Recenzje:

Dzieci bardzo lubią Kicię Kocię pomimo tego, że jej przygody są wyrysowane. Myślę, że zamysłem było stworzenie bajki w sposób wyobrażenia dziecięcego i utworzenia jej z obrazków, które każde dziecko może narysować. W ten sposób cieszą się, że sami też mogą, jeśli będą chciały, tworzyć bajki. By jeszcze bardziej zapewnić ich, że sami mogą stworzyć przebrania postaci, mamy na środku książki cztery kartki z naklejkami. Jest ich bardzo dużo i są przeróżne z uwagi na polecenia, które wraz z Kicią Kocią dzieci będą wykonywać.
W pierwszym zadaniu czytamy o tym, że będzie organizowany bal przebierańców. Na dole prawej strony mamy zadane pytania oraz pokazane rysunki, które można znaleźć w formie naklejek na środku bajki. Można je przykleić tak jak jest poproszone w zadaniu, ale do tego jest ich dużo więcej, aby dziecko samo mogło dodatkowo przyozdobić pokój Kici Koci.
Na kolejnej stronie razem z Nunusiem maszerują do sklepu warzywnego. Tutaj mogą dokończyć naklejkami widok z witryny sklepowej oraz umieścić autobus, którym postacie do niego przyjechały. Chyba, że mają jeszcze większą wyobraźnię, więc mogą podokładać co tylko im się podoba. Wszędzie jest bowiem zaznaczone, aby bawić się naklejkami:-)
Na następnej stronie mamy też wspominki innych postaci, których nie widać. Mały czytelnik może sam powiedzieć co jego babcia lub dziadek lubi przygotowywać na przyjęcie. Do tego mamy pusty kuchenny blat, a na dole podpowiedzi co może się na nim znajdować, by przygotować to, co sobie zaplanowali:-) Następnie czytając dalej z rysunków można wywnioskować jak powinien wygląda pokój na przyjęcie gości. Naklejek jest cała masa, więc dziecko może na spokojnie poddać się wyobraźni, a dla rodziców może to też być podpowiedź co takiego wasze dzieci lubią, co chciałyby mieć, a może jeszcze nie mają. Kiedy już wszystko jest wiadome, pozostaje tylko udekorować stół naklejkowymi przekąskami oraz napojami. Nie można tez zapomnieć przykleić im na twarzy masek. W końcu to prawdziwy bal przebierańców:-)
Moje dzieci świetnie się z nią bawiły, tylko zaznaczam, że jeśli macie dwójkę dzieci, to najlepiej zaopatrzyć się w dwie książeczki, gdyż każdy ma inny gust i co innego wolało wybrać do ozdoby pokoju, czy nawet założenia samych masek. Bajka też rozwija kreatywne myślenie, gdyż na ogół w momencie przyjścia do domu gości, one wiedzą, że rodzice muszą coś tym gościom przygotować. Tutaj to ,,coś" ma kolor, nazwę i wygląd. Jestem przekonana, że po takiej lekturze na następne przyjęcie dzieciaki będą same wymieniały wszystkie potrzebne rzeczy do jedzenia, picia oraz ozdoby pokoju, bądź sprzątania w nim. Według mnie, to sama korzyść, dlatego bajkę uważam za wartościową i polecam ją na każdy czas. Nie tylko jako prezent na święta:-)

Laura ucieka przed toksycznym i przemocowym partnerem za granicę. Zajęło jej lata, by o nim zapomnieć i o tym, co jej zrobił. Ma nowe nazwisko i inne życie. Poznaje tajemniczego Johna, muzyka zespołu, który ratuje ją z pewnych kłopotów. Jednak przeszłość nie powiedziała ostatniego słowa. Wraca i burzy dotychczasowy spokój. Czy wystarczy siły, by zawalczyć?

Zarówno Laura, jak i John mają swoją przeszłość, do której bronią dostępu. Zawodzi u nich komunikacja. Nie potrafią zaufać sobie na tyle, by otworzyć się i szczerze ze sobą porozmawiać. Jednak mimo to ich uczucie staje się coraz silniejsze. Tylko czy demony przeszłości pozwolą im na szczęście?

Istotnym wątkiem w tej historii jest kwestia przebaczenia. Stawiamy tu sobie pytanie o to, czy aby móc iść dalej, trzeba zapomnieć? Ale też, czy da się wymazać z pamięci krzywdy, zranienie, ból, które każdego dnia dawały o sobie znać? Przeszłość nie zniknie jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki. Marta Kalinowska ukazuje traumę w sposób prawdziwy, nie jako chwilowe wydarzenie. Wchodzi w uczucia bohaterki dużo głębiej.

W książkach wolę spotykać bohaterki (mimo życiowego pokiereszowania) silne. Laura taka właśnie jest, ale ta jej siła często jest cicha, ukryta, a czasami nawet niepewna. Tak jakby dopiero uczyła się tej siły. W kluczowych momentach nie brak jej determinacji.

Z kolei John to postać budząca sprzeczne emocje. Polubiłam go za opiekuńczość, troskę, czułość, oddanie i poświęcenne, ale gdy wychodziła z niego zazdrość i impulsywność... wkurzał mnie. Ale dzięki temu wydał mi się realny, taki zwyczajny.

Laura i John jako para wypadają interesująco. I mimo iż wpadali ze skrajności w skrajność, to się obrażając, to znów płacząc, to w sumie poczułam do nich sympatię.

Nowy początek zwykle budzi lęk przed nieznanym. Ważne jest to, na ile pozwolimy, by ten lęk przejął nad nami kontrolę. Trzeba mieć odwagę, by mimo lęku żyć dalej.

Zaskoczeniem było dla mnie to, że to postać drugoplanowa stała się moją ulubioną. Był nią Parker. Ale nie od razu między nami zaiskrzyło. Ba! Ja go wręcz nie znosiłam! Bo wiecie, arogancki, agresywny, chłodny... Jednak z czasem coś się zmieniało. Ujrzałam mężczyznę lojalnego, opiekuńczego i ciepłego. Bardzo podobała mi się jego relacja z Laurą.

Lubię w książkach dwie perspektywy. Jednakże tu w pierwszej części pokrywające się rozdziały i zdublowane dialogi, gdzie w zasadzie czytamy to samo, nieco mnie przystopowywało. Raz szłam do przodu, by za chwilę się cofnąć. Później fabuła przyspiesza i trzyma w napięciu aż do finału. Tajemnica goni tajemnicę. Przeszłość wpływa na teraźniejszość.

"W pułapce przeszłości" to historia, która boli. To emocjonalna, poruszająca powieść o traumie, trudnych wyborach, sile przetrwania, poświęceniu, odzyskiwaniu siebie. To książka, która udowadnia, że kilometry są niczym dla powracającej przeszłości. Nie da się przed nią uciec, ale można spróbować zmierzyć.

Są historie, które kończą się wraz z ostatnią stroną. Są też takie, które zostają z nami na długo, bo przypominają jak wiele ludzkich losów potrafi pomieścić historia jednego miejsca. Zapraszam na dzisiejszą recenzję pt. ❤️ „Zanim zapomni o nas wiatr” autorstwa Marleny Witt stock to trzeci, finałowy tom cyklu „Na Pomorzu”. I wiecie co? Nawet nie wiecie, jak bardzo lubię takie literackie podróże, w których z każdą kolejną częścią coraz mocniej wchodzimy w świat bohaterów, poznajemy ich wybory, rodzinne historie, sekrety i wszystko to, co sprawia, że nie są już dla nas tylko postaciami na papierze. Czytając tę część, miałam wrażenie, że w poprzednich dwóch tomach byłam, tak jakby w dwóch małych pokojach, poznając bohaterów i ich losy, a tutaj wyszłam na wielką scenę, która pokazała mi szerszy obraz tego wszystkiego. To nie jest minus, wręcz przeciwnie to takie „Wow. Już rozumiem…”.
Pierwszy tom, „Zanim wróci echo win”, wprowadził nas w świat rodzinnych tajemnic, tragedii, miłości i kobiet próbujących odnaleźć swoje miejsce w rzeczywistości, która niekoniecznie dawała im prawo do samodzielnego decydowania o sobie. Drugi, „Zanim ucichnie rzeki śpiew”, przyniósł historię Emilii i Leona, uczucia wystawionego na próbę społecznych podziałów, konwenansów i nadciągającej wojny. Było w nim dużo kaszubskiego kolorytu, tradycji i pięknego pokazania, że serce nie zawsze słucha tego, co wypada, a teraz dostajemy trzecią odsłonę tej pomorskiej opowieści. Tym razem autorka zabiera nas w czasy I wojny światowej i pierwszych lat odrodzonej Polski. Poznajemy Alicję Dobrowolską, która opuszcza rodzinny dwór w Dobrowicach, by rozpocząć wspólne życie z Juliuszem Bogusławskim. Młody inżynier, zaangażowany w działalność niepodległościową i zakochana kobieta mają swoje plany, nadzieje i marzenia. Tyle że życie jak to życie, nie zamierza specjalnie przejmować się ich planami. Nadciągająca wojna wystawi ich uczucie na próbę, której nie sposób przewidzieć. Jest też moja bohaterka Joanna Lewicka i przyznam, że jej historia szczególnie zwróciła moją uwagę i wam też mocno wbije się w głowę. Przed wami kobieta walcząca o miejsce w świecie medycyny, w którym chirurgia pozostaje domeną mężczyzn. Ambicja, determinacja i potrzeba udowodnienia, że płeć nie powinna wyznaczać granic możliwości. To kolejny piękny przykład kobiecej siły, ale bez robienia z bohaterek niezniszczalnych superbohaterek. Przecież odwaga nie oznacza, że człowiek się nie boi. Oznacza, że mimo strachu próbuje iść dalej.
Co wyróżnia ten tom na tle poprzednich? W pierwszym tomie mocno wybrzmiewają tajemnice i rodzinne dramaty, w drugim miłość, społeczne ograniczenia i kaszubska tradycja, natomiast w trzecim na pierwszy plan wysuwają się konsekwencje wcześniejszych wydarzeń, wojenne doświadczenia i próba odnalezienia siebie w świecie, który zmienił się nie do poznania. To również powrót do znanych postaci i możliwość zobaczenia, dokąd zaprowadziły je wcześniejsze decyzje, i właśnie to jest dla mnie największa wartość takich wielotomowych historii. Możemy obserwować, jak bohaterowie dojrzewają, jak zmieniają się ich priorytety, jak jedne marzenia trzeba porzucić, a o inne walczyć do samego końca. Nie wszystko da się naprawić, nie każdą stratę można przeboleć, ale życie mimo wszystko domaga się od nas kolejnego kroku.
Bardzo lubię również to, że Pomorze nie jest tutaj wyłącznie dekoracją. Radunia, Gdańsk, rodzinne dwory, kaszubskie tradycje i zmieniająca się rzeczywistość regionu nadają tej opowieści wyjątkowy charakter. Historia wielka, podręcznikowa, spotyka się z tą małą, prywatną rozgrywającą się w domach, rodzinach i ludzkich sercach. Mega lubię, kiedy z każdej historii możemy wziąć coś dla siebie, a w tym przypadku to przypomnienie, że nie mamy wpływu na wszystko, co przynosi nam los, że naprawdę warto walczyć o własne marzenia i nie pozwalać innym decydować za nas i nie traktować nowego początku jak porażki. Czasami właśnie odwaga, by zacząć od nowa, jest największym zwycięstwem. Nie bez znaczenia jest też sam tytuł. „Zanim zapomni o nas wiatr”. Ileż w nim symboliki! Większość z nas chce pozostawić po sobie coś więcej niż tylko ślady na piasku. Chcemy być pamiętani, chcemy, by nasze historie miały znaczenie, by miłość, którą daliśmy i dobro, które pozostawiliśmy, nie zniknęły wraz z upływem czasu, dlatego niektóre historie warto poznać do końca. Nie tylko po to, by dowiedzieć się, co wydarzyło się z bohaterami, ale również po to, by zrozumieć, jak wiele przeszłość potrafi nam powiedzieć o nas samych. Pani Marleno, dziękuję za tę pomorską podróż! A Wydawnictwu Szara Godzina za kolejną historię, która przypomina, że za wielkimi wydarzeniami zawsze stoją prawdziwe ludzkie emocje. ❤️ Dziękuję również za możliwość współpracy z tą serią.

Witam, dziś mam dla was recenzję książki Książę z Jemenu ❤️ Przez raj do bólu ❤️ Autora Stacha Szulisty ❤️ Wydawnictwo WasPos ❤️

Książę z Jemenu. Przez raj do bólu to druga część historii o młodych mężczyznach, którzy próbują wkroczyć w dorosłe życie, mając w kieszeni swoje słabości i miłość, której nie wszyscy tolerują.

Autor porusza tutaj bardzo trudny temat w naszym społeczeństwie, często nietolerowany, a wręcz obrzucany błotem, czyli homoseksualizm. Niektórzy nie potrafią pojąć, że miłość między ludźmi może mieć różne oblicza. Mnie osobiście nie przeszkadza inna orientacja, jednak są ludzie, którzy wręcz nienawidzą takich osób.

Co zrobić, kiedy rodzina nie potrafi zaakceptować naszej miłości i tej innej strony nas samych? Mamy tutaj pokazaną więź rodzinną, w której rodzice wręcz robią wszystko, by ich dziecko poszło na takie studia, jakie oni sami wybrali. Co jednak, jeśli dzieci mają zupełnie inne plany na przyszłość? Nie chcą stać się tacy jak rodzice, a tym bardziej same nie wiedzą, czym tak naprawdę chciałyby zajmować się w przyszłości. Są to bardzo trudne decyzje i myślę, że każdy sam musi dojrzeć do momentu, w którym będzie wiedział, co chce robić i jak pokierować swoim życiem.

Mamy tutaj również przybliżony temat dwojga ludzi tej samej orientacji, którzy pragną dziecka i chcą zostać rodzicami. Jednak ich orientacja sprawia, że nie mogą po prostu postarać się o dziecko w tradycyjny sposób. Hmm... Myślę, że sami będziecie chcieli poznać rozwiązanie, jakie autor przedstawił w tej powieści, oraz dowiedzieć się, kto próbuje spełnić to wielkie marzenie.

Mamy także pokazaną sytuację rodzinną, w której podczas rodzinnych spotkań między dorosłymi ludźmi potrafią pojawić się tak wielkie zgrzyty, że czasami trudno nam sobie to wyobrazić.

Co, jeśli nasi bliscy skrywają przed nami wielkie tajemnice? Czy zawsze to, co robią nasze dzieci, jest złe i niedorzeczne? A może czasami warto najpierw poznać prawdę, zanim zaczniemy oceniać?

Myślę, że tą recenzją zachęciłam was do poznania dalszych losów Tahira oraz Karola. ❤️ To historia, która porusza ważne tematy, skłania do refleksji i pokazuje, jak wiele trudności mogą napotkać ludzie, którzy po prostu chcą kochać i być szczęśliwi. Bo przecież miłość nie powinna być powodem do wstydu, a akceptacja i zrozumienie ze strony najbliższych powinny być czymś naturalnym.

Kochani, jeśli lubicie historie, które nie tylko opowiadają o miłości, ale również poruszają trudne tematy i zmuszają do zastanowienia się nad własnym podejściem do drugiego człowieka, to myślę, że warto sięgnąć po tę książkę. ❤️

Wyobraźcie sobie świat, w którym technologia i ludzkie emocje splatają się w tak ciasny węzeł, że zaczyna brakować tchu. „Inkluzja” Rafała Gliny to książka, która od pierwszych stron wrzuca czytelnika w gęsty, niepokojący klimat i nie pozwala na ani chwilę wytchnienia. To genialny, momentami wręcz psychologiczny obraz rzeczywistości, która może być bliższa naszej, niż nam się wydaje.

„Inkluzja” to mroczny, pełen zwrotów akcji thriller psychologiczny, którego fabuła opiera się na motywie niebezpiecznej gry pozorów, sekretów i ucieczki od przemocy. Główna bohaterka, Alicja Rudeska, po latach milczenia postanawia wyrwać się od brutalnego, kontrolującego męża. Impulsem staje się wypadek, po którym kobieta trafia do szpitala.
Ślady na jej ciele wzbudzają czujność dociekliwego ratownika medycznego (Marka). Mężczyzna oferuje jej pomoc i przy okazji wpada na trop tajemniczego zaginięcia bliskiej mu osoby, które zdaje się łączyć z mężem Alicji. Nic w tej historii nie jest czarno-białe. Szybko okazuje się, że uległa żona wcale nie musi być bezbronną ofiarą, a ratownik może skrywać własne, mroczne motywacje. Każda z postaci realizuje swój własny, ukryty plan.
Kluczowym elementem potęgującym napięcie staje się opuszczony dom na obrzeżach jednego ze szczecińskich osiedli, skrywający sekrety bohaterów.
To historia o tym, jak bardzo pozory potrafią mylić i do czego zdolny jest człowiek, by wyzwolić się z toksycznej relacji i ugrać coś dla siebie.

Fabuła jest misternie utkana i trzyma w napięciu do samego końca. Autor serwuje nam opowieść pełną dylematów moralnych i pytań o granice postępu oraz ludzkiej prywatności. Uwielbiam to, jak zręcznie dawkowane są tu tajemnice – kiedy wydawało mi się, że już rozumiem, w którą stronę zmierza ta historia, dostawałam kolejny zwrot akcji, który całkowicie burzył moje teorie.

Bohaterowie są pełni wad, wewnętrznych sprzeczności i lęków, dzięki czemu bardzo łatwo się z nimi utożsamić. Emocje podczas czytania dosłownie we mnie buzowały – od czystej ciekawości, przez niepokój, aż po gęsią skórkę na rękach. Ta książka nie pozwala pozostać obojętnym, zmusza do refleksji i głęboko dotyka wnętrza czytelnika.

Tempo akcji jest idealnie wyważone – nie ma tu zbędnych przestojów, a dynamiczne sceny przeplatają się z momentami głębszych przemyśleń. Styl pisania Rafała Gliny jest niezwykle nowoczesny i lekki, a jednocześnie niezwykle dojrzały. Przez tę historię dosłownie się płynie!

Komu polecam ten tytuł?
Spodoba się każdemu, kto kocha nieszablonowe thrillery, literaturę z elementami dystopii lub po prostu szuka w książkach głębszego drugiego dna. Jeśli lubicie opowieści, które zostają w głowie na długo po zamknięciu ostatniej strony, to jest to pozycja obowiązkowa na Waszych półkach.

Moja ocena: 9/10 🌟

BRUNETTE BOOKS

Czy Simon Beckett znowu to zrobił?

„Ogród kości” to siódme spotkanie z doktorem Davidem Hunterem, a ja wciąż nie mam dość! Wydawnictwo Czarna Owca zaserwowało nam kolejną dawkę genialnego, mrocznego klimatu, od którego trudno się oderwać🌟
Od pierwszych stron uderza niesamowita, duszna atmosfera. Simon Beckett doskonale wie, jak przenieść czytelnika w miejsce, gdzie przeszłość miesza się z teraźniejszością, a zapach śmierci i starych tajemnic niemal unosi się w powietrzu.

Doktor David Hunter zostaje wezwany do starej, opuszczonej posiadłości w Anglii, gdzie podczas prac ogrodowych znaleziono ludzkie szczątki ukryte w ziemi.
Sprawa szybko się komplikuje, ponieważ znalezisko nie jest świeże – kości spędziły w ziemi kilkadziesiąt lat, co cofa śledztwo do mrocznych czasów z przeszłości. Odkrycie makabrycznego grobu uruchamia lawinę współczesnych, brutalnych zdarzeń i kolejnych tajemniczych zaginięć w okolicy. Lokalna społeczność robi wszystko, aby prawda o tym, co wydarzyło się na terenie posiadłości przed laty, nigdy nie wyszła na jaw. David Hunter musi użyć całej swojej wiedzy z zakresu antropologii sądowej, by odczytać ślady zapisane w kościach i połączyć przeszłość z teraźniejszością, zanim zginą kolejne osoby.

Fabuła to absolutny majstersztyk kryminalnej intrygi. Autor mistrzowsko plącze wątki, podsuwa fałszywe tropy i sprawia, że do samego końca nic nie jest oczywiste. Odkrywanie kolejnych warstw tej historii bawiło mnie i trzymało w napięciu do ostatniej strony.
David Hunter jak zwykle nie zawodzi – uwielbiam jego analityczny umysł, spokój i tę specyficzną wrażliwość. Emocje w tej części są niesamowicie namacalne; czułam niepokój, ekscytację i ciągłe gęsie skórki podczas antropologicznych analiz.
Tempo akcji jest idealnie wyważone. Autor nie pędzi na złamanie karku, ale buduje napięcie tak precyzyjnie, że książka dosłownie czyta się sama. Jego styl jest lekki, a jednocześnie niezwykle obrazowy i wciągający.

W powieści „Ogród kości” najbardziej zachwyciło mnie to, jak Simon Beckett wraca do absolutnych korzeni serii, jednocześnie rzucając Davida Huntera w zupełnie nowe, ekstremalne warunki.
Oto elementy, które zobiły na mnie największe wrażenie i całkowicie zahipnotyzowały podczas lektury:

❄️ Genialny, duszny klimat izolacji. Simon Beckett po mistrzowsku wykorzystał motyw „zamkniętego pokoju”, ale w skali całej wioski. Odcięcie Edendale od świata przez załamanie pogody buduje niesamowite napięcie. Brak prądu, wszechobecne błoto, chłód i ciemność sprawiają, że klimat tej książki jest niemal namacalny. Miałam wrażenie, że sama marznę razem z bohaterami.

🦴 Powrót do antropologii w „polowych” warunkach. Zachwyciło mnie to, że David Hunter zostaje pozbawiony swojego nowoczesnego laboratorium. Musi badać odnalezione w lesie kości za pomocą prymitywnych narzędzi, w świetle latarek, polegając wyłącznie na własnej wiedzy i instynkcie. Te opisy są fascynujące – antropologia sądowa w wersji surowej i pierwotnej trzyma w napięciu mocniej niż zaawansowana technologia.

🤫 Rewelacyjny portret hermetycznej społeczności. Sposób, w jaki autor odmalował mieszkańców wioski, to psychologiczny majstersztyk. Ta społeczność to mur nie do przebicia. Zachwyca narastające z każdą stroną poczucie paranoi – nikomu nie można zaufać, każdy coś ukrywa, a wrogie spojrzenia i milczenie tubylców budują gęstszą atmosferę niż niejedna scena pościgu.

📉 Idealnie wyważone tempo. Simon Beckett nie potrzebuje widowiskowych wybuchów, by utrzymać czytelnika w pełnym skupieniu. Akcja rozwija się niespiesznie, ale z ogromną precyzją. Każdy odkryty szczegół anatomiczny, każda rozmowa i każdy fałszywy trop przybliżają nas do finału, sprawiając, że od książki po prostu nie da się oderwać.

Komu spodoba się ta książka?
Przede wszystkim wiernym fanom serii, ale też każdemu, kto kocha rasowe, klimatyczne thrillery medyczne i kryminały z mocnym tłem naukowym.

Moja ocena: 9/10🌟

BRUNETTE BOOKS

Idealne życie pokazywane na Instagramie i historia, którą chciały żyć niemal wszystkie mieszkanki małej irlandzkiej wioski.
Żadna z nich nie wiedziała, że jest to tylko i wyłącznie fasada ,a Ciara Dumphy tak jak wszyscy ma swoje demony.
Ta kobieta przez lata była obiektem pożądania mężczyzn i zazdrości kobiet, których nie dopuściła do grona swoich przyjaciółek, a raczej ślepo w nią zapatrzonych wyznawczyń.
A jednak pewnego dnia ktoś postanawia odebrać życie Pani idealnej. A może to ona nie uniosła ciężaru swoich decyzji?
Jedno jest pewne na jaw zaczynają wychodzić wszystkie brudne tajemnice.. i nawet społeczność, która wydawała się być ze sobą blisko już nigdy nie będzie taka sama.
Trzy kobiety, trzy historie połączone misternie tkaną siecią toksycznych relacji i fałszywej przyjaźni.
Lauren wydaje się być spełniona w roli mamy trójki uroczych pociech I partnerki Seana - byłego księgarza, który od zawsze cieszy się reputacją kobieciarza, ale nie można mu odnowić bycia dobrym tatą. Tyle tylko, że nagle wszystko w co wierzyła Lauren zaczyna się rozpadać.
Mishti nie kochała swojego męża Partha. Pochodząca z Indii dziewczyna tkwi w arananżowanym maleństwie głównie ze względu na córeczkę Mayę , a Ciara wydaje się być kimś na kogo Mishti może liczyć.
Czy tak jest w istocie? A może wszystko, co się dzieje jest jedynie bardzo udaną manipulacją?
Oczywiście pani Dumphy jest również mamą i żoną,
Dwoje dzieci i dobrze sytuowany mąż , Gerry zdecydowanie pasują do całości obrazu kreowanegp w mediach społecznościowych.

Co naprawdę się wydarzyło? Co doprowadziło do tragicznego finału?
Nie znałam pióra autorki , jak się okazało było tak dlatego,że powieść Brudne tajemnice jest jej debiutem literackim i muszę przyznać, że bardzo udanym.
Początkowo byłam pewna, że trafiłam do świata rodem ze Słodkich kłamstwek albo do serialu Gotowe na wszystko.
Z każdą kolejną stroną zagłębiałam się w psychikę bohaterek i ten aspekt Disha Bose przedstawiła naprawdę dobrze.
To opowieść o ludziach, ich namiętnościach i tym do czego są zdolni.

jbardziej podobało mi się to, że autorka nie pozwala czytelnikowi zbyt szybko wyciągać wniosków. Każda z kobiet ma swoją wersję wydarzeń, swoje sekrety i powody, dla których postępuje w określony sposób. Z czasem okazuje się, że nic nie jest tak oczywiste, jak mogłoby się wydawać, a granica między ofiarą a osobą, która krzywdzi innych, potrafi być naprawdę cienka.
Disha Bose umiejętnie buduje napięcie, stopniowo odsłaniając kolejne warstwy skomplikowanych relacji. Nie brakuje tutaj zazdrości, kłamstw, zdrady, manipulacji i emocji, które potrafią doprowadzić człowieka na skraj wytrzymałości. To właśnie psychologiczna strona tej historii sprawiła, że tak trudno było mi się od niej oderwać. Zastanawiałam się, komu można zaufać, kto mówi prawdę, a kto jedynie doskonale odgrywa swoją rolę.
Autorka pokazuje również, jak złudny potrafi być obraz szczęścia kreowany w mediach społecznościowych. Piękne zdjęcia, uśmiechy, rodzinne kadry i pozornie idealne życie nie mówią nam przecież nic o tym, co dzieje się za zamkniętymi drzwiami. Czasami właśnie tam kryje się najwięcej bólu, rozczarowań i niewypowiedzianych pretensji.
Polecam serdecznie.

☕ "Usiądź wreszcie! Jak nie dać się kulturze zap***dolu i odpoczywać bez poczucia winy" – Marta MŁYŃSKA

Kiedy pierwszy raz wzięłam tę książkę do ręki, poczułam, jakby ktoś wreszcie powiedział głośno to, o czym od dawna boję się pomyśleć. Już sam tytuł brzmi jak ciepłe, ale stanowcze przytulenie od przyjaciółki, która widzi, że zaraz padniesz ze zmęczenia. Od pierwszych stron czuć tu niesamowitą ulgę i atmosferę pełną zrozumienia, bez grama oceniania.

To nie jest kolejny poradnik, który narzuca Ci nową listę zadań do odhaczenia przed śniadaniem. Autorka bierze pod lupę naszą codzienną pogoń za produktywnością i rozbraja mechanizmy, przez które odpoczynek kojarzy nam się z lenistwem. Zamiast gotowych recept na „idealne życie”, dostajemy tu mądrą analizę tego, dlaczego tak trudno nam po prostu zwolnić.

Ogromną siłą tej książki są prawdziwe historie kobiet, które przewijają się przez kolejne rozdziały. Czytając o ich zmaganiach z codzienną presją, miałam wrażenie, że patrzę w lustro. Ta lektura wywołuje całą gamę emocji – od lekkiego ukłucia w sercu, gdy rozpoznajesz własne schematy, aż po ogromne wzruszenie i wewnętrzny spokój, który przychodzi wraz ze zrozumieniem, że nie musisz zasługiwać na chwilę wytchnienia.

Książkę czyta się błyskawicznie, choć wcale nie dlatego, że jest powierzchowna. Marta Młyńska pisze językiem niezwykle empatycznym, lekkim i bliskim codziennym doświadczeniom, dzięki czemu płynie się przez kolejne strony. Mimo świetnego tempa, lektura naturalnie zachęca do robienia przerw – głównie przez pytania do autorefleksji, które zmuszają do zatrzymania się i zajrzenia w głąb siebie.

To pozycja obowiązkowa dla każdej kobiety, która ma wrażenie, że jej lista obowiązków nigdy się nie kończy, a siedzenie na kanapie z kubkiem herbaty wywołuje u niej wyrzuty sumienia. Jeśli czujesz ciągłe przebodźcowanie, balansujesz na granicy wypalenia albo po prostu chcesz przypomnieć sobie, jak smakuje prawdziwy luz, ten tytuł jest stworzony dla Ciebie.

Moja ocena: 9/10 🌟

BRUNETTE BOOKS

Zapomnijcie o lukrowanych opowieściach pod jemiołą, ciepłym kakao i magicznym czasie pełnym cudów! Tym razem Święta Bożego Narodzenia pachną śniegiem, mrozem i... zbrodnią. Już od pierwszych stron poczułam ten niesamowity, niepokojący klimat zaśnieżonych polskich gór, gdzie zamiast kolęd słychać raczej wołanie o pomoc.

Ta książka to zbiór czterech kryminalnych opowiadań, których wspólnym mianownikiem są góry, zimowa aura i mroczne tajemnice. Każdy tekst to osobna, świetnie skonstruowana zagadka, w której nic nie jest takie, jak wydaje się na pierwszy rzut oka. Zamiast klasycznej, długiej powieści dostajemy skondensowane historie pełne zwrotów akcji, gdzie biały puch skrywa naprawdę brudne sekrety.

Autor po mistrzowsku buduje napięcie i gra na emocjach czytelnika. Bohaterowie są bardzo autentyczni – uwikłani w trudne relacje, własne słabości i życiowe dramaty, które nie znikają tylko dlatego, że w kalendarzu pojawia się wigilijny wieczór. Podczas lektury towarzyszył mi ciągły dreszczyk niepewności i ogromna ciekawość, kto tak naprawdę pociąga za sznurki.

Pióro Krzysztofa Bochusa jak zwykle zachwyca plastycznością i dbałością o detal. Tempo akcji jest idealnie wyważone – opowiadania są na tyle krótkie, że można je pochłonąć na jedno posiedzenie, ale wystarczająco rozbudowane, by całkowicie wsiąknąć w ten mroźny, klaustrofobiczny klimat karkonoskich dolin i bieszczadzkich połonin. Finały potrafią solidnie zaskoczyć!

To idealna propozycja dla fanów kryminałów z gęstą atmosferą oraz dla wszystkich, którzy w okresie przedświątecznym potrzebują odskoczni od słodkich romansów. Jeśli lubicie górskie scenerie, nieoczywiste śledztwa i lubicie dać się wyprowadzić w pole, ten zbiór będzie strzałem w dziesiątkę.

Moja ocena: 8/10 🌟

BRUNETTE BOOKS

Czy istnieje sprawiedliwa zemsta? To pytanie towarzyszyło mi od pierwszych stron powieści i nie daje spokoju jeszcze długo po przewróceniu ostatniej kartki. „Kirkor” Przemysława Kowalewskiego to jutrzejsza premiera – i uwierzcie mi, warto wpisać tę premierę do swojego czytelniczego kalendarza!
Punkt wyjścia brzmi jak najgorszy koszmar. Maj 2011 roku, noc po ostatnim egzaminie maturalnym, grupa przyjaciół świętująca nad Jeziorem Głębokim w Szczecinie i brutalna zbrodnia o świcie. Za kraty na długie lata trafia Szymon Kowalczyk, pogrążony przez zeznania tych, którym ufał najbardziej. Piętnaście lat później do miasta wraca ktoś zupełnie inny – z nową twarzą, niewyobrażalnym majątkiem i drobiazgowym planem, który dojrzewał w ciszy przez półtorej dekady. Trzyma w napięciu od prologu aż po sam finał.
Największą siłą tej historii są bohaterowie oraz skrajne emocje, jakie w nas wywołują. Z jednej strony czujemy ogromną bezsilność i gniew wobec niesprawiedliwości, z drugiej – rosnący niepokój, obserwując, jak daleko można posunąć się w imię wyrównania rachunków. Autor nie tworzy tu papierowych postaci. Każdy ma coś za uszami, a granica między ofiarą a katem zaciera się z rozdziału na rozdział.
Przemysław Kowalewski pisze mięsiście, konkretnie i bez zbędnego lania wody, przemycając przy tym celne obserwacje o współczesnym społeczeństwie. Akcja nie pędzi na złamanie karku od pierwszej sekundy, ale zagęszcza się z każdą stroną niczym pętla zaciskająca się wokół dawnych znajomych. Czuć tu świetny warsztat i dbałość o szczecińskie realia, co sprawia, że kartki przewracają się same.

To lektura obowiązkowa dla fanów thrillerów psychologicznych i kryminałów z motywem długofalowej zemsty. Jeśli lubicie historie, w których nic nie jest czarno-białe, a moralne dylematy zostają z Wami na dłużej, koniecznie wypatrujcie „Kirkora” w księgarniach!

Moja ocena cena: 9/10 🌟

BRUNETTE BOOKS

Pierwsze wydanie tej książki było w 2009 roku i zdobyła notę powyżej średniej. Wiem nawet dlaczego. Nikt bowiem nie spodziewał się ujrzeć całości treści opartej na podstawie fragmentu z Pisma Świętego. jest to List świętego Pawła do Koryntian: ,,Gdybym mówił językami ludzi i aniołów, a miłości bym nie miał, stałbym się jak miedź brzęcząca albo cymbał brzmiący."...
Mamy tutaj całość tego listu, więc wierząc, że na książkę natrafi osoba niewierząca, już jej punktacja będzie niska. Kolejną sprawą jest dialekt, którym została napisana. Autor bowiem tłumaczy nam każdy wers wybierając z niego rzeczy najważniejsze, by przetłumaczyć jakoby na zwyczajną mowę sens miłości, który zrozumie każdy.
Pokazuje nam, że każda rzecz w naszym życiu jest i powinna być ukierunkowana na miłość. Tylko wtedy każda manifestacja ma prawo się spełnić. Manifestacja jest po części listem miłości. Każdy dobry uczynek, dobra myśl, pomoc bezzwrotna, dobre słowo, wsparcie bez myśli o korzyści mogą napełnić ,,pojemnik- serce" złotem. Jeśli jednak my ten pojemnik mamy pusty, to nic z niego nie wyjdzie ku naszemu dobru. Każda cząstka dobra, to spełnienie pragnienia. Nie można mieć pustki i wymagać by ktoś nam coś dał, bo prosimy. Wierząc, że mamy to dobro w sercu zwyczajnie jesteśmy pewni, że tylko dobre rzeczy mogą nam się wydarzać. Autor bardzo ładnie opisał co możemy czynić, by się tym dobrem wypełnić. Podał nam ogrom wskazówek i zaznacza, że nie są to proste rzeczy. Nie jest łatwo niczego nie oczekiwać w zamian, ale nie jest to niewykonalne.
Największym szczęściem w życiu jest dawanie. Nie jest jednak powiedziane, by dawać każdemu swój czas, czy majątek jeśli na niego nie zasługuje. Nie ma jednak mocniejszej broni od dobrego serca dla drugiego człowieka. Jest jednak za to cena. Jeśli zrobiłeś dobre rzeczy i wszystkim o tym opowiadasz, są bardziej puste niż twoje myślenie o wypełnieniu. Dobro jak i miłość nie szuka poklasku. Sam dla siebie wiedz i czuj, że robisz coś wspaniałego. To ty i wszechświat macie o tym wiedzieć, by to wszechświat mógł cię za to obdarować.
Z ważnych tematów poruszana została tutaj tolerancja, cnotliwość, szlachetność, uprzedzenia, grzechy ciała i ducha. Będzie tu porównanie przypowieści z Nowego Testamentu o synu marnotrawnym. Zazdrość jest grzechem, ponieważ ludzie zazdrośni blokują szczęście dla osoby o którą są zazdrośni. Zamiast sami wziąć się do pracy nad sobą, zabierają plony pracy innej osoby.
Tak naprawdę sama mam ochotę wyjaśniać wszystko, co zostało tutaj opisane, ale myślę, że kto nie chce sam odnaleźć sensu w życiu, albo nie chce uwierzyć, że on istnieje i tak niczego z tej książki nie wyniesie. Nie chodzi o to, że ludzie nie chcą słuchać zdania innej osoby, ale o to, że mogą na nie nie być gotowi. Jeśli o czymś się nie wie, to nie można oczekiwać, że będzie się na tym znało.
Autor poddał analizie najpiękniejszy tekst o miłości jaki powstał. Uważam, że czytanie jej z otwartym umysłem wniesie dużo dobrych rzeczy do naszego życia. Bo czym jest myśl? Czy można ją zmienić? Wiem, że wszystko można, ale wpierw trzeba zacząć chcieć. Reszta ułoży się sama:-)

Tuż przed Bożym Narodzeniem baron Konstanty Dąbrowski wzywa do swojego dworu pod Augustowem wnuka Mikołaja i pannę Anielę Bogusławską. Wbrew swojej woli mają zostać mężem i żoną. Śnieżyca i ryzykowna zamiana ról sprawią, że narzeczeni spojrzą na siebie bez uprzedzeń. Wkrótce jednak okaże się, że nie wszyscy są im przychylni...

Urszula Gajdowska ponownie rzuca nas w wir niebezpiecznych przygód, pojedynków i gorącego romansu. Pełno tu zwrotów akcji, każdy rozdział zaś kończy się niedopowiedzeniem, nutą niepewności, co tylko podsyca naszą ciekawość, jak potoczą się dalsze losy bohaterów.

Bohaterowie posiadają ciekawe charaktery, są zróżnicowani, z wadami i zaletami. Autorka ukazała tu ich złożoność psychologiczną postaci i ich bagaż bolesnych doświadczeń. Relacja Mikołaja i Anieli jest pełna iskier i ciętych ripost. Bo jakże mogłoby być inaczej, kiedy Mikołaj uchodzi za hulakę i rozpustnika, Aniela zaś to nudna i chłodna kobieta, prawda? Czy faktycznie tacy są? Gdy dłużej ze sobą przebywają, tym lepiej się poznają, konfrontują się z własnymi uprzedzeniami i wyobrażeniami o drugiej osobie.

Historia pokazuje, że los potrafi naprawdę zaskoczyć, a jeszcze bardziej ludzie. Widzimy, jak pozory mogą zmylić. Jak łatwo ulegamy insynuacjom, oceniając drugiego człowieka na podstawie zasłyszanych plotek. Mamy tu świetnie zawiązaną intrygę, motyw odwróconych ról i zamiany tożsamości. Tak, tak będzie też i druga para bohaterów (Klementyna i Lucjan), dzięki którym ta historia stanie się jeszcze bardziej emocjonująca. Napięcia, konflikty, ambicje, pragnienia... wszystko może się zdarzyć.

Fabuła została osadzona w 1821 roku, więc dodatkowo mamy możliwość przyjrzeć się temu, jak w tamtych czasach wyglądały przygotowania do świąt Bożego Narodzenia, jakie panowały tradycje i zwyczaje. Wyraźnie czuć zimowo-świateczny klimat.

"Żona dla dziedzica" to doskonałe połączenie humoru, wzruszenia, napięcia i emocji w porywającym romansie historycznym. Jeśli szukacie książki, w której przeplata się miłość, intryga, tajemnice i świąteczna atmosfera - ta sprawdzi się idealnie.

Grudzień nie wszędzie pachnie piernikami i mrozem. W rozpalonym słońcem Dubaju nie ma białego puchu, ale dla głównej bohaterki książki "Tam, gdzie lampki nie świecą" Kingi Jesman ten czas i tak niesie ze sobą ogromną potrzebę ciepła i bliskości.
Sięgając po tę książkę nastawiałam się na typową, lekką powieść obyczajową z świątecznym twistem. Dostałam jednak coś zupełnie innego – historię, która zaczyna się niewinnie, a z każdą stroną wciąga w coraz bardziej mroczną i pełną napięcia intrygę.
Pomysł na fabułę od razu kupił moje serce. Julia ucieka do Dubaju, by poskładać swoje złamane serce, a wraz z grupą wielokulturowych przyjaciół postanawia zorganizować siedem wigilijnych kolacji, z których każda reprezentuje inny zakątek świata. Ten barwny, pełen aromatów i śmiechu grudzień szybko zmienia jednak swój bieg, gdy przypadkiem odnaleziony drobiazg otwiera drzwi do głęboko skrywanych tajemnic z przeszłości.
Ogromnym plusem tej powieści są bohaterowie, którzy okazują się niejednoznaczni i wielowymiarowi. Kinga Jesman świetnie bawi się z czytelnikiem, podrzucając tropy i sprawiając, że w pewnym momencie przestajemy mieć pewność, komu w tym egzotycznym raju naprawdę można zaufać. Towarzyszymy Julii w chwilach tęsknoty, narastającego niepokoju, a w końcu w prawdziwej walce o prawdę i bezpieczeństwo, co wywołuje masę skrajnych emocji.
Styl autorki jest lekki, barwny i niezwykle plastyczny, dzięki czemu bez trudu można poczuć zarówno dubajski upał, jak i gęstniejącą z rozdziału na rozdział atmosferę. Początkowo akcja płynie spokojnym, obyczajowym rytmem, ale gdy tylko pojawia się pierwsza rysa na tej sielance, tempo nabiera rozpędu i nie pozwala odłożyć książki aż do samego finału.

To idealna propozycja dla osób, które kochają nietypowe historie osadzone w okresie świątecznym, ale zamiast lukrowanego romansu wolą powieść obyczajową z mocnym pazurem thrillera. Jeśli lubicie opowieści o przyjaźni, wielokulturowości i sekretach, które potrafią wywrócić życie do góry nogami, koniecznie zapiszcie ten tytuł na swojej liście.

Moja ocena: 8/10 🌟

BRUNETTE BOOKS

Przyznam się, że zakończenia domyśliłam się jakoś w połowie, ale to niczemu nie zaszkodziło i nic nie zepsuło. Podczas całej lektury towarzyszył mi niepokój i lekki dyskomfort, czyli dokładnie to, czego oczekiwałam po horrorze. Atmosfera jest gęsta, prawdziwa czerwień leje się strumieniami. Zdecydowanie nie polecam osobom wrażliwym na cierpienia dzieci. Henry dowiozła, była tak samo dobra, jak przy retellingu Alicji.

"1001 wynalazków, które zmieniły świat" pod redakcją Johna Challonera ma charakter albumu. Publikacja zawiera indeks wynalazków i wynalazców, słowniczek oraz bogatą ikonografię. Są to fotografie archiwalne, reprodukcje dzieł sztuki oraz współczesne zdjęcia. Możesz skorzystać z przygotowanego spisu, czytać o deski do deski lub po prostu otworzyć książkę gdzieś na chybił trafił.

Opisy poszczególnych zagadnień są zwięzłe, konkretne, wyjaśniają, jak coś działa, ale przede wszystkim, dlaczego zmieniło to życie ludzi. Czy wiesz, z czego składała się pierwsza pasta do zębów? Zadziwi Was, jak dawno powstała ruchoma czcionka!

Wszystkie zawarte wynalazki zostały ułożone w sposób chronologiczny. Przechadzamy się przez osiem epok, gdzie każda z nich ma swój kolor. Rozpoczynamy od kamiennych narzędzi sprzed 2 600 000 lat p.n.e., by na komputerze kwantowym skończyć. Każdy wynalazek opatrzony został datą, zdjęciem lub ryciną. Są to historie związane z powstaniem nowych technologii. Poznajemy ich rozwój od koncepcji do skończonego dzieła. Ostatnia zaś część stanowi dowód na to, jak szybko wynalazki mogą zmieniać świat.

Jak to mówią: "potrzeba matką wynalazków". I tak też chyba w rzeczywistości jest. Człowiek w danej chwili myśli, że coś, co jeszcze nie istnieje, by się mu przydało. Z czasem to powstaje. Myśl ludzka nie stoi w miejscu.

Natomiast zaskoczył mnie brak bardzo ważnych wynalazków, jak chociażby lampa naftowa (choć inne lampy się pojawiają, moim zdaniem mniej ważne dla człowieka) czy kamizelka kuloodporna. Wśród wynalazców pojawiają się także Polacy. Nazwisko Popławski Stefan zostało zmienione na Poplawski Stephen. Wolałabym, aby było pisane po polsku.

Jedyną wadą, jeśli w ogóle można to tak nazwać, jest ciężar książki i jej niespełna tysiącstronicowa objętość. Nie da się więc swobodnie trzymać takiego tomiszcza w ręku. No ale coś za coś.

"1001 wynalazków, które zmieniły świat" to fascynujące, intrygujące i barwnie ilustrowane źródło wiedzy po przełomowych technicznych projektach na przestrzeni wieków. Pozycja obowiązkowa dla każdego miłośnika historii, nauki i techniki. Ta książka inspiruje i jeśli kiedyś wpadniecie na jakiś genialny pomysł, zastanówcie się kilka razy, zanim wyrzucicie kartkę z Waszym rysunkiem czy zapiskami.

"Każdy człowiek nosi w sobie historię, której nie opowiada nikomu. Niektóre tajemnice chronią serce, inne powoli je niszczą”.

"Nie zawsze spotykamy właściwych ludzi we właściwym czasie. Czasami to oni pomagają nam odnaleźć właściwy moment”.

"Czasami miłość przychodzi wtedy, gdy człowiek najbardziej boi się otworzyć serce. I właśnie wtedy okazuje się, że warto było zaryzykować”.

Michał Gajda nie chciał wracać do Kalinówki. Zostawił tam bowiem cały swój ból. Coś z czym nie potrafił się zmierzyć przez piętnaście lat.
Ale po śmierci mamy - Marty młody mężczyzna nie miał wyjścia- wracał do miejsca, które go złamało- zmieniło otwartego, ufnegp młodego chłopaka w zamkniętego w sobie , uciekającego w pracę człowieka . Na wskroś samotnego.
Nic nie przygotowało go na to jedno zdanie Znam wszystkie Twoje tajemnice - wypowiedziane przez obcą dziewczynę. A jednak jakaś niezdrowa ciekawość każe mu jej wysłuchać, choć wówczas jeszcze nie wie jsk bardzo ta znajomość odmieni jego dotychczasowy los.
Okazuje się bowiem, że Lena była opiekunką mamy Michała, a ta przed śmiercią zostawiła synowi klucz do prawdy o tym co wydarzyło się w przeszłości.
Młoda kobieta ukrywa własny ból, ale wraz z pojawieniem się młodego Gajdy ona również musi stawić czoła temu co dla niej najtrudniejsze.
Czy ta para uleczy siebie nawzajem i odnajdzie własne szczęście?
Po książki Pani Krystyny sięgam chętnie i z prawdziwą ciekawością. Autorka ma dar operowania słowem w taki sposób, by przyciągnąć do siebie czytelnika , lecz nie moralizować.
Pokazuje za to ludzkie charaktery i psychikę. Ludzi dorastających w cieniu własnej traumy , zamkniętych we własnych głowach. I właśnie wtedy, gdy żadne z nich nie szuka miłości uczucie zaczynają mówić własnym głosem.



To opowieść o ludziach, którzy nauczyli się żyć z bólem, choć tak naprawdę nigdy się z nim nie pogodzili. O przemilczanych sprawach, trudnych wspomnieniach i prawdzie, która potrafi zachwiać wszystkim, co do tej pory wydawało się pewne. Autorka przypomina, że za zachowaniem drugiego człowieka często kryje się historia, o której nie mamy pojęcia. Że samotność nie zawsze jest wyborem, a zamknięte serce niekoniecznie oznacza brak potrzeby bliskości.
Szczególnie podobało mi się to, że relacja Michała i Leny nie jest oderwana od ich przeszłości. Nie dostajemy łatwego rozwiązania wszystkich problemów ani magicznego lekarstwa na wieloletnie cierpienie. Jest za to stopniowe odkrywanie prawdy, oswajanie trudnych emocji i próba odnalezienia siebie na nowo. Bo przecież czasami największą odwagą nie jest ucieczka od tego, co nas zraniło, ale powrót i zmierzenie się z własnymi demonami.
„Znam wszystkie Twoje tajemnice” to historia o drugich szansach, zaufaniu i nadziei, która potrafi pojawić się nawet tam, gdzie dawno przestaliśmy jej szukać. O tym, że nie musimy być idealni ani wolni od przeszłości, by zasługiwać na szczęście.
Krystyna Mirek po raz kolejny przypomina mi, jak ważne jest, by nie oceniać ludzi zbyt pochopnie i dawać sobie nawzajem szansę na poznanie tego, co kryje się pod powierzchnią.
Bo czasami wystarczy jeden człowiek, byśmy odważyli się otworzyć drzwi, które przez lata pozostawały zamknięte.

Air fryer... nadal cieszy się popularnością, gdyż znacznie ułatwia pracę w kuchni. Oszczędza nasz czas, wysiłek i nierzadko górę brudnych naczyń. Sama korzystam z tego urządzenia, ale stale szukam nowych pomysłów na to, jak jeszcze lepiej go wykorzystać. Z pomocą przyszła mi książka "Air fryer. Rozgrzewające przepisy na chłodne dni".

Jest to przygotowany przez Paulę Bryzgiel (znaną w sieci jako @gosia.airfryer) praktyczny i poręczny zbiór stu receptur, by w okresie jesienno-zimowym nas rozgrzać. Przepisy są proste w wykonaniu, a co najważniejsze nie zajmują dużo czasu. Znajdziemy tu pomysły na rozgrzewające śniadania, aromatyczne zupy, szybkie obiady, chrupiące przekąski i słodkości.

Przepisy są czytelne, z podaną liczbą porcji, orientacyjnym czasem przygotowania, przybliżoną kalorycznością na jedną porcję/sztukę, poziomem trudności (choć uważam, że w zasadzie żaden przepis nikomu nie powinien sprawić kłopotów) oraz klarowną instrukcją krok po kroku. Każde danie opatrzone zostało realistycznym zdjęciem, które naprawdę zachęca do gotowania. Są też przydatne wskazówki, jak uniknąć ewentualnych, typowych problemów przy wykonywaniu potrawy.

Zaskoczyło mnie to, że w air fryerze mogę zrobić kopytka. Zwykle, gdy chciałam uzyskać chrupiący efekt, najpierw je gotowałam, a potem odsmażałam na patelni. A tu od razu mogę wrzucić do maszyny. I to bez tłuszczu, co jest dla mnie bardzo istotne. A jeszcze bardziej zaskoczyły mnie racuchy z jabłkami, których robionych w tradycyjny sposób mi nie wolno. Bz oleju, bez smażenia - dla mnie bomba! Będę robić często.

"Air fryer. Rozgrzewające przepisy na chłodne dni" to idealna, inspirująca książka dla każdego, kto chce w pełni wykorzystać możliwości swojego air fryer'a. A jeśli jesteś początkujący z tym urządzeniem - też dasz radę! No i te bułki, chałki i drożdżówki... wyhaczyłam kilka pomysłów.

Są takie tytuły, obok których trudno przejść obojętnie. „Trzy ćwierci do śmierci” Katarzyny Załęckiej-Wojtaszek zdecydowanie do nich należy! A kiedy za intrygującym tytułem kryje się magia, czarownice, tajemnicza choroba, rodzinne sekrety i dziewczyna, która wcale nie zamierza poddać się przeznaczeniu, robi się naprawdę ciekawie. Dzisiejsza recenzja dotyczyć będzie książki pt. „TRZY ĆWIERCI DO ŚMIERCI” autorstwa Katarzyny Zaleckiej-Wojtaszek. Powiem Wam, że tytuł tej książki już sam w sobie według mnie robi robotę! Brzmi trochę przewrotnie, trochę złowieszczo, a jednocześnie sprawia, że człowiek chce sprawdzić, co właściwie kryje się między rozdziałami i okładką, a kryje się całkiem sporo! Poniżej wspomniałam tylko ułamek tego co na was czeka.
Wyobraźcie sobie dziewczynę, która dorasta w samym środku lasu, z dala od ludzi, pod czujnym okiem surowej ciotki-czarownicy. Żadnego beztroskiego włóczenia się po świecie, żadnego decydowania o sobie, za to mnóstwo ograniczeń i tajemnic. Taida od zawsze marzy o czymś więcej niż życie zamknięte w leśnej klatce. Kiedy wydaje się, że gorzej już być nie może, pojawia się kolejny problem. Tajemnicza choroba, która wcześniej odebrała jej matkę, zaczyna wyniszczać również ją. Dziewczyna wie, że jeśli chce przeżyć, musi znaleźć lekarstwo. A to oznacza jedno: czas ruszyć w nieznane! (Trochę przypomniała mi książkę „WILLA. DZIEWCZYNA Z LASU” autorstwa Robert Beatty) i właśnie tutaj zaczyna się przygoda, w której magia wcale nie jest tylko piękną ozdobą.
Jednym z wielu plusów dla książki jest to, że pod baśniową otoczką kryje się historia o czymś bardzo prawdziwym np. o wolności, której czasami nie doceniamy, dopóki ktoś nam jej nie odbierze, o dorastaniu, szukaniu własnego miejsca i odwadze, żeby powiedzieć: „Nie! Nie chcę, żeby ktoś inny decydował o moim życiu”. Mówi wam to coś? Dla mnie Taida jest mega bohaterką. Jej droga pokazuje, że nie trzeba od razu być wielkim herosem, znać odpowiedzi na wszystkie pytania i mieć plan na każdy możliwy scenariusz. Czasami wystarczy zrobić pierwszy krok, nawet jeśli nogi trochę się trzęsą, bo odwaga nie polega na tym, że się nie boimy. Polega na tym, że mimo strachu próbujemy. O tym trzeba pisać i to trzeba podkreślić grubą kreską. I właśnie tutaj dochodzimy do tego, dlaczego uważam, że warto zwrócić uwagę na tę książkę. ❤️.
To nie tylko propozycja dla miłośników fantasy i baśniowych klimatów. To również opowieść, która może przypomnieć młodszym czytelnikom, że mają prawo do własnego zdania, marzeń i wyborów, że troska nie zawsze musi oznaczać kontrolę, a dobre intencje nie usprawiedliwiają odbierania komuś wolności. Pokazuje też, jak ważna jest przyjaźń, zaufanie oraz ludzie, których spotykamy na swojej drodze. Może was zszokuje ale i dorośli mogą znaleźć tutaj całkiem sporo tematów do przemyślenia. Ile razy sami tkwimy w swoich bezpiecznych, choć niewygodnych klatkach? Ile rzeczy odkładamy na później, bo boimy się zrobić krok w nieznane? I czy naprawdę żyjemy tak, jak chcemy, czy raczej tak, jak ktoś kiedyś uznał za właściwe? Pod magią i przygodą kryje się opowieść o życiu, przemijaniu, nadziei i walce o siebie, a przecież to tematy, które nie mają przypisanej metryki, bo czasami, żeby naprawdę zacząć żyć, trzeba najpierw odważyć się wyjść poza granicę własnego lasu. A Wy? Potrafilibyście zaryzykować wszystko, gdyby od jednej decyzji zależało Wasze życie? Czekam z wielką niecierpliwością na kolejne książki autorki, której napisałam, że cierpliwość u mnie jest na najgorszym poziomie. Tak mają osoby, które są w gorącej wodzie kąpane.

W zeszłym tygodniu miała premierę książka „Trzy bajki opowieść zimowa” autorstwa Agnieszki Sawicz wydana przez wydawnictwo Flow. Przez moment zastanowiłam się czy aby na pewno to tytuł dla mnie, no bo bajki? Czytam je z synem, ale sama? Zacznę od tego, że kiedy tylko rozpakowałam tą książkę, to oczarowała mnie swoim wyglądem. Klimatyczna okładka z oknem i poważnym kotem, złote litery. A temu wszystkiego dodatkowego uroku dodają tematycznie przepięknie barwione brzegi – zimowy klimat i oczywiście kot też tam jest. Mimo pewnych książkowych zaległości, tej nie kazałam długo czekać. I jakaż to była dobra decyzja. Ta książka oblała mnie całym mnóstwem ciepła oraz zmusiła do wielu refleksji. Przyznam, że nie słyszałam nigdy wcześniej nazwiska autorki, a w moim postrzeganiu jest osobą bardzo utalentowaną i z pewnością musi być bardzo wrażliwą osobą.
Tytuł tej książki może zwieść niejednokrotnie. Więc nie myślcie sobie, że to są trzy osobne opowiadania. To pełnometrażowa powieść, czyli prawie czterysta stron dobrej lektury. Owszem mamy tu trzy historie, trójkę bohaterów, pozornie ze sobą nie powiązanych. Jednak mają one wszystkie punkt styczny i kiedy autorka wprowadza nową osobę, to nadal jesteśmy w tym samym miejscu w tym samym czasie i nie zapominamy o poprzednich bohaterach.
Rafał jest w życiowym kryzysie. Związek z rozkapryszoną panną był z góry skazany na porażkę, jednak cóż pan uczelniany wykładowca, sam musiał się o tym przekonać. Zdrada zabolała bardzo, a także poskutkowała natychmiastową bezdomnością. W tej sytuacji mieszkanie do wynajęcia było potrzebne na już. I to właśnie mieszkanie odgrywa w powieści bardzo dużą rolę, Kiedy Rafałowi trafia się lokal, w dodatku w bardzo atrakcyjnej cenie, nie zastanawia się długo. Nawet podpisuje oświadczenie, że nie będzie wnosił roszczeń, kiedy zaczną się dziać dziwne rzeczy, w związku z tym, że to „lokal inspiracyjny”. Dziwne rzeczy dzieją, szybciej niż przypuszczał. A pierwszym objawem będzie całkowity brak internetu i zasięgu telefonicznego na Husyckiej 3. Po wielu perturbacjach, po spotkaniu z tajemniczym pisarzem i kotem Rafał trafia do Nicienia, do domu spokojnej starości „Radość o poranku”.
Okazuje się, że losy kolejnych bohaterów: Natalii, która wróciła do Polski, po latach trudnych życiowych przeżyć też trafia na Husycką 3, a i jej droga poprowadzi do Nicienia.
Następnym lokatorem będzie Arleta, która trafia w to miejsce również na życiowym zakręcie. Kobieta wręcz uciekła przed bliskimi, zmęczona odpowiedzialnością, ciągłym myśleniem za całą rodzinę i nawet za te dorosłe już dzieci.
Dlaczego oni i inni lokatorowie trafiają do tego właśnie miasteczka i do tej kamienicy? Tu gdzie zimy bywają wyjątkowo mroźne i śnieżne.
Co daje im wszystkim pobyt na Husyckiej 3 i spotkania z trochę bezczelnym pisarzem i jego kotem? Jak to się dzieje, że wszyscy trafiają do Nicienia. A jak już jesteśmy przy tym miejscu to powiem szczerze, że bardzo się cieszę, że został tu poruszony taki wątek. Myślę, że wielu osobom pozwoli on na refleksje nad życiem, nad przemijaniem, a także na otwarcie większej części serca dla seniorów. Bo ile razy tak jest że starszą osobę postrzegacie po prostu jako „staruszkę” czy „staruszka”. A tu jest człowiek i jego historia, często taka, która sama z osobna nadaje się na książkę. To zwykle historia, której warto posłuchać, zatrzymać się przy takiej osobie. Miejsce „Radość o poranku” wydaje się domem seniora idealnym, gdzie jego lokatorzy nie czują się jak w więzieniu, a ci którzy tego potrzebują nadal mają swoją przestrzeń. Ale żeby nie było zbyt sielsko pensjonariuszy tego miejsca poznajemy nieco bliżej, a i trafia nam się tu wątek kryminalny.
Samotność Rafała, Natalii i niejako ucieczka Arlety, pokazują nam, że nie ma tak naprawdę ucieczki przed problemami, jednak Kamienica na Husyckiej 3 stała się dla nich miejscem przejściowym, dającym czas na żal, refleksje, które jednocześnie pozwoliło odnaleźć siebie na nowo i doprowadzić do swojego miejsca na ziemi. Oczywiście książka toczy się w okresie Bożego Narodzenia i same święta również się tu pojawiają, jednak nie jest to najważniejszy wątek w książce.

Klaudia samotnie wychowuje trzech synów. Najmłodszy z nich, Szymon, od pierwszych dni zmaga się z poważnymi chorobami neurologicznymi - porażeniem mózgowym i napięciem mięśniowym. Wymaga stałej opieki i rehabilitacji. Ich każdy dzień to walka o choćby najmniejszy postęp i próba stworzenia normalnego życia w świecie pełnym lęku i niepewności. Chłopiec wnosi w ich codzienność śmiech, miłość i nadzieję. Uczy, czym jest prawdziwa siła. Pewnego poranka wszystko się kończy...

"Nie pytaj, jak się czuję..." to autobiograficzna opowieść o samotnym macierzyństwie, chorobie dziecka i stracie, po której już nic nie jest takie same. Choć pozostają wspomnienia czy zdjęcia, to tej niewyobrażalnej pustki nic nie wypełni, a bezgraniczna miłość do dziecka nie kończy się wraz z jego śmiercią.

Już sam tytuł sprawił, że coś niepokojąco we mnie drgnęło. Od pierwszej chwili wiedziałam, że muszę poznać tę historię. To książka z tych, których nie da się ocenić. Bo jak można ocenić coś prawdziwego, coś, co miało miejsce naprawdę?

Jak pożegnać dziecko? Jak żyć po jego stracie? Są w życiu straty, na które nikt nigdy nie będzie gotowy. Ból jest nie do opisania. Co czuje młoda matka? Jak sobie radzi? A może wcale nie radzi? Przecież na zewnątrz mamy kobietę jakich wiele, prawda? Ale to tylko maska, pozory, za którymi skrywa się niewyobrażalny ból i cierpienie. Widzimy, że można jednocześnie cierpieć i kochać, płakać i na nowo kolejnego ranka się podnosić.


Autorka zwraca uwagę na ważną kwestię tego, jak bliskie nam osoby nie potrafią towarzyszyć nam w cierpieniu. Jak społeczeństwo nie rozumie matek z chorymi dziećmi, nie wie jak z nimi rozmawiać czy postępować. Zadają niewłaściwe lub nie na miejscu pytania. Niekiedy nawet nie zastanawiają się, co mówią.

Klaudia Plichta pisze surowo, oszczędnie, bez dialogów, bez patosu i szczerze. Mimo tego chłodu emocje i tak w nas uderzają. Każde słowo i zdanie obracamy po kilka razy. To nie jest delektowanie się słowem i językiem. To przeżywanie wszystkiego wraz z autorką. To nauka wrażliwości i przypomnienie, że nic nie jest nam dane na zawsze. To lekcja, by każdy dzień traktować jak dar, bo nigdy nie wiemy, który z nich okaże się tym ostatnim.

"Nie pytaj, jak się czuję..." to niezwykle przejmująca, intymna historia o macierzyństwie, samotności, bezwarunkowej miłości, stracie i żałobie. To opowieść o tym, jak dziecko zmienia życie na zawsze. To tytuł zmuszający do refleksji, poddający nasze uczucia wrażliwości na cierpienie drugiego człowieka.