Recenzje:

Karolina jest w związku ze Zbyszkim. Jednak coraz mniej się rozumieją. W ich relacji brakuje czułości, codziennych gestów miłości i rozmowy. Dziewczyna postanawia wraz z przyjaciółmi: Marzeną, Adamem i Tomkiem wyjechać na krótki wypad na Suwalszczyznę. Czy w końcu zdobędzie się na odwagę, postawi granice i zawalczy o siebie? Czy przestanie się wszystkim wokół podporządkowywać? I czy uwierzy, że zasługuje na więcej? 

Siłą tej powieści są jej bohaterowie. Tacy jak my, nierzadko pogubieni, z mniejszymi i większymi problemami. Bardzo polubiłam bezrobotnego Tomka (jego szczerość była rozbrajająca). Za to ani trochę Zbyszka - chłopaka Karoliny. To człowiek, który uważa się lepszym od innych dosłownie pod każdym względem. A samą Karolinę traktował... ach szkoda słów. Nie wiem, jak dziewczyna tyle z nim wytrzymała. 

Z kolei postać Wojtka - właściciela baru, w którym pracuje Karolina, totalnie mnie zaskoczyła. To mężczyzna skrywający niejedną tajemnicę... Jakże łatwo można pomylić się w ocenie drugiego człowieka! Zbyt szybko oceniamy ludzi.

Zdarza się, że mylimy lęk przed samotnością z miłością. Jesteśmy z drugą osobą z przyzwyczajenia, może nawet z przywiązania. Ale przecież nie o to chodzi w życiu. Często szukamy szczęścia nie tam, gdzie rzeczywiście ono jest. Co prawda, powinniśmy być ostrożni, wchodząc w nowe relacje, ale z drugiej strony jeśli nie zaryzykujemy, możemy stracić szansę na prawdziwą miłość. 

Ta historia pokazuje, że czasami naprawdę potrzeba niewiele, by komuś pomóc, by wskrzesić w nim iskrę, dać nadzieję na to, że będzie dobrze. To również przypomnienie, że życie potrafi zaskakiwać, gdy najmniej się tego spodziewamy.

Bardzo podobał mi pojawiający się humor. To między innymi dzięki niemu i ogólnej lekkości pióra Marty Nowik niemal płynie się przez tę książkę. 

"Prezent od życia" to pełna ciepła, wzruszeń i humoru powieść o drugich szansach, potrzebie bliskości, przyjaźni, sile dobra i nadziei na lepsze jutro. Polecam gorąco!

Witam, dziś mam dla was recenzję książki „Hanna. Nić wojny” ❤️ autorstwa Eli Downarowicz ❤️ wydawnictwa Videograf ❤️
„Hanna. Nić wojny” to opowieść, która przenosi nas do roku 976 – czasów pełnych walk o ziemię, władzę i wpływy. Ludzie rywalizują ze sobą o terytoria i pozycję, a siła oraz odwaga często decydują o losie całych rodów.
Główna bohaterka, Hanna, nie miała w życiu łatwo. Co zrobić, gdy osoba, którą kochamy i której ufamy najbardziej, nagle nas zawodzi? Gdy zostawia nas w chwili, kiedy najbardziej potrzebujemy wsparcia? Porzucona, będąc w ciąży, musi odnaleźć w sobie siłę, by poukładać życie na nowo – bez ukochanego mężczyzny. Czy można wybaczyć tak głębokie zranienie? Czy takie rany kiedykolwiek się zabliźniają, skoro złamane serce potrafi boleć najmocniej?
W książce mamy do czynienia z miłością, która nie pojawia się nagle jak w typowych historiach „od pierwszego wejrzenia”. To uczucie rodzące się powoli, wymagające zrozumienia, cierpliwości i odwagi. Jednocześnie towarzyszy mu strach – przed ponownym zranieniem i kolejnym porzuceniem.
Autorka pokazuje także niezwykłe dary i wierzenia przekazywane przez starsze pokolenia. To właśnie jeden z takich darów pomaga Hannie odnaleźć w sobie siłę w chwili największej rozpaczy, gdy wydaje się, że jedynym wyjściem jest pogrążenie się w nicości. W książce widzimy również, jak wygląda żałoba po stracie bliskiej osoby – jak łatwo zatracić się w bólu i tęsknocie, kiedy świat nagle przestaje mieć znaczenie.
Nie zabraknie tu także wątków związanych z historią jarlów – ich władzą, przywilejami i drogą, którą trzeba było przejść, aby zdobyć najwyższe tytuły. To dodaje całej historii niezwykłego klimatu i pozwala lepiej zrozumieć realia tamtych czasów.
Hanna jest postacią budzącą respekt. Inni widzą w niej siłę, potęgę i autorytet, ale w jej sercu wciąż toczy się walka. Musi wybierać pomiędzy byciem niezniszczalną a słuchaniem własnych uczuć. Między obowiązkiem wobec rodu a tym, co podpowiada jej serce.
„Hanna. Nić wojny” to historia o sile kobiety, o bólu, który potrafi zmienić człowieka, ale też o nadziei, że nawet po największej burzy można odnaleźć nową drogę. To opowieść pełna emocji, walki i trudnych wyborów – pokazująca, że w świecie rządzonym przez władzę i miecz serce nadal potrafi być najsilniejszą bronią.
Jeśli lubicie powieści historyczne z silną bohaterką, wątkiem miłosnym i nutą tajemnicy, ta książka zdecydowanie jest warta poznania ❤️📚

''103 Ciasta'' autorstwa Siostry Anastazji wydane przez Wydawnictwo WAM stanowią początek drogi kulinarnej do przyrządzania ciast, które znajdują się w tej oto książce.

Siostra Anastazja zaprasza cię czytelniku, abyś poznał, jak wygląda, świat 103 ciast, które prezentują się na zdjęciach smakowicie, są skomplikowane w wykonaniu, gdyż wymagają cierpliwości podczas ich wykonania.

Siostra Anastazja Pustelnik posiada talent do pieczenia ciast oraz dzielenia się przepisami z innymi osobami, ceniącymi sobie smak ciast zaprezentowanych w tej książce.

Słowo wstępne napisane przez ks. Stanisława Gronia SJ zachęca dodatkowo do przeczytania tej książki, w którym wspomina historię kuchni zakonnej oraz nawiązuje do jej tradycji przyrządzania np. legumina, pierniki.

W książce 103 Ciasta Siostry Anastazji znajdziemy alfabetyczny spis treści, a w nim następujące takie ciasta jak:

– Babka na oleju, Biszkoptowo- makowy, Biszkoptowo- orzechowy, Cappuccino, Cytrynowy, Czekoladowy, Dobre ciasto, Fale Dunaju, Izaura, Jabłkowo – budyniowy, Jodełka, Katarzynka, Keks, Kokosowo- orzechowy, Kremówki, Królewiec, Kruche ciasto z orzechami, Makowiec, Marysieńka, Murzynek, Mazurek, Na zimno, Orzechowy w cieście francuskim, Piernik, Przekładany, Ptasie mleczko, Rogaliki krucho – drożdżowe, Rzeszowiak, Sernik, Sernik z jabłkami, Snikers, Szarlotka, Śmietankowiec, Ślimak, Tort cappuccino, Tort owocowy, Tort serowy, Wiśniowiec, Z bananami, Z bezą, Z delicjami, Z kokosem i bitą śmietaną, Urodzinowy, Wedel przekładany, Wspaniały, Z pierniczkami, Żołądkowiec.

Z ciastami siostry zapoznałam się podczas uroczystości rodzinnej. Zachwycił mnie smak tych ciast. Wielkość ciasta zwróciła moją uwagę oraz to, że masy, które znajdowały, pomiędzy ciastem były wykonane perfekcyjnie.

Siostra Anastazja udziela porad, z którymi należy się zapoznać podczas pieczenia ciast.

Polecam upiec następujące ciasta znajdujące się w tej książce takie jak: babka na oleju, makowiec, murzynek oraz rogaliki krucho- drożdżowe, rzeszowiak. Sprawdzone przepisy, które zawsze wychodzą.

Babka na oleju jest ciastem co prawda wielkanocnym, ale uważam, że można, piec ją na niedzielne spotkania przy kawie udoskonalając, ją dodając kakao czy cynamonu.

Rogaliki krucho – drożdżowe smakują bardzo dobrze z marmoladą różaną. Idealny przysmak do kawy.

Rzeszowiak to ciasto, które wykonuje 2 razy w roku. Ciasto można jeść 3 dni i ma swoją tradycję w moim rodzinnym domu.

Książka jest bardzo ładnie zilustrowana zdjęciami oraz pięknie wydana przez Wydawnictwo WAM.

Dekoracje do ciast, które proponuje, siostra Anastazja w swojej książce dodaje, efektywności i zachęty do kupna książki.

Zapraszam do zapoznania się z tą kulinarną pozycją wydaną przez Wydawnictwo WAM.

„Matko Bosko Częstochosko! Ciotka wyrusza na pielgrzymkę z Gdyni na Jasną Górę.”
Ciotka – liderka w czopku urodzona – nie pozwoli pielgrzymom płakać.
Jedni nie potrafią piec sernika (myślę o Beacie), inni nie przestrzegają zasad ruchu drogowego, ktoś nie potrafi być dobrą sąsiadką, a ktoś lojalnym księdzem. Jak widać, jeszcze inni nie potrafią być ojcami.”

Słynna ciotka po raz pierwszy bierze urlop w redakcji Kaszubskich wieści i zamierza pójść ze swymi jakże licznymi intencjami oraz oczywiście z Beatą odwiedzić Matkę Boską jasnogórską.
Sytuacja jednak hak zawsze się komplikuje i już na początku drogi- bo w Świeciu - seniorka zostaje ochlapana wodą z kałuży i przebija szybę kierowcy.. parasolką.
Wkrótce okazuje się ,że Joachim jest burmistrzem i wraz z żoną Asią goszczą pątniczki.
A to nie koniec niespodzianek- jeden z najważniejszych polskich obrazów sakralnych został skradziony.
To dla starszej pani nie do pomyślenia. Musi rozwikłać zagadkę nawet , gdyby w tym celu musiała przywdziać.. habit.
Na szczęście może liczyć na Tadeusza, który postanowił zostać księdzem..
Szwecja , koncerty i bawiące do łez teksty.
Po prostu uwielbiam tę serię.
Pielgrzymka, która miała być chwilą wyciszenia i modlitwy, szybko zamienia się w pełną zwrotów akcji przygodę. Ciotka – jak to ona – wtrąca się tam, gdzie inni woleliby nie wchodzić, zadaje niewygodne pytania i nie zamierza odpuścić, dopóki nie odkryje prawdy. A przy tym potrafi narobić zamieszania większego niż niejedna policyjna akcja.
To historia pełna humoru, absurdalnych sytuacji i celnych obserwacji ludzkich charakterów. Autor z dużą lekkością pokazuje polską rzeczywistość – z jej przywarami, śmiesznostkami i codziennymi dramatami – ale robi to w sposób ciepły i bardzo rozrywkowy.
Przeczytałam w ekspresowym tempie a ciotka naprawdę wymiata 💙⛪️

Instagram ksiazki_moja_chwila🌸Kiedy sięgnęłam po książkę ,,Siedem mężczyzn i siedem filiżanek Ludwiki Mayer" Sylwia Markiewicz, od razu zaciekawił mnie jej pomysł. Historia kobiety, która w swoim życiu pożegnała aż siedmiu partnerów, brzmi trochę tajemniczo, a nawet intrygująco. Już sam ten wątek sprawia, że czytelnik zaczyna się zastanawiać, czy to tylko zbieg okoliczności, czy kryje się za tym coś więcej.

🌸Ludwika to bohaterka z bardzo barwną, ale też trudną przeszłością. Na końcu życia musi zmierzyć się nie tylko z chorobą, ale też z troską o przyszłość swojej niepełnosprawnej córki Emilii. Ten wątek pokazuje ogromną odpowiedzialność i miłość matki, która mimo własnych problemów chce zadbać o dziecko.

🌸Wraz z pojawieniem się w domu krewnych zaczynają wychodzić na jaw stare konflikty i tajemnice. Atmosfera robi się coraz bardziej napięta, a czytelnik zaczyna się zastanawiać, komu tak naprawdę można zaufać. Szczególnie ciekawą postacią jest Alojzy, który wydaje się wiedzieć o niej znacznie więcej, niż mówi.

🌸Podobało mi się to, że książka powoli odsłania kolejne tajemnice. Autorka buduje napięcie i sprawia, że chce się czytać dalej, żeby dowiedzieć się, co naprawdę wydarzyło się w życiu Ludwiki i kto w tej historii mówi prawdę.
To opowieść nie tylko o tajemnicach, ale też o relacjach rodzinnych, zaufaniu i o tym, jak przeszłość potrafi wracać po latach. Czytało mi się ją lekko i z ciekawością, bo historia jest inna niż wiele książek, które ostatnio trafiają w moje ręce.

🌸Styl pisania autorki jest przede wszystkim lekki i przystępny. Autorka opowiada historię w sposób spokojny i uporządkowany, dzięki czemu książkę czyta się łatwo i szybko. Nie ma tu trudnego języka ani skomplikowanych opisów, wszystko jest napisane prostymi słowami, które dobrze oddają emocje bohaterów.

🌸Dla mnie to była interesująca i momentami zaskakująca historia, która pokazuje, że ludzkie życie bywa bardzo skomplikowane, a prawda nie zawsze jest taka, jaką widzimy na pierwszy rzut oka.

🌸 Dziękuję wydawnictwu za egzemplarz do recenzji. 😍

Poznajemy Kingę, której życie nagle się rozpada. Zaledwie kilka dni po ślubie, podczas podróży poślubnej odkrywa, że jej mąż zdradza ją z jej własną siostrą. Na dodatek będą mieli dziecko. Kobieta wyjeżdża do Zakopanego, do pensjonatu ciotki. Tam zamierza odpocząć od natłoku myśli. Podczas jednej z interwencji policyjnej, gdy obezwładnia złodzieja torebek na Krupówkach, spotyka Krzysztofa - ratownika TOPR-u. Mężczyzna nie daje jej spokoju, zapraszając to na kawę, to spacer czy rozmowę. Ona broni się jak może, zarówno przed nim, jak i przed sobą... Ale, jak wiemy górale to uparci i cierpliwi mężczyźni, którzy potrafią zawalczyć. Czy i tym razem tak będzie? 

Magdalena Krauze postawiła główną bohaterkę przed wieloma dylematami i wyborami. Mówi się, że rodzinie, w tym wypadku siostrze można wybaczyć wszystko. Ale czy aby na pewno? Czy romans z mężem należy do tych rzeczy? Wszak pewnych granic się nie przekracza, prawda? A co z niesprawiedliwym postępowaniem rodziców? Czy można je naprawić? I jest jeszcze kwestia otworzenia się na nowy początek. Tylko jak to zrobić, kiedy stare rany nie zostały do końca wyjaśnione?

Historia pokazuje, że nic w życiu nie jest pewne, że bardzo szybko można stracić to, co przecież wydawało się takie stabilne. Leczenie ran wymaga czasu. To przejście przez wszystkie stany emocjonalne. Od rozpaczy poprzez zrozumienie, że to nie nasza wina, po odzyskanie wiary w siebie i innych ludzi. Rozmowa jest tu kluczem, który ponownie otwiera nas na bliskość i zaufanie. Autorka udowadnia, że nie ma sytuacji bez wyjścia. Przy wsparciu i pomocy życzliwych ludzi można uporać się z największymi problemami. 

"Dobrze mi się z tobą rozmawia" to pełna emocji i humoru powieść o rozczarowaniu, zawiedzionym zaufaniu, tajemnicach rodzinnych, trudnych wyborach, odbudowywaniu siebie, miłości przychodzącej nie w porę, nadziei na lepsze jutro. Czy Kinga wykorzysta swoją szansę na miłość? Sprawdźcie, czy jednak rozmowa może zmienić całe życie...

W "Azylu dla serc" poznaliśmy historię Weroniki i Eryka, natomiast w "Rosą pisane" śledzimy perypetie Edyty i Dawida. Urszula Gajdowska pozwala nam sprawdzić, co słychać u tych pierwszych. Byłam bardzo ciekawa, jak im się wiedzie.

Autorka tworzyły głównie powieści z tłem historycznym, przenoszącym nas daleko w przeszłość. Z kolei seria "Azyl" to powieści osadzone we współczesności. Lubię oba te warianty. 

Poznajemy Edytę, która po latach w przemocowym małżeństwie próbuje zacząć wszystko od nowa. Trafia do Azylu, który prowadzi jej brat Eryk wraz z Weroniką. Kobieta od razu rzuca się w wir pracy. Jest to jej sposób na radzenie sobie z przeszłością i odnalezienie spokoju. Ale czy, gdy w jej życiu pojawi się zdystansowany Dawid, dalej będzie spokojna? 

Moją szczególną uwagę zwróciło to, z czym mierzył się Dawid (przyjaciel Eryka) - były wojskowy. Widzimy, jak osobom, które przeżyły piekło wojny i straty trudno wrócić do normalnego, codziennego życia.  Misja na Bliskim Wschodzie odcisnęła trwałe piętno na jego psychice. Jednak mężczyzna nie poddaje się, wykorzystując swoje bolesne doświadczenia w wykładach.

Nie sposób nie polubić szalonej miejscowej szeptuchy Beni - ciotki Edyty. To kobieta, która nie bawi się w półśrodki, gdy trzeba, bierze sprawy w swoje ręce, nie pytając nikogo o zgodę. 

Znaczącą rolę odgrywają tu również zwierzęta. Jedne są tak rozbrykane, że wywoływały uśmiech na mojej twarzy, inne zostały skrzywdzone przez człowieka. Coś takiego po prostu nie mieści się w głowie! Jak człowiek może być tak okrutny wobec żywej, niewinnej istoty? 

Ależ w tej książce było między parą głównych bohaterów niewypowiedzianych słów, pragnień, niedopowiedzeń, wątpliwości, subtelności... A jednocześnie była tu taka zwyczajność, momentami melancholia i cisza, w której chciałoby się rozgościć. Historia pokazuje, że zawsze warto coś w swoim życiu zmienić. Trzeba tylko znaleźć tę cicho tlącą się siłę.

Podobała mi się ta wyjątkowa lekkość, jaką autorka przelała na karty książki. Początkowo humor wylewa się z kart książki, aby później pokazać nam inne, bardziej poważniejsze aspekty życia i problemy. Znajdziemy tu sporo trudnych i ważnych życiowych tematów. Będzie to m.in. trudne dzieciństwo, przemoc fizyczna i emocjonalna, brak poczucia bezpieczeństwa, PTSD. 

"Rosą pisane" to pełna ciepła, humoru, emocji i barwnych bohaterów powieść o miłości, uczuciach, bliskości, sklejaniu siebie na nowo, odkrywaniu swoich pragnień, nowych początkach, bezinteresownej pomocy, przemocy wobec zwierząt i ludzi czy próbie uporania się z demonami przeszłości. To historia, która motywuje do niesienia pomocy. Czy Edyta odnajdzie swój bezpieczny azyl w Puszczy Knyszyńskiej? 

„Nóż i piołun” autorstwa Magda Skubisz to piąty tom Sagi rodu Tyszkowskich – cyklu, który od pierwszych części wciąga czytelników w świat dawnych tradycji, rodzinnych dramatów i niezwykłej mocy natury. Tym razem ponownie wracamy do historii Katji i ludzi, których losy splatają się wokół niej.

W tej części Katja wciąż musi mierzyć się z uczuciami i trudnymi relacjami. Antoni nie przestaje zabiegać o jej względy – pytanie tylko, czy kieruje nim prawdziwa miłość, czy raczej zraniona duma i ambicja mężczyzny, który nie potrafi pogodzić się z odrzuceniem. W tle rozgrywa się także ważne wydarzenie – dobroczynny bal na zamku w Birczy, gdzie spotykają się przedstawiciele galicyjskiej szlachty i władzy cesarskiej. Atmosfera elegancji i zabawy szybko jednak odsłania mroczniejsze oblicze przeszłości, pełne napięć i dawnych krzywd.

Jednym z kluczowych wątków staje się receptariusz Katji – zbiór wiedzy o ziołach i leczeniu. Gdy trafia on na licytację jako jeden z fantów, staje się przedmiotem ogromnego pożądania. Dla bohaterki oznacza to nie tylko utratę czegoś bardzo cennego, ale też pytanie o to, czy poradzi sobie bez narzędzia, które przez lata było częścią jej pracy i tożsamości.

W książce pojawia się wiele silnych emocji: tęsknota, melancholia, nadzieja, ale także zazdrość i pragnienie posiadania tego, co dla innych ma ogromną wartość. Autorka porusza tematy miłości, dumy, straty, rodzinnych zobowiązań oraz poszukiwania własnej drogi. Bardzo ważnym motywem pozostaje również natura i moc ziół – element, który od początku wyróżnia tę sagę.

Styl Magdy Skubisz jest bardzo plastyczny i pełen klimatu. Autorka potrafi pięknie oddać realia epoki, a jednocześnie skupić się na emocjach bohaterów i ich wewnętrznych przeżyciach. Narracja jest spokojna, ale wciągająca – dzięki czemu łatwo zanurzyć się w świecie przedstawionym i śledzić losy kolejnych pokoleń.

„Nóż i piołun” to powieść historyczno-obyczajowa, która szczególnie przypadnie do gustu miłośnikom sag rodzinnych, historii osadzonych w dawnych realiach oraz opowieści o silnych bohaterkach. Najwięcej satysfakcji przyniesie czytelnikom, którzy znają wcześniejsze tomy cyklu i chcą dalej śledzić losy rodu Tyszkowskich.

To kolejna część pełna emocji, tajemnic i trudnych wyborów. Jeśli lubicie wielowątkowe sagi z historycznym tłem, wyrazistymi bohaterami i nutą ziołowej magii, zdecydowanie warto sięgnąć po „Nóż i piołun”.

"Zapach lasu" to drugi tom trylogii autorstwa Mai Drozd, który urzekł mnie swoim ciepłem i otulił historią sięgającą wprost do serca. Zapachy wspomnień, smutku i radości są tutaj niczym słońce budzące się do rozpoczęcia kolejnego dnia i muskające nas delikatnymi promieniami zachęcając do sięgnięcia w głąb siebie i uwolnienia najgłębiej skrywanych marzeń.

Czy istnieje coś takiego jak przeznaczenie? Czy można od niego uciec?
Mimo, że drogi głównych bohaterów, Ewy i Antona, rozeszły się w dwie różne strony to każde z nich nosi skrycie w sercu to drugie. Ewa na nowo próbuje odnaleźć radość z życia wpadając w wir arystokrackiej socjety. Zaś Anton wyrusza na poszukiwania swojego miejsca na ziemi, gdzie przeszłość boleśnie zapukała do jego życia. A wspomnienia przywołują ogrom cierpienia.
Czy tych dwoje odnajdzie to czego tak bardzo szukają? A może to o czym tak skrycie marzą jest na wyciągnięcie ręki?

"Zapach lasu" to opowieść o miłości i tęsknocie... O niespieszym odnajdywaniu siebie i otwieraniu się na nowe perspektywy, które może ofiarować nam świat. Opowieść o ogromnej stracie i pustce w sercu. Opowieść o przełamywaniu konwenansów i stawianiu małych kroków w stronę samodzielności.
Maja Drozd oddała w nasze ręce lekturę pachnącą naturą, refleksją i spokojem, która skłania do zatrzymania się na chwilę i przemyślenia co tak naprawdę w życiu jest najważniejsze... Czy to odpływające bogactwem salony czy może wewnętrzna radość w miejscu, w którym zapachy przynoszą ukojenie?
Autorka z niewyobrażalną delikatnością kreśli losy bohaterów, którzy próbują stawić czoła swojej nowej rzeczywistości raz za razem upadając i podnosząc się w świetle otaczających ich zmartwień. Plastyczne pióro Mai konstruuje łzy, smutek, ale i iskrzącą się nadzieję, że tych dwoje w końcu odnajdzie to czego szuka, a życie przyniesie im już tylko radość i wytchnienie. Fabuła rozwija się niespiesznie dając nam czas na bliższe poznanie postaci oraz zrozumienie ich emocji.
"Zapach lasu" tak i jak jej poprzedniczka "Zapach ziół" to lektura komfortowa, pozostawiająca ślad ciepła na sercu i duszy, mimo ciążcego na bohaterach bólu. Dlatego jeśli szukasz powieści, która dostarczy wielu emocji to ten tytuł zdecydowanie Ci ich dostarczy 🌷❤️

Miłego dnia🌷

Czy 7 napisanych książek z gatunku kryminał/sensacja/thriller to dużo? Na tle innych ludzi piórka, a jest ich sporo, może nie, ale ja nigdy nie zwracam uwagi na ilość, Nade wszystko stawiam na jakość zaprojektowanej historii, a po tym względem Dorota Glica jeszcze nigdy mnie nie zawiodła. Przeczytałam do tej pory wszystkie jej powieści, nie żałuję poświęconego czasu. Na „Zatrutą przyjaźń” czekałam dość długo- wszystko dlatego, że książka ta była notorycznie wypożyczana. Zainteresowanie czytelnicze to dla mnie ważny znak. Wtedy uświadamiam sobie, że za znanym nazwiskiem pisarki stoi przede wszystkim wciągająca historia. Czy i tym razem tak właśnie było? Oczywiście, nie mam co do tego żadnych wątpliwości. Otrzymałam coś, co nie jest oczywiste, każdy detal ma znaczenie, a książka ta nie może zostać przeczytana w sposób powierzchowny. Warto się skupić i nierzadko otwierać usta ze zdziwienia.

Fabuła książki została, nie bez przyczyny, ujęta w tak zwaną klamrę kompozycyjną. Początkowe wydarzenia mają miejsce w 2005 roku i na tej dacie bazuje zakończenie. Środek opowieści to natomiast lata pośrednie, dzięki czemu łatwiej nam zrozumieć intencje bohaterek. Szokujący wątek z zaplanowanym mordem w tle jest jednak zbudowany na zupełnie innych emocjach, konkretnie na bezgranicznej przyjaźni. Czy tak mocna próba owej przyjaźni była w stanie przetrwać? Warto się o tym przekonać, gdyż jest to świetnie skomponowany wątek. Polecam się z nim zapoznać, ale NIGDY nie przekładać jego znaczenia do prawdziwego życia odbiorców. Nie traktujmy go jak makabrycznej instrukcji obsługi, bardzo wszystkich o to proszę.

Nie było chyba na świecie dziewczynek, które nie obiecywały sobie wiecznej przyjaźni, prawda? Dzwoń o każdej porze dnia i nocy, zawsze Ci pomogę- tak często mówimy. Ale czy nasze obietnice mają odzwierciedlenie w rzeczywistości, czy jednak są to słowa rzucone na wiatr? W nowej powieści Doroty Glicy musimy zwrócić uwagę na przyjaźń łączącą 2 główne postaci- Polę i Lenę. Ich przywiązanie do siebie przybiera dużo poważniejszy wymiar, ale ja nie mogę nic więcej zdradzić. Wszystko wyjaśnia się z każdym kolejnym rozdziałem, a w przypadku tej historii cierpliwość bardzo, ale to bardzo popłaca. Sama byłam zaskoczona końcem tej opowieści, nic nie okazało się być powtarzalne czy banalne. Autorka słusznie podkreśliła, że „jest to opowieść, która zaczyna się jak spokojna bajka, ale bajką nie jest.” Teraz, świeżo po lekturze, zgadzam się z tym stwierdzeniem w stu procentach.

Już sam początek okazuje się mocno wciągający i zarazem szokujący, a czytelnicy zadają sobie pytanie: co się tu dzieje? Dlatego właśnie autorka, niczym po nitce do kłębka, prowadzi nas przez lata wielkiej, ale bardzo niebezpiecznej przyjaźni. To, co wydarza się w życiu Poli i Leny, nie może zniknąć z ich umysłów, nie ulega przedawnieniu.

Czy przeciwieństwa się przyciągają? Dorota Glica słusznie uważa, że tak. Stwierdzenie to nie dotyczy tylko miłości, ale też szczenięcych lat głównych bohaterek. Pola, uważana za dzikuskę, jest mocno poniżana przez mieszkańców, jednak zaprzyjaźnia się z Leną- bogatą córką komendanta policji. Czy jest w ich relacji jakiś sens? Niczego więcej nie ujawnię, podkreślę tylko, że pieniądze nie zawsze mogą dać szczęście.

Pisarka bardzo umiejętnie opisała też miłość to zwierząt, która dla mnie jest szalenie ważna i mocno działa na mą podświadomość. Psy czy koty także czują i należy im się szacunek i empatia. To one niejednokrotnie okazują się najlepszymi przyjaciółmi dla smutnego człowieka. Kto się o tym przekonał, na pewno to potwierdzi. Nie wiem, jak można być okrutnym wobec czworonogów, a poza tym- one umierają, a NIE zdychają!

Mimo, iż „Zatruta przyjaźń” to powieść z mordem w tle, niektóre fragmenty
rozgrzewają serce i odnoszą nasze rozumienie do cech powieści obyczajowych. Dzięki temu śmiało mogę uznać, że relacja Poli z jej babcią, a jednocześnie wychowanką, jest mądra, magiczna, empatyczna, wzruszająca, prawdziwa, nieprzesłodzona.
W najnowszej powieści Doroty Glicy los bywa bardzo, ale to bardzo przewrotny. Nie mogę niczego zdradzić, ale historia ta to z pewnością nie piękna bajka, w której nie dzieje się nic złego. Wręcz przeciwnie- autorka doskonale pokazała nam, że przeszłość człowieka zawsze ma wpływ na jego późniejsze życie. Cóż, jak sobie pościelisz, tak się wyśpisz. Chyba tak można podsumować całą opowieść.

Nie mam absolutnie nic do zarzucenia tejże powieści. Znajdowało się w niej wszystko, co powinien zawierać thriller, kryminał czy obyczaj. Zakończenie nie jest też oczywiste, co zwiększa ogólną ocenę. Czytanie powieści autorstwa Doroty Glicy nie będzie straconym czasem. „Zatruta przyjaźń” to perfekcyjny opis bardzo nieuczciwych działań policyjnych, jak też zawiłych brudów rodzinnych. Walorem jest też wygodny druk, który nie męczy oczu. Zatytułowane rozdziały dodają smaku całej opowieści i pobudzają ciekawość czytelnika.

Polecam.

Poznajemy dwójkę skrzywdzonych osób. Elwira to piękna, utalentowana kobieta sukcesu. Od lat jest obserwowana przez kogoś, kto zna ją na wskroś. To ktoś, kto wrócił z nową twarzą, nowym nazwiskiem… i obsesją, która z czasem przekształciła się w śmiertelny plan. Ten tajemniczy mężczyzna o psychopatycznym zachowaniu... nie zdradzę Wam jego personaliów. Powiem jedno: trudno go rozszyfrować. Początkowo trudno jest nam nie oceniać postaci, ale gdy zagłębiamy się w ich przeszłość, nasze nastawienie wobec nich się zmienia. Zaczynamy ich rozumieć i współczuć. Bohaterowie odkrywają przed nami swoje prawdziwe oblicza. 

Alicja Skirgajłło w swojej najnowszej książce "Wciąż cię widzę" postawiła na motyw stalkera i zemsty. Wszystkie elementy zaplanowała w najdrobniejszym szczególe, co niezwykle intryguje. Sposób, w jaki stalker postępuje i planuje, budzi niepokój. Jednak to człowiek dogłębnie złamany. To, jak był traktowany przez rodziców, niesłuszne oskarżanie i brak chęci poznania prawdy, a tym samym oceniania przez pryzmat słów innych osób.

Miłość miewa różne oblicza. Może być piękna, ale bywa też destrukcyjna. Historia pokazuje, jak brak pewności siebie i manipulacje niszczą uczucie, ranią bliską osobę. Tak łatwo przekroczyć pewne granice... Później trzeba ponieść konsekwencje. W trakcie lektury spada na nas sporo pytań. Czy człowiek, który rani, zawsze jest potworem? Czy złamane dzieci w dorosłym życiu stają się źli? Jak kształtuje nas przeszłość? Tu nie ma gotowych odpowiedzi. 

"Wciąż cię widzę" to mroczny, intensywny, pełen emocji thriller psychologiczny o obsesji, zemście, toksycznej relacji, manipulacji przybierającej twarz czułości, kłamstwach, które łatwo pomylić z troską. Czytajcie! Choćby dla spektakularnego zakończenia, którego nawet nie weźmiecie pod uwagę.

Sięgając po debiuty literackie, zawsze mam nadzieję, że w kolejnej powieści znajdę coś, co zaspokoi moje czytelnicze oczekiwania. Nie inaczej było w przypadku powieści Prawo ciała autorstwa Mai Adamik. Zaciekawił mnie zarówno opis książki, jak i jej okładka, ale o tym za chwilę. Najpierw kilka słów o młodej autorce, która zdecydowała się na literacki debiut, który z pewnością pozostanie w mojej pamięci.

Maja Adamik urodziła się w 2000 roku w Raciborzu (tak się złożyło, że kończyłem czytać tę lekturę, przejeżdżając w sobotę pociągiem właśnie przez to miasto). Studiowała na Uniwersytecie Śląskim w Katowicach oraz na Uniwersytecie WSB Merito w Opolu, gdzie obecnie mieszka i pracuje. Jak sama przyznaje, nie przepada za ogromem i chaosem wielkich miast. Zdecydowanie bliższa jest jej natura, wśród której najchętniej spędza wolny czas. Najważniejsze jednak jest to, że od najmłodszych lat kocha literaturę. Szczególnie upodobała sobie polskie kryminały (podobnie jak ja), w których nie brakuje krwi i mocnych scen. Jednocześnie lubi, gdy nawet w tak mrocznych historiach pojawia się wątek romantyczny.

Do sięgnięcia po tę książkę zachęcił mnie przede wszystkim jej tytuł, ale także interesująca i niejednoznaczna okładka. Dominuje na niej mrok oraz wyczuwalne napięcie emocjonalne, które sugeruje istnienie pewnej tajemnicy. Fragment ludzkiego ciała umieszczony w centralnym punkcie okładki daje do zrozumienia, że w tej historii wydarzyło się coś, co może mieć istotny wpływ na jej rozwój. Warto też zwrócić uwagę na czcionkę tytułu, szczególnie na słowo „ciała”, z którego zdaje się spływać krew. Już sam ten detal buduje odpowiedni klimat. Nic więc dziwnego, że od razu sięgnąłem po opis znajdujący się na czwartej stronie okładki. Po jego przeczytaniu wiedziałem, że ta powieść może mnie wciągnąć bez reszty.

Główną bohaterką książki jest młoda prawniczka Anastazja Zamojska, która rozpoczyna swoją pierwszą pracę na jednej z uczelni w stolicy. Z każdym kolejnym rozdziałem poznajemy jej przeszłość i dowiadujemy się, że w życiu kobiety wydarzyło się wiele trudnych rzeczy, szczególnie za sprawą pewnego mężczyzny. Trauma, której doświadczyła, trwa już od kilku lat i sprawia, że Anastazja nie jest w stanie nawiązać bliższych relacji z płcią przeciwną. Nie potrafi zapomnieć o tym, co ją spotkało. Szukała pomocy, jednak trafiła na osobę, która nie powinna jej udzielać. Na kogoś, do kogo z założenia powinno mieć się ogromne zaufanie... a jednak…

Na drugim planie pojawia się Igor Wysocki, jeden z najlepszych adwokatów pracujących w renomowanej kancelarii. W tym czasie zajmuje się sprawą brutalnych morderstw i ma bronić człowieka podejrzanego o wyjątkowo okrutne zbrodnie.

Dwie postaci. Dwie wyraźnie nakreślone przez autorkę osobowości, z własną przeszłością i bagażem doświadczeń. Jak dojdzie do ich spotkania? Dlaczego Anastazja okaże się ważnym elementem układanki związanej z tajemniczymi zbrodniami, które noszą ślady brutalnych odniesień do symboliki religijnej?

Prawo ciała nie jest jedynie klasycznym thrillerem psychologicznym. Nie znajdziemy tu bardzo dynamicznej akcji, dlatego momentami powieść zbliża się do literatury psychologiczno-obyczajowej. Jednak właśnie taka konstrukcja historii, zwieńczona mocnym finałem, w pełni wpisała się w moje czytelnicze oczekiwania. Nie przeszkadzało mi to ani przez chwilę. Wręcz przeciwnie, pozwoliło lepiej poznać bohaterów i zrozumieć ich emocje.

To także książka ważna, szczególnie dla kobiet, które mogły zetknąć się z podobnymi traumatycznymi doświadczeniami.Z niecierpliwością czekam na kolejną powieść autorki. Polecam zdecydowanie!

Chyba każdy z nas pamięta czasy, kiedy był nastolatkiem. Jak potrzebował akceptacji, bycia zauważonym przez szkolnych rówieśników. Główna bohaterka Helena to dziewczyna spokojna, ułożona, nie w głowie jej imprezy. Jej pasją jest rysowanie. Śledzimy, jak rozwija swój talent. Przyjaźni się z Anką, która nie dzieli się z nią swoimi sekretami. Jej rodzice są po rozwodzie i nie poświęcają córce wystarczającej uwagi, z czym dziewczyna nie potrafi się pogodzić. Pewnego dnia pod jednym z udostępnionych zdjęć Heli na Instagramie zamieszcza obraźliwy komentarz. Kto za tym stoi?

Dlaczego ludzie hejtują? Chcą wyładować na kimś swoje niepowodzenia, złość, zazdrość, poczuć się lepsi, silniejsi, zwrócić na siebie uwagę, obrazić, poniżyć, sprawić przykrość albo dla zwyczajnie żartu...? Powodów jest całe mnóstwo. Hejter czuje się anonimowy, myśli, że wszystko mu wolno, ma poczucie bezkarności. Jednak to nie prawda. Organy ścigania mają narzędzia do tego, by zidentyfikować sprawcę. 

U ofiary hejtu dochodzi do obniżenia poczucia własnej wartości, stresu, lęku, zaszczucia, wycofania, depresji, a nawet myśli samobójczych. Możemy również zaobserwować wpływ na relacje z innymi. Dlatego tak ważne jest, by reagować, zgłaszać, oferować pomoc. Istotną rolę odgrywają tu rodzice, którzy powinni żywo interesować się swoimi dziećmi, obserwować ich. To oni pierwsi mogą wychwycić różnice w ich zachowaniu, pomóc i dać wsparcie. Niestety szkoła zawodzi i chyba nie zanosi się, aby coś w tej kwesti miało się zmienić.

Zastanawialiście się, z jaką łatwością przychodzi nam ocenianiem innych? A co, jeśli role się odwrócą, i to my będziemy oceniani? Już nie jest tak miło, prawda? Natasza Socha pokazuje, jak wielką siłę nośną ma słowo w Internecie i jak łatwo rozpędzić spiralę nienawiści. Nie tak łatwo zatrzymać lawinę plotek. 

Książka ma wymiar smutny i dramatyczny. Głęboko wstrząsa prawdą, jaką można zaobserwować w prawdziwym życiu. Dostrzegamy tu problemy, z którymi mierzy się wielu ludzi. 

"Hejterka. Historia pewnej nienawiści" to powieść o zjawisku hejtu, cyberprzemocy, o tym, jak szybko rośnie nienawiść, jak łatwo oceniamy innych i niszczycielskiej mocy słowa. Tę książkę powinien przeczytać każdy, niezależnie od tego, czy doświadczył hejtu, czy nie. A Ty Czytelniku, czy spotkałeś się kiedykolwiek z hejtem? 

Intymne życie polskich poetów. O miłości z wzajemnością i pomimo wszystko autorstwa Małgorzata Czapczyńska to niezwykle interesująca i pełna emocji książka, która pozwala czytelnikowi zajrzeć za kulisy życia jednych z najbardziej znanych twórców polskiej literatury. Autorka nie tworzy klasycznej, chronologicznej biografii poetów – zamiast tego proponuje opowieść o ich uczuciach, relacjach i miłosnych historiach, które często były równie burzliwe i dramatyczne jak ich twórczość.

Książka przenosi czytelnika do różnych epok – od końca XIX wieku po wiek XX – pokazując życie poetów w kontekście wydarzeń historycznych, przemian społecznych i obyczajowych. W tle pojawiają się wojny, zmiany ustrojowe oraz realia życia artystycznego w Polsce, które miały ogromny wpływ na relacje i decyzje bohaterów. Dzięki temu historie miłosne poetów stają się nie tylko osobistymi opowieściami, ale również obrazem czasów, w których żyli.

Bohaterami książki są znani polscy poeci oraz osoby, które odegrały ważną rolę w ich życiu uczuciowym. Autorka przybliża między innymi historię miłości Julian Tuwim i Stefania Marchew – uczucia, które trwało przez całe życie i było pełne oddania. Z drugiej strony pojawiają się także relacje bardziej dramatyczne i skandalizujące, jak burzliwy związek Stanisław Przybyszewski i Dagny Juel. W książce nie brakuje też historii nietypowych i wymykających się schematom, jak wieloletnie małżeństwo Jarosław Iwaszkiewicz i Anna Iwaszkiewicz, które przetrwało mimo licznych trudności, różnic i tajemnic.

Autorka pokazuje poetów nie jako pomnikowe postacie znane z podręczników, lecz jako ludzi z krwi i kości – zakochanych, zazdrosnych, pogubionych, namiętnych i często bardzo samotnych. W książce pojawia się wiele emocji: miłość, namiętność, tęsknota, zazdrość, rozczarowanie czy rozpacz. Bohaterowie mierzą się z problemami zdrady, niespełnionej miłości, skandali obyczajowych czy konfliktu między życiem prywatnym a twórczością.

„Intymne życie polskich poetów” to książka z pogranicza literatury faktu, biografii i reportażu historycznego. Autorka posługuje się przystępnym, barwnym stylem, który sprawia, że czyta się ją jak pasjonującą opowieść o ludzkich relacjach i emocjach. Dzięki temu książka może zainteresować nie tylko miłośników poezji, ale również czytelników, którzy lubią historie o prawdziwych ludziach, ich uczuciach i życiowych dramatach.

To pozycja szczególnie ciekawa dla osób zainteresowanych literaturą, historią kultury oraz biografiami znanych twórców. Spodoba się także tym, którzy chcą zobaczyć poetów z zupełnie innej, bardziej ludzkiej strony – nie tylko jako autorów wierszy, lecz także jako ludzi uwikłanych w miłość, namiętności i skomplikowane relacje.

Książka pokazuje, że nawet najbardziej wybitni twórcy pozostawali przede wszystkim ludźmi – z ich pragnieniami, błędami i uczuciami. To fascynująca podróż w głąb życia prywatnego poetów, która pozwala spojrzeć na ich twórczość z zupełnie nowej perspektywy i z pewnością zainteresuje każdego, kto lubi odkrywać nieznane oblicza znanych postaci.

Antonina autorstwa Katarzyna Ryrych to pierwszy tom nowej serii Wilcze córki, który otwiera poruszającą i pełną emocji opowieść o kobietach, sile przetrwania i trudnych wyborach w niełatwych czasach. Autorka, znana z wrażliwego podejścia do bohaterów i umiejętności budowania klimatycznych historii, po raz kolejny udowadnia, że potrafi tworzyć opowieści, które na długo zostają w pamięci czytelnika.

Akcja powieści rozgrywa się w realiach minionych dekad, w czasach naznaczonych trudną historią, przemianami społecznymi i codziennymi zmaganiami zwykłych ludzi. Tło historyczne nie jest tu jedynie dekoracją – wydarzenia epoki wpływają na decyzje bohaterów, ich relacje i sposób patrzenia na świat. Autorka bardzo umiejętnie oddaje atmosferę tamtych lat, pokazując zarówno realia życia, jak i emocje ludzi próbujących odnaleźć swoje miejsce w niepewnej rzeczywistości.

Główną bohaterką jest Antonina – kobieta silna, ale jednocześnie bardzo wrażliwa. Jej życie nie jest łatwe, a kolejne doświadczenia zmuszają ją do podejmowania trudnych decyzji i mierzenia się z przeciwnościami losu. Wokół niej pojawia się galeria interesujących postaci – ludzi z własnymi historiami, sekretami i marzeniami. Relacje między bohaterami są skomplikowane, pełne napięcia, ale także ciepła i wzajemnego wsparcia.

W powieści pojawia się wiele emocji – od nadziei i miłości, przez smutek, tęsknotę i poczucie straty, aż po determinację i pragnienie wolności. Autorka porusza ważne tematy: siłę kobiecej solidarności, trudne wybory życiowe, wpływ historii na ludzkie losy, a także walkę o własną godność i niezależność. To historia o kobietach, które mimo przeciwności losu potrafią walczyć o siebie i swoich bliskich.

Styl Katarzyny Ryrych jest niezwykle przystępny i naturalny. Autorka pisze lekko, ale jednocześnie bardzo obrazowo i emocjonalnie, dzięki czemu czytelnik łatwo wchodzi w świat przedstawiony w powieści. Książkę czyta się płynnie, a kolejne strony znikają bardzo szybko, bo historia Antoniny wciąga i wzbudza ciekawość tego, co wydarzy się dalej. Jednocześnie w narracji można wyczuć dużą wrażliwość na ludzkie emocje i subtelność w opisywaniu relacji między bohaterami.

„Antonina” to powieść obyczajowa z wyraźnym tłem historycznym, która przypadnie do gustu czytelnikom lubiącym historie o silnych kobietach, rodzinnych tajemnicach i losach ludzi uwikłanych w burzliwe wydarzenia epoki. To książka dla osób ceniących emocjonalne, życiowe opowieści, w których najważniejsi są bohaterowie i ich przeżycia.

Podczas lektury czytelnik może odczuwać całą gamę emocji – od wzruszenia i współczucia dla bohaterów, po napięcie i ciekawość, jak potoczą się ich dalsze losy. To historia, która skłania do refleksji nad ludzką siłą, wytrwałością i znaczeniem bliskich relacji.

Pierwszy tom serii „Wilcze córki” zapowiada bardzo interesującą kontynuację i pozostawia czytelnika z ogromną chęcią sięgnięcia po kolejne części. Jeśli lubicie poruszające powieści obyczajowe z historycznym tłem i wyrazistymi bohaterami, ta książka zdecydowanie zasługuje na uwagę.

Dziennik Nel autorstwa Alena Chacuk to młodzieżowa powieść, która wciąga od pierwszych stron i sprawia, że trudno się od niej oderwać. Styl autorki jest lekki, dynamiczny i bardzo naturalny – czyta się ją naprawdę płynnie, a narracja w formie dziennika pozwala niemal „wejść w głowę” głównej bohaterki i przeżywać jej emocje tak, jakbyśmy sami byli uczniami nowego liceum.

Akcja powieści rozgrywa się we współczesnych realiach szkolnych, w otoczeniu typowym dla nastolatków – nowa szkoła, nowa klasa, relacje rówieśnicze pełne napięć i emocji. Główna bohaterka, Nel, jest nastolatką z trudną przeszłością, która musi stawić czoła całkowicie nowej rzeczywistości. Jej wiek i doświadczenia sprawiają, że czytelnik łatwo może się z nią utożsamić, a wszystkie szkolne dramaty, miłosne zawirowania i konflikty z rówieśnikami nabierają autentycznego wymiaru.

W powieści Nel mierzy się z problemami typowymi dla młodzieży – zmianą środowiska, poczuciem samotności, trudnymi relacjami z dawnymi przyjaciółmi, złamanym sercem, ale także z wymagającą paczką w nowej szkole, której przewodzi charyzmatyczny Dante. Autorka porusza też kwestie związane z tożsamością, presją rówieśniczą oraz koniecznością odnalezienia własnego miejsca w świecie, który zdaje się być przeciwko bohaterce.

Emocje w powieści są bardzo silne – od frustracji, złości i poczucia odrzucenia, po smutek, zagubienie, a także pierwsze miłosne zauroczenia i radość z nowych przyjaźni. Czytelnik wciąga się w historię tak bardzo, że niemal czuje niepewność i napięcie razem z Nel, kibicuje jej w trudnych sytuacjach i przeżywa każdą drobną radość i smutek bohaterki.

To powieść młodzieżowa, idealna dla czytelników powyżej piętnastego roku życia, którzy lubią historie z życia licealistów, w których emocje i relacje między bohaterami są równie ważne, co sama fabuła. Książka łączy w sobie dramatyczne szkolne perypetie z humorem, energią i autentycznym podejściem do trudnych tematów, które dotykają współczesną młodzież.

Podczas lektury towarzyszy czytelnikowi cała paleta emocji – od śmiechu i rozbawienia, po wzruszenie i napięcie. Historia Nel jest wciągająca, dynamiczna i pełna nieoczekiwanych zwrotów akcji, które trzymają w napięciu aż do ostatniej strony. Jeśli szukacie książki młodzieżowej z bohaterką, którą łatwo polubić i przeżyć jej szkolne dramaty, „Dziennik Nel” zdecydowanie warto przeczytać.

„Siedmiu mężczyzn i siedem filiżanek Ludwiki Mayer” autorstwa Sylwii Markiewicz to książka, która wciąga od pierwszych stron i nie pozwala odłożyć jej na półkę. Styl autorki jest lekki, przyjemny, ale też pełen emocji – czyta się ją naprawdę płynnie, a jednocześnie łatwo poczuć atmosferę domu Ludwiki i całej jej skomplikowanej rodziny.

Ludwika Mayer to kobieta z niezwykłą biografią – przez lata pożegnała siedmiu partnerów, a każdy z nich zostawił po sobie ślad w jej życiu. Teraz, u schyłku życia, musi zmierzyć się z własną chorobą i uporządkować sprawy, zwłaszcza te dotyczące dorosłej, niepełnosprawnej córki Emilii, która wymaga stałej opieki. W tym samym czasie do domu powracają dawne urazy, rodzinne napięcia i skrywane tajemnice – od razu czuć, że nie będzie tu miejsca na nudę.

Bohaterowie są naprawdę wyraziści i bardzo „ludzcy”. Ludwika jest pełna temperamentu, emocji i charakteru, Emilia wzbudza w czytelniku sympatię i troskę, a Alojzy – prawnik i długoletni przyjaciel rodziny – wprowadza nutkę tajemnicy i napięcia, bo nikt nie wie, ile tak naprawdę wie i komu można ufać. Każdy z bohaterów zmaga się z własnymi emocjami – miłością, tęsknotą, poczuciem winy, a czasem gniewem – i to sprawia, że ich historie są realistyczne i łatwo je polubić.

Powieść porusza naprawdę różne tematy – miłość, zdradę, lojalność, odpowiedzialność za bliskich, skomplikowane relacje rodzinne i konsekwencje dawnych decyzji. Jest tu też sporo napięcia: pytania o dawnych kochanków Ludwiki, kto pociąga za sznurki i komu naprawdę można zaufać, trzymają czytelnika w gotowości aż do ostatnich stron.

Czytając tę książkę, czuje się całą gamę emocji – od wzruszenia, przez ciekawość, po napięcie i czasem lekkie rozbawienie. To taki miks, który sprawia, że trudno oderwać się od lektury i że w głowie zostają obrazy domu Ludwiki, jej relacji z córką i dawno zapomnianych romansów.

To zdecydowanie powieść dla dorosłych czytelników, którzy lubią historie pełne emocji, rodzinnych sekretów i intryg. „Siedmiu mężczyzn i siedem filiżanek Ludwiki Mayer” to książka, która wzrusza, wciąga i pozwala na chwilę zatrzymać się przy życiu pełnym miłości, tajemnic i ludzkich słabości – naprawdę warto po nią sięgnąć.

„Za Twoim śladem” autorstwa Niny Zawadzkiej to poruszająca powieść historyczna, która zabiera czytelnika w trudne realia lat wojny i pokazuje, jak wielką siłę może mieć nadzieja i miłość w świecie pełnym przemocy i cierpienia. Styl autorki jest dość emocjonalny, ale jednocześnie bardzo przystępny – książkę czyta się płynnie, a historia Liliany wciąga już od pierwszych stron. Autorka potrafi budować klimat napięcia i smutku, który pasuje do wojennego tła powieści, dzięki czemu czytelnik łatwo zanurza się w opisywany świat.

Akcja powieści rozgrywa się w czasie II wojny światowej. Jest rok 1941, a świat bohaterów zostaje brutalnie rozdarty przez konflikt zbrojny. Główna bohaterka, Liliana, to młoda kobieta, która po stracie bliskich wyrusza w podróż w poszukiwaniu ukochanego. Jej historia od samego początku jest bardzo trudna emocjonalnie, bo wojna odbiera jej poczucie bezpieczeństwa, a kolejne wydarzenia wystawiają ją na ogromną próbę. W trakcie swojej wędrówki trafia w ręce funkcjonariusza NKWD, który staje się jej największym wrogiem, i zostaje osadzona w baranowickim więzieniu, gdzie przechodzi brutalne tortury, a następnie zostaje skazana na wieloletnią pracę w Karłagu. Liliana jest młodą kobietą, której jedyną siłą do przetrwania jest myśl o ponownym spotkaniu z narzeczonym.

Bohaterowie powieści są młodzi i bardzo silnie związani emocjonalnie z własnymi marzeniami i uczuciami. Liliana to postać, która wzbudza ogromną sympatię – mimo cierpienia i trudnych doświadczeń wciąż walczy o przetrwanie i o miłość. Jej emocje są bardzo autentyczne – pojawia się strach, tęsknota, rozpacz, ale także determinacja i nadzieja, że uda jej się przetrwać wojenną rzeczywistość. Relacja z ukochanym mężczyzną stanowi ważny punkt historii i jest motorem wielu działań bohaterki.

W powieści pojawia się wiele silnych emocji – wojenne cierpienie, poczucie straty, samotność, strach przed przyszłością, ale także ogromna potrzeba miłości i bezpieczeństwa. Autorka porusza trudne tematy związane z patriotyzmem, przetrwaniem w ekstremalnych warunkach, więzieniem politycznym, przemocą wojenną i walką o zachowanie własnej tożsamości w świecie, który próbuje ją odebrać. Historia pokazuje, jak wojna wpływa na ludzkie życie, psychikę i relacje między ludźmi.

„Za Twoim śladem” to powieść historyczno-romansowa, która szczególnie przypadnie do gustu osobom lubiącym historie wojenne z wątkiem miłosnym. To książka dla czytelników, którzy cenią emocjonalne opowieści o przetrwaniu, determinacji i sile uczuć w obliczu tragedii historycznych.

Podczas lektury towarzyszy uczucie napięcia, smutku, ale też nadziei. Historia Liliany jest bardzo poruszająca i sprawia, że trudno odłożyć książkę, bo chce się wiedzieć, czy bohaterce uda się przetrwać i odnaleźć ukochanego. „Za Twoim śladem” to książka, która zostaje w pamięci na długo i zdecydowanie warto po nią sięgnąć.

„Vilde i zwycięski Hobby Horse” autorstwa Jenny Bicho to uroczy początek serii, który wciąga od pierwszych stron i pozwala dzieciom zanurzyć się w świecie pełnym pasji, przyjaźni i sportowych emocji. Historia opowiada o Vilde – energicznej dziewczynce, która od dawna marzy o udziale w zawodach hobby horse. Dla niej i jej przyjaciółek przygotowania do wyścigu stają się całym światem – treningi, treningi i jeszcze raz treningi, a do tego emocje związane z rywalizacją, strach przed porażką i ekscytacja przed możliwością zdobycia głównej nagrody.

Styl Jenny Bicho jest lekki, prosty i naturalny, dzięki czemu książkę czyta się bardzo przyjemnie, a narracja pozwala młodym czytelnikom łatwo wejść w emocje bohaterki. Vilde jest postacią autentyczną – radosną, czasem niepewną, ale pełną determinacji, co sprawia, że dzieci mogą się z nią utożsamiać i uczyć się, że warto walczyć o swoje marzenia. Autorka porusza też delikatnie tematy radzenia sobie ze stresem, rywalizacją i współpracą w grupie, co jest bardzo wartościowe w wychowaniu młodych czytelników.

Dodatkowo ilustracje w książce są kolorowe, pełne ruchu i energii – pomagają dzieciom wyobrazić sobie wyścigi i emocje towarzyszące zawodnikom, a przy tym sprawiają, że lektura jest jeszcze bardziej angażująca.

To powieść przygodowa dla dzieci w wieku szkolnym, która nie tylko bawi, ale też uczy wytrwałości, odwagi i znaczenia przyjaźni. Pokazuje, że liczy się nie tylko zwycięstwo, ale też radość z udziału, starania i wspólne przeżywanie emocji z przyjaciółmi.

„Vilde i zwycięski Hobby Horse” to książka, która z pewnością rozbudzi w dzieciach pasję, doda im odwagi i wprowadzi w fascynujący świat sportowej rywalizacji, a przy tym daje mnóstwo radości i wzruszeń. Idealna na prezent, na długie popołudnia z książką i dla każdego młodego miłośnika przygód i koni.

„Vilde i lato z Cleo” autorstwa Jenny Bicho i Andrei Femerstrand to drugi tom uwielbianej serii Vilde i Hobby Horse, który wciąga od pierwszych stron i jeszcze bardziej rozwija świat pasji do hobby horse. Styl autorki pozostaje lekki, pełen humoru i naturalnych dialogów, dzięki czemu książkę czyta się naprawdę przyjemnie i z dużą łatwością. Dodatkowo ilustracje w książce są kolorowe, dynamiczne i świetnie oddają emocje bohaterów oraz atmosferę zawodów, dzięki czemu młodzi czytelnicy łatwo wchodzą w świat Vilde.

Akcja powieści rozgrywa się latem, podczas wakacji u dziadka Vilde. Już pierwszego dnia dziewczynka poznaje niesfornego psa oraz Cleo – niebieskowłosą, energiczną dziewczynkę, która właśnie wprowadziła się do domu obok. Cleo okazuje się świetną partnerką do zabawy i wspólnych przygód, a jej pomysł, by zorganizować własne zawody hobby horse, staje się sercem opowieści. Dzieci w wieku szkolnym, podobnie jak bohaterki, poznają radość współpracy, ekscytację z wyzwań i emocje związane z rywalizacją, ale też uczą się, że czasem wszystko nie idzie zgodnie z planem, a przyjaźń i wzajemne wsparcie są najważniejsze.

Autorka porusza w książce tematy związane z odwagą, samodzielnością, pokonywaniem lęku i współpracą w grupie. Emocje wplecione w fabułę są autentyczne – radość z sukcesów, stres przed zawodami, ekscytacja przy nowych przygodach, ale też rozczarowanie, kiedy coś nie wychodzi. To wszystko sprawia, że młody czytelnik może nie tylko przeżywać historie Vilde i Cleo, ale też uczyć się radzenia sobie z własnymi emocjami.

„Vilde i lato z Cleo” to idealna książka dla dzieci w wieku szkolnym, które kochają konie, przygody i historie pełne ruchu i zabawy. Przekazuje wartości takie jak przyjaźń, wytrwałość, radość z samodzielnych osiągnięć i odwaga w stawianiu czoła nowym wyzwaniom. Lektura wzbudza w dzieciach ekscytację, uśmiech, a momentami też lekki dreszczyk emocji, gdy bohaterki stają przed trudnym zadaniem.

Jeśli szukacie książki, która połączy dziecięcą pasję do koni, sportowej rywalizacji i zabawy z wartościowym przesłaniem – „Vilde i lato z Cleo” jest strzałem w dziesiątkę.