Recenzje:

Oktonauci i tajemnice wielkiego oceanu
Autor: przyrodaz
Bajka jest dużego formatu i strony przypominają w dotyku blok techniczny ale ze śliskimi skartkami. Jest tutaj wszechstronna wielobarwność z uwzględnieniem większości ciepłych barw lecz w stonowanym wydaniu. Jedna ze stron otwiera się w dodatkowym otwarciu, na dwa razy.
Tematem przewodnim są tajemnice wielkiego oceanu, które będą nam przedstawili Oktonauci. Już z samego początku ujrzymy wypisane po numerach części oktostatku, by zwrócić uwagę na to jak jest wielopoziomowy. Zaraz po tym poznamy głównych bohaterów łącznie z podziałem ich obowiązków. Płynąc po Oceanie Arktycznym widzimy jak na ich skali wyświetlają się tajemnicze punkty ze znakami określającymi między innymi bagna, głębinę morską, plażę, las wodorostów i inne znaki. W wyniku krótkich wymian zdań oktonauci zastanawiają się skąd się biorą Tuptusie. To będzie przeurocze, a same Tuptusie będą ładnie opisane oraz ukazane w całości. To było połączenie z góry warzyw, lecz z dołu miały syrenie ogony. Te opisy są tak wiarygodne, że dziecko będzie brało na poważnie wszelkie informacje na ich temat oraz sam fakt, że faktycznie w tym oceanie mogą mieszkać. To było takie miłe i wywołało salwę ciekawości, gdyż dalej obserwujemy jak wyruszają swoimi mini statkami poznając i wymieniając nam prawdziwe zwierzęta zamieszkujące ten ocean. Zdradzili nam, że muszle są dla nich prawdziwym domem, ponieważ są zakręcone i nikt ich w nich nie może skrzywdzić.
Na podwodnych łąkach ujrzeliśmy prace polowe, na Mrocznych bagnach straszne aligatory, a na dnie oceanu mroczne laboratorium z przedziwnymi zwierzętami. Po wielkich wyprawach udaliśmy się do kuchni poznając ich ulubione smaki babeczek, a było ich aż 27! Na koniec nadszedł czas powrotu i dopiero wtedy postacie mogły odetchnąć z ulgą. Jak sądzicie, czy Tuptusie wróciły z Oktonautami?
Tak ogólnie to bardzo ciekawa bajka, która miesza się z zabawą i prawdziwymi miejscami. Zauważyłam, że buduje w czytelniku dużą ciekawość nie tylko na samą wyprawę do oceanu, ale na każdą stronę do której kogoś ciągnie. Pokazują, że wszędzie można się dowiedzieć czegoś ciekawego i jeśli się szuka tego co nas przyciąga, to zawsze odnajdziemy na wszystko odpowiedź. Ja sama jestem za tym, by odkrywać świat a nie kulić się w domu, dlatego serdecznie ją polecam:-)
✖ Opinia niepotwierdzona zakupem
Zagadkowe głosy z otchłani
Autor: przyrodaz
Ta książka to zbiór opowiadań, które powstały w przeciągu 9 lat. Jestem nawet przekonana, że autor nie miał zamysłu stworzenia tej książki, tylko te krótkie treści wraz z wiekiem same zaczęły się u niego pojawiać. Całość potraktowana jest jako fantastyka, choć ja bym użyła słowa fantazja, gdyż każde z nich powstało z mieszanki prawdy, jego przemyśleń i ułożenia ich w sposób strachliwy, gdyż w tym gatunku tworzyło mu się najlepiej. Gdyby powiedział komuś prawdę o swoich przemyśleniach, nikt by mu w nie nie uwierzył. Nie wiem czy znacie określenie, że ktoś jest jasnoczuły, a jeśli znacie, to tak na te czasy by ludzie go określili. Już tłumaczę dlaczego.
W pierwszym opowiadaniu starszy mężczyzna opisuje jak słyszał tajemnicze głosy na różnych etapach swojego życia i po późniejszych sprawdzeniach, te głosy mówiły mu prawdę. Nie przepowiadały czyjejś śmierci, tylko o niej informowały. Opisał to jako demoniczne głosy z otchłani, jednak osoby jasnoczułe mają wyczulony dar i kiedy jakaś więź łączy je z innymi ludźmi, to w momencie ich śmierci one już to wiedzą. Niespodziewanie ta osoba jakby jeszcze swoim głosem w ich głowie informuje ich, że ich już wśród żywych nie ma. One to wiedzą zanim nawet ktoś to zauważy. By nadać strachu, ułożył to jako opowieść demoniczną, a ja wiem, że doznawał takich głosów, bo to możliwe. Nawet wiek 38 lat się zgadza, gdyż wtedy wszystko się nasila.
Drugą opowieścią, choć cały czas są one jednym ciągiem wydarzeń pisane, lecz tylko inne rewolucyjne informacje posiadają, jest tajemniczy kielich z dawnych lat. Osoba, która podczas nabożeństwa miał z niego pić słyszała tajemnicze głosy jakby żołnierzy, którzy mieliby biec na obronę swojego miejsca. Obudziło to tak wielki strach, że następnie o tym wydarzeniu jeszcze długo mówiono. Teraz od siebie dodam, że każda rzecz na świecie ma swoją energię i potrafi pochłaniać tą w którym miejscu jest obecna. Ów kielich stał się taką relikwią w którą wdrożyła się energia walki i natarcia, dlatego osoba wrażliwa i potrafiąca czytać z pola energetycznego wyczuwała wszystko w czym sam kielich brał udział. I to nie magia, to też prawda.
W dalszej treści ciekawych przygód bohaterów, jeden z nich usłyszał opowieść jak przypadkiem zjawił się w miejscu, gdzie należało odprawić mszę za duszę pewnego człowieka. Dalszej treści nie zdradzę, jednak kiedyś było tak, że zanim do czegoś dochodziło, należało modlić się za duszę aby w spokoju odeszła od ciała i nadała mu spokój jeszcze tu na ziemi. Cel był dużo dłuższy, jednak nie to chcę przekazać. Autor wykazał się ogromną kreatywnością, gdyż umiejscowił swoją opowieść w dawnych czasach, miał sporą wiedzę odnośnie historii oraz wszelkich kultur nie tylko słowiańskich. Śmiem jednak twierdzić, że jak część z nich była mu zasłyszana, zaczytana, tak niektórych z nich doświadczył on sam. Nadał wydarzeniom wielkiej prawdziwości, dlatego zapisał się w literaturze na wsze czasy. To będą opowiadania odtwarzane przynajmniej co osiem lat w nowych wydaniach i za każdym razem będą tak samo ciekawiły, inspirowały bądź straszyły, bo zależy to od wytrzymałości i wiary danego człowieka. Chylę więc czoło nad tą lekturą i zapraszam do wejścia w świat fantazji w której prawda miesza się ze strachem. Dlaczego fantazja? Bo to coś co można stworzyć i po części będzie lub jest prawdą. Czemu nie fantastyka? Ponieważ fantastyka to świat tylko i wyłącznie wymyślony, nie prawdziwy, bez perspektywy spełnienia się. Do tego piękna sztywna okładka przenosi nas w wyobraźni do rzeczy niewytłumaczalnych i mrocznych. Po prostu muszę ją polecić:-)
✖ Opinia niepotwierdzona zakupem
Ed Gein
Autor: FioletowaRóża
Na jednej szali zawodowej Maxa Czornyja znajdziemy literaturę dziecięcą- jest ona pełna mądrości i ciekawych przekazów. Na drugiej- makabryczne opisy zbrodni dokonanych przez prawdziwe bestie. Czy taka mieszanka jest możliwa? W przypadku wymienionego wyżej autora owszem, sama wiem to już od kilku lat i nie chcę się rozstawać z jego tekstami. Nie boję się literatury typu true crime, a już na pewno nie szukam w niej żadnej inspiracji. Zawsze interesowało mnie to, by móc odnaleźć sensowną odpowiedź na pytanie, które jest proste tylko z pozoru. Bo do czego zdolny jest człowiek, by móc zabić i delektować się czynem zabronionym? Okazuje się, że dróg czy możliwości jest wiele, a wygląd mordercy, w wielu przypadkach, okazuje się szalenie zwodniczy. Max Czornyj słusznie zwraca też uwagę na inny fakt: przeszłość osoby przeistaczającej się w bestię zawsze ma wpływ na późniejsze czyny. Nic nie bierze się z powietrza, ot co. Mało tego- nawet wychowanie w nadmiernej wierze religijnej nie uwalnia człowieka od morderczych zapędów.

W opisie zamieszczonym na tylnej części okładki czytamy, że ta książka wstrząśnie nami do głębi i nie będziemy w stanie uwierzyć, że wszystko wydarzyło się naprawdę. To stuprocentowa prawda, tym bardziej, jeśli „Ed Gein” to początkowa faza zapoznawania się czytelnika z tak obrzydliwymi historiami. Za dreszczami podczas lektury stoi nie tylko mocna fabuła, ale kontrowersyjna narracja pierwszoosobowa. Istnieje grupa odbiorców, która wielbi Maxa Czornyja za tak odważny krok. Inni zaś nienawidzą go za to i uważają, że jest to szczyt przesady. Ja w pełni popieram styl pisarza, gdyż jeszcze bardziej czuję wszystko to, co dane mi jest przeczytać. Mam szansę dogłębnie wczuć się w tak zwany modus operandi konkretnego mordercy, a na tym mi zależy.

88 rozdziałów oraz 288 stron- z matematycznego punktu widzenia nie jest to opasła lektura, ale poziom mordu wystarczy nam na długo. Nakłaniam także do tego, by nie pomijać posłowia. Brak zapoznania się ze szczerymi słowami pisarza spowoduje, że nie zrozumiemy tego, co naprawdę chciał nam przekazać i dlaczego napisał właśnie tę, a nie inną książkę.

Wampir, rzeźnik, upiór, bestia- synonimów jest wiele, a co najgorsze- tak tajemnicze postaci potrafiące bezcześcić ludzkie zwłoki żyją na całym świecie, także w Polsce. Tym razem historia Eda Geina dotyczy Stanów Zjednoczonych, a tam, jak wiadomo, wszystko jest możliwe. Max Czornyj nie po raz pierwszy miał odwagę, by tworzyć tak straszne opisy. Czy więc jeszcze kiedyś nas zaskoczy? Po latach zaznajamiania się z jego piórem wiem, że jest to proces ciągły. Nie mam co do tego żadnych wątpliwości- nie ma dla niego tematów nie do przeskoczenia.

Obrzydzenie, niedowierzanie i strach- te trzy składniki królują na każdej stronie zaprojektowanej przez pisarza Co więcej, Ed Gein i jego fascynacja śmiercią oraz zwłokami nie była przypadkowa, nie wzięła się znikąd. Po szczegóły odsyłam jednak zwłaszcza do początków opowieści, zaś późniejszy rozwój wydarzeń to istna jazda bez trzymanki. Wiem doskonale, że książka ta NIE jest dobrym pomysłem czytelniczym dla osób wrażliwych. Nie chcesz- nie czytasz, a w przeciwnym razie robisz to na własną odpowiedzialność. To nie lektura szkolna, zatem nie ma żadnego przymusu.

Co więcej, każdy kolejny rozdział totalnie zmienia rozumienie czytelnika odnośnie do postawy bestii. Można go nawet w jakiś sposób… rozumieć. Brzmi to dziwnie, wiem, ale jeśli mi nie wierzysz, Drogi Czytelniku, sam się o tym przekonaj. W żadnym razie nie usprawiedliwiam tak dziwnej osobowości, ale wierzę, że byłby on idealnym przykładem dla współczesnej psychiatrii i psychologii.

Momentami czułam się też tak, jak gdybym cofnęła się do innej, mrocznej opowieści pisarza. Jeśli ktoś zna poczynania polskiego Zimnego Chirurga, doskonale wie, o czym mówię. Wiem jedno: z żadną z tych postaci nie chciałabym nigdy usiąść przy stole, ojj nie…

Kiedyś nie przyznawałam gwiazdek tego typu książkom, ale teraz zrozumiałam, że należą się one po prostu pisarzowi, jego pracy, a nie konkretnemu zabójcy. W moim przekonaniu nie po raz pierwszy Max Czornyj może otrzymać wysoką notę. Tak bezwzględną historię przeczytałam w kilka godzin- to chyba o czymś świadczy.



✖ Opinia niepotwierdzona zakupem
Oczy są najsmaczniejsze
Autor: przyrodaz
Cała treść jest napisana w sposób bardzo profesjonalny. Czuć to od samego początku aż do końca, kiedy zauważamy, że ma wielki wydźwięk psychologiczny. Jest bardzo dokładnie pokazane jak można komuś pokazać najsmaczniejsze rzeczy i po chwili wywołać wielki strach. Każdy z nas ma swoje ulubione dania, czy też pojedyncze smakołyki, jednak opisy w których smakuje się oczy czując jak w ustach pęka gałka i rozlewa się mięsista substancja niekoniecznie wywołują miły odbiór. Autorka cokolwiek tu nie opisuje, to miałam poczucie, że manipuluje nie tylko treścią ale i czytelnikiem, by zasiać w nim podziw dla postaci i jednocześnie wywołać strach już w momencie, kiedy tylko się pojawiała. Momentami wydawało mi się, że jej dziwne zachowanie wynikało z braku przy niej osoby, którą prawdopodobnie darzyła wielkim uczuciem. Nie była stabilna emocjonalnie, gdyż jednego dnia potrafiła płakać i być zamknięta na jakąkolwiek reakcję, a następnego stawała na rzęsach by tylko przyrządzić wszystko to, co osoba, której nie było, uwielbiała. Wywoływała w tym postrach u swoich dzieci, co ogólnie jest tu opisane.
,,Rybie oczy przynoszą szczęście. Jeśli zjem jedno, może to sprowadzi z powrotem waszego ojca."
Następnie historia przyspiesza, choć i tak miałam wrażenie, że wciąż biegnie jednym rytmem, jakby było zaplanowane wszystko co ma się wydarzyć z podziałem na czas równy. Po rozstaniu rodziców ich matka poznaje kogoś innego, kto był jeszcze większym obleśniejszym człowiekiem niż ona w napadach smutku. W dzieciach zaczyna kiełkować sprzeczność z tym, co by chciały z tym, co zastają w domu. W ten sposób największa trauma oczna związana z bólem i okropnością zaczyna przeradzać się w formę zemsty. Galaretowate oczy przestają straszyć i obierają nowy wydźwięk. Od tej pory służą jako tarcza obronna, gdzie strach innych jest sprzymierzeńcem postaci, która od początku nam tą historię opowiadała.
,,Jestem przekonana, że niebieskie oczy smakowałyby niesamowicie, o wiele lepiej niż brązowe. Zwłaszcza oczy Georg'a."
Tak naprawdę od tej chwili w treść zaczynają się wkradać wulgaryzmy, które napędzają lawinę wydarzeń. Nowa postać w ich życiu ma być unicestwiona, a w jaki sposób, to już doczytajcie sami:-)
Uwielbiam dreszczowce oparte na psychologicznej rozbudowie. Ta książka jest przykładem tego, jak straszenie dzieci za młodych lat ma swój wydźwięk w doroślejszym życiu. Ze swoich upadków potrafią czerpać siłę, tyle tylko, że nie zawsze w logiczny sposób, aczkolwiek taki, w jakim stopniu ich myślenie zostało rozwinięte w tamtym momencie.
Przeczytajcie jeśli nie boicie się zajrzeć strachowi w oczy. W gruncie rzeczy każda przypisana rzecz ma zawsze dwie opcje. Pytanie, którą z nich potraktujecie za swoją prawdę:-)
✖ Opinia niepotwierdzona zakupem
Niebo w kruszonce
Autor: przyrodaz
Pierwsze wydanie było w 2016 roku.
Niebo w kruszonce to prawdziwie obyczajowa opowieść, która ma w sobie nieopisaną magię, którą czuć na każdym kroku. Przez cały czas czułam jakby moja babcia kazała mi usiąść w nogach na kocyku, a ona zapadnięta w poduszce pod plecami, snuła mi historie kilku kobiet, które nie miały łatwego życia. Każda z nich miała swój bagaż doświadczeń oraz potrzeby na przeróżnej skali. To, co jedne z nich miały na co dzień, druga planowała całe życie osiągnąć. Pomimo domu w którym jedna z kobiet mogła zamieszkać i miała swoją silną więź z matką, to jednak bardzo pragnęła uchronić swoją córkę od widoku, który codziennie zastawała. Każdy dzień i każdy powód był dobry aby sięgnąć po alkohol. Kasia już dosyć się napatrzyła na ten widok przez całe życie, dlatego jako dorosła osoba bardzo chciała zapobiec tym widokom swojej małej córeczce. Marzyła o swoim małym domku, gdzie bezpieczeństwo będzie się kroiło w każdym kącie.
Renia również nie ma łatwego życia, pomimo tego, że na pozór to szczęśliwa rodzina. To kobieta o wielki sercu, która nieco zbyt mocno pragnęła wszystko kontrolować i nie zważała tutaj na potrzeby jej córek, które zamiast wolnego czasu z rodzicami, wolały spędzać go ze znajomymi. Z jej perspektywy zaczynała tracić uwagę dzieci, ale od ich strony, zabraniała im po prostu dorosnąć. Być może dlatego w jej życiu pojawił się psiak, który wymagał opieki, ale i potrafił nakierować jej myślenie na wolność, której wcześniej nie brała w życiu swoich córek pod uwagę.
Mamy też Emilię, która jest lekkiego ducha, gdyż zauważa zmiany w naturze i ogólnie jest bogato utworzoną duszą. Ma serce na dłoni, dlatego każde zwierzę znalezione na dworze znajduje u niej bezpieczeństwo.
Mamy jeszcze Melanię, ale ją pozostawię w tajemnicy:-)
Tak ogólnie to pojawiają się też inne postacie, które przewijają się jako dobre dusze, lub osoby marudzące na wszystko. Na widok psiej kupy potrafią zrobić awanturę życia, podczas gdy im samym wiele potrzeba do kultury osobistej.
Co je łączy? Znajomości oraz sklep w którym spotykają się aby omówić ich życie. Każda ma co opowiadać, ale chyba najlepsze w tym wszystkim jest to, że wzajemnie się słuchają. Potrafią komentować zachowanie każdej osoby, ale i tym zwracają uwagę na to, że należy walczyć o swoje marzenia, zmieniać rzeczy, które w życiu im nie pasują oraz nigdy się nie poddawać, póki wystarczy sił. Życie to najpiękniejszy dar jaki może człowiek otrzymać. Może pora je w końcu docenić?
Serdecznie polecam ją każdemu, kto lubi rozmowy o życiu, zauważa jak komuś potrafi być trudno, oraz docenia opisy pięknych miejsc oraz przyrody. To one sprawiają, że nie można się od niej oderwać:-)
✖ Opinia niepotwierdzona zakupem
Istoty zależne
Autor: przyrodaz
Nie wiem jak mam potraktować tą książkę w ocenie, ponieważ jako całość jest mało rozumiana. Treść pokazuje jakiś ciąg wydarzeń, porwanie, formę okupu, żądanie pieniędzy oraz zatwierdzenie ceny jaką jest się w stanie za kogoś zapłacić i ten ciąg jako samo w sobie ułożenie wydarzeń był mało zrozumiały. Jednak to wszystko nie dawało mi spokoju, dlatego postanowiłam pomyśleć o tej książce jako o przekazie. Tytuł sugerował wszelkie istoty zależne i w sumie nieco przetłumaczył. Dopiero wtedy zaczęłam zauważać, że nie sama treść była przekazem, a sytuacje w których coś było zależne od czegoś innego. Niby suma okupu była wysoka, ale po negocjacji była taką jaką można było wpłacić. Scena zależności dochodu. Po tym scena zależności punktu widzenia, gdzie nakazywano zachować spokój, ale temu, kto był bezpieczny łatwo było to powiedzieć. Osoba z workiem na głowie nie miała możliwości spokoju, gdyż była zależna od tego, kto szedł za nią. W momencie opisów Ekwadoru nic nie było bezpieczne, gdyż to zjawiska naturalne były od siebie zależne, a od tego bezpieczeństwo osób, które akurat tam przebywały. Treść skupiała się niby na relacji matki z dzieckiem, gdzie dzieliło je praktycznie wszystko. Każda z nich z czymś się zmagała i była od czegoś zależna. To była treść, gdzie relacje postaci były mało widoczne, a najbardziej skupiono się na samym miejscu, opisach Ekwadoru, niebezpieczeństw do jakich tam dochodziło, dzikich porwań i tego, że nie było tam miejsca bezpiecznego, gdyż każda jednostka czy roślinna, czy też ludzka była od kogoś zależna, bądź działała na jakimś polu uzależnień. Gdziekolwiek te postacie przebywały, wszędzie obowiązywały jakiś zasady, nakazy, jakby wolność była tylko słowem ze słownika, którego nie zdążono się nauczyć. Poznajemy tutaj różne rodzaje przestępczości, relacji rodzin, które żyją na przetrwaniu, a także na drobniutkich momentach, które w obliczu tylu zagrożeń będą niczym małe błogostany, które po kilku minutach zanikały.
Treści pobocznej była tutaj cała masa, dlatego nie potrafiłam wejść do tej lektury za spokojem, gdyż na każdym kroku miałam zaznaczone, że spokoju tam nigdzie niema. Siłą sugestii z narracji dzieliłam sobie tą książkę na wiele dni, gdyż nie chciałam jakby zburzyć zasad z tej treści. Śmiem nawet powiedzieć, że czułam się w ten sposób manipulowana, gdyż upartość moja kończyła się po kilkunastu stronach, które w dłuższym czytaniu traciły dla mnie sens. Rozkładając ją na wiele dni, wchodziłam do wydarzeń bohaterów tak jak one, gdzie przerywnikiem były kolejne opisy miejsc i przestępczości do których dochodziło, które wyrywały mnie z wydarzeń siłą rzeczy. Więc jeśli chodzi o sens ukazania sytuacji od siebie zależnych, to działo jest doskonałe i idealnie zobrazowane. Jeśli chodzi o samą treść i ciągłość o którą czytelnikowi chodzi, to jest ukierunkowana na podziały i rozpraszacze- choć miały one te zależności tłumaczyć- dlatego bez podziału uwagi czyta się zwyczajnie opornie. Dlatego wybór pozostawiam wam:-)
✖ Opinia niepotwierdzona zakupem
Nowi sąsiedzi
Autor: przyrodaz
Autorka ma to do siebie, że zawsze pisze książki w dłuższej wersji. Druk jest nieco mniejszy i ciaśniej osadzony, ale całe zakłopotanie z treści totalnie to rekompensuje.
Akcja przelata się na kilka postaci, którzy w różnym czasie coś nam opowiadają. Jedni się tłumaczą, inni coś knują, jeszcze inni obserwują lub snują czas wsteczności. Ładnie zostało pokazane jak ludzie zakładają maski. Pragną pokazać swoje najlepsze oblicze, wywołując w odbiorcy lawinę rozgadania, a kiedy są sami, zmieniają się nie do poznania.
My wchodzimy w lekturę od strony kobiety, która zapoznaje się ze swoimi nowymi sąsiadami. W wyniku lekkiego stresu jedna z nich bardzo dużo o sobie zdradza. Poznając Lenę i jej życie widzimy jak bardzo kocha swoją córkę, dlatego pomaga jej w projekcie nagrywania nocnych głosów. Chcąc odsłuchać czy nagrało się coś ciekawego jesteśmy świadkiem tajemniczej rozmowy sąsiadów, którzy najwyraźniej ukrywają bardzo ,,niebezpieczne" rzeczy. Ewentualnie widać początkowe najprawdziwsze zainteresowanie, lecz rozpoczyna się strofowanie od swojego wnętrza, by zostawić to w spokoju. Ciekawość jednak zwycięża, ponieważ ta rozmowa na tyle nie daje jej spokoju, że rozpoczyna to, co jeszcze przed chwilą sama negowała. Zaczyna roztrząsać tą sprawę z osobami trzecimi, gdyż para, która się przeprowadziła to osoby starsze, jednak nie potrafi zapomnieć wzroku staruszki, który ewidentnie był przepełniony smutkiem. Niby w międzyczasie czytamy też o innych postaciach, ale najchętniej powracamy do tej jednej kobiety, która tak bardzo weszła w swoją rolę detektywa, że postanawia zajrzeć tam, gdzie zdrowy rozsądek jej nie pozwalał. Nagły głos przekręcanego zamka u drzwi wywołał nie lada poruszenie i strach, ponieważ każda z obecnych blisko siebie osób nie była tam, gdzie było to dozwolone.
Tak naprawdę chodziło tu tylko o spokój i zapomnienie o dawnej siebie. Nowe miejsce, nowe życie i nowy początek. Nie przypuszczała tylko, że wszystko co ukryte, po latach i tak domaga się zdemaskowania...
Cała pozycja jest obfita w treści, ponieważ jeśli już mamy przeskok do innej osoby czy też innych okoliczności czasowych, to nie poznajemy tam suchych faktów, tylko takie wejście do lektury, poznanie takiej osoby, ujrzenie co z kim robi, przed czym się ukrywa lub co poszukuje i dopiero resztę informacji, które najbardziej nas interesowały. Taki układ wydarzeń tylko podkręca całą atmosferę nerwowości i pozycja robi się nieodkładalna.
Szpital, narządy, dzieci, ultimatum. Czy jest tam miłość? Trudno powiedzieć, w końcu każdy z nas ma prawo kochać na swój sposób. Nawet jeśli dla drugiej osoby to tylko szantaż emocjonalny...
✖ Opinia niepotwierdzona zakupem
Mgły nad doliną. Saga bieszczadzka. Tom 4
Autor: przyrodaz
Tak ogólnie to od tej czwartej części uważam dopiero, że cała saga zasługuje na uznanie. Pomimo niektórych słów o dawniejszym zabarwieniu, to jednak jest tutaj coś takiego, co potrafi zatrzymać nas w ich chwili obecnej. Z początku dłuższe opisy scen, gdzie dwoje ludzi rozmawiało widziałam jako wypełnienie długości. Teraz inaczej to odbieram. Każde słowo ma za zadanie sprowadzić nas na ziemię, zwrócić uwagę na to, że przy każdej decyzji toczą się nasze losy i to od nas zależy też w pewnym stopniu życie innych ludzi. Każda nasza decyzja niesie za sobą zmianę też otoczenia w którym się przebywa. Tutaj ktoś pomimo wcześniejszego odejścia od małżonki i dziecka stara się naprawić swoją dawną relację. Nie dociekamy co się stało, że inna kobieta go zostawiła, tylko skupiamy się na życiu tego małżeństwa i ponownym odtworzeniu go. Małżonka spostrzega drobne gesty w których jej imponuje. Widzi, że zaczyna być najważniejsza, a dalsza prośba wspólnej podróży do nowego domu i miejsca jest ukierunkowana na ich wspólny i nowy początek.
Drastycznych emocji i wyzwań dostarcza tutaj wybuch wojny, gdzie wszystko co się zdobyło może zostać utracone. Bywają tutaj myśli strachu i obawy, ale gdzieś tam tli się pragnienie tak silne, które pcha ich do pozytywnego myślenia nawet w katastrofalnych warunkach. Jak wiadomo z części wcześniejszych, że ludzie odchodzą w tej sadze bez zapowiedzi, tak i teraz w drastycznych warunkach gdzieś paliła nam się lampka, że nie wszyscy mogą ten tom przeżyć. To było straszne uczucie, ponieważ wpierw postacie czymś nas uwodziły, zapadały w głowie i stawały się bliskie, a później nadchodziło prawdziwe życie, gdzie szybko się je traciło. W czasie rozdzielenia pisali listy do swoich drugich połówek pomimo tego, że mogły one nigdy do nich nie dotrzeć. W nich nie tylko opisywali co robią, ale zważając na trudne czasy pisali nawet o błahostkach, byleby tylko ułożyć w treści jakieś pozytywne wydarzenia. Nie chcieli się wzajemnie zamartwiać, tylko dawać pocieszenie i na siłę wkładać do odbiorcy po trochu pozytywnych wydarzeń, które sprawiały, że pojawiał się uśmiech na twarzy. To mi dało do myślenia, że nie ważne gdzie się jest, tylko ważne z kim. Jeśli mamy u swojego boku kogoś, kto zawsze potrafi wznieść nasze myśli na pozytywne tory, to jest to największy skarb jakiego można dostąpić. Z taką osobą zawsze się wstanie i pójdzie na przód. Życzę wam, byście kogoś takiego mieli w swoim otoczeniu.
Sagę całą polecam. Czytajcie ją po kolei, gdyż na początku macie streszczenie tomu poprzedniego, a na kartach książki macie kody, które po skanowaniu przeniosą was do świata wyobraźni. Boki książki są barwione, każdy tom na inny kolor, a wewnątrz również występują zdobienia. Jestem nawet przekonana, że bez tych bogatych dodatków świat z książki stałby się tylko światem z książki. Po nabraniu barw i pozytywnych słowach, postacie zamieniają się w dawniejszych ludzi, którzy stają się dla nas ważni. Zrozumie to jednak tylko ten, kto rozpocznie czytanie od tomu pierwszego:-)
✖ Opinia niepotwierdzona zakupem
Jak wytresować smoka. Tom 1
Autor: BRUNETTE BOOKS
Sięgając po książkowy pierwowzór kultowej animacji, spodziewałam się ciepłej przygody, ale to, co dostałam, przerosło moje oczekiwania. Od pierwszych stron czuć niesamowity, nieco szalony klimat wyspy Berk, gdzie wiatr smaga twarz, a ryk smoków miesza się z głośnymi okrzykami wikingów. To zupełnie inne, bardziej surowe i jednocześnie jeszcze zabawniejsze spojrzenie na świat, który wydawało mi się, że doskonale znam.
Fabuła kręci się wokół tradycyjnej próby inicjacji młodych wikingów, którzy muszą złapać i wyszkolić swojego pierwszego smoka, aby nie zostać wygnanymi z klanu. Historia jest lekka, pełna absurdalnych zwrotów akcji i kompletnie nieprzewidywalna. Najbardziej urzekło mnie to, że zamiast głośnych bitew na miecze, dostajemy opowieść o tym, jak ważna jest obserwacja, spryt i zrozumienie drugiej istoty.
Główny bohater, Czkawka, natychmiast skradł moje serce – to nie jest typowy osiłek, ale wrażliwy chłopak pełen wątpliwości, z którym łatwo się utożsamić. Jego relacja z małym, niezwykle upartym i kapryśnym Szczerbatkiem wywołuje całą paletę emocji. Raz śmiałam się w głos z ich sprzeczek, a chwilę później autentycznie wzruszałam się, widząc rodzącą się między nimi nić porozumienia.
Cressida Cowell pisze niezwykle lekko, z ogromnym dystansem i specyficznym, brytyjskim poczuciem humoru, a całość genialnie dopełniają autorskie, pełne charakteru ilustracje. Akcja pędzi na złamanie karku, rozdziały są krótkie, więc przez tę historię po prostu się płynie i trudno odłożyć ją choćby na moment.

To idealna lektura nie tylko dla młodszych czytelników spragnionych przygód, ale też dla dorosłych, którzy chcą na chwilę wrócić do dzieciństwa. Jeśli lubicie historie o outsajderach udowadniających, że siła drzemie w sercu i rozumie, a nie w mięśniach, zakochacie się w tym tytule bez pamięci.

Moja ocena: 9/10 🌟

BRUNETTE BOOKS
✖ Opinia niepotwierdzona zakupem
O objętości czasu I
Autor: book matula
A gdyby tak czas postanowił zrobić sobie wolne? Nie na weekend, nie na urlop, ale tak na dobre? Bez poniedziałku, wtorku, środy i bez nadziei na to, że jutro będzie inaczej? Brzmi ciekawie? Kurka Felek, to chyba marzenie każdego z nas, prawda? Poznajcie Tarę Selter, która przekonała się, że taki prezent od losu to żadna promocja! 😂 Dzisiejsza recenzja dotyczy książki „O objętości czasu I” autorstwa Solvej Balle.
Właśnie z taką rzeczywistością musi zmierzyć się Tara Selter, bohaterka książki „O objętości czasu I” Solvej Balle, wydanej przez Wydawnictwo Poznańskie. Z opisu wydawcy dowiecie się, że Tara wpada w pętlę czasu. Każdego ranka jest 18 listopada. Ta sama pogoda, te same zdarzenia, ci sami ludzie, te same rozmowy. Dla wszystkich to kolejny zwyczajny dzień, ale nie dla niej. Tara pamięta każdy poprzedni 18 listopada. Pamięta, co zrobiła, co powiedziała, kogo spotkała. Pamięta również swojego męża Thomasa, który każdego dnia zaczyna wszystko od nowa, nieświadomy tego, co wydarzyło się między nimi wcześniej. I tutaj zaczyna się coś znacznie ciekawszego niż zwykła historia o podróży w czasie. Kogo zainteresowałam? Czy kojarzycie film „Dzień świstaka”? Kto z was go lubi? Jeśli tak, to zdecydowanie polecam tę książkę.
Lata temu oglądałam ten film i choć nie pamiętam wielu wątków, to jedno jest wspólne ciągły, powtarzający się dzień, który trwa w nieskończoność. Ile razy wytrzymalibyście w takiej sytuacji? Nie wiem, ale zastanówmy się przez chwilę, ile razy mieliśmy wrażenie, że żyjemy w pętli? Wstajemy, kawa, obowiązki, praca, dom, zakupy, kolejny dzień i znowu to samo. Czekamy na weekend, wakacje, święta, jakiś wyjątkowy moment, który wreszcie wyrwie nas z codzienności, a przecież gdzieś pomiędzy tym wszystkim mija nam życie. Tara dostaje coś, czego większość z nas nigdy nie chciałaby doświadczyć. Nieskończenie wiele powtórzeń jednego dnia i nagle okazuje się, że czas nie jest tylko czymś, co pokazuje zegarek to także wspólne wspomnienia, zmiany, doświadczenia, możliwość dorastania do pewnych decyzji i budowania relacji.
Przyznaje się bez bicie, bo najbardziej poruszające jest dla mnie, to jak bardzo ta historia dotyka samotności. Można być przecież blisko drugiego człowieka, dzielić z nim dom, łóżko, codzienne drobiazgi, a jednocześnie coraz bardziej się od niego oddalać, bo co właściwie znaczy wspólne życie, kiedy tylko jedna osoba pamięta to, co wydarzyło się wczoraj? Ile naszych relacji opiera się właśnie na wspólnym czasie? Na małych rozmowach, żartach, niepozornych sytuacjach, do których wracamy po latach? Ile z tego wszystkiego buduje naszą bliskość?
Chciałabym też, żebyście spojrzeli na tę książkę jeszcze z innej strony. Może być dla nas małym literackim zatrzymaniem. Przypomnieniem, że nie musimy czekać na wielkie wydarzenia, żeby poczuć, że żyjemy, że zwyczajny poranek, rozmowa przy kawie, spacer, obecność bliskiej osoby, czy nawet chwila ciszy mogą mieć znacznie większą wartość, niż przypisujemy im na co dzień. Może po tej lekturze zaczniemy uważniej przyglądać się własnej codzienności? Może przestaniemy traktować niektóre dni jak stracone tylko dlatego, że nie wydarzyło się w nich nic spektakularnego? A może dostrzeżemy, że sami czasami tkwimy w swoich małych pętlach. Powtarzamy te same schematy, odkładamy rozmowy na później, nie zauważamy zmian zachodzących w ludziach obok nas i dopiero kiedy coś się kończy, dociera do nas, ile znaczenia miały te wszystkie zwyczajne chwile. Co mnie zaciekawiło, to że każdy dzień był taki sam ok! To fakt, ale… W kimś zachodziła zmiana, czy na dobre, czy na złe, tego nie zdradzę, ale tak jak na początku byłam sceptyczna i momentami myślałam „Matko, i tylko tyle”? Tak z każdym dniem dostawałam więcej, niż zakładałam. Nie ukrywam, że takie doświadczenie przydałoby się niektórym z nas. Pomogłoby docenić, chociażby to, że nasza połówka uśmiechnęła się do nas, że udało nam się zdążyć do pracy, że mamy możliwość zasypiać przy kimś, kogo kochamy i cenimy.
Nie znajdziecie tutaj akcji rodem z horroru czy kryminału, ani emocjonalnej jazdy jak na rollercoasterze choć z tym ostatnim to może jednak tak, ale na niskim ciśnieniu. Nie szukajcie tutaj typowej opowieści o pętli czasu, w której najważniejsze jest znalezienie sposobu na wydostanie się z pułapki. Autorka proponuje coś znacznie bardziej refleksyjnego. Pisze o czasie, pamięci, samotności, miłości i o tym, jak bardzo potrzebujemy drugiego człowieka, żeby nasze doświadczenia miały z kimś wspólny punkt odniesienia. To również pierwszy tom większej, siedmiotomowej historii, więc nie oczekujcie, że wszystkie pytania znajdą tutaj odpowiedzi. I chyba właśnie w tym tkwi część uroku tej opowieści. Nie wszystko musi zostać wyjaśnione od razu.
Komu poleciłabym tę książkę? Wszystkim, którzy choć raz pomyśleli, że życie pędzi zdecydowanie za szybko, bo może najważniejsze pytanie, jakie zostawia nam ta historia, wcale nie brzmi: jak zatrzymać czas? Może powinno brzmieć: czy my w ogóle potrafimy docenić czas, który mamy? I jeszcze jedno. Ile jest nas samych w Tarze? Ile razy byliśmy obecni, ale nieobecni? Ile razy czekaliśmy na jutro, zamiast zauważyć dzisiaj? Myślę, że właśnie dlatego warto dać tej książce szansę? Nie po to, żeby znaleźć receptę na życie, ale żeby przez chwilę przyjrzeć się własnemu, bo czasami najbardziej potrzebujemy nie kolejnego dnia, ale zupełnie innego spojrzenia na ten, który właśnie przeżywamy.
✖ Opinia niepotwierdzona zakupem
Rok z ks. Pawlukiewiczem
Autor: Anna
Mam to szczęście, że nie jest mi zupełnie obca twórczość śp. księdza Piotra Pawlukiewicza, gdyż poznając, ją czuje się, że dostaje od niego za każdym razem inną coraz to nowszą wskazówkę oraz to, aby nie przejść obok jego słów zawartych w książkach obojętnie.

Zgodzę się z tym, że gdy spoglądam, na okładkę z zamieszczonym zdjęciem księdza Piotra Pawlukiewicza to uśmiecham się i zastanawiam się nad tym, o czym myśli, co tym razem chce powiedzieć każdemu z osobna czytelnikowi.

Jest to niezwykle miłe przeżycie móc zapoznać się z kolejną książką autorstwa księdza Piotra Pawlukiewicza pt. ''Rok z ks. Pawlukiewiczem'', aby wraz z nim wędrować w każdym dniu pomimo tego, że nie wiemy, jaki on będzie i jak się zakończy, wierząc, że zawsze jest osoba, która nad nami czuwa.

Chciałam, podkreślić również to jak ważną motywację do przeczytania tej książki są zawarte słowa wstępu napisane przez księdza Bogusława Kowalskiego, który właściwie podkreśla, jaką osobą był jego przyjaciel-ksiądz Piotr, czym się kierował, przypomniał, z czym z uśmiechem walczył. Bardzo mi się podoba to w jaki prosty i zrozumiały sposób ujęcia przedstawienia przez księdza Kowalskiego, bo czytając, jego słowa wywołał on u mnie wzruszenie.

Uważam, że można na spokojnie, bez żadnego pośpiechu rozważyć zagadki ukryte w niezwykle cennych drogowskazach pozostawionych sprytnie, aby móc przekonać się, że gdzieś tam istnieje szansa na skorzystanie z nich.

Ten, którego nie ma, już z nami obecnie przez 7 lat pozostawia po sobie najpiękniejszy dar Ustaw Życiowy Kompas inspirujący myśli księdza Pawlukiewicza- Dopóki Walczysz, o których warto pamiętać, a w tym;

''Tam, gdzie ludzie mówią:

''Koniec! To bez sensu. Nie ma wyjścia,'' tam Bóg, daje swoją światłością nadzieję.

Musimy bowiem zawsze pamiętać, że myśli Boga nie są myślami człowieka, że On widzi sprawy zupełnie inaczej''.

Książka ta nie zawiera rozdziałów, ale za to zamieszczone zostały w niej źródła cytatów, z których możemy, się powołać szukając wcześniejszych książek autora będącego czujnym obserwatorem nie zawsze właściwych postępowań ludzkich chcącego dokonać w nich lekkich zmian na lepsze. Przekazywał najczęściej swoim odbiorcom interesujące tematy do przemyśleń o wartościach, odwadze, lęku, zaufaniu, prawdzie, radości, miłości, rodzinie, nadziei, wierze, modlitwie, że jest ktoś, kto nad nami czuwa i należy o tym nigdy nie zapominać, a przede wszystkim należy za nim podążać.

Polecam przeczytać tę książkę.
✖ Opinia niepotwierdzona zakupem
Przez milion burz
Autor: Kama
Z niektórych uczuć się nie wyrasta. Zwłaszcza z tych , które były prawdziwe.

Martyna Tomaszewska na własnej skórze przekonała się, że w życiu nie ma ani jednej rzeczy, a budowana z mozołem codzienność może rozpaść się w jednej chwili niczym domek z kart.
Młoda kobieta z dnia na dzień straciła pracę w dobrze prosperującej korporacji organizującej zjazdy i konferencje medyczne - na dodatek została bez środków umożliwiających codzienne funkcjonowanie ,a były partner Szymon nie może pogodzić się z ich rozstaniem i jest wyjątkowo natrętny.
By nabrać nieco dystansu dziewczyna wyjeżdża na wieś, do domu odziedziczonego po ukochanych dziadkach. Planuje sprzedać gospodarstwo i wrócić do Warszawy- jednak olazuje się, że to przedsięwzięcie nie będzie tak proste jak jej się początkowo wydawało. Miejsce w którym Martyna spędziła dzieciństwo wymaga dużo większych nakładów finansowych niż początkowo zakładała, a dodatkowo na miejscu, podczas wizyty w tamtejszej przychodni spotyka Huberta - swoją pierwszą wielką miłość, która jak jej się wydaje dla chłopaka była tylko przelotnym wakacyjnym romansem.
Ożywają wspomnienia z okresu nastoletniego, a między dwojgiem dawnych kochanków wyraźnie iskrzy.
Czy ta miłość otrzyma od losu drugą szansę?

Dawno nie zaglądałam do książek autorki, być może zniechęcona jakąś jedną słabszą powieścią w jej dorobku.
Sięgając po Milion burz nie oczekiwałam niczego wielkiego, w zasadzie nie wiedziałam czego się spodziewać.
A jednak szybko odnalazłam się w tej historii kibicując zarówno Martynie jak i jej ukochanemu.
Ich relacja rodziła się powoli choć podszyta była dawnym uczuciem.
Nie zabrakło między nimi niepewności, niedopowiedzeń i obaw przed ponownym zranieniem. Oboje mają za sobą doświadczenia, które odcisnęły na nich swoje piętno, a upływ lat wcale nie sprawił, że wszystko stało się prostsze. Wręcz przeciwnie. Czasami najtrudniej jest zaufać komuś, kto już kiedyś miał dostęp do naszego serca.
Bardzo polubiłam Martynę. To kobieta, która mimo przeciwności losu próbuje odnaleźć się w nowej rzeczywistości, choć nie zawsze jest jej łatwo. Jej życie w jednej chwili wywraca się do góry nogami, a ona musi zmierzyć się nie tylko z problemami finansowymi, ale również z przeszłością, która niespodziewanie ponownie staje na jej drodze.
Hubert natomiast skradł moją sympatię swoją cierpliwością, troską i podejściem do Martyny. Ich wspólne sceny były dla mnie jednymi z najprzyjemniejszych momentów tej opowieści. Czuć między nimi chemię, ale też coś znacznie głębszego – więź, której nie zdołały przerwać ani lata rozłąki, ani niewypowiedziane słowa.
Nie jest to jednak wyłącznie historia o miłości. Autorka zadbała również o kilka tajemnic, niespodziewanych wydarzeń i sytuacji, które potrafią zaskoczyć. Stare gospodarstwo skrywa swoje sekrety, a odnalezione przedmioty i niepokojące zdarzenia sprawiają, że trudno przewidzieć, co wydarzy się na kolejnych stronach.
„Przez milion burz” to opowieść o drugich szansach, powrotach do przeszłości i uczuciach, które mimo upływu czasu wcale nie tracą na sile. O tym, że czasami trzeba stracić grunt pod nogami, by odnaleźć właściwą drogę. I że nawet po największej burzy może pojawić się słońce.
Cieszę się, że dałam tej historii szansę. To była bardzo przyjemna, pełna emocji lektura, która przypomniała mi, dlaczego warto czasami wrócić do twórczości autorów, po których dawno się nie sięgało.
✖ Opinia niepotwierdzona zakupem
Opowieści z Narnii. Tom 1. Lew, Czarownica i stara szafa. Wydanie z barwionymi brzegami
Autor: przyrodaz
Pierwsze wydanie tej książki miało miejsce w 1950 roku w Wielkiej Brytanii, a w naszym ojczystym języku ukazało się w 1985 roku. Różnych wydań nie da się policzyć, gdyż co roku trwają jej dodruki, aczkolwiek od roku 1996 na stałe przejęło je Wydawnictwo Media rodzina.
Przed wami wydanie kolekcjonerskie z barwionymi brzegami i sztywną obwolutą, choć gdybym miała być szczera, to zabrakło mi takiej tasiemki zakładkowej, która znacznie podniosłaby jej wartość w oczach kolekcjonerów. Są bowiem ludzie, którzy zbierają takie wydania, ale to moja osobista sugestia.

Pozycja została napisana dla chrześniaczki autora. Nie jest zawarty czas jej tworzenia, choć zdradza nam, że trwało to na tyle długo, że z bajek ona wyrosła. Ten wstęp sprawia, że traktujemy ją bardzo osobiście, dodając jej wartości, której nie mierzy się w złotówkach. To zaklęty czas życia, który jej ofiarował od siebie. Ilekroć to czytam, to mam wrażenie, że ja sama zostałam obdarowana dodatkowym czasem od autora, który trwa tak długo jak jej czytanie. To bonus na który zasługują nieliczni.

Lektura rozpoczyna się wejściem do szafy i przejściem przez magiczny portal. Odkąd sięgam pamięcią ogrom moich znajomych dzieci właśnie szafę traktowała jako wejście do magicznej krainy. Było tam ciemno i cicho, a tylko w takim skupieniu można wymyśleć coś, gdzie chcielibyśmy być. Co ciekawe, świat zwany Narnią, czyli wieczna kraina skąpana w chłodzie jest odzwierciedleniem wszystkich strachów małych dzieci. Ukazała to, czego dzieci boją się najbardziej. Po pierwsze separacji od rodziców, gdyż dzieci zostały zesłane na wieś w obliczu wojny. Wiecznego chłodu, a wiadomo, że ciepło jest dzieci największym drogowskazem. Śniegu zimnego i mroźnego, który się nie kończył, gdzie nie odbywały się żadne Święta Bożego Narodzenia. Jako dziecko, to na nie czeka się najbardziej, gdyż liczymy, że zjawi się ktoś, kto spełni nasze marzenia. Są też postacie władcze takie jak lew. W bajkach czy filmach przyrodniczych mówi się, że Lew jest królem zwierząt, dlatego mamy dla niego szacunek. Jest też rodzina, która daje ciepło i ukojenie. Każde dziecko marzy o tym, by być bezpieczne i kochane, a to właśnie postacie, które mają im to dawać. To właśnie wiara w dobrych bohaterów pcha dzieci do walki o święta i spokój. Gdzieś też podświadomie chcą powrócić do swoich rodziców. Zła Biała Czarownica jest osobowością sprzeczną, ponieważ kolor biały uważa się za miły, a czarny za zły i ciężki. Jednak jeśli to ona podtrzymywała zimowy chłód, to jej barwa była uzasadniona.
Opowieść składa się z wielu przeciwności losu nie tylko osobowych, ale i tych wytrzymałościowych, emocjonalnych. Zmuszeni bowiem do wędrówki padali na twarz chcąc się poddać i jednocześnie gdzieś tam tliła się nawiązka tego, że wszystko dobrze się skończy. Te upadki miały być drogowskazem do tego, by nigdy się nie poddawać, choćby na pierwszy rzut oka nie było szansy na wygraną. W wyobraźni każdego czytelnika, nie tylko dziecka, tworzą się sploty wytrzymałości fizycznej i psychicznej. To bardzo dobra lekcja zwłaszcza na te czasy i chyba na każde. Najmilsze było to, że niekiedy narrator zwraca się bezpośrednio do nas zadając pytania, które mogliśmy doświadczyć wykonując je by mu odpowiedzieć. Uczestniczymy w tej lekturze czy tego chcemy, czy nie. To było właśnie dobre:-)
Serdecznie polecam opowieść wszystkim bez wyjątku. Czytając ją poczujecie, że nie jesteście sami, że komuś na was zależy, a tym samym będziemy chcieli sami pomóc komuś w naszym życiu. To było takie odkrywcze i pasjonujące biorąc pod uwagę fakt lat wstecznych, kiedy powstała.
Polecam ją, gdyż tak czuję:-)
✖ Opinia niepotwierdzona zakupem
Kacper
Autor: BRUNETTE BOOKS
Sięgając po tę książkę, nastawiałam się na historię pełną emocji i dokładnie to dostałam. Od pierwszych stron czuć ten charakterystyczny, słodko-gorzki klimat, w którym codzienność miesza się z wielkimi uczuciami i życiowymi zawirowaniami. To opowieść, która otula słowem, ale jednocześnie mocno ściska za serce.
Fabuła kręci się wokół zderzenia dwóch zupełnie różnych światów. On jest żołnierzem jednostki specjalnej, dla którego służba i adrenalina to całe życie. Ona to kobieta po przejściach, niosąca w sobie ciężar straty i własne tajemnice. Autorka świetnie pokazuje, że samo uczucie nie zawsze wystarcza, gdy do drzwi puka przeszłość, a życie pisze własne, nieprzewidywalne scenariusze.
Największą siłą tej powieści są bohaterowie – prawdziwi, dalecy od ideału, popełniający błędy i zmagający się z trudnymi wyborami. Oprócz głównego wątku dostajemy też poruszające historie drugoplanowe, które nadają całości głębi. Podczas czytania towarzyszyła mi cała paleta emocji – od uśmiechu i ciepła, po smutek, złość i ogromne wzruszenie.
Gabriela Gargaś pisze lekko, barwnie i z niezwykłą wrażliwością na drugiego człowieka. Przez strony dosłownie się płynie, mimo że poruszane tematy wcale nie należą do łatwych. Tempo akcji jest idealnie wyważone – jest czas na refleksję, ale też na szybsze bicie serca, kiedy na jaw wychodzą skrywane sekrety.

Dla kogo jest „Kacper”?
Zdecydowanie dla fanek literatury obyczajowej z wątkiem romantycznym i dramatem w tle. Jeśli szukacie historii o kruchości życia, drugich szansach i miłości wystawionej na próbę, ten tytuł będzie strzałem w dziesiątkę.

Moja ocena: 8/10 🌟

BRUNETTE BOOKS
✖ Opinia niepotwierdzona zakupem
Zakochany Mikołaj
Autor: sza_teraz_czytam
Mikołaj nie cierpi świąt. Skąd więc u niego taki desperacki krok, by zostać... Świętym Mikołajem? Fakt jest bezrobotny i zadłużony, a praca dobra jak każda inna, prawda? Poznaje Kornelię, dzięki której angażuje się w projekt pomocy potrzebującym i zaczyna inaczej spoglądać na otaczający go świat i ludzi. Wydaje się, że wszystko idzie w dobrym kierunku, ale przeszłość i dawne błędy dają o sobie znać. Czy nie staną na drodze do ich szczęścia?

Widzimy, jak mimo przeciwności losu i życiowych porażek ważna jest umiejętność zachowania nadziei. Ludzie zwykle pojawiają się w naszym życiu w momencie, kiedy najbardziej ich potrzebujemy. Ta historia udowadnia, że na miłość nigdy nie jest za późno.

Jak często zdarza się nam oceniać kogoś tylko po tym, jak drogie i eleganckie nosi ubrania? Wszak nie wygląd definiuje człowieka. Nie należy sądzić po pozorach, bo to bardzo zwodzące.

Bohaterowie sprawiają wrażenie prawdziwych. Popełniają błędy, mają swoje słabości i sekrety. Przyznam, że początkowo Mikołaj nie wzbudził mojej sympatii. To, w jaki sposób traktował innych... Jednak gdy poznałam go bliżej i rąbek jego przeszłości, nastąpiło zrozumienie dla jego zachowania. Bardzo spodobał mi się motyw pomocy potrzebującym. Życzliwości, dobra i zainteresowania drugim człowiekiem nigdy za wiele w tak pędzącym dziś świecie.

Marta Nowik pięknie odmalowała obraz świątecznej magii i cudów. Cudów, które mogą dziać się tuż za rogiem. Wystarczy być tylko otwartym na drugiego człowieka i jego dobro.

Autorce świetnie udało się wypośrodkować humor z poważniejszymi tematami, prowadzącymi do głębszych refleksji nad tym, co w życiu najważniejsze. Z jednej strony jest delikatnie, spokojnie, z drugiej emocjonalnie. Sporo tu niespodziewanych zwrotów akcji, nutki tajemnic i sekretów.

"Zakochany Mikołaj" to pełna otulającego ciepła, wzruszeń i humoru powieść o samotności, dawaniu sobie drugiej szansy, poszukiwaniu szczęścia i miłości, która przychodzi wtedy, kiedy najmniej się jej spodziewamy. To książka o lekcji życia, która zmienia człowieka i jego priorytety. Obiecuję, że zechcecie zostać w Zapiecku i na ulicy Wesołej jak najdłużej, a nawet jeszcze kiedyś tam wrócić.
✖ Opinia niepotwierdzona zakupem
Za ścianą
Autor: BRUNETTE BOOKS
Nowy dom miał być początkiem nowego życia, a stał się pułapką pełną niedopowiedzeń. Sięgając po książkę „Za ścianą” Alicji Sinickiej, od razu poczułam ten gęsty, lekko klaustrofobiczny klimat, który sprawia, że zaczynasz podejrzliwie zerkać na własne drzwi wejściowe.
Fabuła kręci się wokół Aurelii, która po bolesnej stracie próbuje stanąć na nogi i kupuje połówkę bliźniaka we Wschowie w niemal idealnej okazji. Szybko okazuje się jednak, że za zbyt dobrą ceną kryje się mroczna przeszłość budynku, a w pokojach wciąż unosi się cień zmarłej żony poprzedniego właściciela. To klasyczny, świetnie skrojony domestic noir, w którym codzienność z każdą stroną staje się coraz bardziej niepokojąca.
Najmocniejszym punktem tej historii są zdecydowanie relacje między postaciami oraz psychologiczna gra pozorów. Aurelii kibicuje się od pierwszego rozdziału, choć jej zauroczenie tajemniczym Konradem budzi w czytelniku ciągły niepokój i chęć krzyknęcia „uciekaj!”. Do tego dochodzi milcząca pomoc domowa, która wprowadza tyle dziwnego napięcia, że aż przechodzą dreszcze.
Alicja Sinicka ma niezwykle lekkie pióro, dzięki czemu przez kolejne rozdziały po prostu się płynie, a akcja stopniowo zaciska pętlę wokół czytelnika. Zamiast tanich fajerwerków dostajemy tu powoli budowane, duszne napięcie, które w finale potrafi mocno zaskoczyć.

To idealna propozycja dla fanów thrillerów psychologicznych w stylu Freidy McFadden, w których największe zagrożenie nie czai się w ciemnym lesie, ale tuż za cienką ścianą własnego salonu. Jeśli lubicie historie z tajemnicą rodzinną i nieoczywistymi bohaterami, koniecznie dopiszcie ten tytuł do swojej listy.

Moja ocena: 10/10 🌟

BRUNETTE BOOKS
✖ Opinia niepotwierdzona zakupem
Dom z lodu
Autor: BRUNETTE BOOKS
Są takie książki, które wciągają od pierwszych stron niczym lodowaty wiatr, od którego nie da się uciec. „Dom z lodu” to historia mroczna, duszna i niesamowicie niepokojąca. Od razu po otwarciu czuć ten specyficzny, chłodny klimat tajemnicy, który sprawia, że masz ciarki na plecach, nawet jeśli czytasz pod ciepłym kocem🧣📖

Fabuła to prawdziwa emocjonalna układanka, w której nic nie jest takie, jak się wydaje na pierwszy rzut oka. Marcel Moss mistrzowsko dawkuje napięcie i podrzuca kolejne tropy, przez co co chwilę zmieniasz zdanie na temat tego, kto tu tak naprawdę jest ofiarą, a kto katem. Bez obaw, nie zdradzę żadnych szczegółów – powiem tylko, że sekretów za zamkniętymi drzwiami tego domu jest znacznie więcej, niż można by przypuszczać! 🤫

Bohaterowie są niezwykle wyraziści, pełni skaz, lęków i przeszłości, która nie daje o sobie zapomnieć. Podczas czytania targały mną skrajne emocje – od współczucia, przez ogromną irytację, aż po autentyczny niepokój. To nie są papierowe postaci, ale ludzie z krwi i kości, postawieni w sytuacjach granicznych, co sprawia, że ich dramaty przeżywa się bardzo osobiście💔

Styl autora jak zawsze gwarantuje błyskawiczne tempo. Krótkie rozdziały i dynamiczne zwroty akcji sprawiają, że przez tę książkę po prostu się płynie – syndrom „jeszcze tylko jednego rozdziału” gwarantowany! Język jest lekki, przystępny, a jednocześnie pełen psychologicznego napięcia, które nie pozwala odłożyć lektury na półkę⚡

Komu spodoba się „Dom z lodu”? Zdecydowanie fanom mocnych thrillerów psychologicznych, w których ludzka psychika okazuje się najstraszniejszym miejscem na ziemi. Jeśli lubicie historie pełne rodzinnych sekretów, niedopowiedzeń i zaskakujących finałów, ten tytuł jest stworzony dla Was! 🖤

Moja ocena: 10/10 🌟

BRUNETTE BOOKS
✖ Opinia niepotwierdzona zakupem
Powracam od innych
Autor: Anna
Moje ponowne spotkanie z autorką powieści pt. ''Co przyniesie jutro'' Mélissą Da Costa w najnowszej książce należącej również do gatunku literackiego powieść pt. "Powracam od innych" pomyślałam, że to będzie taka odskocznia od tego, co nas wokół otacza. A być może głębsze spojrzenie na problemy innych, a może poprzez to znajdziemy czas na przemyślenia, że możemy nieco inaczej rozważyć wszelkiego rodzaju sposoby na rozwiązanie, bo nie da się nic na siłę dostrzec, a jedynie ich wysłuchanie i konieczność umiejętności mieć chęć zaufania do osób obcych. Od zaufania i wyczucia zależy właściwie wszystko, czy da się je wykryć u osoby, która nie zna nas, a jednak wyraża chęć na rozmowy.

Czy konieczny był wyjazd Ambre do hotelu Modrzew, czy istniała szansa na uratowanie związku Ambre i Philippe, czy była to ich wspólna decyzja, czy ona wynikła, od każdego z osobna postanowiłam się tego dowiedzieć i jak potoczą się dalsze jej losy i tychże nowych bohaterów, a może pojawi się ktoś nowy, kto z miłą chęcią odmieni jej obecne życie na nieco lepsze lub musi przekonać się o tym sama, że powolnymi krokami, że warto podjąć się ryzyka, które odsłoni wiele warstw oblicza, że zasługuje na upragnione szczęście?

Powieść pt. "Powracam od innych" nie posiada rozdziałów, lecz składa się z 10 części, których nie czyta się w gruncie rzeczy szybko tak, jak przypuszczałam, spoglądając na zamieszczoną wyrazistą czcionkę.

Na podstawie tekstów dialogowych wywnioskowałam z łatwością, jacy są lub będą z zachowania, charakteru bohaterowie, którzy nie zawsze podobali mi się. Chociaż jestem, w stanie zrozumieć skąd to się brało, bo nigdy nie zaznali ciepła rodzinnego połączonego z tym, jak ma wyglądać przyszłe życie, a musieli niestety wcześniej dorosnąć. Właściwie to jesteśmy świadkami życia głównych bohaterów, a szczególnie autorka Mélissa Da Costa, skupia się na bohaterach drugoplanowych wystawiających nich na próbę pokonania własnych słabości, umiejących korzystać z życia bawiąc się nim lub udowadnianiu kim się jest naprawdę pracownikiem lub marzycielem ewentualnie egoistą myślącym o samym sobie.

Uważam, że Ambre pomimo mocnego zagubienia potrafiła odnaleźć się, a może jest i nieco silniejsza, a pobyt w hotelu Modrzew nauczy ją wyciągać inne, ciekawsze wnioski na temat dotychczasowego życia, jak to jest być z dala od rodziny, kochanka, przyjaciółki odkryć nowych znajomych wśród właścicieli, pracowników hotelu, a nade wszystko powrócić od nich szczęśliwie do miejsca tam, gdzie są jej rodzinne korzenie, przebywając w nich z dala od tych osób, które wyrządziły jej krzywdę.

Warto przeczytać tę powieść.
✖ Opinia niepotwierdzona zakupem
Złodzieje światła, tom 1
Autor: book matula
Książki dla większych dzieci i starszej młodzieży to coś, co uwielbiam. Czuję się, jakbym wracała do tamtych lat i odkrywała pierwszy raz m. in. świat magii. 🌞 Przed wami kolejna wspaniała książka od wydawnictwa Dwukropek, która nie tylko sprawi, że wasze pociechy przepadną w tej historii, ale i wam zawróci w głowie. Jakie były wrażenia podczas czytania? Porównywalne do czytania książki kryminalnej, detektywistycznej, a wy z każdym rozdziałem nie słyszycie otoczenia, bo właśnie teraz odrywacie coś mega istotnego. Przed wami „Złodzieje światła” autorstwa Heleny Duggan, która rozpoczyna serię o tym samym tytule.
Co byście zrobili, gdyby pewnego dnia świat, który znacie, zaczął tracić światło? Nie mam na myśli zwykłej awarii prądu, lecz coś znacznie poważniejszego. Słońce przestaje wyglądać tak, jak powinno, na Ziemi zaczynają dziać się niepokojące rzeczy, a ludzie coraz bardziej boją się o swoją przyszłość. Brzmi jak początek filmu katastroficznego? Choć zmiany klimatyczne już się dzieją na naszych oczach. Przyznam szczerze, że spodziewałam się ciekawej przygodówki z elementami fantastyki, ale dostałam historię, która oprócz wciągającej fabuły potrafi też nieźle namieszać w głowie. I to w pozytywnym sensie! Wyobraźcie sobie, że na Słońcu pojawia się tajemnicza ciemna plama, Ziemia zmienia swoje położenie, a przyszłość ludzkości staje pod ogromnym znakiem zapytania. W tej sytuacji pojawia się Howard Hansom, bogaty i genialny wynalazca, który twierdzi, że ma pomysł na uratowanie świata. Buduje nowoczesne miasto, pełne niezwykłych rozwiązań i daje ludziom nadzieję, że wszystko jeszcze może się dobrze skończyć.
No dobrze, ale czy wszystko, co wygląda idealnie, rzeczywiście takie jest? Czy można bezgranicznie ufać komuś tylko dlatego, że ma pieniądze, wiedzę i obiecuje nam lepsze jutro? Właśnie tutaj zaczyna się robić naprawdę ciekawie! Fiu, fiu, zaciekawiłam was? Poznajcie Griana, który nie zamierza spokojnie przyglądać się temu, co dzieje się wokół niego. Kiedy znika jego siostra Solas, postanawia jej szukać. W tej przygodzie towarzyszą mu Jeffrey i Shelli. Każde z nich wnosi do ekipy coś innego, a ich wspólna droga pokazuje, jak ważne są zaufanie, odwaga i umiejętność współpracy. Nie będę Wam zdradzać, co dokładnie odkrywają, bo nie chcę odbierać Wam przyjemności z samodzielnego poznawania tej historii. Powiem tylko, że pozory potrafią mylić, a za pięknymi obietnicami może kryć się coś, czego nikt się nie spodziewa. Z każdą kolejną stroną, jak wyżej napisałam, pojawia się więcej pytań, a atmosfera robi się coraz bardziej tajemnicza. Co uwielbiam, to że są sekrety niepokojące sytuacje i takie momenty, kiedy człowiek ma ochotę powiedzieć: Ludzie, czy Wy naprawdę nie widzicie, że coś jest tutaj nie tak?! 😅 Ale wiecie, za co cenie te wszystkie książki dla młodego pokolenia? To, że pod warstwą przygody i fantastycznych pomysłów znajdziecie tematy, które dotyczą również naszego codziennego życia.
💡 Samodzielne myślenie jest ważniejsze, niż nam się wydaje. Nie powinniśmy przyjmować wszystkiego za prawdę tylko dlatego, że ktoś mówi nam to pewnym głosem. Warto pytać, sprawdzać i mieć odwagę powiedzieć, że coś nam nie pasuje. Nawet jeśli większość osób myśli inaczej. Chyba przyznacie, że fake news jest od groma w internecie, a większość z nas nie sprawdza źródła, tylko szerzy fałsz.
📱 Technologia może nam pomagać, ale nie powinna decydować za nas. Żyjemy w świecie telefonów, komputerów i coraz bardziej zaawansowanych wynalazków. Sama lubię takie rzeczy, ale ta historia przypomina, że nie wszystko, co nowoczesne, jest automatycznie dobre. Nie możemy zapominać o własnym rozsądku i zwykłym ludzkim kontakcie. Widać to wszędzie, gdzie jest większe skupisko ludzi, między innymi w poczekalniach, autobusach itp.
❤️ Przyjaźń to nie tylko wspólne śmiechy i fajnie spędzony czas. To także obecność wtedy, kiedy robi się trudno. Grian, Jeffrey i Shelli pokazują, że różnice między ludźmi nie muszą nas dzielić. Wręcz przeciwnie! Każdy może mieć inne pomysły, umiejętności i spojrzenie na daną sytuację, a właśnie dzięki temu można znaleźć rozwiązanie, na które samemu nigdy by się nie wpadło.
🌍 Nasza planeta nie jest czymś, co możemy traktować jak rzecz do wymiany. W książce mocno wybrzmiewa temat natury, światła i tego, jak bardzo jesteśmy zależni od otaczającego nas świata. To dobry moment, żeby pomyśleć, czy czasami nie zachwycamy się nowymi wynalazkami tak bardzo, że zapominamy o tym, co już mamy?
I właśnie dlatego uważam, że ta książka jest nie tylko dla młodzieży. Jasne, młodzi czytelnicy znajdą tutaj przygodę, zagadki, ciekawych bohaterów i świat, który pobudza wyobraźnię, ale dorośli również mogą wynieść z niej sporo dobrego. Może nawet spojrzeć na niektóre sprawy z trochę innej perspektywy. Podoba mi się, że ta historia nie próbuje podawać wszystkiego na tacy. Zachęca do zastanawiania się, łączenia faktów i wyciągania własnych wniosków, a przecież właśnie o to chodzi w dobrych książkach. Nie tylko o to, żeby przeczytać ostatnią stronę, odłożyć egzemplarz na półkę i zapomnieć o nim następnego dnia.
Jeśli lubicie historie, w których zwykła rzeczywistość miesza się z niezwykłymi wydarzeniami, gdzie nie wszystko jest takie, jak wygląda, a bohaterowie muszą wykazać się czymś więcej niż tylko odwagą, to koniecznie dajcie tej książce szansę. A i jeszcze jedno: nie myślcie, że skoro to książka młodzieżowa, to dorośli nie mają tu czego szukać. Czasami właśnie takie historie przypominają nam o rzeczach, które z wiekiem gdzieś po drodze gubimy. Bo światła nie warto szukać wyłącznie na niebie. Czasami trzeba je znaleźć w sobie, w odwadze, przyjaźni i umiejętności odróżniania prawdy od pięknych obietnic. ❤️
✖ Opinia niepotwierdzona zakupem
Dom z lodu
Autor: mysilicielka
Doczytałam do końca tylko dzięki wersji audio. Możemy odhaczyć wszystkie kontrowersyjne obowiązkowe tematy. Bohaterowie są takimi samymi potworami jak w innych książkach autora, tylko sceneria się zmieniła. Fabuła była nudna i męcząca, w kółko odtwarzaliśmy tę samą scenę z przeszłości, z coraz to nowymi informacjami, ale zainteresowanie amatorskim śledztwem już dawno uleciało. Ostateczne rozwiązanie wydaje się mało prawdopodobne. Miało być głęboko i psychologicznie, wypadło topornie.
✖ Opinia niepotwierdzona zakupem
Liczba wyświetlanych pozycji:
1
2
3
4
5
912
Idź do strony: