Recenzje:

Nie jestem jego
Autor: BRUNETTE BOOKS
Są książki, po które sięgasz z myślą „przeczytam tylko jeden rozdział przed snem”, a kończysz je nad ranem z przyspieszonym biciem serca. Dokładnie taki klimat ma debiutancki dark romance Kingi Gracjasz-Lis — duszny, magnetyczny i przesiąknięty napięciem, które czuć od pierwszej strony.
Wszystko zaczyna się od zwykłego, nieudanego wieczoru i przypadkowego spotkania, które miało być tylko nic nieznaczącym epizodem. Szybko okazuje się jednak, że ta historia to niebezpieczna gra, w której pożądanie zderza się z walką o własne granice, a odcięty od świata górski domek staje się sceną dla narastającej obsesji i mrocznych tajemnic.
Daria to bohaterka, której trudno nie kibicować — niezależna, uparta i zdeterminowana, by zachować kontrolę nad swoim życiem. Po drugiej stronie staje Martin: władczy, pewny siebie i niepokojąco skuteczny w zdobywaniu tego, czego pragnie. Chemia między nimi aż iskrzy, a towarzyszące im emocje potrafią wywołać prawdziwy rollercoaster — od fascynacji po realny niepokój.
Autorka ma niezwykle lekki styl i świetne wyczucie do ciętych dialogów. Przy nieco ponad 170 stronach akcja pędzi jak szalona — nie ma tu miejsca na nudę czy zbędne opisy, a każdy kolejny rozdział podkręca atmosferę i nie pozwala złapać oddechu.

To propozycja wyłącznie dla pełnoletnich czytelników (18+)🔞 i fanek gatunku dark romance, które szukają krótkiej, ale maksymalnie intensywnej i pikantnej lektury na jeden wieczór. Jeśli lubicie motywy zaborczych bohaterów, niebezpiecznej namiętności i relacji na granicy rozsądku — ten tytuł zdecydowanie trafi w Wasz gust.

MOJA OCENA: 8/10 🌟

BRUNETTE BOOKS
✖ Opinia niepotwierdzona zakupem
Wesołych świąt, Smoku!
Autor: przyrodaz
Powiem wam, że czasami te najprostsze bajki potrafią najbardziej i najszybciej człowieka rozweselić. Nie chodzi tutaj tylko o samą atmosferę świąt, która jest obecna wszędzie i na każdej stronie, ale o takie pokazywanie dziecku co jest w życiu najważniejsze. Naszemu smokowi z bajki nie były potrzebne miliony, ani syto zastawiony stół. Dla niego liczyło się ciepło w domu, radość napotykanych osób, możliwość podarowania potrzebującym tego czego im brakowało oraz atmosfery, którą sam sobie stworzył niczego nie psując, ani nikogo przy tym nie denerwując. Do tego kilka razy udało mu się mnie i siedmioletnią córkę rozśmieszyć. Nie ukrywam, że dawno tak czysto się nie śmiałam:-)
Teraz cechy książki. Jest zwykłego małego formatu zeszytowego z błyszczącymi kartkami niczym z bloku technicznego. Przeważają kolory nastrojowe, takie oddające klimat sytuacyjny oraz bezpieczny w każdym wykonywanym zadaniu Smoka. Samej treści jest mało, są cztery rozdziały ukazujące cztery osobne ale kontynuowane za sobą historie. Ilustracje są niczym namalowane pędzlem, nie zawsze zabierają całą stronę. Na pierwszej kartce jest możliwość podpisania bajki do kogo należy.
Pierwszy rozdział opowiadał o poszukiwaniu idealnej choinki do ubioru i nie zgadniecie jak mądrze można było wykorzystać pomysłowość Smoka. Drugi rozdział przypominał sytuacje z mojego domu, gdzie przed świętami ozdabia się dom słodkościami, które w magiczny sposób same znikają:-) Tutaj z córką najbardziej się śmiałyśmy:-))) Trzeci rozdział był poświęcony rękawiczkom, które w magiczny sposób znikały. Smok jednak znalazł mądry sposób aby sprawić, że już nigdy mu się nie zgubią. Co z tego wynikło- salwy śmiechu i to takiego, że można było dostać głupawki. Poważnie, jak by na tą sytuację nie spojrzeć, to takiego zakończenia się nie spodziewałam:-)
Rozdział ostatni pokazał jak wielki można mieć serce bez względu jaką jest się postacią w naszym życiu. Ukazał co najbardziej się liczy i jakie to piękne uczucie- moc obdarowywania. To było tak urocze i poruszające, aż przytuliłam tą bajkę do serca. Poważnie. Może to tylko bajka, ale jaka! Jestem przekonana, że każde dziecko i nawet dorosły spędzi z nią piękny czas, który zapamięta na długo. Serdecznie ją polecam:-)
✖ Opinia niepotwierdzona zakupem
Dywan z wkładką
Autor: mysilicielka
Humor był w porządku, wszystkie dialogi zabawne, bohaterowie dali się polubić, tacy mocno swojscy, ale to niestety nie wystarczyło do stworzenia dobrej historii. Na tytułową wkładkę trzeba było długo czekać, a jak już się pojawiła, to wynikła z tego nieciekawa intryga. Mam wrażenie, że szybko o tej książce zapomnę.
✖ Opinia niepotwierdzona zakupem
Kurort
Autor: przyrodaz
Treść jest oparta o prawdziwe wydarzenia do których doszło w Wojewódzkim Zespole Psychiatrycznej Opieki Zdrowotnej w Krychnowicach w latach 1971-1974. Oczywiście autor posiadając dar tworzenia treści, nadał im charakteru i emocjonalnego przekazu. Wszelkie eksperymenty na dzieciach nadal wywołują emocje nie do opisania, więc jeśli taki temat was przeraża, to bądźcie na niego tu przygotowani. To pierwszy wątek, który się tutaj pokazał i to on w dużej mierze sprawił, że nie można się od tej historii oderwać.
Historia opisana jest z różnych czasów ukazanych na nagłówkach nowych rozdziałów. Rozpoczynamy od czasu wstecznego, po ten późniejszy i obecny nie opisany. Ogólny zarys treści polega na skupieniu się na zakładzie psychiatrycznym, gdzie kierowani sią pacjenci w różnym wieku. Niektórzy sami się tu zgłaszają chcąc pozbyć się nałogu alkoholowego, z tym, że nie mają pojęcia co ich czeka. W momencie rozmów pacjentów czasami zdradzają co im jest, czemu zaprzeczają, ale po sposobach zachowywania się zauważamy te symptomy. Od początku wiemy tylko, że istnieje jakiś system funkcjonowania wszystkich pacjentów, jednak kiedy trafia tam porucznik Ugne Galant nie zostaje w nie wtajemniczony od razu, czym dochodzi do bolesnych sytuacji. Kiedy na kartach powieści pojawia się szalony lekarz widać, że nie pacjenci się dla niego liczą, tylko jakieś badania i wszelkie posłuszeństwo. Wydaje mu się, że pozjadał wszystkie rozumy i nawet osoby nie będące pacjentami wręcz muszą wykonywać to czego od nich wymaga.
Szpital też skrywa u siebie odrębny teren, który dla dorosłych pacjentów nie jest dostępny. To tam będzie się dział mrok i niedowierzanie. Jest on szczególnie chroniony przez ludzi z wysokich stanowisk. Nie każdy będzie tutaj ,,normalny", ponieważ każdy inaczej określa zasady, którymi się kieruje. Trudno jest też tutaj zasady uważać za moralne, gdyż wszędzie mamy pole układów. Ten kto nie współpracuje, nie wiedzie się ani jemu ani rodzinie. Zresztą sami się przekonajcie:-)
Lekturę uważam za mocną, gdyż lekko są tutaj wykonywane wszelkie krzywdy psychiczne oraz fizyczne. Trudniej jest tylko o nich zapomnieć. To historie oparte o prawdę, więc tym mocniej docierają do serca. Polecam tylko tym, którzy są przygotowani na najgorsze.
✖ Opinia niepotwierdzona zakupem
Przybieżeli
Autor: BRUNETTE BOOKS
Jeśli szukacie świątecznej opowieści pełnej ciepła, pierniczków i wzruszeń… to „Przybieżeli” Jakuba Ćwieka wywróci Wasze oczekiwania do góry nogami! 🎄🔪 Od pierwszych stron czuć tu gęsty niepokój, który brutalnie zderza się z bożonarodzeniową sielanką. Dom na skraju wsi, ogień w kominku i pachnąca choinka w ułamku sekundy zamieniają się w klaustrofobiczną pułapkę, z której nie ma łatwego wyjścia.
Punktem wyjścia tej historii jest pozornie spokojny wyjazd pisarza kryminałów, Norberta, i jego żony Krystyny, na wspólne święta z dala od zgiełku. Szybko jednak okazuje się, że nieproszeni goście mają wobec gospodarzy zupełnie inne plany. Uzbrojeni napastnicy wdzierają się do domu i zmuszają autora do wykorzystania jego literackiej wyobraźni w realnym życiu – ma zaplanować prawdziwy skok. Pomysł na fabułę jest absolutnie genialny i od samego początku trzyma za gardło.
Największą siłą tej powieści są relacje i emocje, które wywołuje. Norbert i Krystyna to para z bagażem doświadczeń i własnymi rysami, ale w obliczu śmiertelnego zagrożenia muszą działać jak jeden organizm. Strach o najbliższych, bezradność i ciągła gra psychologiczna z bezwzględnymi zbirami sprawiają, że podczas lektury wielokrotnie wstrzymywałam oddech. Czuć tu autentyczne przerażenie, a granica między fikcją a rzeczywistością zaciera się w przerażający sposób.
Jakub Ćwiek pisze niezwykle dynamicznie i bez taryfy ulgowej. Tempo akcji po wtargnięciu bandytów pędzi na złamanie karku, a każda kolejna strona podbija stawkę – jeden zły ruch lub nieopatrzne słowo może kosztować życie. Mimo mrocznego i brutalnego klimatu typu home invasion, autor przemyca swój charakterystyczny, lekko ironiczny pazur oraz ciekawe smaczki z pisarskiego zaplecza.

To idealna pozycja dla fanów mocnych thrillerów psychologicznych, historii o walce o przetrwanie i nieoczywistych, mrocznych świątecznych klimatów. Jeśli lubicie książki, przy których rośnie ciśnienie i które nie pozwalają zasnąć, dopóki nie poznacie finału – bierzcie w ciemno!

Moja ocena: 10/10 🌟

BRUNETTE BOOKS
✖ Opinia niepotwierdzona zakupem
Baleary T.7 Prawdziwe kłamstwa
Autor: Monika Kowalczyk
Witam, dziś mam dla was recenzję książki Prawdziwe kłamstwa ❤️ #Balery 7 ❤️ Autorki Grety Eden ❤️

Prawdziwe kłamstwa to kolejna opowieść z mojego ulubionego gatunku, czyli mafii ❤️ Tym razem poznajemy kolejnych świetnych bohaterów – Aidena i Stefanie ❤️

Jakże oni byli do siebie podobni! Po prostu jest to nie do pomyślenia! Na domiar złego oboje zajmowali się hakerstwem. Łączyła ich również niechęć do związków, w które żadne z nich nie chciało się angażować. Według mnie jednak kryło się za tym coś zupełnie innego. Bali się miłości, bliskości, a tym bardziej zaufania drugiemu człowiekowi. Czasami łatwiej jest udawać, że niczego się nie potrzebuje, niż przyznać, że ktoś może stać się dla nas naprawdę ważny.

Mamy tutaj pokazane, że mimo iż można urodzić się w mafijnej rodzinie, nie zawsze oznacza to przyzwyczajenie do widoku śmierci czy mafijnych porachunków. Choć nasza bohaterka nie była do końca taką grzeczną mafijną księżniczką, bo to, co wyprawiała z hakerstwem, potrafiło nieźle zaskoczyć 😉.

To, co połączyło naszych bohaterów, to nie tylko pożądanie, ale również coś, z czym oboje wcześniej nie mieli do czynienia. Tym bardziej że początkowo myśleli, iż jest to tylko przypadkowa przygoda. Jednak jak dobrze wiemy, serce nie zawsze słucha tego, co podpowiada rozum, a uczucia potrafią pojawić się w najmniej odpowiednim momencie.

Mamy tutaj pokazane, jak wiele można poświęcić dla dobra rodziny i jak można zrezygnować ze wszystkiego, co do tej pory się osiągnęło. Nawet z własnych, wielkich uczuć, które tak naprawdę najlepiej byłoby odrzucić, byle tylko nie myśleć o tym, że są prawdziwe.

Poznajemy kolejnych bohaterów, ale także tych poprzednich, gdzie autorka świetnie odkrywa przed nami karty i pokazuje, co dzieje się u bohaterów z wcześniejszych części serii 😍 Bardzo fajnie jest do nich wrócić i zobaczyć, że nic a nic się nie zmienili 😉. Pokazane mamy także nowe sytuacje, w których się znaleźli, i to, jak muszą sobie z nimi radzić 😍.

Ta historia jest świetna! Nie można się z nią nudzić, ciągle coś się dzieje, a bohaterowie z rozdziału na rozdział zmagają się z kolejnymi problemami. Pokazują nam, że mafijne porachunki nigdy nie są proste, a za każdą decyzją mogą kryć się konsekwencje, których nie da się tak łatwo przewidzieć.

Autorka po raz kolejny udowadnia, że w mafijnym świecie nie liczy się tylko władza, pieniądze i niebezpieczeństwo, ale również uczucia, które potrafią być największą słabością. Bo przecież najtrudniejsza walka nie zawsze toczy się z wrogiem, czasami trzeba zawalczyć przede wszystkim z samym sobą i własnym sercem. ❤️

Kochani, jeśli lubicie romanse mafijne, tajemnice, hakerstwo, świetnych bohaterów i emocje, które nie pozwalają odłożyć książki na bok, to koniecznie sięgnijcie po tę historię! 😍 Ja bawiłam się przy niej naprawdę świetnie i z ogromną przyjemnością wróciłam do świata Balerych. ❤️
✖ Opinia niepotwierdzona zakupem
Watra
Autor: BRUNETTE BOOKS
📚 "Watra" to tom 3 serii z inspektor Katarzyną Łezką. Od pierwszej strony poczułam zimowy, surowy klimat Śląska i gór, od którego aż przechodzą dreszcze ❄️🏔️. To nie jest zwykły kryminał do poduszki — to mroczna, gęsta historia, w której ogień tytułowej watry nie daje ciepła, tylko zmusza do czujności i nie pozwala odłożyć książki ani na chwilę.
Fabuła to prawdziwa, misterna układanka 🧩 Zaczyna się mocno: ciało dawnego gangstera w jaworznickim kamieniołomie, zwłoki młodej policjantki i czterech harcerzy, którzy podczas nocnej próby nie wracają ze zaśnieżonego szlaku. Do tego dochodzą echa napadu sprzed dziesięciu lat i zamknięta kopalnia w Rudzie Śląskiej. Wszystko z pozoru osobne, a jednak autor splata te wątki z niesamowitą precyzją — bez lania wody i bez zdradzania kart przed czasem.
Największe serce tej książki to jednak bohaterowie i emocje, jakie wywołują 🖤 Inspektor Katarzyna Łezka znów udowadnia, że jest twarda, autentyczna i niesie na barkach ogromny ciężar, zwłaszcza gdy staje oko w oko z najinteligentniejszym przeciwnikiem w karierze. Ogromną radość sprawiły mi też gościnne powroty znanych postaci z całego uniwersum autora (tak, jest też komisarz Rafał Lichy i niezastąpiony🐕)W zespole czai się zdrada, więc napięcie między postaciami aż iskrzy.
Tempo akcji przypomina wyścig z czasem — dosłownie, bo bohaterowie mają zaledwie tydzień, by rozwikłać zagadkę i uratować zaginionych ⏳ Grzegorz Brudnik pisze soczyście, z pazurem, świetnymi dialogami, odrobiną czarnego humoru i zaskakująco poetyckimi porównaniami, które nadają całości wyjątkowego klimatu.

Dla kogo jest ta książka?
• Dla fanów mocnych, wielowątkowych polskich kryminałów z klimatem noir 🕵️‍♀️
• Dla wiernych czytelników twórczości Grzegorza Brudnika (tu naprawdę warto znać poprzednie tomy, bo nawiązań i smaczków jest mnóstwo!) 📖
• Dla każdego, kto lubi czuć presję czasu, niepewność i gęstą atmosferę od pierwszego do ostatniego rozdziału.

Moja ocena: 9/10 🌟

BRUNETTE BOOKS
✖ Opinia niepotwierdzona zakupem
Małżeństwo
Autor: BRUNETTE BOOKS
Są książki, których sam opis sprawia, że człowiek zamiera z niedowierzania i myśli: „Co tu się właściwie wydarzyło?!”. Dokładnie tak miałam, gdy zobaczyłam zapowiedź nowej powieści K. L. Slater. Od pierwszych stron czuć tu duszny, pełen niedopowiedzeń i moralnego niepokoju klimat, od którego nie sposób się uwolnić.
Punkt wyjścia tej historii jest absolutnie szokujący: Bridget staje przed ołtarzem, by poślubić Toma – mężczyznę, który dziesięć lat wcześniej zabił jej jedynego syna i właśnie opuścił więzienie. Brzmi jak szaleństwo, prawda? Fabuła jest skonstruowana jak misterna układanka, w której nic nie jest takie, jak się wydaje na pierwszy rzut oka. Autorka bawi się z czytelnikiem w kotka i myszkę, podsuwając kolejne tropy i zmuszając do ciągłego podważania własnych teorii.
Największą siłą tej powieści są jednak bohaterowie i towarzyszące im skrajne emocje. Bridget i Tom to postaci niejednoznaczne, wymykające się prostym ocenom. Czytając, czułam na przemian współczucie, złość, dezorientację i czystą fascynację. Autorka świetnie oddaje ciężar żałoby, społeczny ostracyzm i cienką granicę między miłością, przebaczeniem a chęcią zemsty.
Początek rozwija się dość spokojnie, pozwalając nam wgryźć się w tę nietypową codzienność świeżo upieczonych małżonków, ale z każdym kolejnym rozdziałem napięcie gęstnieje, a tempo wyraźnie przyspiesza. K. L. Slater pisze lekko, obrazowo i bardzo przystępnie – przez kolejne strony po prostu się płynie, a krótkie rozdziały sprawiają, że syndrom „jeszcze tylko jednego” działa tu bezbłędnie.

To idealna propozycja dla fanów thrillerów psychologicznych typu domestic noir, którzy lubią historie skupione na skomplikowanych relacjach, rodzinnych sekretach i trudnych dylematach moralnych. Jeśli szukacie książki, która zostanie w głowie na długo po zamknięciu okładki – bierzcie w ciemno!

Moja ocena: 10/10 🌟

BRUNETTE BOOKS
✖ Opinia niepotwierdzona zakupem
Nawiedzona szkoła. Zaczarowany Świat Sary
Autor: book matula
Nie ukrywam, że okładka tej książki bardzo mnie zaciekawiła. Kiedy otrzymałam przesyłkę od wydawnictwa, dowiedziałam się, że „Nawiedzona szkoła” to kontynuacja historii przedstawionej w „52 dniach w nowej szkole”. Czy miałam trudności podczas lektury? A gdzie tam, fantastycznie się bawiłam. Niemniej jednak czuję, że muszę nadrobić wcześniejsze wydarzenia. Dziś chciałabym podzielić się z Wami recenzją książki „Nawiedzona szkoła” autorstwa Julii i Sary Żyrackich, wydanej przez wydawnictwo SQN.
🏫👻 Mam do was pytanie: co jeśli Wasza szkoła skrywałaby tajemnicę, której nie da się wyjaśnić? Wyobraźcie sobie, że przychodzicie rano na lekcje, a szafki same się zamykają, ubrania znikają, światło gaśnie bez powodu, a na ciele pojawiają się dziwne ślady. Brzmi strasznie? A może całkiem ekscytująco? No właśnie! 😁 Książka, która może sprawić, że szkolne korytarze już nigdy nie będą wyglądały tak samo!
„Nawiedzona szkoła” to historia Sary i jej brata Wiktora, którzy trafiają w sam środek naprawdę dziwnych wydarzeń. Ta nowoczesna szkoła, zamiast być miejscem spokojnej nauki, zaczyna przypominać scenerię niezłego paranormalnego śledztwa! Do tego Ola podejrzewa Sarę o sabotowanie szkolnego systemu. No pięknie! Jakby szkolnych problemów było mało, dochodzi jeszcze podejrzenie o coś, czego wcale się nie zrobiło, ale Sara nie zamierza się poddawać. Razem z przyjaciółmi postanawia odkryć, co tak naprawdę dzieje się w szkole, a przecież wiadomo, że kiedy grupa młodych detektywów bierze się za rozwiązywanie zagadki, nudzić się nie ma prawa!
Wiecie co? Właśnie takie książki lubię polecać młodszym czytelnikom! Jest tajemnica, przygoda, odrobina strachu, a przede wszystkim mnóstwo powodów, by przewracać kolejne strony. Nie trzeba być zapalonym czytelnikiem, aby dać się wciągnąć w tę historię. ❤️ Jeśli szukacie książki, którą możecie podsunąć dziecku zamiast kolejnej godziny przed ekranem, warto zwrócić na nią uwagę. To świetna okazja, żeby zachęcić młodego czytelnika do sięgania po książki bez namawiania go na siłę. Historia pokazuje, jak ważne są przyjaźń, współpraca, dociekliwość i odwaga w szukaniu odpowiedzi, a wszystko to podane w formie przygody, która nie przypomina szkolnej lekcji!
Zapomnijcie o nudnym moralizowaniu. Jest za to zagadka, którą chce się rozwiązać, bohaterowie, którym można kibicować i szkolna rzeczywistość z dodatkiem czegoś naprawdę niezwykłego. Moim zdaniem to bardzo fajna propozycja dla dzieci, które lubią tajemnice i historie z nutką humoru, a może właśnie dla tych, którzy twierdzą, że czytanie jest nudne? Kto wie, może Sara i Wiktor przekonają ich, że książka potrafi być równie wciągająca jak najlepszy serial! To jedna z tych pozycji, które mogą sprawić, że Wasze dziecko zacznie swoją przygodę z czytaniem. Na pewno nie będzie się nudzić, a jestem pewna, że zapragnie więcej podobnych historii. To jak? Kto odważy się wejść do tej szkoły i odkryć, co się w niej dzieje? Tylko uważajcie na szafki! Nigdy nie wiadomo, kiedy postanowią zamknąć się same! 😂 Przedział wiekowy według mnie zdecydowanie 7-99 lat. Z niecierpliwością czekam na kolejne części!
✖ Opinia niepotwierdzona zakupem
Operacja Niebieski Smok
Autor: przyrodaz
Książka jest dużego formatu ze sztywną okładką oraz nieco sztywniejszymi stronami. To pozycja z serii zagadek, gdzie bohaterzy mają za zadanie odszukać Niebieskiego Smoka. Sprawą zajmują się główne postacie, czyli samo Biuro Detektywistyczne numer 2 w tym Tiril oraz Oliwier, a wraz z nimi w podróż wyruszy też pies Otto oraz dziadek Franz. Zanim jednak przejdziemy do treści, uzyskamy odrobinę wiedzy o miejscu do którego zmierzają, czyli o Mongolii. Z boku każdej prawej strony mamy zagadkę do rozwiązania. Pytanie zawsze dotyczy nowego rozdziału i zaznaczam, że nie każde jest proste. To istna zabawa w spostrzegawczość, gdzie niekiedy w treści naprowadzone mamy co jest w niej najważniejsze, ale zadanie dotyczy zupełnie odmiennej rzeczy. To taka zmyłka i sugerowanie, by nigdy nie brać niczego za pewnik. Kiedy jednak nie uda się wykonać zadania, na następnej stronie w lewym górnym rogu mamy odpowiedź:-)
Swoją drogą też biegnie sama treść z której wychodzi iż bohaterzy nie są sami w poszukiwaniu smoka. Ktoś mało, że depcze im po piętach, to jeszcze na domiar złego jest krok przed nimi. Nie wiadomo skąd dowiedział się czego poszukują, lecz dociera do kolejnych osób szybciej. My celowo jesteśmy kierowani do kolejnych osób, gdyż poruszając się po Mongolii poznajemy zwyczaje jakie tam panują, widzimy drogi jakimi się poruszają oraz styl życia i sposób na przetrwanie w tym miejscu. Obecne są też zwierzęta oraz trudne ścieżki górskie. Ukazana jest jakby świat rządził się tam innymi prawami, bardziej ludzkimi i mało cyfrowymi. Dziecko może samo przemyśleć czy życie jakie wiodą koliduje z tymi jakie samo posiada. Pomimo tego, że każde miejsce na ziemi dostosowuje się do zmian klimatycznych, jednak nie każdy w Mongolii może się poszczycić domem z cegieł czy pustaka. Większość osób żyje tam pod namiotami, więc żyją jakby w ciągłym niepokoju pogodowym.
Uważam, że ta pozycja jest wartościowa, gdyż nie skupiła się tylko na samej historii, ale na wciągnięciu czytelnika do zabawy, poszukiwaniu ukrytych przedmiotów, uważności oraz pokazaniu, że nigdy nie wolno się poddawać, bo tylko wtedy uzyska się odpowiedzi na zadane pytania:-) Polecam ją serdecznie!
✖ Opinia niepotwierdzona zakupem
Dwór w Gdeszynie
Autor: Kama
„Dom to nie tylko mury i dach nad głową. To przede wszystkim ludzie, których kochamy, wspomnienia, które pielęgnujemy, i historie, które przekazujemy kolejnym pokoleniom”.
„Czasami największe zagrożenie przychodzi nie od nieprzyjaciół, lecz od tych, którym z ufnością otwieramy drzwi własnego domu”.
„Historia przemija, pokolenia odchodzą, ale rodzinne więzi, miłość, zazdrość i ludzkie ambicje pozostają niezmienne”.
Są miejsca, w których przeszłość zdaje się wciąż żyć, a każdy zakątek skrywa opowieści o ludziach, ich marzeniach, radościach i troskach. Jednym z takich miejsc jest dwór w Gdeszynie, do którego zaprasza nas Monika Rzepiela.
Wystarczy przekroczyć próg tej historii, aby przenieść się do Rzeczypospolitej Obojga Narodów na przełomie XVI i XVII wieku. Do świata, w którym życie toczy się według odwiecznych zasad, tradycje mają ogromne znaczenie, a nazwisko, pochodzenie i honor są wartościami, których nie można lekceważyć.
W starym dworze mieszka wielopokoleniowa rodzina Gdeszyńskich. Bogusław i Matylda prowadzą gospodarstwo, wychowują sześcioro dzieci i dbają o rodzinne ognisko. Ich codzienność wypełniają obowiązki, rozmowy, rodzinne uroczystości oraz troska o najbliższych. To świat, w którym starsze pokolenie przekazuje młodszym wiedzę i doświadczenie, a dom jest czymś znacznie ważniejszym niż tylko miejscem zamieszkania.
Wydawać by się mogło, że nic nie jest w stanie zakłócić tego uporządkowanego życia. Wszystko zmienia się jednak w chwili, gdy pod dach Gdeszyńskich trafia uboga krewna Bogusława, Elżbieta Zającówna. Kobieta szybko zdobywa zaufanie domowników i zostaje opiekunką dzieci. Pozornie skromna, wdzięczna za okazaną pomoc i potrzebująca wsparcia, skrywa jednak zamiary, które mogą zagrozić rodzinnemu szczęściu. Jej zainteresowanie panem domu nie jest przypadkowe, a za pozorną bezradnością kryje się plan, którego konsekwencje mogą okazać się dotkliwe.
Czy Matylda dostrzeże niebezpieczeństwo? Jak wiele może zdziałać zazdrość, ambicja i pragnienie zdobycia czegoś, co należy do kogoś innego? I czy rodzinne więzi okażą się wystarczająco silne, aby przetrwać próbę?
Monika Rzepiela stworzyła opowieść, w której historia przeplata się z codziennym życiem, a za murami szlacheckiego dworu kryją się emocje wcale nie tak odległe od tych, które znamy dzisiaj.
Jednym z największych atutów tej powieści jest dla mnie możliwość poznania dawnego świata z tak bliskiej perspektywy. Nie obserwujemy wyłącznie wielkich wydarzeń historycznych, ale przede wszystkim zwyczajnych ludzi, ich codzienne obowiązki, relacje i przywiązanie do tradycji. Autorka pokazuje nam, jak wyglądało życie szlacheckiej rodziny, jakie znaczenie miały rodzinne uroczystości, wychowanie dzieci, obyczaje oraz pozycja społeczna.
Szczególnie interesujące jest obserwowanie wielopokoleniowej rodziny, w której każdy ma swoje miejsce i obowiązki. Widać przywiązanie do przodków, szacunek dla starszych oraz potrzebę pielęgnowania rodzinnych wartości. To właśnie te elementy nadają opowieści wyjątkowego charakteru. Można odnieść wrażenie, że na chwilę stajemy się gośćmi w Gdeszynie, siadamy z bohaterami przy wspólnym stole i towarzyszymy im podczas zwyczajnych, ale jakże ważnych chwil.
Nie oznacza to jednak, że w tej historii brakuje emocji. Wręcz przeciwnie! Pojawienie się Elżbiety wprowadza do pozornie spokojnego świata Gdeszyńskich niepokój. Jej postać pokazuje, że nie każdy, kto wyciąga do nas rękę, ma dobre intencje. Czasami za uśmiechem i pozorną życzliwością kryją się zazdrość, wyrachowanie oraz pragnienie osiągnięcia własnych korzyści. To właśnie ten wątek dodaje opowieści napięcia i sprawia, że zaczynamy zastanawiać się, jak daleko może posunąć się człowiek, który za wszelką cenę chce dostać to, czego pragnie.
Bardzo podoba mi się również to, że autorka nie ogranicza się do przedstawienia losów jednej rodziny. Na kartach powieści pojawia się szerszy obraz ówczesnej Rzeczypospolitej. Śmierć Stefana Batorego, bezkrólewie, wolna elekcja i początki panowania dynastii Wazów stanowią ważne tło dla wydarzeń. Dzięki temu historia Gdeszyńskich nabiera dodatkowej głębi, a czytelnik może lepiej zrozumieć realia epoki.
Warto też zwrócić uwagę na język i sposób prowadzenia opowieści. To historia, której warto poświęcić czas, pozwolić sobie na niespieszne poznawanie bohaterów i zanurzenie się w atmosferze dawnych lat. Nie wszystko musi dziać się w zawrotnym tempie. Czasami właśnie w spokojnie snutej opowieści, w drobnych gestach, rozmowach i rodzinnych zwyczajach kryje się największa przyjemność czytania.
„Dwór w Gdeszynie” to dla mnie przede wszystkim opowieść o rodzinie, zaufaniu, wierności i wartościach, które potrafią przetrwać próbę czasu. O tym, jak ważne jest poczucie przynależności, jak wiele znaczą korzenie i jak łatwo można zachwiać spokojem nawet najbardziej zżytej rodziny.
To również przypomnienie, że niezależnie od epoki ludzie pozostają ludźmi. Kochają, tęsknią, zazdroszczą, popełniają błędy i podejmują decyzje, których skutki nie zawsze da się przewidzieć. Zmieniają się stroje, obyczaje i otaczający nas świat, ale ludzkie serca wciąż kierują się podobnymi pragnieniami.
Ogromnie cieszę się, że mogłam objąć tę powieść patronatem medialnym. To wyjątkowa możliwość polecenia historii, która zabiera czytelnika w odległe czasy i pozwala spojrzeć na nie nie tylko przez pryzmat dat i wydarzeń, ale przede wszystkim ludzkich losów.
Jeśli kochacie powieści historyczne, rodzinne sagi, szlacheckie dwory, dawne obyczaje i intrygi, które potrafią zachwiać spokojem całego domu, koniecznie zwróćcie uwagę na tę książkę.
Ja z przyjemnością przekroczyłam próg dworu w Gdeszynie i poznałam jego mieszkańców. A ponieważ jest to pierwszy tom cyklu „Sarmackie pieśni”, pozostaje mieć nadzieję, że to dopiero początek fascynującej podróży przez dzieje rodziny Gdeszyńskich.
Z całego serca polecam!

✖ Opinia niepotwierdzona zakupem
Najstarszy syn
Autor: Kama
„Nie każda miłość może znaleźć szczęśliwe zakończenie. Czasami największą przeszkodą nie jest odległość, lecz prawda, której nie da się zmienić”.
„Ludzie potrafią osądzać szybciej, niż zdążą poznać drugiego człowieka. A przecież za każdą historią kryje się serce, które pragnie kochać i być kochane”.
„Są tajemnice, które przez lata pozostają ukryte, ale przychodzi dzień, kiedy przeszłość upomina się o swoje. I wtedy nic już nie jest takie samo”.
„Najstarszy syn” – Monika RzepielaPatronat medialny
Czy jesteście gotowi na kolejną podróż do świata dawnej Rzeczypospolitej, gdzie dworskie życie przeplata się z codziennością wiejskiej społeczności, a miłość nie zawsze może zwyciężyć? Jeśli tak, koniecznie sięgnijcie po „Najstarszego syna” Moniki Rzepieli. To drugi tom cyklu „Sarmackie pieśni”, który ponownie zabiera nas do Gdeszyna, ale tym razem pozwala bliżej poznać historię Leszka Gdeszyńskiego – najstarszego syna, przed którym życie stawia niejedno trudne wyzwanie.
Leszek, zgodnie z ostatnią wolą swojej zmarłej matki, opuszcza rodzinny dwór i wyjeżdża na studia do Krakowa. Wkracza w zupełnie nowy świat, w którym nie brakuje młodzieńczych przyjaźni, beztroskich chwil, zabawy i pierwszych zauroczeń. U boku przyjaciela, Józefa Rębajły, korzysta ze studenckiego życia. Wkrótce na ich drodze pojawiają się utalentowane bliźniaczki – Letycja i Lukrecja. Jedna z nich zdobywa serce Leszka, druga zaś staje się obiektem zainteresowania Józefa. Wydawałoby się, że przed młodymi mężczyznami otwierają się drzwi do pięknych miłosnych historii. Niestety los szybko pokazuje, że szczęście bywa bardzo kruche, a niektóre uczucia przynoszą więcej bólu niż radości.
Po ukończeniu Akademii Krakowskiej Leszek wraca do rodzinnego Gdeszyna. Nie przypuszcza jednak, że właśnie tam czeka na niego spotkanie, które ponownie poruszy jego serce. Na jego drodze staje Bogusia – młoda dziewczyna wychowywana przez znachorkę, której pochodzenie owiane jest tajemnicą. Choć oboje pochodzą z zupełnie różnych światów, między nimi rodzi się uczucie. Niestety, nie każda miłość może liczyć na przychylność losu. Czasami to, co najpiękniejsze, zostaje wystawione na najtrudniejszą próbę, a prawda potrafi odebrać człowiekowi nawet ostatnią nadzieję.
Bogusia od początku wzbudziła we mnie wiele emocji. To dziewczyna, której życie nie oszczędza, a jej odmienność i tajemnicze pochodzenie sprawiają, że staje się obiektem zainteresowania, podejrzeń i nieprzychylnych komentarzy. W świecie, w którym ludzkie słowo potrafi być ostrzejsze niż nóż, bardzo łatwo zostać skazanym przez innych, zanim ktokolwiek zechce poznać prawdę. Szczególnie poruszające są fragmenty pokazujące, jak plotki, przesądy i uprzedzenia potrafią zniszczyć człowiekowi życie. Jak łatwo społeczność potrafi odwrócić się od kogoś, kto jest inny, niezrozumiany i nie pasuje do przyjętych norm.
Nie ukrywam, że właśnie ten wątek skłonił mnie do wielu przemyśleń. Czy człowiek zawsze zasługuje na to, by być ocenianym przez pryzmat swojego pochodzenia? Dlaczego tak często cudze słowa stają się ważniejsze od prawdy? I dlaczego niektórzy tak łatwo przyjmują oskarżenia, nie dając drugiej osobie nawet możliwości obrony? Historia Bogusi pokazuje, jak bolesne mogą być konsekwencje ludzkiej nieufności i braku zrozumienia.
Autorka nie ogranicza się jednak wyłącznie do opowieści o miłości. W tej powieści znajdziemy również wiele interesujących obrazów dawnego życia. Od krakowskich uliczek i studenckich przygód, przez szlacheckie dwory, aż po wiejskie chaty, codzienne obowiązki, ludowe wierzenia i przesądy. Szczególnie podobało mi się to, że możemy zobaczyć nie tylko świat szlachty, ale również życie zwykłych ludzi. Poznajemy ich troski, obawy, przekonania i sposób postrzegania rzeczywistości. Dzięki temu historia nabiera głębi, a przedstawiony świat staje się bardziej różnorodny i wiarygodny.
Monika Rzepiela potrafi wciągnąć czytelnika w opowiadaną historię i sprawić, że z zainteresowaniem śledzi losy kolejnych bohaterów. Nie brakuje tutaj emocji, trudnych wyborów, niespodziewanych wydarzeń i tajemnic, które stopniowo zaczynają wychodzić na jaw. Autorka pokazuje, że za pozornie spokojnym życiem mogą kryć się dramaty, o których nikt nie ma pojęcia. A przeszłość, nawet jeśli przez długi czas pozostaje przemilczana, potrafi w najmniej odpowiednim momencie upomnieć się o swoje.
Warto również wspomnieć o Leszku. Jako najstarszy syn Gdeszyńskich znajduje się w szczególnym miejscu rodzinnej historii. Obserwujemy, jak opuszcza bezpieczny, znany mu świat i zaczyna samodzielnie podejmować decyzje. Krakowskie doświadczenia, przyjaźń, miłosne uniesienia i bolesne rozczarowania kształtują jego charakter. Nie jest bohaterem pozbawionym wad, a jego wybory pokazują, że człowiek nie zawsze potrafi postąpić właściwie, nawet jeśli wydaje mu się, że kieruje się dobrymi intencjami. To właśnie takie postacie sprawiają, że historia nie jest jednowymiarowa.
Ogromnym atutem tej powieści są również emocje. Mamy tutaj chwile szczęścia, nadzieję na lepsze jutro, rodzące się uczucia, ale także rozczarowanie, cierpienie i niesprawiedliwość. Niektóre wydarzenia potrafią zaskoczyć, inne wywołują smutek, a jeszcze inne zwyczajnie budzą sprzeciw. Bo trudno przejść obojętnie obok sytuacji, w których ludzkie życie i szczęście zostają podporządkowane tajemnicom, społecznym podziałom i przekonaniom innych.
„Najstarszy syn” to powieść, w której miłość nie jest prostą drogą prowadzącą do szczęśliwego zakończenia. To uczucie wystawione na próbę przez okoliczności, przeszłość i prawdy, których nie da się cofnąć. To również opowieść o tym, że nie zawsze mamy wpływ na to, kim jesteśmy i skąd pochodzimy, ale nasze życie często zostaje zdeterminowane właśnie przez te rzeczy.
Monika Rzepiela po raz kolejny zabiera nas do świata, który potrafi zachwycić swoim klimatem, ale jednocześnie nie szczędzi bohaterom trudnych doświadczeń. Podoba mi się różnorodność tej historii, wielowątkowość i połączenie romansu historycznego z opowieścią o rodzinnych sekretach, ludzkich słabościach i konsekwencjach podejmowanych decyzji.
Czy Leszek odnajdzie szczęście? Czy Bogusia zdoła uwolnić się od oskarżeń i niechęci ludzi? I czy miłość okaże się wystarczająco silna, by pokonać tajemnice, które od dawna rzucają cień na życie bohaterów? Tego nie zdradzę. Nie chciałabym odbierać Wam przyjemności samodzielnego odkrywania kolejnych kart tej historii.
Jedno jest pewne – „Najstarszy syn” to książka, która zabiera nas w przeszłość, ale porusza tematy wciąż bliskie współczesnemu człowiekowi. Bo przecież niezależnie od epoki każdy pragnie miłości, akceptacji, bezpieczeństwa i możliwości decydowania o własnym losie.
Książkę przeczytałam jednym tchem i serdecznie polecam.
✖ Opinia niepotwierdzona zakupem
Jakub Wędrowycz. Łajdactwa zebrane
Autor: book matula
Są książki, które się czyta, są takie, które poprawiają humor i jest Jakub Wędrowycz, który potrafi poprawić humor nawet wtedy, gdy właśnie coś wybuchło, sąsiad zniknął, a lokalna rzeczywistość po raz kolejny wymaga interwencji egzorcysty, bimbrownika i człowieka z bardzo luźnym podejściem do przepisów BHP. 😂 Jeśli ktoś zna Jakuba, to doskonale wie, że nie trzeba go specjalnie przedstawiać. A jeśli jeszcze go nie zna, to najwyższa pora nadrobić zaległości! Uprzedzam, że nawet w piekle boją się tego typa 😂😂😂.
Dzisiejsza recenzja dotyczyć będzie kolejnego mojego ulubieńca, ex aequo z Virionem, a mowa o książce pt. „JAKUB WĘDROWYCZ. ŁAJDACTWA ZEBRANE” autorstwa Andrzeja Pilipiuka, wydanej przez Fabrykę Słów. Są na tym świecie rzeczy, których nie da się zrozumieć. Są też ludzie, których lepiej nie drażnić. Są też tacy, którzy powinni mieć dożywotni zakaz zbliżania się do aparatury do destylacji. Właśnie w tej ostatniej kategorii mamy naszego kochanego Jakuba Wędrowycza! 😂 Co do tego jegomościa, to ja po prostu uwielbiam wszystko, co jest z nim związane! Mówię Serio! Każda kolejna książka, w której pojawia się ten wiejski egzorcysta, bimbrownik, pogromca wszelkiego nadprzyrodzonego paskudztwa i specjalista od rozwiązywania problemów metodami, których nie przewiduje żaden podręcznik, jest dla mnie małym świętem, a czasami nawet dużym wybuchem radości. Fabryka Słów postanowiła zrobić nam naprawdę konkretny prezent! „Łajdactwa zebrane” to ponad 921 stron czystego wędrowyczowego szaleństwa! Nie jest to zupełnie nowa część cyklu, ale specjalny zbiór opowiadań wybranych osobiście przez Andrzeja Pilipiuka. Czyli dostajemy przekrój przez dotychczasowe przygody Jakuba, wyselekcjonowany przez samego autora. A to oznacza jedno: będzie się działo! Co znajdziemy w środku? Między innymi takie perełki jak:
„Bajeczka dla wnuczka”, „Hotel pod Łupieżcą”, „Rewizja”, „Lenin”, „Titanic”, „Zbrodnia doskonała”, „Tajemnica kwaśnego samogonu”, „Trzy życzenia”, „Kac”, „Cyrograf”, „Konan Destylator”, „Niebieskooki ninja”, „Bekon z jednorożca”, „Gumofilc”, „Polak potrafi”, „Dentystyczny Batalion Karny”, „Poduszka uduszka”, a to tylko przedsmak tego, jakie perełki znajdziecie w środku, choć do Hotel pod Łupieżcą omijałabym szerokim łukiem.
Uwielbiam w tej serii to, że autor potrafi wywrócić naszą swojską rzeczywistość na drugą stronę. Mamy tu fantastykę, absurd, czarny humor, wiejskie klimaty, ludzkie przywary i całą galerię postaci, przy których niejeden potwór z piekła rodem wyglądałby jak całkiem przyzwoity sąsiad. Uwielbiam Jakuba za jego bezczelność, nieprzewidywalność, absolutny brak kompleksów i tę cudowną umiejętność pakowania się w tarapaty, z których inni nie wyszliby nawet po trzech rozprawach sądowych i dwóch egzorcyzmach.
Polecam całym sercem (tak wiem, powtarzam się) „Łajdactwa zebrane”, bo to świetna okazja, żeby ponownie spotkać starego znajomego, przypomnieć sobie ulubione historie, ale też odkryć opowiadania, które mogły nam wcześniej umknąć. Dla wiernych fanów Jakuba to prawdziwa uczta, a dla tych z was, którzy jeszcze nie mieli okazji poznać tego jegomościa, jest to całkiem niezły sposób na rozpoczęcie znajomości. Tylko ostrzegam! Nie czytajcie przy piciu kawy, bo można się zakrztusić ze śmiechu, nie czytajcie też przy jedzeniu, bo nigdy nie wiadomo, kiedy przyjdzie Wam ochota na wybuch śmiechu, a już na pewno nie próbujcie naśladować bohatera w kwestii produkcji trunków. Nie każdy ma talent, a niektórym szkoda byłoby nawet aparatury. Ja biorę tę cegiełkę w ciemno! Bo Jakub Wędrowycz to jeden z tych bohaterów, których po prostu nie da się nie lubić. I choćby świat stanął na głowie, w Wojsławicach zawsze znajdzie się ktoś, kto zadba, żeby było jeszcze gorzej!
Panie Jakubie, kieliszek w górę! Oby zdrowie dopisywało, samogon się klarował, a urzędnicy trzymali się jak najdalej od naszej ulubionej wsi! 🍻😂 A Wy? Macie już swojego ulubionego Wędrowycza, czy dopiero zamierzacie poznać tego jegomościa? Ważne-to autorski wybór opowiadań, a nie kompletne przedruki wszystkich wcześniejszych tomów. Właśnie dlatego warto potraktować go jako przekrojową wyprawę przez świat Jakuba.
✖ Opinia niepotwierdzona zakupem
Usuń tę osobę ze swojej głowy. 7 japońskich technik uwalniających umysł
Autor: przyrodaz
Książka jest dobra i bardzo przydatna. Nie ukrywam, że mam już jakąś wiedzę w tym temacie, jednak gdybym natrafiła na nią bez jakiejkolwiek wiedzy, to uznałabym ją za mądrą, lecz nie do końca zrozumiałą.
Mamy tutaj siedem technik w których każdy wybiera sobie jakąś dla siebie i może dwie lub trzy ze sobą połączyć, by wyrzucić natrętne myśli związane z jakąś osobą. Mamy tutaj podane przykłady kilku osób, które miały w swojej głowie intruza. W dosłownym znaczeniu, ktoś zaprzątał nasze myśli za długo i nie potrafiliśmy nic zrobić, by przestać o tej osobie myśleć. Ukazane były konfrontacje z pracownikiem, który zawsze musiał zwracać na coś uwagę, a to szef, który wszystkiego się czepiał, a to wizyta teściowej, która szukała tak długo aż dopiekła swojej synowej. W ten sposób każda z tych postaci, kiedy wchodziła w czas spotkania tych osób już od dłuższego czasu bały się co takiego się stanie, do czego ta druga osoba się doczepi. Im bardziej ktoś nie chciał o tym myśleć, tym mocniej i silniej pozostawał w myślach tych osób. Sytuacje z tymi bohaterami są opisane dosyć dokładnie wraz z rozwiązaniem tego problemu. Później następuje przekonywanie nas, że te metody działają- i tutaj czytanie mi się dłużyło, gdyż z natury jestem taka, że jeśli ktoś silnie mnie gdzieś ciągnie, tym mocniej mnie od tego odpycha.
Następnie po opisach ile korzyści nam dadzą takie ćwiczenia, przeszliśmy w końcu właśnie do tych sposobów. Z pośród siedmiu znałam już pięć, jeden bardzo mnie denerwował i jeden był dla mnie nie znany. Jednak trzeba wiedzieć, że każdy z nas jest inny i ma prawo wyboru do sposobu wyrzucenia z siebie osób z głowy. Są to też sposoby z różnego poziomu inteligencji, więc zastosować je może jak i umysł ścisły tak i zwykły Kowalski. Czy pomagają? Tak, oprócz tego jednego, ale to moje odczucia, więc spokojnie coś dla siebie znajdziecie:-)
Ważną sprawą są też poruszane nawyki, które można w sobie wyćwiczyć jak i odrzucić. To jednak sprawa dla bardziej wtajemniczonych. Sugerowałabym aby najchętniej sięgnęły po nią osoby znające już nieco techniki uspakajania siebie, czy poznania kontroli nad swoimi myślami, gdyż bez tych znajomości pozycja nie do końca będzie zrozumiana. Niektóre sposoby zadziałają, jednak chodzi tutaj nie o wielokrotne ich stosowanie, choć też można, tylko o wyrobienie nawyku, by nikt nie wchodził w nasze myśli zbyt długo. Bez obaw, nie chodzi tutaj o uczucia zakochania, tylko strachu oraz nerwów. Cieszy mnie bardzo, że ją przeczytałam, dlatego ją polecam:-)
✖ Opinia niepotwierdzona zakupem
Tam gdzie rosną winogrona
Autor: BRUNETTE BOOKS
„Tam, gdzie rosną winogrona” Weroniki Tomali to poruszająca powieść o drugich szansach, w której ciepło włoskiego słońca miesza się z bolesnymi wspomnieniami.
Są takie książki, które już od pierwszych stron otulają klimatem włoskich winnic, zapachu lata i obietnicą nowego początku. Kiedy sięgałam po tę historię, spodziewałam się lekkiej, wakacyjnej obyczajówki, ale dostałam coś znacznie głębszego. To opowieść pełna ciepła, która jednocześnie nie boi się trudnych tematów.
Fabuła skupia się wokół Gianny – dziewczyny, której życie od dzieciństwa nie rozpieszczało. Kiedy los stawia ją pod ścianą, niespodziewanie na jej drodze pojawia się ktoś z przeszłości. Ich ponowne spotkanie staje się punktem zwrotnym, ale droga do szczęścia wcale nie jest usłana różami. Autorka świetnie wyważyła proporcje między wątkiem romantycznym a walką z własnymi demonami i traumami.
Najbardziej poruszyły mnie emocje, jakie towarzyszą bohaterom. Gianna to postać niezwykle autentyczna – pełna lęków, ale i cichej determinacji, której kibicuje się od samego początku. Relacja między nią a Adriano rozwija się w naturalny sposób, pokazując, jak cienka bywa granica między przyjaźnią, wdzięcznością a prawdziwym uczuciem. Przygotujcie się na momenty wzruszenia i refleksji nad tym, jak przeszłość wpływa na naszą teraźniejszość.
Styl Weroniki Tomali jest lekki i niesamowicie wciągający. Opisy włoskiego miasteczka sprawiają, że człowiek ma ochotę spakować walizkę i ruszyć w podróż. Akcja płynie spokojnym, harmonijnym rytmem – nie pędzi na oślep, dając czas na wybrzmienie emocjom, ale ani przez chwilę nie pozwala się nudzić.

Komu spodoba się ten tytuł? Zdecydowanie fanom powieści obyczajowych z wątkiem romantycznym w tle, którzy szukają w literaturze czegoś więcej niż tylko słodkiej historii miłosnej. Jeśli lubicie motywy drugiej szansy, oswajania przeszłości i klimat słonecznej Italii – będziecie zachwyceni.

Moja ocena: 9/10 🌟

BRUNETTE BOOKS
✖ Opinia niepotwierdzona zakupem
Co przyniesie nam wiatr. Mazurska lecznica
Autor: BRUNETTE BOOKS
🌲🐾 Czasami w życiu i w czytaniu potrzebujemy ucieczki od zgiełku wielkiego miasta. Dokładnie taki azyl znalazłam w Solbarku, urokliwym mazurskim miasteczku otulonym lasami, gdzie czas płynie swoim własnym, niespiesznym rytmem, a zapach natury miesza się z codziennością lokalnej przychodni weterynaryjnej. Już od pierwszych stron czuć tu niesamowite ciepło i małomiasteczkowy klimat, który otula jak ulubiony koc w chłodny wieczór.
Fabuła kręci się wokół gabinetu prowadzonego przez doświadczonego weterana zawodu, Teodora Ambroziaka, do którego dołącza Mateusz Laskowski – młody lekarz uciekający przed warszawskim pędem. Razem tworzą duet pełen kontrastów, a ich codzienność wypełniają nie tylko niesamowite, inspirowane prawdziwymi przypadkami historie zwierzęcych pacjentów, ale też sekrety i dramaty samych mieszkańców. Wszystko to okraszone jest solidną dawką sąsiedzkich plotek, które w Solbarku niosą się szybciej niż mazurski wiatr.
Największą siłą tej powieści są jednak autentyczni bohaterowie i emocje, które wywołują. Autorka sama jest lekarką weterynarii i zoopsycholożką, co czuć w każdym zdaniu – w tym, z jaką czułością, wiedzą i szacunkiem opisuje relacje ludzi ze zwierzętami. Podczas lektury nie raz uśmiechnęłam się pod nosem przez zabawne perypetie gabinetowe, by za chwilę poczuć lekkie ukłucie wzruszenia w sercu.
Styl Dominiki Szymanowskiej jest lekki, naturalny i pełen niewymuszonego humoru, dzięki czemu przez książkę dosłownie się płynie. Tempo akcji idealnie współgra z mazurską scenerią – nie ma tu sztucznego pośpiechu, ale w Solbarku cały czas coś się dzieje, więc o nudzie nie ma mowy.

Komu najbardziej spodoba się ta historia? Zdecydowanie miłośnikom ciepłych powieści obyczajowych, fanom małomiasteczkowych klimatów oraz wszystkim, którzy kochają zwierzęta i szukają lektury poprawiającej nastrój. Jeśli lubicie historie o drugich szansach i miejscach, w których każdy zna każdego, Solbark skradnie Wasze serce.

Moja ocena: 9/ 10 🌟

BRUNETTE BOOKS
✖ Opinia niepotwierdzona zakupem
Opowieści z Czarnego Archiwum
Autor: book matula
❤️Dzisiejsza recenzja dotyczyć będzie książki, która przez to, że jest Powieść historyczno-przygodowa, odrobina fantastyki oraz powieści obyczajowej z elementami romansu. Dużo tego? Przez to w moich oczach stała się bardzo…? Intrygująca z obietnicą niezwykłej przygody między innymi, dlatego mocno mnie zaciekawiła. Przed wami „Opowieści z Czarnego Archiwum” autorstwa Agnieszki Gładzik. Uwaga książkoholiki! Tutaj zdecydowanie jest, na co ostrzyć pazurki.
❤️Zgodzicie się, że mną, że są takie książki, gdzie wystarczy przeczytać kilka pierwszych stron, żeby poczuć, że szykuje się coś naprawdę wyjątkowego. Takie, które zabierają nas w zupełnie inny świat, mieszają historię z tajemnicą, przygodę z odrobiną niezwykłości, a na koniec zostawiają w głowie mnóstwo myśli. Właśnie takie emocje będą wam towarzyszyć.
❤️Wyobraźcie sobie rok 1630. Księstwo Pomorskie, wojna trzydziestoletnia, miasta i wsie obracane w ruinę, głód, zarazy i ludzie, dla których przetrwanie staje się ważniejsze niż jakiekolwiek zasady. W samym środku tego chaosu poznajemy kobietę, która po tragicznych wydarzeniach przejmuje tożsamość własnego męża, Ulryka von Wensee. Od tej chwili nic nie będzie już takie samo. Wraz z grupą osobliwych towarzyszy wyrusza do Szczecina na wezwanie księcia Bogusława XIV, a później rusza w stronę Gdańska, eskortując polską szlachciankę. Tutaj zaczyna się prawdziwa przygoda zapnijcie pasy, bo będzie się działo, bo to nie jest zwyczajna podróż z punktu A do punktu B. To świat pełen niedopowiedzeń, niebezpieczeństw, ludzkiej chciwości, książęcych intryg i sekretów, które zdecydowanie nie powinny ujrzeć światła dziennego, a nad wszystkim unosi się tajemnica Czarnego Archiwum…
❤️Ale wiecie, co najbardziej mnie kupuje w tym pomyśle? Główna bohaterka! Bez imienia, bez wielkich deklaracji, bez bycia idealną heroiną z opowieści. Kobieta, która przez lata musiała walczyć o przetrwanie, a teraz zostaje postawiona przed koniecznością odnalezienia się w świecie mężczyzn. Przejmuje nie tylko ubranie i nazwisko Ulryka, ale też jego rolę. I nagle okazuje się, że potrafi znacznie więcej, niż, ktokolwiek mógłby przypuszczać. Ile jest w sanie znieść kobieta, kobieta z charakterem, z przeszłością i własnymi demonami? To też dla mnie pewnego rodzaju inspiracja, motywacja, żeby nie poddawać się tylko dlatego, że kilka sytuacji dało mi nieźle w kość.
❤️Co się ma do jej towarzyszy? Przed wami dwóch wiernych kompanów, młody, zubożały szlachcic, książęcy agent, polska szlachcianka i jej córka. Każdy z jakąś historią, każdy z tajemnicą, każdy z bagażem doświadczeń. Pewnie zadacie sobie pytanie, czy można im ufać? Czy w świecie, w którym każdy coś ukrywa, da się jeszcze odróżnić przyjaciela od wroga? No właśnie! Między innymi takie pytania sprawiają, że człowiek ma ochotę czytać dalej, zamiast odkładać książkę na półkę. Mimo że historia opowiada o odległych czasach to uwierzcie, że zachowania ludzi wobec siebie, innych są naprawdę aktualne, ale o tym sami się przekonacie.
❤️Muszę jednak was ostrzec, bo jeśli myślicie, że dostaniecie wyłącznie powieść historyczną z wojennymi potyczkami i dworskimi intrygami, to niespodzianka! Autorka dorzuca do tego elementy fantastyczne, tajemnicze anomalie i nadprzyrodzone zjawiska. Historia zaczyna, więc balansować między tym, co znamy z kart historii, a tym, czego nie potrafimy racjonalnie wyjaśnić. A tytułowe Czarne Archiwum? To właśnie ta zagadka, która nie daje spokoju i każe zastanawiać się, co tak naprawdę kryje się w jego zbiorach. Wiecie, co jeszcze jest tutaj ważne? Ta książka daje nam coś więcej niż samą przygodę. Podsuwa pytania o tożsamość, przeznaczenie, drugą szansę i możliwość rozpoczęcia wszystkiego od nowa. Czy naprawdę jesteśmy skazani na to, co już nam się przydarzyło? Czy możemy stać się kimś innym? A może dopiero w najtrudniejszych momentach odkrywamy, kim naprawdę jesteśmy? Dlatego kochani książkoholicy, nie zamykajcie się na tę historię tylko dlatego, że na okładce widnieje powieść historyczna!
❤️Autorka zabierze was do czasów, w których życie było walką o każdy kolejny dzień, ale jednocześnie pokazuje, że nawet w świecie pełnym okrucieństwa człowiek może odnaleźć w sobie siłę, o którą wcześniej się nie podejrzewał. Dla mnie sam pomysł na tę historię brzmi jak czytelnicza uczta! Czasami największe tajemnice nie kryją się w starych księgach, ale w ludziach, którzy próbują uciec przed własną przeszłością.
✖ Opinia niepotwierdzona zakupem
Murdoku. 80 morderczych wypraw
Autor: mysilicielka
Zmieniła się nie tylko sceneria, ale również zasady gry! Każdy rozdział charakteryzuje się swoim własnym twistem, np. niektórzy piraci siedzą na statkach, czasem pod ukrytą nazwą, a w średniowieczu arystokracja nie może wychodzić poza królewskie obszary do służby i odwrotnie.

Cieszcie się, póki możecie prostymi planszami, bo te zaawansowane sprawią, że czacha zadymi (serio, jest taka granica mojej dedukcji, gdzie już nie potrafię sięgnąć i widzę tylko mgłę i ból głowy). Na szczęście pod koniec książki są dokładnie opisane rozwiązania, a czasem wystarczyło mi przeczytać z tego tylko jedno zdanie, żebym wpadła na właściwy trop.

Świetna rozrywka, wspaniała alternatywa dla zwykłych krzyżówek czy sudoku. O tym, że wyszedł drugi tom, dowiedziałam się dopiero na stoisku księgarni - zakup był błyskawiczny.
✖ Opinia niepotwierdzona zakupem
Oktonauci i tajemnice wielkiego oceanu
Autor: przyrodaz
Bajka jest dużego formatu i strony przypominają w dotyku blok techniczny ale ze śliskimi skartkami. Jest tutaj wszechstronna wielobarwność z uwzględnieniem większości ciepłych barw lecz w stonowanym wydaniu. Jedna ze stron otwiera się w dodatkowym otwarciu, na dwa razy.
Tematem przewodnim są tajemnice wielkiego oceanu, które będą nam przedstawili Oktonauci. Już z samego początku ujrzymy wypisane po numerach części oktostatku, by zwrócić uwagę na to jak jest wielopoziomowy. Zaraz po tym poznamy głównych bohaterów łącznie z podziałem ich obowiązków. Płynąc po Oceanie Arktycznym widzimy jak na ich skali wyświetlają się tajemnicze punkty ze znakami określającymi między innymi bagna, głębinę morską, plażę, las wodorostów i inne znaki. W wyniku krótkich wymian zdań oktonauci zastanawiają się skąd się biorą Tuptusie. To będzie przeurocze, a same Tuptusie będą ładnie opisane oraz ukazane w całości. To było połączenie z góry warzyw, lecz z dołu miały syrenie ogony. Te opisy są tak wiarygodne, że dziecko będzie brało na poważnie wszelkie informacje na ich temat oraz sam fakt, że faktycznie w tym oceanie mogą mieszkać. To było takie miłe i wywołało salwę ciekawości, gdyż dalej obserwujemy jak wyruszają swoimi mini statkami poznając i wymieniając nam prawdziwe zwierzęta zamieszkujące ten ocean. Zdradzili nam, że muszle są dla nich prawdziwym domem, ponieważ są zakręcone i nikt ich w nich nie może skrzywdzić.
Na podwodnych łąkach ujrzeliśmy prace polowe, na Mrocznych bagnach straszne aligatory, a na dnie oceanu mroczne laboratorium z przedziwnymi zwierzętami. Po wielkich wyprawach udaliśmy się do kuchni poznając ich ulubione smaki babeczek, a było ich aż 27! Na koniec nadszedł czas powrotu i dopiero wtedy postacie mogły odetchnąć z ulgą. Jak sądzicie, czy Tuptusie wróciły z Oktonautami?
Tak ogólnie to bardzo ciekawa bajka, która miesza się z zabawą i prawdziwymi miejscami. Zauważyłam, że buduje w czytelniku dużą ciekawość nie tylko na samą wyprawę do oceanu, ale na każdą stronę do której kogoś ciągnie. Pokazują, że wszędzie można się dowiedzieć czegoś ciekawego i jeśli się szuka tego co nas przyciąga, to zawsze odnajdziemy na wszystko odpowiedź. Ja sama jestem za tym, by odkrywać świat a nie kulić się w domu, dlatego serdecznie ją polecam:-)
✖ Opinia niepotwierdzona zakupem
Zagadkowe głosy z otchłani
Autor: przyrodaz
Ta książka to zbiór opowiadań, które powstały w przeciągu 9 lat. Jestem nawet przekonana, że autor nie miał zamysłu stworzenia tej książki, tylko te krótkie treści wraz z wiekiem same zaczęły się u niego pojawiać. Całość potraktowana jest jako fantastyka, choć ja bym użyła słowa fantazja, gdyż każde z nich powstało z mieszanki prawdy, jego przemyśleń i ułożenia ich w sposób strachliwy, gdyż w tym gatunku tworzyło mu się najlepiej. Gdyby powiedział komuś prawdę o swoich przemyśleniach, nikt by mu w nie nie uwierzył. Nie wiem czy znacie określenie, że ktoś jest jasnoczuły, a jeśli znacie, to tak na te czasy by ludzie go określili. Już tłumaczę dlaczego.
W pierwszym opowiadaniu starszy mężczyzna opisuje jak słyszał tajemnicze głosy na różnych etapach swojego życia i po późniejszych sprawdzeniach, te głosy mówiły mu prawdę. Nie przepowiadały czyjejś śmierci, tylko o niej informowały. Opisał to jako demoniczne głosy z otchłani, jednak osoby jasnoczułe mają wyczulony dar i kiedy jakaś więź łączy je z innymi ludźmi, to w momencie ich śmierci one już to wiedzą. Niespodziewanie ta osoba jakby jeszcze swoim głosem w ich głowie informuje ich, że ich już wśród żywych nie ma. One to wiedzą zanim nawet ktoś to zauważy. By nadać strachu, ułożył to jako opowieść demoniczną, a ja wiem, że doznawał takich głosów, bo to możliwe. Nawet wiek 38 lat się zgadza, gdyż wtedy wszystko się nasila.
Drugą opowieścią, choć cały czas są one jednym ciągiem wydarzeń pisane, lecz tylko inne rewolucyjne informacje posiadają, jest tajemniczy kielich z dawnych lat. Osoba, która podczas nabożeństwa miał z niego pić słyszała tajemnicze głosy jakby żołnierzy, którzy mieliby biec na obronę swojego miejsca. Obudziło to tak wielki strach, że następnie o tym wydarzeniu jeszcze długo mówiono. Teraz od siebie dodam, że każda rzecz na świecie ma swoją energię i potrafi pochłaniać tą w którym miejscu jest obecna. Ów kielich stał się taką relikwią w którą wdrożyła się energia walki i natarcia, dlatego osoba wrażliwa i potrafiąca czytać z pola energetycznego wyczuwała wszystko w czym sam kielich brał udział. I to nie magia, to też prawda.
W dalszej treści ciekawych przygód bohaterów, jeden z nich usłyszał opowieść jak przypadkiem zjawił się w miejscu, gdzie należało odprawić mszę za duszę pewnego człowieka. Dalszej treści nie zdradzę, jednak kiedyś było tak, że zanim do czegoś dochodziło, należało modlić się za duszę aby w spokoju odeszła od ciała i nadała mu spokój jeszcze tu na ziemi. Cel był dużo dłuższy, jednak nie to chcę przekazać. Autor wykazał się ogromną kreatywnością, gdyż umiejscowił swoją opowieść w dawnych czasach, miał sporą wiedzę odnośnie historii oraz wszelkich kultur nie tylko słowiańskich. Śmiem jednak twierdzić, że jak część z nich była mu zasłyszana, zaczytana, tak niektórych z nich doświadczył on sam. Nadał wydarzeniom wielkiej prawdziwości, dlatego zapisał się w literaturze na wsze czasy. To będą opowiadania odtwarzane przynajmniej co osiem lat w nowych wydaniach i za każdym razem będą tak samo ciekawiły, inspirowały bądź straszyły, bo zależy to od wytrzymałości i wiary danego człowieka. Chylę więc czoło nad tą lekturą i zapraszam do wejścia w świat fantazji w której prawda miesza się ze strachem. Dlaczego fantazja? Bo to coś co można stworzyć i po części będzie lub jest prawdą. Czemu nie fantastyka? Ponieważ fantastyka to świat tylko i wyłącznie wymyślony, nie prawdziwy, bez perspektywy spełnienia się. Do tego piękna sztywna okładka przenosi nas w wyobraźni do rzeczy niewytłumaczalnych i mrocznych. Po prostu muszę ją polecić:-)
✖ Opinia niepotwierdzona zakupem
Liczba wyświetlanych pozycji:
1
2
3
4
5
912
Idź do strony: