohaterów? Tego nie zdradzę. Nie chciałabym odbierać Wam przyjemności samodzielnego odkrywania kolejnych kart tej historii.
Jedno jest pewne – „Najstarszy syn” to książka, która zabiera nas w przeszłość, ale porusza tematy wciąż bliskie współczesnemu człowiekowi. Bo przecież niezależnie od epoki każdy pragnie miłości, akceptacji, bezpieczeństwa i możliwości decydowania o własnym losie.
Książkę przeczytałam jednym tchem i serdecznie polecam.
✖ Opinia niepotwierdzona zakupem
Jakub Wędrowycz. Łajdactwa zebrane
Autor: book matula
Są książki, które się czyta, są takie, które poprawiają humor i jest Jakub Wędrowycz, który potrafi poprawić humor nawet wtedy, gdy właśnie coś wybuchło, sąsiad zniknął, a lokalna rzeczywistość po raz kolejny wymaga interwencji egzorcysty, bimbrownika i człowieka z bardzo luźnym podejściem do przepisów BHP. 😂 Jeśli ktoś zna Jakuba, to doskonale wie, że nie trzeba go specjalnie przedstawiać. A jeśli jeszcze go nie zna, to najwyższa pora nadrobić zaległości! Uprzedzam, że nawet w piekle boją się tego typa 😂😂😂.
Dzisiejsza recenzja dotyczyć będzie kolejnego mojego ulubieńca, ex aequo z Virionem, a mowa o książce pt. „JAKUB WĘDROWYCZ. ŁAJDACTWA ZEBRANE” autorstwa Andrzeja Pilipiuka, wydanej przez Fabrykę Słów. Są na tym świecie rzeczy, których nie da się zrozumieć. Są też ludzie, których lepiej nie drażnić. Są też tacy, którzy powinni mieć dożywotni zakaz zbliżania się do aparatury do destylacji. Właśnie w tej ostatniej kategorii mamy naszego kochanego Jakuba Wędrowycza! 😂 Co do tego jegomościa, to ja po prostu uwielbiam wszystko, co jest z nim związane! Mówię Serio! Każda kolejna książka, w której pojawia się ten wiejski egzorcysta, bimbrownik, pogromca wszelkiego nadprzyrodzonego paskudztwa i specjalista od rozwiązywania problemów metodami, których nie przewiduje żaden podręcznik, jest dla mnie małym świętem, a czasami nawet dużym wybuchem radości. Fabryka Słów postanowiła zrobić nam naprawdę konkretny prezent! „Łajdactwa zebrane” to ponad 921 stron czystego wędrowyczowego szaleństwa! Nie jest to zupełnie nowa część cyklu, ale specjalny zbiór opowiadań wybranych osobiście przez Andrzeja Pilipiuka. Czyli dostajemy przekrój przez dotychczasowe przygody Jakuba, wyselekcjonowany przez samego autora. A to oznacza jedno: będzie się działo! Co znajdziemy w środku? Między innymi takie perełki jak:
„Bajeczka dla wnuczka”, „Hotel pod Łupieżcą”, „Rewizja”, „Lenin”, „Titanic”, „Zbrodnia doskonała”, „Tajemnica kwaśnego samogonu”, „Trzy życzenia”, „Kac”, „Cyrograf”, „Konan Destylator”, „Niebieskooki ninja”, „Bekon z jednorożca”, „Gumofilc”, „Polak potrafi”, „Dentystyczny Batalion Karny”, „Poduszka uduszka”, a to tylko przedsmak tego, jakie perełki znajdziecie w środku, choć do Hotel pod Łupieżcą omijałabym szerokim łukiem.
Uwielbiam w tej serii to, że autor potrafi wywrócić naszą swojską rzeczywistość na drugą stronę. Mamy tu fantastykę, absurd, czarny humor, wiejskie klimaty, ludzkie przywary i całą galerię postaci, przy których niejeden potwór z piekła rodem wyglądałby jak całkiem przyzwoity sąsiad. Uwielbiam Jakuba za jego bezczelność, nieprzewidywalność, absolutny brak kompleksów i tę cudowną umiejętność pakowania się w tarapaty, z których inni nie wyszliby nawet po trzech rozprawach sądowych i dwóch egzorcyzmach.
Polecam całym sercem (tak wiem, powtarzam się) „Łajdactwa zebrane”, bo to świetna okazja, żeby ponownie spotkać starego znajomego, przypomnieć sobie ulubione historie, ale też odkryć opowiadania, które mogły nam wcześniej umknąć. Dla wiernych fanów Jakuba to prawdziwa uczta, a dla tych z was, którzy jeszcze nie mieli okazji poznać tego jegomościa, jest to całkiem niezły sposób na rozpoczęcie znajomości. Tylko ostrzegam! Nie czytajcie przy piciu kawy, bo można się zakrztusić ze śmiechu, nie czytajcie też przy jedzeniu, bo nigdy nie wiadomo, kiedy przyjdzie Wam ochota na wybuch śmiechu, a już na pewno nie próbujcie naśladować bohatera w kwestii produkcji trunków. Nie każdy ma talent, a niektórym szkoda byłoby nawet aparatury. Ja biorę tę cegiełkę w ciemno! Bo Jakub Wędrowycz to jeden z tych bohaterów, których po prostu nie da się nie lubić. I choćby świat stanął na głowie, w Wojsławicach zawsze znajdzie się ktoś, kto zadba, żeby było jeszcze gorzej!
Panie Jakubie, kieliszek w górę! Oby zdrowie dopisywało, samogon się klarował, a urzędnicy trzymali się jak najdalej od naszej ulubionej wsi! 🍻😂 A Wy? Macie już swojego ulubionego Wędrowycza, czy dopiero zamierzacie poznać tego jegomościa? Ważne-to autorski wybór opowiadań, a nie kompletne przedruki wszystkich wcześniejszych tomów. Właśnie dlatego warto potraktować go jako przekrojową wyprawę przez świat Jakuba.
✖ Opinia niepotwierdzona zakupem
Usuń tę osobę ze swojej głowy. 7 japońskich technik uwalniających umysł
Autor: przyrodaz
Książka jest dobra i bardzo przydatna. Nie ukrywam, że mam już jakąś wiedzę w tym temacie, jednak gdybym natrafiła na nią bez jakiejkolwiek wiedzy, to uznałabym ją za mądrą, lecz nie do końca zrozumiałą.
Mamy tutaj siedem technik w których każdy wybiera sobie jakąś dla siebie i może dwie lub trzy ze sobą połączyć, by wyrzucić natrętne myśli związane z jakąś osobą. Mamy tutaj podane przykłady kilku osób, które miały w swojej głowie intruza. W dosłownym znaczeniu, ktoś zaprzątał nasze myśli za długo i nie potrafiliśmy nic zrobić, by przestać o tej osobie myśleć. Ukazane były konfrontacje z pracownikiem, który zawsze musiał zwracać na coś uwagę, a to szef, który wszystkiego się czepiał, a to wizyta teściowej, która szukała tak długo aż dopiekła swojej synowej. W ten sposób każda z tych postaci, kiedy wchodziła w czas spotkania tych osób już od dłuższego czasu bały się co takiego się stanie, do czego ta druga osoba się doczepi. Im bardziej ktoś nie chciał o tym myśleć, tym mocniej i silniej pozostawał w myślach tych osób. Sytuacje z tymi bohaterami są opisane dosyć dokładnie wraz z rozwiązaniem tego problemu. Później następuje przekonywanie nas, że te metody działają- i tutaj czytanie mi się dłużyło, gdyż z natury jestem taka, że jeśli ktoś silnie mnie gdzieś ciągnie, tym mocniej mnie od tego odpycha.
Następnie po opisach ile korzyści nam dadzą takie ćwiczenia, przeszliśmy w końcu właśnie do tych sposobów. Z pośród siedmiu znałam już pięć, jeden bardzo mnie denerwował i jeden był dla mnie nie znany. Jednak trzeba wiedzieć, że każdy z nas jest inny i ma prawo wyboru do sposobu wyrzucenia z siebie osób z głowy. Są to też sposoby z różnego poziomu inteligencji, więc zastosować je może jak i umysł ścisły tak i zwykły Kowalski. Czy pomagają? Tak, oprócz tego jednego, ale to moje odczucia, więc spokojnie coś dla siebie znajdziecie:-)
Ważną sprawą są też poruszane nawyki, które można w sobie wyćwiczyć jak i odrzucić. To jednak sprawa dla bardziej wtajemniczonych. Sugerowałabym aby najchętniej sięgnęły po nią osoby znające już nieco techniki uspakajania siebie, czy poznania kontroli nad swoimi myślami, gdyż bez tych znajomości pozycja nie do końca będzie zrozumiana. Niektóre sposoby zadziałają, jednak chodzi tutaj nie o wielokrotne ich stosowanie, choć też można, tylko o wyrobienie nawyku, by nikt nie wchodził w nasze myśli zbyt długo. Bez obaw, nie chodzi tutaj o uczucia zakochania, tylko strachu oraz nerwów. Cieszy mnie bardzo, że ją przeczytałam, dlatego ją polecam:-)
✖ Opinia niepotwierdzona zakupem
Tam gdzie rosną winogrona
Autor: BRUNETTE BOOKS
„Tam, gdzie rosną winogrona” Weroniki Tomali to poruszająca powieść o drugich szansach, w której ciepło włoskiego słońca miesza się z bolesnymi wspomnieniami.
Są takie książki, które już od pierwszych stron otulają klimatem włoskich winnic, zapachu lata i obietnicą nowego początku. Kiedy sięgałam po tę historię, spodziewałam się lekkiej, wakacyjnej obyczajówki, ale dostałam coś znacznie głębszego. To opowieść pełna ciepła, która jednocześnie nie boi się trudnych tematów.
Fabuła skupia się wokół Gianny – dziewczyny, której życie od dzieciństwa nie rozpieszczało. Kiedy los stawia ją pod ścianą, niespodziewanie na jej drodze pojawia się ktoś z przeszłości. Ich ponowne spotkanie staje się punktem zwrotnym, ale droga do szczęścia wcale nie jest usłana różami. Autorka świetnie wyważyła proporcje między wątkiem romantycznym a walką z własnymi demonami i traumami.
Najbardziej poruszyły mnie emocje, jakie towarzyszą bohaterom. Gianna to postać niezwykle autentyczna – pełna lęków, ale i cichej determinacji, której kibicuje się od samego początku. Relacja między nią a Adriano rozwija się w naturalny sposób, pokazując, jak cienka bywa granica między przyjaźnią, wdzięcznością a prawdziwym uczuciem. Przygotujcie się na momenty wzruszenia i refleksji nad tym, jak przeszłość wpływa na naszą teraźniejszość.
Styl Weroniki Tomali jest lekki i niesamowicie wciągający. Opisy włoskiego miasteczka sprawiają, że człowiek ma ochotę spakować walizkę i ruszyć w podróż. Akcja płynie spokojnym, harmonijnym rytmem – nie pędzi na oślep, dając czas na wybrzmienie emocjom, ale ani przez chwilę nie pozwala się nudzić.

Komu spodoba się ten tytuł? Zdecydowanie fanom powieści obyczajowych z wątkiem romantycznym w tle, którzy szukają w literaturze czegoś więcej niż tylko słodkiej historii miłosnej. Jeśli lubicie motywy drugiej szansy, oswajania przeszłości i klimat słonecznej Italii – będziecie zachwyceni.

Moja ocena: 9/10 🌟

BRUNETTE BOOKS
✖ Opinia niepotwierdzona zakupem
Co przyniesie nam wiatr. Mazurska lecznica
Autor: BRUNETTE BOOKS
🌲🐾 Czasami w życiu i w czytaniu potrzebujemy ucieczki od zgiełku wielkiego miasta. Dokładnie taki azyl znalazłam w Solbarku, urokliwym mazurskim miasteczku otulonym lasami, gdzie czas płynie swoim własnym, niespiesznym rytmem, a zapach natury miesza się z codziennością lokalnej przychodni weterynaryjnej. Już od pierwszych stron czuć tu niesamowite ciepło i małomiasteczkowy klimat, który otula jak ulubiony koc w chłodny wieczór.
Fabuła kręci się wokół gabinetu prowadzonego przez doświadczonego weterana zawodu, Teodora Ambroziaka, do którego dołącza Mateusz Laskowski – młody lekarz uciekający przed warszawskim pędem. Razem tworzą duet pełen kontrastów, a ich codzienność wypełniają nie tylko niesamowite, inspirowane prawdziwymi przypadkami historie zwierzęcych pacjentów, ale też sekrety i dramaty samych mieszkańców. Wszystko to okraszone jest solidną dawką sąsiedzkich plotek, które w Solbarku niosą się szybciej niż mazurski wiatr.
Największą siłą tej powieści są jednak autentyczni bohaterowie i emocje, które wywołują. Autorka sama jest lekarką weterynarii i zoopsycholożką, co czuć w każdym zdaniu – w tym, z jaką czułością, wiedzą i szacunkiem opisuje relacje ludzi ze zwierzętami. Podczas lektury nie raz uśmiechnęłam się pod nosem przez zabawne perypetie gabinetowe, by za chwilę poczuć lekkie ukłucie wzruszenia w sercu.
Styl Dominiki Szymanowskiej jest lekki, naturalny i pełen niewymuszonego humoru, dzięki czemu przez książkę dosłownie się płynie. Tempo akcji idealnie współgra z mazurską scenerią – nie ma tu sztucznego pośpiechu, ale w Solbarku cały czas coś się dzieje, więc o nudzie nie ma mowy.

Komu najbardziej spodoba się ta historia? Zdecydowanie miłośnikom ciepłych powieści obyczajowych, fanom małomiasteczkowych klimatów oraz wszystkim, którzy kochają zwierzęta i szukają lektury poprawiającej nastrój. Jeśli lubicie historie o drugich szansach i miejscach, w których każdy zna każdego, Solbark skradnie Wasze serce.

Moja ocena: 9/ 10 🌟

BRUNETTE BOOKS
✖ Opinia niepotwierdzona zakupem
Opowieści z Czarnego Archiwum
Autor: book matula
❤️Dzisiejsza recenzja dotyczyć będzie książki, która przez to, że jest Powieść historyczno-przygodowa, odrobina fantastyki oraz powieści obyczajowej z elementami romansu. Dużo tego? Przez to w moich oczach stała się bardzo…? Intrygująca z obietnicą niezwykłej przygody między innymi, dlatego mocno mnie zaciekawiła. Przed wami „Opowieści z Czarnego Archiwum” autorstwa Agnieszki Gładzik. Uwaga książkoholiki! Tutaj zdecydowanie jest, na co ostrzyć pazurki.
❤️Zgodzicie się, że mną, że są takie książki, gdzie wystarczy przeczytać kilka pierwszych stron, żeby poczuć, że szykuje się coś naprawdę wyjątkowego. Takie, które zabierają nas w zupełnie inny świat, mieszają historię z tajemnicą, przygodę z odrobiną niezwykłości, a na koniec zostawiają w głowie mnóstwo myśli. Właśnie takie emocje będą wam towarzyszyć.
❤️Wyobraźcie sobie rok 1630. Księstwo Pomorskie, wojna trzydziestoletnia, miasta i wsie obracane w ruinę, głód, zarazy i ludzie, dla których przetrwanie staje się ważniejsze niż jakiekolwiek zasady. W samym środku tego chaosu poznajemy kobietę, która po tragicznych wydarzeniach przejmuje tożsamość własnego męża, Ulryka von Wensee. Od tej chwili nic nie będzie już takie samo. Wraz z grupą osobliwych towarzyszy wyrusza do Szczecina na wezwanie księcia Bogusława XIV, a później rusza w stronę Gdańska, eskortując polską szlachciankę. Tutaj zaczyna się prawdziwa przygoda zapnijcie pasy, bo będzie się działo, bo to nie jest zwyczajna podróż z punktu A do punktu B. To świat pełen niedopowiedzeń, niebezpieczeństw, ludzkiej chciwości, książęcych intryg i sekretów, które zdecydowanie nie powinny ujrzeć światła dziennego, a nad wszystkim unosi się tajemnica Czarnego Archiwum…
❤️Ale wiecie, co najbardziej mnie kupuje w tym pomyśle? Główna bohaterka! Bez imienia, bez wielkich deklaracji, bez bycia idealną heroiną z opowieści. Kobieta, która przez lata musiała walczyć o przetrwanie, a teraz zostaje postawiona przed koniecznością odnalezienia się w świecie mężczyzn. Przejmuje nie tylko ubranie i nazwisko Ulryka, ale też jego rolę. I nagle okazuje się, że potrafi znacznie więcej, niż, ktokolwiek mógłby przypuszczać. Ile jest w sanie znieść kobieta, kobieta z charakterem, z przeszłością i własnymi demonami? To też dla mnie pewnego rodzaju inspiracja, motywacja, żeby nie poddawać się tylko dlatego, że kilka sytuacji dało mi nieźle w kość.
❤️Co się ma do jej towarzyszy? Przed wami dwóch wiernych kompanów, młody, zubożały szlachcic, książęcy agent, polska szlachcianka i jej córka. Każdy z jakąś historią, każdy z tajemnicą, każdy z bagażem doświadczeń. Pewnie zadacie sobie pytanie, czy można im ufać? Czy w świecie, w którym każdy coś ukrywa, da się jeszcze odróżnić przyjaciela od wroga? No właśnie! Między innymi takie pytania sprawiają, że człowiek ma ochotę czytać dalej, zamiast odkładać książkę na półkę. Mimo że historia opowiada o odległych czasach to uwierzcie, że zachowania ludzi wobec siebie, innych są naprawdę aktualne, ale o tym sami się przekonacie.
❤️Muszę jednak was ostrzec, bo jeśli myślicie, że dostaniecie wyłącznie powieść historyczną z wojennymi potyczkami i dworskimi intrygami, to niespodzianka! Autorka dorzuca do tego elementy fantastyczne, tajemnicze anomalie i nadprzyrodzone zjawiska. Historia zaczyna, więc balansować między tym, co znamy z kart historii, a tym, czego nie potrafimy racjonalnie wyjaśnić. A tytułowe Czarne Archiwum? To właśnie ta zagadka, która nie daje spokoju i każe zastanawiać się, co tak naprawdę kryje się w jego zbiorach. Wiecie, co jeszcze jest tutaj ważne? Ta książka daje nam coś więcej niż samą przygodę. Podsuwa pytania o tożsamość, przeznaczenie, drugą szansę i możliwość rozpoczęcia wszystkiego od nowa. Czy naprawdę jesteśmy skazani na to, co już nam się przydarzyło? Czy możemy stać się kimś innym? A może dopiero w najtrudniejszych momentach odkrywamy, kim naprawdę jesteśmy? Dlatego kochani książkoholicy, nie zamykajcie się na tę historię tylko dlatego, że na okładce widnieje powieść historyczna!
❤️Autorka zabierze was do czasów, w których życie było walką o każdy kolejny dzień, ale jednocześnie pokazuje, że nawet w świecie pełnym okrucieństwa człowiek może odnaleźć w sobie siłę, o którą wcześniej się nie podejrzewał. Dla mnie sam pomysł na tę historię brzmi jak czytelnicza uczta! Czasami największe tajemnice nie kryją się w starych księgach, ale w ludziach, którzy próbują uciec przed własną przeszłością.
✖ Opinia niepotwierdzona zakupem
Murdoku. 80 morderczych wypraw
Autor: mysilicielka
Zmieniła się nie tylko sceneria, ale również zasady gry! Każdy rozdział charakteryzuje się swoim własnym twistem, np. niektórzy piraci siedzą na statkach, czasem pod ukrytą nazwą, a w średniowieczu arystokracja nie może wychodzić poza królewskie obszary do służby i odwrotnie.

Cieszcie się, póki możecie prostymi planszami, bo te zaawansowane sprawią, że czacha zadymi (serio, jest taka granica mojej dedukcji, gdzie już nie potrafię sięgnąć i widzę tylko mgłę i ból głowy). Na szczęście pod koniec książki są dokładnie opisane rozwiązania, a czasem wystarczyło mi przeczytać z tego tylko jedno zdanie, żebym wpadła na właściwy trop.

Świetna rozrywka, wspaniała alternatywa dla zwykłych krzyżówek czy sudoku. O tym, że wyszedł drugi tom, dowiedziałam się dopiero na stoisku księgarni - zakup był błyskawiczny.
✖ Opinia niepotwierdzona zakupem
Oktonauci i tajemnice wielkiego oceanu
Autor: przyrodaz
Bajka jest dużego formatu i strony przypominają w dotyku blok techniczny ale ze śliskimi skartkami. Jest tutaj wszechstronna wielobarwność z uwzględnieniem większości ciepłych barw lecz w stonowanym wydaniu. Jedna ze stron otwiera się w dodatkowym otwarciu, na dwa razy.
Tematem przewodnim są tajemnice wielkiego oceanu, które będą nam przedstawili Oktonauci. Już z samego początku ujrzymy wypisane po numerach części oktostatku, by zwrócić uwagę na to jak jest wielopoziomowy. Zaraz po tym poznamy głównych bohaterów łącznie z podziałem ich obowiązków. Płynąc po Oceanie Arktycznym widzimy jak na ich skali wyświetlają się tajemnicze punkty ze znakami określającymi między innymi bagna, głębinę morską, plażę, las wodorostów i inne znaki. W wyniku krótkich wymian zdań oktonauci zastanawiają się skąd się biorą Tuptusie. To będzie przeurocze, a same Tuptusie będą ładnie opisane oraz ukazane w całości. To było połączenie z góry warzyw, lecz z dołu miały syrenie ogony. Te opisy są tak wiarygodne, że dziecko będzie brało na poważnie wszelkie informacje na ich temat oraz sam fakt, że faktycznie w tym oceanie mogą mieszkać. To było takie miłe i wywołało salwę ciekawości, gdyż dalej obserwujemy jak wyruszają swoimi mini statkami poznając i wymieniając nam prawdziwe zwierzęta zamieszkujące ten ocean. Zdradzili nam, że muszle są dla nich prawdziwym domem, ponieważ są zakręcone i nikt ich w nich nie może skrzywdzić.
Na podwodnych łąkach ujrzeliśmy prace polowe, na Mrocznych bagnach straszne aligatory, a na dnie oceanu mroczne laboratorium z przedziwnymi zwierzętami. Po wielkich wyprawach udaliśmy się do kuchni poznając ich ulubione smaki babeczek, a było ich aż 27! Na koniec nadszedł czas powrotu i dopiero wtedy postacie mogły odetchnąć z ulgą. Jak sądzicie, czy Tuptusie wróciły z Oktonautami?
Tak ogólnie to bardzo ciekawa bajka, która miesza się z zabawą i prawdziwymi miejscami. Zauważyłam, że buduje w czytelniku dużą ciekawość nie tylko na samą wyprawę do oceanu, ale na każdą stronę do której kogoś ciągnie. Pokazują, że wszędzie można się dowiedzieć czegoś ciekawego i jeśli się szuka tego co nas przyciąga, to zawsze odnajdziemy na wszystko odpowiedź. Ja sama jestem za tym, by odkrywać świat a nie kulić się w domu, dlatego serdecznie ją polecam:-)
✖ Opinia niepotwierdzona zakupem
Zagadkowe głosy z otchłani
Autor: przyrodaz
Ta książka to zbiór opowiadań, które powstały w przeciągu 9 lat. Jestem nawet przekonana, że autor nie miał zamysłu stworzenia tej książki, tylko te krótkie treści wraz z wiekiem same zaczęły się u niego pojawiać. Całość potraktowana jest jako fantastyka, choć ja bym użyła słowa fantazja, gdyż każde z nich powstało z mieszanki prawdy, jego przemyśleń i ułożenia ich w sposób strachliwy, gdyż w tym gatunku tworzyło mu się najlepiej. Gdyby powiedział komuś prawdę o swoich przemyśleniach, nikt by mu w nie nie uwierzył. Nie wiem czy znacie określenie, że ktoś jest jasnoczuły, a jeśli znacie, to tak na te czasy by ludzie go określili. Już tłumaczę dlaczego.
W pierwszym opowiadaniu starszy mężczyzna opisuje jak słyszał tajemnicze głosy na różnych etapach swojego życia i po późniejszych sprawdzeniach, te głosy mówiły mu prawdę. Nie przepowiadały czyjejś śmierci, tylko o niej informowały. Opisał to jako demoniczne głosy z otchłani, jednak osoby jasnoczułe mają wyczulony dar i kiedy jakaś więź łączy je z innymi ludźmi, to w momencie ich śmierci one już to wiedzą. Niespodziewanie ta osoba jakby jeszcze swoim głosem w ich głowie informuje ich, że ich już wśród żywych nie ma. One to wiedzą zanim nawet ktoś to zauważy. By nadać strachu, ułożył to jako opowieść demoniczną, a ja wiem, że doznawał takich głosów, bo to możliwe. Nawet wiek 38 lat się zgadza, gdyż wtedy wszystko się nasila.
Drugą opowieścią, choć cały czas są one jednym ciągiem wydarzeń pisane, lecz tylko inne rewolucyjne informacje posiadają, jest tajemniczy kielich z dawnych lat. Osoba, która podczas nabożeństwa miał z niego pić słyszała tajemnicze głosy jakby żołnierzy, którzy mieliby biec na obronę swojego miejsca. Obudziło to tak wielki strach, że następnie o tym wydarzeniu jeszcze długo mówiono. Teraz od siebie dodam, że każda rzecz na świecie ma swoją energię i potrafi pochłaniać tą w którym miejscu jest obecna. Ów kielich stał się taką relikwią w którą wdrożyła się energia walki i natarcia, dlatego osoba wrażliwa i potrafiąca czytać z pola energetycznego wyczuwała wszystko w czym sam kielich brał udział. I to nie magia, to też prawda.
W dalszej treści ciekawych przygód bohaterów, jeden z nich usłyszał opowieść jak przypadkiem zjawił się w miejscu, gdzie należało odprawić mszę za duszę pewnego człowieka. Dalszej treści nie zdradzę, jednak kiedyś było tak, że zanim do czegoś dochodziło, należało modlić się za duszę aby w spokoju odeszła od ciała i nadała mu spokój jeszcze tu na ziemi. Cel był dużo dłuższy, jednak nie to chcę przekazać. Autor wykazał się ogromną kreatywnością, gdyż umiejscowił swoją opowieść w dawnych czasach, miał sporą wiedzę odnośnie historii oraz wszelkich kultur nie tylko słowiańskich. Śmiem jednak twierdzić, że jak część z nich była mu zasłyszana, zaczytana, tak niektórych z nich doświadczył on sam. Nadał wydarzeniom wielkiej prawdziwości, dlatego zapisał się w literaturze na wsze czasy. To będą opowiadania odtwarzane przynajmniej co osiem lat w nowych wydaniach i za każdym razem będą tak samo ciekawiły, inspirowały bądź straszyły, bo zależy to od wytrzymałości i wiary danego człowieka. Chylę więc czoło nad tą lekturą i zapraszam do wejścia w świat fantazji w której prawda miesza się ze strachem. Dlaczego fantazja? Bo to coś co można stworzyć i po części będzie lub jest prawdą. Czemu nie fantastyka? Ponieważ fantastyka to świat tylko i wyłącznie wymyślony, nie prawdziwy, bez perspektywy spełnienia się. Do tego piękna sztywna okładka przenosi nas w wyobraźni do rzeczy niewytłumaczalnych i mrocznych. Po prostu muszę ją polecić:-)
✖ Opinia niepotwierdzona zakupem
Ed Gein
Autor: FioletowaRóża
Na jednej szali zawodowej Maxa Czornyja znajdziemy literaturę dziecięcą- jest ona pełna mądrości i ciekawych przekazów. Na drugiej- makabryczne opisy zbrodni dokonanych przez prawdziwe bestie. Czy taka mieszanka jest możliwa? W przypadku wymienionego wyżej autora owszem, sama wiem to już od kilku lat i nie chcę się rozstawać z jego tekstami. Nie boję się literatury typu true crime, a już na pewno nie szukam w niej żadnej inspiracji. Zawsze interesowało mnie to, by móc odnaleźć sensowną odpowiedź na pytanie, które jest proste tylko z pozoru. Bo do czego zdolny jest człowiek, by móc zabić i delektować się czynem zabronionym? Okazuje się, że dróg czy możliwości jest wiele, a wygląd mordercy, w wielu przypadkach, okazuje się szalenie zwodniczy. Max Czornyj słusznie zwraca też uwagę na inny fakt: przeszłość osoby przeistaczającej się w bestię zawsze ma wpływ na późniejsze czyny. Nic nie bierze się z powietrza, ot co. Mało tego- nawet wychowanie w nadmiernej wierze religijnej nie uwalnia człowieka od morderczych zapędów.

W opisie zamieszczonym na tylnej części okładki czytamy, że ta książka wstrząśnie nami do głębi i nie będziemy w stanie uwierzyć, że wszystko wydarzyło się naprawdę. To stuprocentowa prawda, tym bardziej, jeśli „Ed Gein” to początkowa faza zapoznawania się czytelnika z tak obrzydliwymi historiami. Za dreszczami podczas lektury stoi nie tylko mocna fabuła, ale kontrowersyjna narracja pierwszoosobowa. Istnieje grupa odbiorców, która wielbi Maxa Czornyja za tak odważny krok. Inni zaś nienawidzą go za to i uważają, że jest to szczyt przesady. Ja w pełni popieram styl pisarza, gdyż jeszcze bardziej czuję wszystko to, co dane mi jest przeczytać. Mam szansę dogłębnie wczuć się w tak zwany modus operandi konkretnego mordercy, a na tym mi zależy.

88 rozdziałów oraz 288 stron- z matematycznego punktu widzenia nie jest to opasła lektura, ale poziom mordu wystarczy nam na długo. Nakłaniam także do tego, by nie pomijać posłowia. Brak zapoznania się ze szczerymi słowami pisarza spowoduje, że nie zrozumiemy tego, co naprawdę chciał nam przekazać i dlaczego napisał właśnie tę, a nie inną książkę.

Wampir, rzeźnik, upiór, bestia- synonimów jest wiele, a co najgorsze- tak tajemnicze postaci potrafiące bezcześcić ludzkie zwłoki żyją na całym świecie, także w Polsce. Tym razem historia Eda Geina dotyczy Stanów Zjednoczonych, a tam, jak wiadomo, wszystko jest możliwe. Max Czornyj nie po raz pierwszy miał odwagę, by tworzyć tak straszne opisy. Czy więc jeszcze kiedyś nas zaskoczy? Po latach zaznajamiania się z jego piórem wiem, że jest to proces ciągły. Nie mam co do tego żadnych wątpliwości- nie ma dla niego tematów nie do przeskoczenia.

Obrzydzenie, niedowierzanie i strach- te trzy składniki królują na każdej stronie zaprojektowanej przez pisarza Co więcej, Ed Gein i jego fascynacja śmiercią oraz zwłokami nie była przypadkowa, nie wzięła się znikąd. Po szczegóły odsyłam jednak zwłaszcza do początków opowieści, zaś późniejszy rozwój wydarzeń to istna jazda bez trzymanki. Wiem doskonale, że książka ta NIE jest dobrym pomysłem czytelniczym dla osób wrażliwych. Nie chcesz- nie czytasz, a w przeciwnym razie robisz to na własną odpowiedzialność. To nie lektura szkolna, zatem nie ma żadnego przymusu.

Co więcej, każdy kolejny rozdział totalnie zmienia rozumienie czytelnika odnośnie do postawy bestii. Można go nawet w jakiś sposób… rozumieć. Brzmi to dziwnie, wiem, ale jeśli mi nie wierzysz, Drogi Czytelniku, sam się o tym przekonaj. W żadnym razie nie usprawiedliwiam tak dziwnej osobowości, ale wierzę, że byłby on idealnym przykładem dla współczesnej psychiatrii i psychologii.

Momentami czułam się też tak, jak gdybym cofnęła się do innej, mrocznej opowieści pisarza. Jeśli ktoś zna poczynania polskiego Zimnego Chirurga, doskonale wie, o czym mówię. Wiem jedno: z żadną z tych postaci nie chciałabym nigdy usiąść przy stole, ojj nie…

Kiedyś nie przyznawałam gwiazdek tego typu książkom, ale teraz zrozumiałam, że należą się one po prostu pisarzowi, jego pracy, a nie konkretnemu zabójcy. W moim przekonaniu nie po raz pierwszy Max Czornyj może otrzymać wysoką notę. Tak bezwzględną historię przeczytałam w kilka godzin- to chyba o czymś świadczy.



✖ Opinia niepotwierdzona zakupem
Oczy są najsmaczniejsze
Autor: przyrodaz
Cała treść jest napisana w sposób bardzo profesjonalny. Czuć to od samego początku aż do końca, kiedy zauważamy, że ma wielki wydźwięk psychologiczny. Jest bardzo dokładnie pokazane jak można komuś pokazać najsmaczniejsze rzeczy i po chwili wywołać wielki strach. Każdy z nas ma swoje ulubione dania, czy też pojedyncze smakołyki, jednak opisy w których smakuje się oczy czując jak w ustach pęka gałka i rozlewa się mięsista substancja niekoniecznie wywołują miły odbiór. Autorka cokolwiek tu nie opisuje, to miałam poczucie, że manipuluje nie tylko treścią ale i czytelnikiem, by zasiać w nim podziw dla postaci i jednocześnie wywołać strach już w momencie, kiedy tylko się pojawiała. Momentami wydawało mi się, że jej dziwne zachowanie wynikało z braku przy niej osoby, którą prawdopodobnie darzyła wielkim uczuciem. Nie była stabilna emocjonalnie, gdyż jednego dnia potrafiła płakać i być zamknięta na jakąkolwiek reakcję, a następnego stawała na rzęsach by tylko przyrządzić wszystko to, co osoba, której nie było, uwielbiała. Wywoływała w tym postrach u swoich dzieci, co ogólnie jest tu opisane.
,,Rybie oczy przynoszą szczęście. Jeśli zjem jedno, może to sprowadzi z powrotem waszego ojca."
Następnie historia przyspiesza, choć i tak miałam wrażenie, że wciąż biegnie jednym rytmem, jakby było zaplanowane wszystko co ma się wydarzyć z podziałem na czas równy. Po rozstaniu rodziców ich matka poznaje kogoś innego, kto był jeszcze większym obleśniejszym człowiekiem niż ona w napadach smutku. W dzieciach zaczyna kiełkować sprzeczność z tym, co by chciały z tym, co zastają w domu. W ten sposób największa trauma oczna związana z bólem i okropnością zaczyna przeradzać się w formę zemsty. Galaretowate oczy przestają straszyć i obierają nowy wydźwięk. Od tej pory służą jako tarcza obronna, gdzie strach innych jest sprzymierzeńcem postaci, która od początku nam tą historię opowiadała.
,,Jestem przekonana, że niebieskie oczy smakowałyby niesamowicie, o wiele lepiej niż brązowe. Zwłaszcza oczy Georg'a."
Tak naprawdę od tej chwili w treść zaczynają się wkradać wulgaryzmy, które napędzają lawinę wydarzeń. Nowa postać w ich życiu ma być unicestwiona, a w jaki sposób, to już doczytajcie sami:-)
Uwielbiam dreszczowce oparte na psychologicznej rozbudowie. Ta książka jest przykładem tego, jak straszenie dzieci za młodych lat ma swój wydźwięk w doroślejszym życiu. Ze swoich upadków potrafią czerpać siłę, tyle tylko, że nie zawsze w logiczny sposób, aczkolwiek taki, w jakim stopniu ich myślenie zostało rozwinięte w tamtym momencie.
Przeczytajcie jeśli nie boicie się zajrzeć strachowi w oczy. W gruncie rzeczy każda przypisana rzecz ma zawsze dwie opcje. Pytanie, którą z nich potraktujecie za swoją prawdę:-)
✖ Opinia niepotwierdzona zakupem
Niebo w kruszonce
Autor: przyrodaz
Pierwsze wydanie było w 2016 roku.
Niebo w kruszonce to prawdziwie obyczajowa opowieść, która ma w sobie nieopisaną magię, którą czuć na każdym kroku. Przez cały czas czułam jakby moja babcia kazała mi usiąść w nogach na kocyku, a ona zapadnięta w poduszce pod plecami, snuła mi historie kilku kobiet, które nie miały łatwego życia. Każda z nich miała swój bagaż doświadczeń oraz potrzeby na przeróżnej skali. To, co jedne z nich miały na co dzień, druga planowała całe życie osiągnąć. Pomimo domu w którym jedna z kobiet mogła zamieszkać i miała swoją silną więź z matką, to jednak bardzo pragnęła uchronić swoją córkę od widoku, który codziennie zastawała. Każdy dzień i każdy powód był dobry aby sięgnąć po alkohol. Kasia już dosyć się napatrzyła na ten widok przez całe życie, dlatego jako dorosła osoba bardzo chciała zapobiec tym widokom swojej małej córeczce. Marzyła o swoim małym domku, gdzie bezpieczeństwo będzie się kroiło w każdym kącie.
Renia również nie ma łatwego życia, pomimo tego, że na pozór to szczęśliwa rodzina. To kobieta o wielki sercu, która nieco zbyt mocno pragnęła wszystko kontrolować i nie zważała tutaj na potrzeby jej córek, które zamiast wolnego czasu z rodzicami, wolały spędzać go ze znajomymi. Z jej perspektywy zaczynała tracić uwagę dzieci, ale od ich strony, zabraniała im po prostu dorosnąć. Być może dlatego w jej życiu pojawił się psiak, który wymagał opieki, ale i potrafił nakierować jej myślenie na wolność, której wcześniej nie brała w życiu swoich córek pod uwagę.
Mamy też Emilię, która jest lekkiego ducha, gdyż zauważa zmiany w naturze i ogólnie jest bogato utworzoną duszą. Ma serce na dłoni, dlatego każde zwierzę znalezione na dworze znajduje u niej bezpieczeństwo.
Mamy jeszcze Melanię, ale ją pozostawię w tajemnicy:-)
Tak ogólnie to pojawiają się też inne postacie, które przewijają się jako dobre dusze, lub osoby marudzące na wszystko. Na widok psiej kupy potrafią zrobić awanturę życia, podczas gdy im samym wiele potrzeba do kultury osobistej.
Co je łączy? Znajomości oraz sklep w którym spotykają się aby omówić ich życie. Każda ma co opowiadać, ale chyba najlepsze w tym wszystkim jest to, że wzajemnie się słuchają. Potrafią komentować zachowanie każdej osoby, ale i tym zwracają uwagę na to, że należy walczyć o swoje marzenia, zmieniać rzeczy, które w życiu im nie pasują oraz nigdy się nie poddawać, póki wystarczy sił. Życie to najpiękniejszy dar jaki może człowiek otrzymać. Może pora je w końcu docenić?
Serdecznie polecam ją każdemu, kto lubi rozmowy o życiu, zauważa jak komuś potrafi być trudno, oraz docenia opisy pięknych miejsc oraz przyrody. To one sprawiają, że nie można się od niej oderwać:-)
✖ Opinia niepotwierdzona zakupem
Istoty zależne
Autor: przyrodaz
Nie wiem jak mam potraktować tą książkę w ocenie, ponieważ jako całość jest mało rozumiana. Treść pokazuje jakiś ciąg wydarzeń, porwanie, formę okupu, żądanie pieniędzy oraz zatwierdzenie ceny jaką jest się w stanie za kogoś zapłacić i ten ciąg jako samo w sobie ułożenie wydarzeń był mało zrozumiały. Jednak to wszystko nie dawało mi spokoju, dlatego postanowiłam pomyśleć o tej książce jako o przekazie. Tytuł sugerował wszelkie istoty zależne i w sumie nieco przetłumaczył. Dopiero wtedy zaczęłam zauważać, że nie sama treść była przekazem, a sytuacje w których coś było zależne od czegoś innego. Niby suma okupu była wysoka, ale po negocjacji była taką jaką można było wpłacić. Scena zależności dochodu. Po tym scena zależności punktu widzenia, gdzie nakazywano zachować spokój, ale temu, kto był bezpieczny łatwo było to powiedzieć. Osoba z workiem na głowie nie miała możliwości spokoju, gdyż była zależna od tego, kto szedł za nią. W momencie opisów Ekwadoru nic nie było bezpieczne, gdyż to zjawiska naturalne były od siebie zależne, a od tego bezpieczeństwo osób, które akurat tam przebywały. Treść skupiała się niby na relacji matki z dzieckiem, gdzie dzieliło je praktycznie wszystko. Każda z nich z czymś się zmagała i była od czegoś zależna. To była treść, gdzie relacje postaci były mało widoczne, a najbardziej skupiono się na samym miejscu, opisach Ekwadoru, niebezpieczeństw do jakich tam dochodziło, dzikich porwań i tego, że nie było tam miejsca bezpiecznego, gdyż każda jednostka czy roślinna, czy też ludzka była od kogoś zależna, bądź działała na jakimś polu uzależnień. Gdziekolwiek te postacie przebywały, wszędzie obowiązywały jakiś zasady, nakazy, jakby wolność była tylko słowem ze słownika, którego nie zdążono się nauczyć. Poznajemy tutaj różne rodzaje przestępczości, relacji rodzin, które żyją na przetrwaniu, a także na drobniutkich momentach, które w obliczu tylu zagrożeń będą niczym małe błogostany, które po kilku minutach zanikały.
Treści pobocznej była tutaj cała masa, dlatego nie potrafiłam wejść do tej lektury za spokojem, gdyż na każdym kroku miałam zaznaczone, że spokoju tam nigdzie niema. Siłą sugestii z narracji dzieliłam sobie tą książkę na wiele dni, gdyż nie chciałam jakby zburzyć zasad z tej treści. Śmiem nawet powiedzieć, że czułam się w ten sposób manipulowana, gdyż upartość moja kończyła się po kilkunastu stronach, które w dłuższym czytaniu traciły dla mnie sens. Rozkładając ją na wiele dni, wchodziłam do wydarzeń bohaterów tak jak one, gdzie przerywnikiem były kolejne opisy miejsc i przestępczości do których dochodziło, które wyrywały mnie z wydarzeń siłą rzeczy. Więc jeśli chodzi o sens ukazania sytuacji od siebie zależnych, to działo jest doskonałe i idealnie zobrazowane. Jeśli chodzi o samą treść i ciągłość o którą czytelnikowi chodzi, to jest ukierunkowana na podziały i rozpraszacze- choć miały one te zależności tłumaczyć- dlatego bez podziału uwagi czyta się zwyczajnie opornie. Dlatego wybór pozostawiam wam:-)
✖ Opinia niepotwierdzona zakupem
Nowi sąsiedzi
Autor: przyrodaz
Autorka ma to do siebie, że zawsze pisze książki w dłuższej wersji. Druk jest nieco mniejszy i ciaśniej osadzony, ale całe zakłopotanie z treści totalnie to rekompensuje.
Akcja przelata się na kilka postaci, którzy w różnym czasie coś nam opowiadają. Jedni się tłumaczą, inni coś knują, jeszcze inni obserwują lub snują czas wsteczności. Ładnie zostało pokazane jak ludzie zakładają maski. Pragną pokazać swoje najlepsze oblicze, wywołując w odbiorcy lawinę rozgadania, a kiedy są sami, zmieniają się nie do poznania.
My wchodzimy w lekturę od strony kobiety, która zapoznaje się ze swoimi nowymi sąsiadami. W wyniku lekkiego stresu jedna z nich bardzo dużo o sobie zdradza. Poznając Lenę i jej życie widzimy jak bardzo kocha swoją córkę, dlatego pomaga jej w projekcie nagrywania nocnych głosów. Chcąc odsłuchać czy nagrało się coś ciekawego jesteśmy świadkiem tajemniczej rozmowy sąsiadów, którzy najwyraźniej ukrywają bardzo ,,niebezpieczne" rzeczy. Ewentualnie widać początkowe najprawdziwsze zainteresowanie, lecz rozpoczyna się strofowanie od swojego wnętrza, by zostawić to w spokoju. Ciekawość jednak zwycięża, ponieważ ta rozmowa na tyle nie daje jej spokoju, że rozpoczyna to, co jeszcze przed chwilą sama negowała. Zaczyna roztrząsać tą sprawę z osobami trzecimi, gdyż para, która się przeprowadziła to osoby starsze, jednak nie potrafi zapomnieć wzroku staruszki, który ewidentnie był przepełniony smutkiem. Niby w międzyczasie czytamy też o innych postaciach, ale najchętniej powracamy do tej jednej kobiety, która tak bardzo weszła w swoją rolę detektywa, że postanawia zajrzeć tam, gdzie zdrowy rozsądek jej nie pozwalał. Nagły głos przekręcanego zamka u drzwi wywołał nie lada poruszenie i strach, ponieważ każda z obecnych blisko siebie osób nie była tam, gdzie było to dozwolone.
Tak naprawdę chodziło tu tylko o spokój i zapomnienie o dawnej siebie. Nowe miejsce, nowe życie i nowy początek. Nie przypuszczała tylko, że wszystko co ukryte, po latach i tak domaga się zdemaskowania...
Cała pozycja jest obfita w treści, ponieważ jeśli już mamy przeskok do innej osoby czy też innych okoliczności czasowych, to nie poznajemy tam suchych faktów, tylko takie wejście do lektury, poznanie takiej osoby, ujrzenie co z kim robi, przed czym się ukrywa lub co poszukuje i dopiero resztę informacji, które najbardziej nas interesowały. Taki układ wydarzeń tylko podkręca całą atmosferę nerwowości i pozycja robi się nieodkładalna.
Szpital, narządy, dzieci, ultimatum. Czy jest tam miłość? Trudno powiedzieć, w końcu każdy z nas ma prawo kochać na swój sposób. Nawet jeśli dla drugiej osoby to tylko szantaż emocjonalny...
✖ Opinia niepotwierdzona zakupem
Mgły nad doliną. Saga bieszczadzka. Tom 4
Autor: przyrodaz
Tak ogólnie to od tej czwartej części uważam dopiero, że cała saga zasługuje na uznanie. Pomimo niektórych słów o dawniejszym zabarwieniu, to jednak jest tutaj coś takiego, co potrafi zatrzymać nas w ich chwili obecnej. Z początku dłuższe opisy scen, gdzie dwoje ludzi rozmawiało widziałam jako wypełnienie długości. Teraz inaczej to odbieram. Każde słowo ma za zadanie sprowadzić nas na ziemię, zwrócić uwagę na to, że przy każdej decyzji toczą się nasze losy i to od nas zależy też w pewnym stopniu życie innych ludzi. Każda nasza decyzja niesie za sobą zmianę też otoczenia w którym się przebywa. Tutaj ktoś pomimo wcześniejszego odejścia od małżonki i dziecka stara się naprawić swoją dawną relację. Nie dociekamy co się stało, że inna kobieta go zostawiła, tylko skupiamy się na życiu tego małżeństwa i ponownym odtworzeniu go. Małżonka spostrzega drobne gesty w których jej imponuje. Widzi, że zaczyna być najważniejsza, a dalsza prośba wspólnej podróży do nowego domu i miejsca jest ukierunkowana na ich wspólny i nowy początek.
Drastycznych emocji i wyzwań dostarcza tutaj wybuch wojny, gdzie wszystko co się zdobyło może zostać utracone. Bywają tutaj myśli strachu i obawy, ale gdzieś tam tli się pragnienie tak silne, które pcha ich do pozytywnego myślenia nawet w katastrofalnych warunkach. Jak wiadomo z części wcześniejszych, że ludzie odchodzą w tej sadze bez zapowiedzi, tak i teraz w drastycznych warunkach gdzieś paliła nam się lampka, że nie wszyscy mogą ten tom przeżyć. To było straszne uczucie, ponieważ wpierw postacie czymś nas uwodziły, zapadały w głowie i stawały się bliskie, a później nadchodziło prawdziwe życie, gdzie szybko się je traciło. W czasie rozdzielenia pisali listy do swoich drugich połówek pomimo tego, że mogły one nigdy do nich nie dotrzeć. W nich nie tylko opisywali co robią, ale zważając na trudne czasy pisali nawet o błahostkach, byleby tylko ułożyć w treści jakieś pozytywne wydarzenia. Nie chcieli się wzajemnie zamartwiać, tylko dawać pocieszenie i na siłę wkładać do odbiorcy po trochu pozytywnych wydarzeń, które sprawiały, że pojawiał się uśmiech na twarzy. To mi dało do myślenia, że nie ważne gdzie się jest, tylko ważne z kim. Jeśli mamy u swojego boku kogoś, kto zawsze potrafi wznieść nasze myśli na pozytywne tory, to jest to największy skarb jakiego można dostąpić. Z taką osobą zawsze się wstanie i pójdzie na przód. Życzę wam, byście kogoś takiego mieli w swoim otoczeniu.
Sagę całą polecam. Czytajcie ją po kolei, gdyż na początku macie streszczenie tomu poprzedniego, a na kartach książki macie kody, które po skanowaniu przeniosą was do świata wyobraźni. Boki książki są barwione, każdy tom na inny kolor, a wewnątrz również występują zdobienia. Jestem nawet przekonana, że bez tych bogatych dodatków świat z książki stałby się tylko światem z książki. Po nabraniu barw i pozytywnych słowach, postacie zamieniają się w dawniejszych ludzi, którzy stają się dla nas ważni. Zrozumie to jednak tylko ten, kto rozpocznie czytanie od tomu pierwszego:-)
✖ Opinia niepotwierdzona zakupem
Jak wytresować smoka. Tom 1
Autor: BRUNETTE BOOKS
Sięgając po książkowy pierwowzór kultowej animacji, spodziewałam się ciepłej przygody, ale to, co dostałam, przerosło moje oczekiwania. Od pierwszych stron czuć niesamowity, nieco szalony klimat wyspy Berk, gdzie wiatr smaga twarz, a ryk smoków miesza się z głośnymi okrzykami wikingów. To zupełnie inne, bardziej surowe i jednocześnie jeszcze zabawniejsze spojrzenie na świat, który wydawało mi się, że doskonale znam.
Fabuła kręci się wokół tradycyjnej próby inicjacji młodych wikingów, którzy muszą złapać i wyszkolić swojego pierwszego smoka, aby nie zostać wygnanymi z klanu. Historia jest lekka, pełna absurdalnych zwrotów akcji i kompletnie nieprzewidywalna. Najbardziej urzekło mnie to, że zamiast głośnych bitew na miecze, dostajemy opowieść o tym, jak ważna jest obserwacja, spryt i zrozumienie drugiej istoty.
Główny bohater, Czkawka, natychmiast skradł moje serce – to nie jest typowy osiłek, ale wrażliwy chłopak pełen wątpliwości, z którym łatwo się utożsamić. Jego relacja z małym, niezwykle upartym i kapryśnym Szczerbatkiem wywołuje całą paletę emocji. Raz śmiałam się w głos z ich sprzeczek, a chwilę później autentycznie wzruszałam się, widząc rodzącą się między nimi nić porozumienia.
Cressida Cowell pisze niezwykle lekko, z ogromnym dystansem i specyficznym, brytyjskim poczuciem humoru, a całość genialnie dopełniają autorskie, pełne charakteru ilustracje. Akcja pędzi na złamanie karku, rozdziały są krótkie, więc przez tę historię po prostu się płynie i trudno odłożyć ją choćby na moment.

To idealna lektura nie tylko dla młodszych czytelników spragnionych przygód, ale też dla dorosłych, którzy chcą na chwilę wrócić do dzieciństwa. Jeśli lubicie historie o outsajderach udowadniających, że siła drzemie w sercu i rozumie, a nie w mięśniach, zakochacie się w tym tytule bez pamięci.

Moja ocena: 9/10 🌟

BRUNETTE BOOKS
✖ Opinia niepotwierdzona zakupem
O objętości czasu I
Autor: book matula
A gdyby tak czas postanowił zrobić sobie wolne? Nie na weekend, nie na urlop, ale tak na dobre? Bez poniedziałku, wtorku, środy i bez nadziei na to, że jutro będzie inaczej? Brzmi ciekawie? Kurka Felek, to chyba marzenie każdego z nas, prawda? Poznajcie Tarę Selter, która przekonała się, że taki prezent od losu to żadna promocja! 😂 Dzisiejsza recenzja dotyczy książki „O objętości czasu I” autorstwa Solvej Balle.
Właśnie z taką rzeczywistością musi zmierzyć się Tara Selter, bohaterka książki „O objętości czasu I” Solvej Balle, wydanej przez Wydawnictwo Poznańskie. Z opisu wydawcy dowiecie się, że Tara wpada w pętlę czasu. Każdego ranka jest 18 listopada. Ta sama pogoda, te same zdarzenia, ci sami ludzie, te same rozmowy. Dla wszystkich to kolejny zwyczajny dzień, ale nie dla niej. Tara pamięta każdy poprzedni 18 listopada. Pamięta, co zrobiła, co powiedziała, kogo spotkała. Pamięta również swojego męża Thomasa, który każdego dnia zaczyna wszystko od nowa, nieświadomy tego, co wydarzyło się między nimi wcześniej. I tutaj zaczyna się coś znacznie ciekawszego niż zwykła historia o podróży w czasie. Kogo zainteresowałam? Czy kojarzycie film „Dzień świstaka”? Kto z was go lubi? Jeśli tak, to zdecydowanie polecam tę książkę.
Lata temu oglądałam ten film i choć nie pamiętam wielu wątków, to jedno jest wspólne ciągły, powtarzający się dzień, który trwa w nieskończoność. Ile razy wytrzymalibyście w takiej sytuacji? Nie wiem, ale zastanówmy się przez chwilę, ile razy mieliśmy wrażenie, że żyjemy w pętli? Wstajemy, kawa, obowiązki, praca, dom, zakupy, kolejny dzień i znowu to samo. Czekamy na weekend, wakacje, święta, jakiś wyjątkowy moment, który wreszcie wyrwie nas z codzienności, a przecież gdzieś pomiędzy tym wszystkim mija nam życie. Tara dostaje coś, czego większość z nas nigdy nie chciałaby doświadczyć. Nieskończenie wiele powtórzeń jednego dnia i nagle okazuje się, że czas nie jest tylko czymś, co pokazuje zegarek to także wspólne wspomnienia, zmiany, doświadczenia, możliwość dorastania do pewnych decyzji i budowania relacji.
Przyznaje się bez bicie, bo najbardziej poruszające jest dla mnie, to jak bardzo ta historia dotyka samotności. Można być przecież blisko drugiego człowieka, dzielić z nim dom, łóżko, codzienne drobiazgi, a jednocześnie coraz bardziej się od niego oddalać, bo co właściwie znaczy wspólne życie, kiedy tylko jedna osoba pamięta to, co wydarzyło się wczoraj? Ile naszych relacji opiera się właśnie na wspólnym czasie? Na małych rozmowach, żartach, niepozornych sytuacjach, do których wracamy po latach? Ile z tego wszystkiego buduje naszą bliskość?
Chciałabym też, żebyście spojrzeli na tę książkę jeszcze z innej strony. Może być dla nas małym literackim zatrzymaniem. Przypomnieniem, że nie musimy czekać na wielkie wydarzenia, żeby poczuć, że żyjemy, że zwyczajny poranek, rozmowa przy kawie, spacer, obecność bliskiej osoby, czy nawet chwila ciszy mogą mieć znacznie większą wartość, niż przypisujemy im na co dzień. Może po tej lekturze zaczniemy uważniej przyglądać się własnej codzienności? Może przestaniemy traktować niektóre dni jak stracone tylko dlatego, że nie wydarzyło się w nich nic spektakularnego? A może dostrzeżemy, że sami czasami tkwimy w swoich małych pętlach. Powtarzamy te same schematy, odkładamy rozmowy na później, nie zauważamy zmian zachodzących w ludziach obok nas i dopiero kiedy coś się kończy, dociera do nas, ile znaczenia miały te wszystkie zwyczajne chwile. Co mnie zaciekawiło, to że każdy dzień był taki sam ok! To fakt, ale… W kimś zachodziła zmiana, czy na dobre, czy na złe, tego nie zdradzę, ale tak jak na początku byłam sceptyczna i momentami myślałam „Matko, i tylko tyle”? Tak z każdym dniem dostawałam więcej, niż zakładałam. Nie ukrywam, że takie doświadczenie przydałoby się niektórym z nas. Pomogłoby docenić, chociażby to, że nasza połówka uśmiechnęła się do nas, że udało nam się zdążyć do pracy, że mamy możliwość zasypiać przy kimś, kogo kochamy i cenimy.
Nie znajdziecie tutaj akcji rodem z horroru czy kryminału, ani emocjonalnej jazdy jak na rollercoasterze choć z tym ostatnim to może jednak tak, ale na niskim ciśnieniu. Nie szukajcie tutaj typowej opowieści o pętli czasu, w której najważniejsze jest znalezienie sposobu na wydostanie się z pułapki. Autorka proponuje coś znacznie bardziej refleksyjnego. Pisze o czasie, pamięci, samotności, miłości i o tym, jak bardzo potrzebujemy drugiego człowieka, żeby nasze doświadczenia miały z kimś wspólny punkt odniesienia. To również pierwszy tom większej, siedmiotomowej historii, więc nie oczekujcie, że wszystkie pytania znajdą tutaj odpowiedzi. I chyba właśnie w tym tkwi część uroku tej opowieści. Nie wszystko musi zostać wyjaśnione od razu.
Komu poleciłabym tę książkę? Wszystkim, którzy choć raz pomyśleli, że życie pędzi zdecydowanie za szybko, bo może najważniejsze pytanie, jakie zostawia nam ta historia, wcale nie brzmi: jak zatrzymać czas? Może powinno brzmieć: czy my w ogóle potrafimy docenić czas, który mamy? I jeszcze jedno. Ile jest nas samych w Tarze? Ile razy byliśmy obecni, ale nieobecni? Ile razy czekaliśmy na jutro, zamiast zauważyć dzisiaj? Myślę, że właśnie dlatego warto dać tej książce szansę? Nie po to, żeby znaleźć receptę na życie, ale żeby przez chwilę przyjrzeć się własnemu, bo czasami najbardziej potrzebujemy nie kolejnego dnia, ale zupełnie innego spojrzenia na ten, który właśnie przeżywamy.
✖ Opinia niepotwierdzona zakupem
Rok z ks. Pawlukiewiczem
Autor: Anna
Mam to szczęście, że nie jest mi zupełnie obca twórczość śp. księdza Piotra Pawlukiewicza, gdyż poznając, ją czuje się, że dostaje od niego za każdym razem inną coraz to nowszą wskazówkę oraz to, aby nie przejść obok jego słów zawartych w książkach obojętnie.

Zgodzę się z tym, że gdy spoglądam, na okładkę z zamieszczonym zdjęciem księdza Piotra Pawlukiewicza to uśmiecham się i zastanawiam się nad tym, o czym myśli, co tym razem chce powiedzieć każdemu z osobna czytelnikowi.

Jest to niezwykle miłe przeżycie móc zapoznać się z kolejną książką autorstwa księdza Piotra Pawlukiewicza pt. ''Rok z ks. Pawlukiewiczem'', aby wraz z nim wędrować w każdym dniu pomimo tego, że nie wiemy, jaki on będzie i jak się zakończy, wierząc, że zawsze jest osoba, która nad nami czuwa.

Chciałam, podkreślić również to jak ważną motywację do przeczytania tej książki są zawarte słowa wstępu napisane przez księdza Bogusława Kowalskiego, który właściwie podkreśla, jaką osobą był jego przyjaciel-ksiądz Piotr, czym się kierował, przypomniał, z czym z uśmiechem walczył. Bardzo mi się podoba to w jaki prosty i zrozumiały sposób ujęcia przedstawienia przez księdza Kowalskiego, bo czytając, jego słowa wywołał on u mnie wzruszenie.

Uważam, że można na spokojnie, bez żadnego pośpiechu rozważyć zagadki ukryte w niezwykle cennych drogowskazach pozostawionych sprytnie, aby móc przekonać się, że gdzieś tam istnieje szansa na skorzystanie z nich.

Ten, którego nie ma, już z nami obecnie przez 7 lat pozostawia po sobie najpiękniejszy dar Ustaw Życiowy Kompas inspirujący myśli księdza Pawlukiewicza- Dopóki Walczysz, o których warto pamiętać, a w tym;

''Tam, gdzie ludzie mówią:

''Koniec! To bez sensu. Nie ma wyjścia,'' tam Bóg, daje swoją światłością nadzieję.

Musimy bowiem zawsze pamiętać, że myśli Boga nie są myślami człowieka, że On widzi sprawy zupełnie inaczej''.

Książka ta nie zawiera rozdziałów, ale za to zamieszczone zostały w niej źródła cytatów, z których możemy, się powołać szukając wcześniejszych książek autora będącego czujnym obserwatorem nie zawsze właściwych postępowań ludzkich chcącego dokonać w nich lekkich zmian na lepsze. Przekazywał najczęściej swoim odbiorcom interesujące tematy do przemyśleń o wartościach, odwadze, lęku, zaufaniu, prawdzie, radości, miłości, rodzinie, nadziei, wierze, modlitwie, że jest ktoś, kto nad nami czuwa i należy o tym nigdy nie zapominać, a przede wszystkim należy za nim podążać.

Polecam przeczytać tę książkę.
✖ Opinia niepotwierdzona zakupem
Liczba wyświetlanych pozycji:
1
2
3
4
5
912
Idź do strony: