Recenzje:

„To nie gwiazdy migoczą, tylko kolejne warstwy atmosfery, przez które próbujesz je zobaczyć. Ludzi też widzimy przez takie warstwy, nie sądzisz?”
Niektóre historie nie pozwalają po prostu odłożyć książki na półkę. Zostają w głowie, budzą niepokój i sprawiają, że jeszcze długo po zakończeniu lektury zastanawiamy się, jak cienka potrafi być granica między pozorami a prawdą.
Ta powieść zdecydowanie należy do takich historii.
Autorka zabiera czytelnika w świat, w którym za pozornie zwyczajnymi miejscami i ludźmi kryje się coś znacznie mroczniejszego. Handel ludźmi, sutenerstwo, wykorzystywanie nieletnich, przestępczość zorganizowana i pieniądze stają się elementami skomplikowanej układanki, której kolejne fragmenty odsłaniane są wraz z rozwojem śledztwa.
Punktem wyjścia jest śmierć nastoletniej Marty Lichacz. Jej sprawa prowadzi śledczych do dwóch dziewczyn – Patrycji i Cecylii – a dalej do ludzi, którzy najwyraźniej od dawna działają w cieniu. Pojawiają się kolejne nazwiska, miejsca i tajemnice. Każdy z bohaterów ma własną historię, własne motywacje i coś, co chciałby ukryć.
I właśnie bohaterowie są jednym z największych atutów tej historii.
Szczególnie zainteresowała mnie Justyna Kołyska. Silna, bezkompromisowa i niezwykle odporna psychicznie kobieta, która nie pozwala innym decydować o swoim życiu. Jej sposób działania nie zawsze budzi sympatię, ale trudno odmówić jej charakteru. Tym bardziej interesująca staje się relacja z Arturem Świtoniem, który początkowo jest dla niej jedynie elementem prowadzonego śledztwa. Z czasem jednak ich znajomość zaczyna komplikować nie tylko sprawę, ale również jej własne przekonania.
Podobało mi się, że autorka nie stworzyła bohaterów jednoznacznych. Nie każdy jest dobry albo zły. Niektóre postacie potrafią wzbudzić niechęć, inne ciekawość, a jeszcze inne jednocześnie fascynują i niepokoją.
Duże znaczenie ma również fakt, że historia została zainspirowana prawdziwymi wydarzeniami. I chyba właśnie to sprawia, że momentami czyta się ją z jeszcze większym dyskomfortem. Nie jest to jednak proste odtworzenie rzeczywistych wydarzeń. Autorka wykorzystuje pewne fakty jako punkt wyjścia i buduje na ich podstawie własną, wielowątkową historię.
A ta potrafi mocno wciągnąć.
Mnogość postaci i wydarzeń wymaga skupienia, ale jednocześnie sprawia, że trudno przewidzieć, dokąd zaprowadzą nas kolejne tropy. Kiedy wydaje się, że zaczynamy rozumieć sytuację, pojawia się następny element układanki.
Najbardziej doceniam właśnie ten niepokój towarzyszący lekturze. Nie jest on sztucznie budowany. Wynika z samej historii, z zachowań bohaterów i świadomości, że za fikcyjną fabułą stoją wydarzenia, które miały swój tragiczny odpowiednik w rzeczywistości.
To mocna, mroczna i zdecydowanie niełatwa historia. Pełna tajemnic, manipulacji, przemocy i ludzi, dla których cudze cierpienie stało się sposobem na osiąganie własnych celów.
Nie każda postać przypadła mi do gustu, nie wszystkie rozwiązania przekonały mnie w równym stopniu, ale całość pozostawiła po sobie bardzo mocne wrażenie.
To powieść, która nie tylko opowiada kryminalną historię. Zmusza również do zastanowienia się nad tym, jak łatwo można nie dostrzec prawdy ukrytej pod kolejnymi warstwami pozorów.
A czasami wystarczy jeden krok, jedno spotkanie albo jedna przemilczana prawda, żeby znaleźć się po zupełnie innej stronie tej historii.
Mroczna, wielowątkowa i niepokojąco realistyczna. Zdecydowanie jedna z tych lektur, które zostają w głowie na dłużej.

Gdy zamordowany zostaje ekscentryczny architekt Garrone, sycylijski komisarz Santamaria zaczyna lustrować od środka świat turyńskiej burżuazji. Świat znudzony, pogrążony w rutynie i codzienności, który szybko zaczyna wciągać śledczego w swoje towarzyskie gry, mające na celu choć trochę ubarwić egzystencję. Massimo Campi i Anna Carla urządzają sobie swoiste theatrum mundi, obsadzając znajomych w roli aktorów.

Cienie Turynu to arcyciekawy kryminał, który zrewolucjonizował włoskie podejście do tego gatunku. Fruttero i Lucentini pokazują, że lekka konwencja kryminału może być znakomitym narzędziem do formułowania ważnych obserwacji na temat społeczeństwa ówczesnego Turynu. To właśnie ten aspekt środowiskowy sprawił, że powieść duetu przeszła do klasyki włoskiej literatury.

Nie muszę chyba mówić, że połączenie kryminału z komentarzem społecznym i latami 70. we Włoszech potencjalnie trafia do mnie w sedno. Tak było i tym razem!

Komiczność postaci nie jest tu ani nachalna, ani oczywista. Autorzy w inteligentny sposób obnażają wady turyńskiej burżuazji - przekonanej o własnej wyjątkowości, a w rzeczywistości żałośnie uwikłanej w konwenanse. Szczególnie przypadł mi do gustu portret amerykanisty Bonettego. Właśnie na tym opiera się komediowy wymiar tej powieści: próżno szukać tu natłoku dowcipów czy sytuacyjnego humoru. Komizm wyrasta raczej z obserwacji bohaterów i ich świata (choć, nie ukrywam, z początku parę razy się zaśmiałem).

Także styl pisania i konstrukcja książki wyraźnie odbiegają od klasyki gatunku. Zagadka kryminalna rozciąga się tu na całe pięćset stron, ale przede wszystkim daje się poznać od strony wyśmienitej literacko. Z mojego doświadczenia mogę powiedzieć, że im dłużej pozwalałem sobie przewracać kolejne kartki, tym mocniej wnikałem w język powieści i jej nastrój. Notka dla tych, którzy czytali: scena na Balunie to jedna z najlepiej napisanych scen, jakie ostatnio czytałem.

Sama intryga mnie zaskoczyła. Morderca nie pojawił się znikąd, a autorzy sprytnie zbijali mnie z tropu, trzymając w niepewności do samego końca.

Trudno wreszcie nie wspomnieć o jeszcze jednym, istotnym bohaterze tej powieści. O Turynie. Mieście surowym, trudnym, mającym swoje blaski i cienie. Mieście, które przesiąka ludzi swoją turyńskością i nie opuszcza ich…

Współpraca barterowa z Wydawnictwem Noir sur Blanc

„Czasem wydaje mi się, że życie to wielki stół bilardowy, a my, ludzie, to zwykłe bile. Zasady gry są niby proste, ale wszystko zależy od graczy. Po jednej stronie jest dobro, po drugiej zło i w każdą kulę uderzają z mocą, której siła ostatecznie jest nieprzewidywalna.”
Są książki, które czyta się szybko, odkłada na półkę i po chwili zaczyna myśleć o czymś zupełnie innym. Są też takie, które wymagają od nas zatrzymania się. „Czasem…” zdecydowanie należy do tej drugiej grupy.
To opowieść o ludziach, którzy gdzieś po drodze zgubili siebie. O zwyczajnych osobach, z ich słabościami, błędami, żalem i historią, której nie zawsze potrafią zostawić za sobą. O niewypowiedzianych słowach, decyzjach, których nie da się cofnąć, zmarnowanych szansach i ciężarze przeszłości, który czasami sprawia, że trudno zrobić kolejny krok.
Jedną z takich osób jest Agnieszka.
Kobieta, która przez lata tak bardzo próbowała poradzić sobie z życiem, że w pewnym momencie przestała zauważać samą siebie. Zagubiła sens, nadzieję, wiarę i miłość. Jej codzienność stała się czymś, przez co trzeba po prostu przejść, zamiast czymś, czym można się cieszyć.
Wtedy na jej drodze pojawia się tajemniczy mężczyzna.
Nie jest kimś, kto magicznie rozwiąże wszystkie jej problemy. Staje się raczej kimś, kto pomaga jej spojrzeć w odpowiednim kierunku. Rozmowami i obecnością prowadzi ją coraz głębiej w siebie, zmuszając do zadawania pytań, przed którymi przez lata uciekała.
Agnieszka zaczyna dostrzegać rzeczy, których wcześniej nie potrafiła zobaczyć. Powoli odzyskuje kolory, które życie gdzieś po drodze jej odebrało. Zaczyna rozumieć, że przebaczenie nie zawsze oznacza zapomnienie, a nowy początek czasami wymaga najpierw pogodzenia się z własną przeszłością.
I chyba właśnie to najbardziej poruszyło mnie w tej historii.
Autorka po raz kolejny pokazuje, jak pięknie można mówić o ludzkiej duszy. Nie ocenia swoich bohaterów. Pozwala im być niedoskonałymi, zagubionymi, popełniającymi błędy. Pokazuje, że za każdym człowiekiem może kryć się historia, o której nie mamy pojęcia.
Agnieszka nie jest jedyną osobą, która potrzebuje odnaleźć drogę z mroku.
Jurek i Bogdan również niosą własne ciężary. Wyrzuty sumienia, dawne decyzje i poczucie winy nie pozwalają im spokojnie żyć. Ich historie pokazują, że czasami człowiek najbardziej potrzebuje nie wielkich słów, ale czyjejś obecności. Cichej rozmowy. Wyciągniętej ręki. Wizyty kogoś, kto przypomni mu, że nadal jest ważny.
Ta książka ma w sobie niezwykłe ciepło.
Mimo że opowiada o trudnych doświadczeniach, nie przytłacza. Wręcz przeciwnie — daje poczucie spokoju i przypomina, że nawet po najciemniejszym czasie może pojawić się światło.
Bardzo spodobała mi się metafora bilardowego stołu. Każdy z nas jest jak jedna z kul — czasami ktoś lub coś nadaje nam kierunek, czasami zostajemy mocno uderzeni przez życie i trafiamy w miejsce, którego zupełnie się nie spodziewaliśmy. Nie mamy wpływu na wszystkie ruchy, ale możemy zdecydować, co zrobimy, kiedy już znajdziemy się w nowym miejscu.
Nie istnieją wybory pozbawione konsekwencji. Nie zawsze możemy naprawić przeszłość. Możemy jednak nauczyć się z nią żyć.
Możemy sobie wybaczyć.
Możemy jeszcze raz uwierzyć.
Możemy ruszyć dalej.
„Czasem…” to historia o zagubieniu, bólu i trudnych lekcjach, ale przede wszystkim o nadziei. O tym, że nawet wtedy, gdy wydaje nam się, że wszystko już stracone, życie może jeszcze zaskoczyć.
To jedna z tych książek, które nie krzyczą. Ona mówi spokojnie. Ciepło. Czasami niemal szeptem.
A jednak potrafi dotrzeć bardzo głęboko.
I chyba właśnie dlatego po jej przeczytaniu jeszcze długo miałam wrażenie, że niektóre słowa nadal we mnie zostają.

„Nie możemy jednak nagle przestać żyć. Nie cofniemy przeszłości, ale możemy wspólnie zadbać o to, by nie zniszczyła ona tego, co przed nami. A przede wszystkim nie pozwólmy zabrać sobie dobrych wspomnień.”
Jak wiele można stracić, próbując żyć z tym, co wydarzyło się kiedyś? I czy naprawdę da się zostawić przeszłość za sobą, kiedy każdego dnia przypomina o sobie w najmniej oczekiwanym momencie?
„Żyć od nowa” to historia kilku osób, których losy pozornie nie mają ze sobą wiele wspólnego. Każda z rodzin zmaga się jednak z własnymi ranami, tajemnicami i wydarzeniami, które odcisnęły na nich piętno. Warszawa staje się miejscem, w którym ich drogi niespodziewanie się krzyżują, a przeszłość zaczyna upominać się o swoje.
Marek i Karolina wracają do Warszawy po piętnastu latach. Za sobą zostawili tragedię, która na zawsze zmieniła ich życie — śmierć Anety, żony i mamy. Oboje próbują nauczyć się funkcjonować z brakiem ukochanej osoby i odnaleźć sposób na dalsze życie.
Klara i jej córka Małgorzata mają zupełnie inną historię. Uciekły od przemocy i próbują stworzyć dla siebie bezpieczny dom. Chcą zapomnieć o strachu, bólu i życiu podporządkowanym komuś, kto powinien być dla nich oparciem, a stał się źródłem cierpienia.
Jest jeszcze Monika, Tadeusz i ich syn Kacper. Z zewnątrz wyglądają jak zwyczajna, szczęśliwa rodzina. Jednak pozory potrafią być bardzo mylące, a za zamkniętymi drzwiami kryją się sekrety, o których nie wie nikt z zewnątrz.
Ich historie początkowo biegną obok siebie, by z czasem coraz mocniej się ze sobą splatać.
Powieść została podzielona na dwie części — lipcową i wrześniową. Początek jest spokojniejszy, pozwala poznać bohaterów, ich codzienność i problemy. Jednak wraz z nadejściem jesieni atmosfera zaczyna się zmieniać. Na jaw wychodzą kolejne tajemnice, a relacje między bohaterami nabierają zupełnie nowego znaczenia.
Najbardziej podobało mi się to, że autorka nie spieszy się z opowiadaniem tej historii. Akcja rozwija się spokojnie, dzięki czemu mamy czas, żeby poznać bohaterów i zrozumieć ich decyzje. To nie jest książka, którą czyta się wyłącznie dla kolejnych wydarzeń. Jest w niej dużo miejsca na emocje i refleksję.
Szczególnie mocno wybrzmiewają tutaj relacje między rodzicami a dziećmi. Zarówno dorośli, jak i nastolatkowie próbują poradzić sobie z tym, co ich spotkało. Jedni uczą się funkcjonować po stracie, inni próbują uwolnić się od przemocy, a jeszcze inni dopiero wchodzą w dorosłość z bagażem doświadczeń, którego nie powinno dźwigać żadne dziecko.
To właśnie te młode osoby poruszyły mnie najbardziej. Śmierć rodzica, życie u boku przemocowego ojca, strach, poczucie zagubienia… Każdy z tych bohaterów na swój sposób próbuje znaleźć miejsce dla siebie w świecie, który nie zawsze okazał się dla nich łaskawy.
„Żyć od nowa” przypomina, że nie zawsze możemy zmienić to, co już się wydarzyło. Nie cofniemy wypowiedzianych słów, nie naprawimy wszystkich błędów i nie odzyskamy ludzi, których zabrakło.
Możemy jednak zdecydować, co zrobimy z tym, co pozostało.
Bo czasami największym zwycięstwem nie jest zapomnienie. Jest nim nauczenie się życia pomimo bólu.
Ta książka skłoniła mnie do refleksji nad tym, jak często pozwalamy przeszłości decydować o naszej teraźniejszości. Wracamy do tego, czego już nie możemy zmienić, rozpamiętujemy błędne decyzje, nosimy w sobie żal i poczucie winy, zamiast spojrzeć na to, co jeszcze możemy zbudować.
A przecież życie wciąż się dzieje.
Może więc czasami naprawdę trzeba pozwolić przeszłości odejść. Nie po to, żeby zapomnieć, ale żeby zrobić miejsce na to, co dopiero może się wydarzyć.
„Żyć od nowa” to spokojna, wielowątkowa i bardzo życiowa opowieść o stracie, przemocy, rodzinnych tajemnicach, trudnych wyborach i próbie odnalezienia siebie po tym, jak życie mocno nas poturbowało.
To również historia o nadziei.
O tym, że nawet po najtrudniejszych doświadczeniach można spróbować zacząć jeszcze raz.
Bo przeszłość jest częścią nas, ale nie musi być całą naszą przyszłością.
I czasami właśnie od decyzji, by zrobić pierwszy krok, zaczyna się prawdziwe życie od nowa.

Są książki, które zabierają nas do niezwykłych światów, pozwalają odpocząć od rzeczywistości i na chwilę zapomnieć o wszystkim. „Łzy niewiernego” zdecydowanie do nich nie należą.
Tutaj nie ma bezpiecznej przystani. Nie ma prostych wyborów, czystego dobra ani bohaterów, którzy zawsze wiedzą, co należy zrobić. Jest za to świat zbudowany na strachu, kontroli i posłuszeństwie. Świat, w którym każdy wybór ma swoją cenę, a próba uratowania drugiego człowieka może doprowadzić do konsekwencji, których nie da się już cofnąć.
I właśnie to najbardziej mnie w tej historii poruszyło.
Od pierwszych stron czuć ciężar tego świata. Jest zimny, brutalny i klaustrofobiczny. Akademia, która powinna być miejscem nauki i rozwoju, staje się fabryką ludzi pozbawionych własnej woli. Państwo nie potrzebuje ciągłego pokazywania siły — wystarczy świadomość, że jesteś obserwowany. Że ktoś kontroluje każdy Twój krok.
Czytając, sama zaczynałam odczuwać ten niepokój.
Ale „Łzy niewiernego” to nie tylko opowieść o systemie i walce z władzą. To przede wszystkim historia ludzi, których ten system próbuje złamać.
Szczególnie mocno wybrzmiewają tutaj kobiece postacie.
Averyn nie jest kolejną bohaterką, którą ktoś musi uratować. Ma własne zdanie, własne granice i przede wszystkim prawo do podejmowania decyzji dotyczących swojego życia. Jej bunt sprawia, że relacja z Varrenem staje się jeszcze bardziej skomplikowana.
Bo jego obsesji nie da się nazwać miłością.
I chyba właśnie to podobało mi się najbardziej — autorka nie próbuje jej romantyzować. Determinacja Varrena momentami przeraża. Jest duszna, niezdrowa i niepokojąco prawdziwa. W pewnym momencie zaczęłam się zastanawiać, gdzie właściwie kończy się ratowanie drugiego człowieka, a zaczyna odbieranie mu prawa do własnych wyborów.
Varren jest bohaterem, któremu trudno kibicować bez wyrzutów sumienia.
Raz miałam ochotę krzyknąć: „Naprawdę?!”, żeby chwilę później pomyśleć, że być może w podobnych okolicznościach sama nie postąpiłabym lepiej.
I właśnie dlatego ta postać tak mocno działa.
Nie jest idealna. Nie jest jednoznacznie dobra. Podejmuje decyzje, które budzą sprzeciw, ale jednocześnie można zrozumieć, skąd się biorą. To człowiek kierowany strachem, desperacją i obsesyjną potrzebą uratowania kogoś, kogo za wszelką cenę nie chce stracić.
Na tle tej brutalności Aurora wnosi coś zupełnie innego — ciepło, empatię i przypomnienie, że nawet w świecie, który próbuje odebrać ludziom człowieczeństwo, można jeszcze zachować odrobinę dobra.
Podobało mi się również to, że kobiety znajdujące się po stronie systemu nie zostały przedstawione jako automatycznie „dobre”, tylko dlatego, że są kobietami. Władza potrafi skorumpować każdego. Niezależnie od płci.
A świat przedstawiony?
Jest ciężki.
Naprawdę ciężki.
Państwo oparte na kontroli, Akademia formująca ludzi na narzędzia, superżołnierze pozbawieni możliwości decydowania o własnym losie, magia wykorzystywana nie jako cudowne rozwiązanie, lecz kolejne narzędzie walki…
To wszystko tworzy rzeczywistość, w której trudno komukolwiek zaufać.
I chyba dlatego tak mocno wciągnęły mnie relacje między bohaterami. Są pełne napięcia, niedopowiedzeń i lojalności wystawianych na próbę. Tutaj nawet rozmowa potrafi być niebezpieczna, a jedno zdanie może mieć większe znaczenie niż cała scena walki.
Nie wszystko było dla mnie idealne. Momentami brakowało mi dokładniejszego przedstawienia zasad rządzących światem i magią. Autorka nie zawsze wszystko wyjaśnia, częściej zostawia wskazówki i pozwala czytelnikowi samemu układać sobie poszczególne elementy.
Ale im dłużej o tym myślę, tym bardziej dochodzę do wniosku, że właśnie w tej niewiedzy jest coś pasującego do tej historii.
Bohaterowie też przecież nie mają pełnego obrazu sytuacji.
Wszyscy próbują przetrwać.
Wszyscy podejmują decyzje, nie wiedząc, jakie będą ich konsekwencje.
A konsekwencje przychodzą.
I potrafią naprawdę zaboleć.
Największym ciosem okazało się dla mnie zakończenie. Nie daje pocieszenia ani poczucia, że wszystko znalazło swoje miejsce. Wręcz przeciwnie — zostawia niepokój i świadomość, że wydarzyło się coś bardzo złego.
I że to prawdopodobnie dopiero początek.
„Łzy niewiernego” to historia, która nie próbuje być wygodna. Zamiast tego zmusza do zadawania pytań o granice poświęcenia, wolność, obsesję i cenę ratowania drugiego człowieka.
To mroczne fantasy, ale przede wszystkim opowieść o ludziach.
O ich strachu.
O ich wyborach.
O tym, jak łatwo w świecie zbudowanym na przemocy zatracić granicę między dobrem a złem.
I o tym, że czasami największym problemem nie jest pytanie, czy możemy kogoś uratować, ale czy mamy prawo zrobić to wbrew jego woli.
Po tej książce długo nie mogłam pozbyć się jednego uczucia.
Niepokoju.
Bo tutaj naprawdę nie ma dobrych wyborów.
Są tylko wybory, za które wcześniej czy później trzeba zapłacić.

Uczucie ulgi rozlało się po jej ciele i pierwszy raz od daw na poczuła, że może przestać się martwić. Może nawet mog ła pozwolić dziś sobie na radość, i to właśnie zamierzała zrobić.

Serce biło jej jak oszalałe i obawiała się, że przez jego łomot nie zdoła uśpić dziewczynek. Myślała, że one też słyszą ten dźwięk, że wyczuwają jej zdenerwowanie, że przejmą jej emocje, które narastały w niej od wielu dni, a dzisiaj osiągnęły punkt kulminacyjny. Przecież wszędzie piszą o tym, że dzieci przejmują emocje rodziców. Myślała, że będą tak samo zlęknione, niespokojne i podekscytowane, że podobnie jak ona przez kolejne noce nie zmrużą oka, nie wiedząc, co powinny dalej robić i jak postąpić. Ale na szczęście tak się nie stało.

Tymon Hanter i jego świeżo upieczona żona Joanna wreszcie mogą złapać trochę oddechu po bardzo intensywnym i trudnym dla nich czasie.
Mężczyzna wykupił więc dla nich wycieczkę luksusowym statkiem, a jednym z przystanków na trasie ma być stolica Turcji.
Podczas rejsu policjant i jego ukochana poznają Lygię i Adama - Polsko- brytyjskie małżeństwo, rodziców dwóch dziewczynek z których starsza cierpi na dziecięce porażenie mózgowe.
Rodacy wydają się bardzo sympatyczni , choć kobieta jest zdecydowanie mniej otwarta niż jej mąż
Żadne z nich nie przeczuwa jednak, że już wkrótce tuż po małżeńskiej kłótni pani O'Neil- Stępska trafi do szpitala i już nigdy z niego nie wróci.
Śmierć młodej matki głęboko porusza narzeczonych i mimo ,że raporty policyjne wskazują na zatrucie arszenikiem żadne z nich nie wierzy w tę wersję wydarzeń..
A gdy okazuje się, że w sprawę śmierci Angielki może być zamieszana wpływowa turecka rodzina Demirów atmosfera staje się jeszcze bardziej napięta.
Komisarz polskiej policji wraz z dawnym znajomym Omarem Uzerlim próbuje rozwikłać zagadkę, której rozwiązanie zaczyna się w przeszłości zmarłej i zszokuje wszystkie zaangażowane w nią osoby.
Jak dobrze znasz swoich bliskich? Czy bezgranicznie im ufasz? Odpowiedzi na te pytania są czasem bardzo trudne , a fabuła tej książki udowadnia, że nic nie jest takie jak się wydaje.
„Uwikłana” Katarzyny Wolwowicz to historia, która bardzo szybko przypomina czytelnikowi, że pozory potrafią być wyjątkowo niebezpieczne. Luksusowy statek, egzotyczne miejsca i wakacyjna atmosfera stają się jedynie piękną fasadą, za którą kryją się tajemnice, niedopowiedzenia i ludzie, którzy mają zdecydowanie więcej do ukrycia, niż chcieliby pokazać światu.
Autorka świetnie bawi się tutaj zaufaniem. Podsuwa kolejne tropy, pozwala nam przyglądać się bohaterom, a jednocześnie sprawia, że zaczynamy zastanawiać się, komu właściwie możemy wierzyć. Bo jak dobrze znamy ludzi, których kochamy? Czy naprawdę jesteśmy w stanie powiedzieć, że wiemy o nich wszystko? I co by się stało, gdyby nagle okazało się, że osoba, której ufaliśmy bezgranicznie, przez lata skrywała przed nami coś naprawdę mrocznego?
Najbardziej podobało mi się właśnie to poczucie niepewności, które towarzyszyło mi podczas lektury. Z każdą kolejną stroną miałam wrażenie, że jestem coraz bliżej rozwiązania, a chwilę później pojawiał się następny element układanki, który całkowicie zmieniał perspektywę. Pani Katqrzyna stworzyła kryminalną zagadkę, w której przeszłość nie daje o sobie zapomnieć, a odpowiedzi okazują się znacznie bardziej skomplikowane, niż można było przypuszczać.
Im dalej zagłębiałam się w tę historię, tym mocniej czułam, że nic tutaj nie jest przypadkowe. Każdy sekret ma swoją cenę, każda decyzja może mieć konsekwencje, a prawda… czasami okazuje się znacznie bardziej bolesna niż kłamstwo.
Bo przecież najłatwiej zaufać tym, których kochamy.
Tylko czy właśnie dlatego nie jesteśmy wobec nich najbardziej bezbronni?
„Uwikłana” to kryminał, który zabiera czytelnika w pełną tajemnic podróż i przypomina, że czasami jedna śmierć potrafi uruchomić lawinę wydarzeń, której nie da się już zatrzymać.

To kolejna książka, która potrafi uruchomić wspomnienia i sprawić, że zaczynamy patrzeć na własne doświadczenia. „Utracona miłość” Magdaleny Krauze była dla mnie właśnie taką historią. Z pozoru jest to opowieść o miłości, która po latach ma szansę powrócić, ale ja znalazłam w niej coś więcej.
Historia rozpoczyna się współcześnie, ale szybko cofamy się o szesnaście lat. Poznajemy wtedy młodych Majkę i Michała, początki ich relacji, ich rodzinne domy, a przede wszystkim to, co ich ukształtowało i miało wpływ na podejmowane przez nich decyzje. Stopniowo poznajemy ich przeszłość i wydarzenia, które doprowadziły do ich rozstania, by później ponownie wrócić do teraźniejszości. Dzięki temu łatwiej było mi zrozumieć bohaterów i spojrzeć na ich wybory nie tylko przez pryzmat tego, kim są dzisiaj, ale również tego, czego nauczyli się w swoich rodzinnych domach i doświadczyli w młodości.
Od początku bardzo zżyłam się z Majką. Mając z nią nieco wspólnego, doskonale rozumiałam, dlaczego podjęła takie, a nie inne decyzje. Myślę, że w pewnych sytuacjach sama mogłabym postąpić podobnie. Wychowanie w domu, w którym najważniejsze były posłuszeństwo, obowiązki i to, co powiedzą inni, mocno ją ukształtowało. Chciała przecież żyć jak inni ludzie w jej wieku, spotykać się z rówieśnikami, korzystać z młodości, ale nawet zwykłe wyjście po szkole nie dawało jej pełnej swobody. Wiedziała, że w domu czeka ją kolejna porcja obowiązków i cały czas myślała o tym, co ją czeka. Majka od najmłodszych lat była uczona, że należy być posłuszną, nie sprawiać problemów i przede wszystkim brać pod uwagę zdanie innych. „Chcieć to nie zawsze móc” bardzo dobrze oddaje jej sytuację. Stało się niemal maksymą, która wpływała na jej późniejsze decyzje i całe dorosłe życie.
I chyba właśnie dlatego tak dobrze ją rozumiałam.
Dużo emocji wzbudzał we mnie również Michał. Z jednej strony łatwo było mi zrozumieć, że inni mieli wpływ na jego decyzje. Z drugiej cały czas zastanawiałam się, gdzie kończy się wpływ drugiego człowieka, a zaczyna nasza własna odpowiedzialność. Możemy być poddawani presji, możemy się bać i możemy pozwolić innym decydować za nas, ale ostatecznie to my żyjemy z konsekwencjami swoich wyborów. Ważnym tematem są również różnice materialne i społeczne, które od początku stoją między Majką a Michałem. Autorka pokazuje, jak bardzo pochodzenie i status rodziny mogą wpływać na to, jak postrzegamy drugiego człowieka i jak łatwo na tej podstawie kogoś ocenić. To, co dla jednej osoby jest naturalne, dla drugiej może być powodem kompleksów i poczucia, że jest niewystarczająco dobra. I chyba właśnie to boli najbardziej, bo przecież wartość człowieka nie powinna zależeć od tego, ile ma pieniędzy, w jakim domu dorastał ani jakie nazwisko nosi.
Autorka, pokazując historię Majki i Michała, uświadamia, jak ogromny wpływ na nasze późniejsze życie ma dom, w którym dorastamy. To właśnie tam uczymy się, jak patrzeć na siebie, innych i własne potrzeby. Przez lata możemy przyzwyczaić się, że najważniejsze jest zadowolenie rodziców, spełnianie ich oczekiwań i dostosowanie się do zasad, które nam wpajano. Później, nawet jako dorośli, nie zawsze potrafimy odciąć się od tych schematów i zacząć podejmować decyzje wyłącznie w zgodzie ze sobą.
Czasami też błędnie zakładamy, że druga osoba oczekuje od nas, że powinniśmy się zmienić, że powinniśmy bardziej się starać, bardziej ją doceniać, albo kochać ją w sposób, którego sami nie potrafimy. Tylko że takie myślenie może prowadzić do decyzji, których konsekwencje zostają z nami na długo, a niektórych z nich nie da się już naprawić ani cofnąć. Zamiast walczyć o to, co dla nas ważne, słuchamy głosu innych albo czekamy nie wiadomo na co, a czas płynie.
Możemy całe życie próbować spełniać oczekiwania innych, a później obudzić się z pytaniem, gdzie w tym wszystkim byliśmy my.
Nie mogłam też przejść obojętnie obok małżeństwa Majki z Wiktorem. Jego zachowanie bardzo mnie irytowało, bo zamiast być dla niej partnerem, przez lata wykorzystywał jej dobroć, cierpliwość i uległość. Majka coraz bardziej zatracała się w tej relacji, godząc się na rzeczy, na które wcale nie powinna była się godzić. Z jednej strony miałam ochotę zapytać, dlaczego tak długo na to pozwalała, z drugiej rozumiałam, że po latach życia w przekonaniu, że trzeba znosić i wytrzymywać, bardzo trudno nagle znaleźć w sobie siłę, żeby powiedzieć „dość”.
Bardzo ważną postacią była dla mnie babcia Majki. To ona dodawała jej odwagi i przypominała, że zasługuje na coś więcej. Szkoda tylko, że Majka nie zawsze potrafiła uwierzyć w jej słowa i znaleźć w sobie odwagę, żeby za nimi pójść. Myślę, że czasami właśnie takiej osoby potrzebujemy. Kogoś, kto przypomni nam o naszej wartości wtedy, kiedy sami już jej w sobie nie widzimy.
Książka Magdaleny Krauze nie jest więc dla mnie wyłącznie historią o dawnej miłości. To opowieść o tym, jak nasze wychowanie, cudze oczekiwania, strach i błędne decyzje mogą wpłynąć na całe życie. O tym, jak łatwo można przyzwyczaić się do sytuacji, która nie daje nam szczęścia, i jak trudno później zrobić pierwszy krok, żeby coś zmienić.
Najbardziej zostaje ze mną jednak myśl o straconym czasie.
Można dostać drugą szansę. Można zacząć od nowa. Można odzyskać miłość i próbować naprawić swoje błędy. Ale nie można odzyskać lat, które już minęły. I właśnie ta świadomość boli w tej historii najbardziej.
„Utraconą miłość” poleciłabym przede wszystkim osobom, które lubią historie obyczajowe o miłości, ale również o relacjach między ludźmi i trudnych życiowych wyborach. Tym, którzy lubią opowieści o drugich szansach, uczuciach, które mimo upływu lat nie dają o sobie zapomnieć, a także o skomplikowanych relacjach rodzinnych, manipulacji i trudnych związkach. Znajdziemy tutaj również temat przyjaźni, rodzicielstwa, wpływu rodziców na życie dzieci oraz kobiety, która próbuje odzyskać siebie i własne poczucie wartości. Myślę, że szczególnie trafi do osób, które tak jak ja podczas czytania lubią nie tylko przeżywać losy bohaterów, ale też zastanawiać się nad własnymi wyborami i decyzjami.

Początek książki jest niezwykle intrygujący, ponieważ poznajemy pewną legendę o pani z mokradeł, która daje nam wskazówki co do reszty treści i jednocześnie otwiera furtkę na to, czego spodziewać się nie mogliśmy. Rozdziały to osobne miejscowości i inne lata w których jedynie język wypowiedzi pozostawał taki sam, czyli nieco starodawny i elokwentny jednocześnie. Były tam hihotki pań, zabawne słowa podrywu oraz zwrócenie uwagi na to, że kiedy komuś ktoś się podoba, to świata po za nim nie będzie zauważał. Wiele zalotnych tekstów było nieco dla mnie kłopotliwych, lecz jak wdrążyłam się w treść i jak znam te dawne książki, to tak kiedyś ludzie się właśnie zachowywali. Nie mówili prosto o co im chodziło, tylko poetycko słowa ubierali, chociaż te najbardziej prostackie, aby pokazać że choć wieś była ich domem, to jednak kulturalne zdania składać potrafili. Branie się pod boki było okazaniem swojego terenu, co też tutaj występuje. Jedyny minus miałam taki, że kiedy w teatralne zagrywki wchodzili, to tak zdania rozwijali, tak podkreślić pragnęli swoją wyższość społeczną, że ten cały sens nieco mi umykał. Nie było to częste, jakby autorka wręcz przeniknęła do świata z dawnych lat na tyle, że umykało jej to, co miała pokazać. Emocjami jednak oddała to idealnie. Ilekroć zbliżaliśmy się do niepokojących wydarzeń, to tekst aż przenikał tym strachem, jakby ktoś w tych momentach zwalniał czas. Zauważyłam też, że jeśli coś dla kogoś było tutaj ważne, to potrafił się tym zachwycać. Choćby pewnym domem, na widok którego przecierał oczy, bo wydawało mu się, że lśnił nie tylko wyglądem, ale dostojnym wykonaniem i energią takiej stabilności, która potrafiła wszystko przetrwać.
Odnośnie zaginionych osób i tych, co już nic do życia nie przywróci, to pojawił się temat odroczonej żałoby. W momencie, kiedy wszyscy na około potrafią oddać to, co ich boli, ktoś inny niczym tarcza niezłamana zajmował się wszystkim bez mrugnięcia okiem. Jak wam się wydaje, jak to się dla niego skończyło? Zaciekawiło mnie to, ponieważ ludzie czasami chcą pokazać jacy to są silni, lub widzą jak inni wokół nie dają rady. Biorą na barki pochówek i wszystko co się z tym wiąże, a później to morduje ich wnętrze. Nie to, żebym wiedziała jak to jest...
Jest tu też trochę wątków historycznych, tematu o Sowietach i ukrywaniu się. Nieco politycznie bywało, co nie każdemu może odpowiadać. Również im bardziej widać spokój na twarzy człowieka, tym gorsze przeżywa katusze wewnątrz.
Ogólnie przekaz jest taki, że miejsce zbiera emocje od każdego, kto w danym miejscu przebywa. Osoby, które tam się pojawiły w celu pracy i zabawy zaczynają znikać. Jest dużo niepokoju tym bardziej, że pojawia się ten motyw legendy z początku. Osoby z otoczenia wiedzą czego robić nie należy, ale przejezdni nie, dlatego musieli ponieść stratę.
Sam pomysł na książkę boski, tylko motając się między wojennymi czasami nie jest łatwo wszystko pojąć. Jest też ogrom przesłań, ale zależy w co kto wierzy, ten albo się nimi zachwyci albo ich nie wychwyci. Wiedzy jest ogrom, utrzymania tych wszystkich czasów w ryzach też jest szczególnym wyczynem, dlatego doceniam wszystko, nie tylko samą treść. Jednak historycy chyba najbardziej będą z niej zadowoleni:-)

Witam, dziś mam dla was recenzję książki „4 U Gratis” ❤️ Autor Michał Paweł Urbaniak ❤️ Wydawnictwo WasPos ❤️

„4 U Gratis” to historia, która moim zdaniem porusza bardzo ważny aspekt w naszym życiu. Pewnie zapytacie się, dlaczego? Otóż dlatego, że ta książka pokazuje, jak działa w naszym życiu internet. Pokazuje, jak coraz bardziej ludzie nie potrafią żyć bez mediów społecznościowych. Myślę, że autor bardzo dobrze pokazuje świat, w którym żyjemy, ponieważ są ludzie, którzy bez mediów społecznościowych już nie potrafią żyć.

Mi osobiście to nie przeszkadza, jeśli ludzie pokazują swoje życie w internecie, co robią, kiedy, gdzie. Swoje całe życie układają pod społeczność, byle tylko innym się podobało. Choć osobiście jestem anty pokazywania mediom mojego osobistego życia, jest coraz więcej ludzi, którym to właśnie się podoba i właśnie tak żyją. Dla mnie to trochę takie pokazywanie innym, co się ma, jak spędza się czas z rodziną czy pokazywanie, co w danym dniu się kupiło.

U naszych bohaterów działa to tak samo. Całe swoje życie układają pod innych, piszą, co w danym dniu mają zrobić, co pokazać. Choć są takimi samymi ludźmi jak my, pokazują tylko rzeczy dobre, dobre dni, dobre relacje. Niestety życie za kulisami nie jest tak łatwe, jakby się wydawało i jak się je pokazuje. Są problemy, z którymi każdy z nas musi się zmagać, tego akurat jednak nie pokazuje. Mamy przedstawione ich życie za kulisami mediów społecznościowych i widzimy, że wcale nie jest tak kolorowo, jak się wydaje.

Mamy także pokazanego młodego mężczyznę, który próbuje na każdym kroku dołączyć do 4U. Choć inni próbują go chronić przed tym pomysłem, on myśli, że go nie chcą. Lecz myślę, że swoim zachowaniem dobrze zrobili, że jeszcze próbowali chronić chłopaka przed tym, czym naprawdę są social media.

Pokazaną mamy także drugą twarz jednego z bliźniaków. Bo cóż myśleć, kiedy odkrywa się tajemnice wujka, który zawsze był dla nas bardzo dobry? Czy można tak naprawdę znać drugiego człowieka? Czy to, co pokazuje nam na co dzień, jest prawdą, czy tylko dobrze wykreowanym obrazem?

Ta książka dała mi naprawdę dużo do myślenia. Pokazuje, że to, co widzimy w internecie, nie zawsze jest prawdziwym życiem, a za pięknymi zdjęciami, uśmiechami i idealnymi chwilami mogą kryć się problemy, o których nikt nie ma pojęcia. Myślę, że warto czasami odłożyć telefon i spojrzeć na życie, które mamy naprawdę, a nie tylko na to, które pokazują nam inni.

Jeśli lubicie książki, które oprócz historii dają również do myślenia i pokazują problemy naszego obecnego świata, to myślę, że „4 U Gratis” może być dla was ciekawą lekturą. ❤️

Ja jestem na TAK i cieszę się, że mogłam poznać tę historię. ❤️

„Szczęścia chodzą parami” Marty Nowik to ciepła i pogodna powieść, przy której bardzo dobrze spędziłam czas. Główną bohaterką jest Tosia, prowadząca w Zielonej Lipce Kącik Złamanych Serc. Kobieta wysłuchuje miłosnych zwierzeń, pociesza po rozstaniach i zawsze potrafi znaleźć odpowiednie słowa. Znacznie trudniej przychodzi jej jednak uporządkowanie własnych uczuć.

Spokojne życie Tosi zaczyna się zmieniać, gdy w miasteczku powstaje konkurencyjne Biuro Samotnych Serc, a na jej drodze pojawia się Maksymilian. Bohaterka musi wreszcie zmierzyć się z przeszłością oraz lękiem przed kolejnym rozczarowaniem. Bardzo ją polubiłam, ponieważ nie jest idealna – ma swoje obawy, popełnia błędy i nie zawsze potrafi skorzystać z rad, których udziela innym.

Dużym atutem książki są także historie mieszkańców Zielonej Lipki. Autorka pokazuje różne oblicza miłości, samotności oraz pragnienia bliskości. Dzięki temu nie jest to wyłącznie lekki romans, lecz także opowieść o drugich szansach, wybaczaniu i rozpoczynaniu życia od nowa.

Książkę czytało mi się szybko i przyjemnie. Nie brakuje w niej humoru, romantycznych emocji i pozytywnego przesłania. Polecam ją wszystkim miłośniczkom ciepłych powieści obyczajowych. Natomiast osoby, które chciałyby poznać bardziej poruszającą stronę twórczości Marty Nowik, mogą sięgnąć również po „Moc nadziei”.

Nie wahajcie się ani chwili. Ta książka to najlepsze co was spotka w ostatnim czasie. Wielkie, monumentalne dzieło o pamięci, o miłości, o żałobie, stracie, śmierci, macierzyństwie, tworzeniu wspólnego świata zanurzonego w filozofii, literaturze i życiu - po prostu. Wybitne dzieło

Niektóre tajemnice powinny pozostać pogrzebane. Nie dlatego, że są nieistotne, lecz właśnie dlatego, że ich odkrycie może zniszczyć życie tych, którzy przez lata nauczyli się funkcjonować z ciężarem tego, co wydarzyło się w przeszłości. Problem w tym, że sekrety mają to do siebie, że nawet jeśli przez długi czas pozostają ukryte, w końcu zaczynają upominać się o uwagę.
Green Village jest miejscem, w którym przeszłość zdecydowanie nie zamierza odejść.
Dziesięć lat wcześniej doszło tutaj do tragicznego wypadku. Larry trafił do szpitala i od tamtej pory pozostaje w śpiączce, a życie kilku młodych ludzi zmieniło się w jednej chwili. Jednym z nich był Alex Turner. Dla mieszkańców miasteczka sprawa wydawała się oczywista. Znaleźli winnego i bardzo szybko wydali wyrok. Alex stał się tym, którego można było obarczyć odpowiedzialnością za tragedię.
Nikt nie chciał słuchać jego wersji.
Nikt nie chciał zastanawiać się, co naprawdę wydarzyło się tamtej nocy.
A już na pewno nikt nie zamierzał pozwolić, by prawda wyszła na jaw.
Alex uciekł więc z Green Village i przez kolejne lata próbował zbudować sobie życie z dala od miejsca, które odebrało mu poczucie bezpieczeństwa, dobre imię i wiarę w ludzi. Został lekarzem. Każdego dnia ratował innych, jakby wciąż próbował odkupić winę, której tak naprawdę nigdy nie powinien był na siebie przyjmować.
I kiedy wydawałoby się, że wreszcie udało mu się zostawić przeszłość za sobą, los ponownie kieruje go do Green Village.
Umiera jego ojciec, a Alex musi wrócić do domu.
Tyle powinno wystarczyć.
Tylko że powrót do rodzinnego miasteczka szybko okazuje się początkiem czegoś znacznie większego.
Pojawiają się pytania, na które przez dziesięć lat nikt nie chciał odpowiadać. Są zachowania, które trudno wyjaśnić, rozmowy urywające się w najmniej odpowiednich momentach i ludzie, którzy zdecydowanie zbyt wiele wiedzą, a jednocześnie za wszelką cenę próbują zachować milczenie.
I wtedy pojawia się Ana.
Kobieta, która przed laty była największą miłością Alexa, a teraz staje się jego sojuszniczką w próbie odkrycia tego, co naprawdę wydarzyło się tamtej feralnej nocy.
Wspólne poszukiwanie prawdy sprawia jednak, że na jaw zaczynają wychodzić kolejne fakty. A każdy z nich prowadzi do następnego pytania.
Czy wypadek Larry'ego rzeczywiście był tylko nieszczęśliwym zdarzeniem?
Co stało się z osobą, która zaginęła przed dziesięcioma laty?
Dlaczego mieszkańcy Green Village tak desperacko próbują zapomnieć o wydarzeniach z przeszłości?
I przede wszystkim — kto przez cały ten czas miał coś do ukrycia?
Podczas lektury bardzo szybko można złapać się na tym, że zaczynamy podejrzewać niemal każdego. Autorka umiejętnie rozstawia tropy, podrzuca drobne szczegóły i pozwala czytelnikowi uwierzyć, że właśnie odkrył coś ważnego. A kiedy zaczynamy już układać sobie wszystko w głowie, pojawia się kolejny element, który burzy całą teorię.
I to jest właśnie jedna z największych zalet tej historii.
Tutaj nie można być niczego pewnym.
Nie można bezgranicznie zaufać bohaterom, bo każdy z nich ma swoją historię, swoje lęki i swoje powody, by pewnych rzeczy nie wypowiadać na głos. Nawet osoby, które początkowo wydają się całkowicie niewinne, z czasem zaczynają wzbudzać niepokój.
Ana również nie pozostaje poza podejrzeniami.
Czy kobieta, którą Alex kiedyś kochał, rzeczywiście jest dokładnie taka, za jaką ją uważa? Czy po dziesięciu latach można jeszcze bezgranicznie zaufać komuś, kogo wspomnienia zostały naznaczone tragedią?
A może odpowiedzialność rzeczywiście ponosi ktoś zupełnie inny?
Pastor Lewis, ojciec Larry'ego, przez lata nie pozwolił Alexowi zapomnieć o tym, co się wydarzyło. Zamiast wybaczenia pojawiło się piętnowanie, oskarżenia i pogarda. Czy człowiek, który tak bardzo pragnął sprawiedliwości, sam ma coś na sumieniu?
A Beth?
Jej niechęć do Alexa również trudno zignorować.
Im dalej zagłębiałam się w tę historię, tym mocniej miałam wrażenie, że Green Village jest niemal osobnym bohaterem tej książki. To miejsce ma własną atmosferę — ciężką, duszną i pełną niedopowiedzeń. Niby zwyczajne miasteczko, a jednak sprawia wrażenie, jakby jego mieszkańcy zawarli między sobą niepisany pakt.
Nie pytaj. Nie pamiętaj. Nie mów.
Nikomu ani słowa.
I właśnie milczenie okazuje się tutaj czymś znacznie bardziej niebezpiecznym niż kłamstwo.
Bo czasami człowiek nie musi wypowiedzieć ani jednego słowa, żeby ukryć prawdę. Wystarczy, że przemilczy odpowiedni fragment historii.
Bardzo podobało mi się również to, że „Nikomu ani słowa” nie jest wyłącznie historią kryminalną. Pod zagadką i kolejnymi zwrotami akcji znajduje się opowieść o konsekwencjach, jakie mogą mieć wydarzenia z przeszłości. O człowieku, któremu odebrano możliwość normalnego życia, ponieważ inni uznali, że wiedzą lepiej, co wydarzyło się tamtej nocy. O winie, która czasami zostaje przypisana niewłaściwej osobie. O ludziach, którzy zamiast zmierzyć się z prawdą, wybierają wygodne milczenie.
Alex jest bohaterem, któremu trudno nie kibicować. Przez lata próbował udowodnić sobie i światu, że jest kimś więcej niż człowiekiem, którego naznaczono winą. Jego powrót do Green Village nie jest więc tylko powrotem do rodzinnego domu. To konfrontacja z własną przeszłością i z ludźmi, którzy przez dekadę budowali swoją wersję wydarzeń.
Najbardziej intrygujące jest jednak to, że prawda niekoniecznie przyniesie wszystkim ulgę.
Czasami jej poznanie boli bardziej niż niewiedza.
A kiedy zaczynają wychodzić na jaw kolejne fakty, okazuje się, że pewnych rzeczy nie da się już cofnąć. Można jedynie zdecydować, co zrobić z tym, czego właśnie się dowiedzieliśmy.
Aria May bardzo sprawnie bawi się oczekiwaniami czytelnika. Nie daje prostych odpowiedzi i nie pozwala zbyt długo czuć się bezpiecznie. Kiedy pojawia się przekonanie, że wszystko zaczyna się układać, historia wykonuje kolejny skręt. Dzięki temu napięcie utrzymuje się przez całą opowieść, a potrzeba poznania prawdy staje się coraz silniejsza.
Bo tutaj naprawdę chce się wiedzieć.
Chce się zrozumieć, co wydarzyło się dziesięć lat temu.
Chce się odkryć, kto kłamał.
Chce się wiedzieć, komu można zaufać.
I przede wszystkim chce się przekonać, kto przez te wszystkie lata miał powód, żeby milczeć.
„Nikomu ani słowa” to thriller pełen sekretów, podejrzeń i rodzinnych tajemnic, ale również historia o tym, jak łatwo można zniszczyć czyjeś życie, kiedy zamiast prawdy wybierze się własną wersję wydarzeń.
To książka, która zmusza do ciągłego zadawania sobie pytania: a co, jeśli wszystko, w co właśnie uwierzyłam, jest kolejnym kłamstwem?
I chyba właśnie dlatego tak trudno ją odłożyć.
Bo w Green Village każdy coś ukrywa.
Każdy ma swoją historię.
Każdy może kłamać.
A prawda, na którą wszyscy czekają, może okazać się znacznie bardziej niebezpieczna, niż ktokolwiek przypuszczał.
Tylko pamiętajcie — w Green Village lepiej uważać na to, komu powierzacie swoje sekrety. Niektóre z nich naprawdę powinny pozostać niewypowiedziane.

„Wpatrywała się w niego płonącymi oczami. Od razu zrozumiał, że jej gniew skierowany był przeciwko niemu.”

„Oczy kobiety lśniły gorączkowym blaskiem. Łokciami przeciskała się przez tłum. Pot spływała jej po twarzy, suknia była podarta i ubrudzona sadzą.”

„Nie wszystkie więzy są widoczne gołym okiem”.
Niektóre spotkania przychodzą do naszego życia cicho. Bez ostrzeżenia, bez wielkich deklaracji, a mimo to potrafią wywrócić do góry nogami wszystko, co do tej pory wydawało nam się pewne. Czasami wystarczy jedna osoba, jedno spojrzenie, jedna rozmowa, żeby świat, który znaliśmy od zawsze, nagle zaczął wyglądać zupełnie inaczej.
Dla Lily takim spotkaniem jest poznanie Jo.
Lily dorastała w świecie, w którym wszystko miało swoje miejsce. Pochodzi z zamożnej rodziny, jej ojciec jest człowiekiem mocno przywiązanym do tradycji, brat ma gwałtowny charakter, a rodzinne przedsiębiorstwo żeglugowe zapewnia im dostatek i bezpieczeństwo. Przyszłość Lily również wydaje się przesądzona. Jest zaręczona z Henrym, przyszłym lekarzem, kształci się w seminarium nauczycielskim i powinna po prostu podążać wyznaczoną dla niej ścieżką.
Tyle że gdzieś głęboko w niej mieszka dziewczyna, która marzy o czymś więcej.
O pisaniu. O własnym głosie. O wolności.
Początkowo Lily sama nie do końca rozumie, jak bardzo potrzebuje wyrwać się z ram, w których została zamknięta. Przez całe życie uczono ją przecież, że pewnych rzeczy się nie robi, pewnych pytań się nie zadaje, a od kobiety oczekuje się przede wszystkim posłuszeństwa, dobrego wychowania i podporządkowania rodzinie.
I wtedy na jej drodze staje Jo.
A wraz z nim świat, którego Lily wcześniej nie znała.
Ich relacja jest dla mnie absolutnym sercem tej historii.
To właśnie ona sprawiła, że tę opowieść przeżywałam nie tylko jako historię osadzoną w dziewiętnastowiecznym Hamburgu, ale przede wszystkim jako niezwykle emocjonalną opowieść o dwojgu ludzi, którzy spotykają się po dwóch stronach społecznej przepaści.
Lily i Jo pochodzą z dwóch różnych światów.
Ona zna eleganckie salony, dostatek i poczucie bezpieczeństwa. On zna rzeczywistość, w której życie potrafi być brutalne, a człowiek nie zawsze ma możliwość decydowania o własnym losie.
Powinni pozostać dla siebie obcymi.
Tak nakazuje rodzina. Społeczeństwo. Epoka.
A jednak pomiędzy Lily i Jo zaczyna pojawiać się coś, czego nie da się tak łatwo zatrzymać.
Ich relacja nie jest banalna. Nie rozwija się w świecie, w którym wystarczy powiedzieć „kocham” i wszystko nagle staje się możliwe. Wręcz przeciwnie – tutaj każda emocja ma swoją cenę. Każde zbliżenie niesie ryzyko. Każda decyzja może mieć konsekwencje.
I właśnie dlatego ich więź tak mocno działa na emocje.
Jest w niej delikatność, ale również niepokój. Jest fascynacja, ciekawość, coraz większe przyciąganie, ale też świadomość, że świat wokół nich nie zaakceptuje łatwo tego, co zaczyna się między nimi rodzić.
Johannes staje się dla Lily kimś, kto burzy jej dotychczasowe wyobrażenie o rzeczywistości.
Pokazuje jej świat z zupełnie innej perspektywy. Świat ludzi, którzy nie mogą pozwolić sobie na luksus marzeń, ponieważ każdego dnia walczą o podstawowe rzeczy. Dzięki niemu Lily zaczyna dostrzegać ludzi, których wcześniej być może nawet nie zauważała. Zaczyna rozumieć, jak ogromna przepaść dzieli tych, którzy mają wszystko, od tych, którym odebrano nawet możliwość wyboru.
Ale Jo daje jej coś jeszcze.
Odwagę, żeby spojrzeć na własne życie.
Bo im bliżej go poznaje, tym trudniej Lily udawać, że jest szczęśliwa w świecie, który ktoś zaplanował za nią.
I właśnie tutaj jej przemiana jest najpiękniejsza.
Lily nie staje się nagle zupełnie inną osobą. Jej droga jest pełna wątpliwości, strachu i wewnętrznych konfliktów. Z jednej strony ma rodzinę, tradycję, narzeczonego i bezpieczną przyszłość. Z drugiej – coraz wyraźniej słyszy własny głos.
A ten głos mówi jej, że chce żyć po swojemu.
Chce pisać.
Chce decydować.
Chce czuć.
Chce być kimś więcej niż tylko córką, narzeczoną i kobietą, która ma spełnić oczekiwania innych.
Jo pomaga jej zobaczyć, że ma do tego prawo.
I chyba właśnie za to pokochałam tę relację najbardziej.
Nie dlatego, że jest łatwa.
Właśnie dlatego, że nie jest.
Bo Lily i Jo muszą walczyć nie tylko z własnymi obawami, ale również z całym światem, który od początku wyznacza im granice.
Granice klas.
Granice płci.
Granice przyzwoitości.
Granice tego, co „wypada”.
A przecież uczucia nie pytają o pochodzenie.
Nie pytają o nazwisko.
Nie pytają, czy dana osoba pasuje do naszego świata.
Po prostu się pojawiają.
Hamburg idealnie podkreśla tę historię. To miasto pełne skrajności – zachwycające i przytłaczające jednocześnie. Eleganckie wnętrza i bogate domy sąsiadują ze światem portu, ciężkiej pracy, biedy i brudu. Widać tutaj bardzo wyraźnie, że miejsce, w którym człowiek się urodził, często decydowało o całym jego życiu.
A Lily zaczyna tę granicę dostrzegać.
Coraz trudniej jest jej odwracać wzrok.
Coraz trudniej udawać, że wszystko jest w porządku.
I coraz trudniej ignorować to, co czuje do Jo.
To właśnie sprawia, że ta historia ma w sobie tak ogromny ładunek emocjonalny. Relacja Lily i Johannesa nie istnieje w próżni. Ona musi zmierzyć się z całym systemem wartości, w którym zostali wychowani.
Lily musi zdecydować, czy bezpieczeństwo jest warte rezygnacji z własnego szczęścia.
Jo musi zmierzyć się z tym, że dla świata jego pochodzenie może znaczyć więcej niż jego charakter, uczucia i człowieczeństwo.
A ich relacja staje się miejscem, w którym te dwa światy spotykają się po raz pierwszy naprawdę.
Jest coś niezwykle pięknego w tym, jak Lily stopniowo przestaje patrzeć na Jo przez pryzmat różnic, a zaczyna widzieć w nim po prostu człowieka.
I chyba właśnie tego najbardziej potrzebowałam w tej historii.
Bo pod wszystkimi społecznymi podziałami, konwenansami i zasadami kryje się coś znacznie ważniejszego – potrzeba bycia zauważonym. Zrozumianym. Pokochanym.
Lily i Jo przypominają, że czasami największe więzy nie są tymi, które można zobaczyć.
Nie są zapisane w dokumentach.
Nie wynikają z nazwiska.
Nie tworzy ich wspólne pochodzenie.
Powstają gdzieś pomiędzy spojrzeniami, rozmowami, zaufaniem i chwilami, w których druga osoba zaczyna znaczyć dla nas więcej, niż powinna.
I może właśnie dlatego ta relacja tak mocno zostaje w głowie.
Bo Lily dzięki Jo zaczyna odkrywać siebie.
A Jo dzięki Lily dostaje coś równie ważnego – poczucie, że ktoś naprawdę chce go zobaczyć, poznać i zrozumieć, zamiast oceniać go przez pryzmat świata, z którego pochodzi.
Ich historia jest pełna bólu, trudnych wyborów i emocji, ale jednocześnie daje nadzieję, że nawet w świecie zbudowanym z zakazów można znaleźć odrobinę wolności.
Że czasami warto zaryzykować.
Że czasami trzeba zawieść oczekiwania innych, żeby nie zawieść samego siebie.
I że nie każda granica została stworzona po to, żeby jej przestrzegać.
Lily najbardziej poruszyła mnie swoją odwagą, która rodzi się z lęku. Jo – swoją siłą i tym, że mimo wszystkiego, co rzuca mu pod nogi życie, potrafi pozostać człowiekiem zdolnym do bliskości i uczuć.
Razem tworzą relację, której nie da się zapomnieć.
Relację, która nie tylko zmienia Lily.
Ona zmienia sposób, w jaki patrzymy na cały świat przedstawiony.
I kiedy zamknęłam książkę, długo jeszcze wracałam myślami właśnie do nich.
Do Lily.
Do Jo.
Do Johannesa.
Do dwóch osób, które według wszystkich zasad nie powinny znaleźć się tak blisko siebie.
A jednak się znalazły.
I być może właśnie w tym tkwi największa siła tej historii.
Bo czasami życie stawia na naszej drodze człowieka, który nie pasuje do żadnego planu.
Nie powinien się pojawić.
Nie powinien zmienić naszego świata.
Nie powinien stać się ważny.
A jednak staje się.
I wtedy trzeba odpowiedzieć sobie na najtrudniejsze pytanie:
czy wybierzemy życie, które ktoś dla nas zaplanował, czy odważymy się sięgnąć po to, którego naprawdę pragniemy?
Lily wybrała drogę, której nikt za nią nie napisał.
A Jo był jednym z powodów, dla których w ogóle odważyła się po nią sięgnąć.
I chyba właśnie dlatego ich historia zostanie ze mną na długo.
Bo nie wszystkie więzy są widoczne gołym okiem.
Niektóre pozostają w sercu. I właśnie te najtrudniej zerwać.

To było jakieś szaleństwo, ponieważ książka spodobała mi na wszystkich poziomach w jakich można sklasyfikować najlepszy kryminał. Po pierwsze postacie, jak ja się zdziwiłam, kiedy od początku złapałam z nimi kontakt dosłownie koleżeński. Tutaj nie ważne czy to policja czy ktoś poboczny, od razu czujemy jakbyśmy znali się z nimi sto lat i ze swobodą wierzyli we wszystko co mówią i to jeszcze z pewnością, że nas by nie oszukali:-) Była w tym wszystkim jakaś niewytłumaczalna atmosfera, pomimo pościgu za mordercą nie było presji i nerwowości, która w innych książkach wręcz nakazywała przerywać czytanie, bo nie było miejsca na swobodny oddech. Tu wszystko ma swój czas, a postacie to ludzie, którzy są po przejściach. Kobieta policjant nie jest typem, który musi wszystko wszystkim udowadniać, lubi pobalować po pracy i być zwykła lub profesjonalna w zależności od sytuacji. Widzimy ją taką jaką chce się pokazać. Inne postacie wydają nam się interesujące z powodu prologu o chłopcu, któremu zaginęła przyjaciółka. Święcie wierzył, że tylko jego ojciec policjant może ją odnaleźć. Później wiemy, że wyszła z tego, ale czy cało, tego bym nie powiedziała. Oprócz niej są też inne osoby i każdy ma coś przez co przeszedł, dlatego poznając z wolna te osobistości wydaje nam się jakby nic nadzwyczajnego miało się tam nie wydarzyć. Nawet nie spostrzegamy, kiedy cała atmosfera z wolna gęstnieje coraz bardziej. Na przesłuchaniach w poszukiwaniu winnego opisy ułożone są tak, byśmy spostrzegli czy dana osoba mówi prawdę. Przesłuchujący bywają inteligentni i pozwalają grać i mówić to co rzekomo jest prawdą dając w ten sposób jej czas i prywatność, której potrzebuje. Niemal na każdym poziomie widać, że wszystko potrafią przewidzieć żyjąc w przeświadczeniu, że świat na zmuszanki przestał już reagować. Pomimo niepokoju ludzie pragną czuć się bezpieczni z przestrzeganiem swoich granic. Zabawne jednak było to, kiedy coś się działo, a postacie gapili się jakby ktoś coś za darmo miał im dawać. Z kolei na hasło rozproszenia uciekali niczym od roju pszczół. To mnie nieco rozbawiało, dlatego czytałam ją z przyjemnością. Jednak pomimo kultury osób owianych inteligencją zjawi się też ktoś, kto roztaczał wokół siebie brak własnych win z przerzuceniem wszelkich niepowodzeń na inne osoby. On zdecydowanie potrafił podnosić ciśnienie;-) Tak na koniec tylko dodam, że każdy winowajca ma prawo się zakochać i dla tej osoby będzie człowiekiem. Niestety tylko dla tej.
Jest siła, jest moc, zwiększające się napięcie, zwyczajne dni, słabości ludzkie, wściekłość na niepowodzenia, niecne myśli, życie na autopilocie, sceny pokazujące, że wszystko nam wolno jak i te odwrotne. Jest sporo treści, ale pomimo niecnych uczynków i słów, to nadal uważam, że jak na kryminał, to zawiera wysoki poziom profesjonalizmu. Żeby spamiętać te wszystkie postacie trzeba mieć szeroką zdolność spostrzegawczości. Może dlatego jak widzę, nie każdy za treścią nadążył;-)

Romans mafijny "Inferno" jest pierwszym tomem serii Bracia Costa, w którym pierwsze skrzypce będzie odgrywał Carlo.
Carlo to surowy, stanowczy, budzący grozę właściciel kasyna, które odziedziczył po ojcu. Pragnie zemścić się za śmierć ojca. Kobiety traktuje jak rozrywkę. Kochał tylko raz, Emmę. Młoda kobieta ze strony męża doświadczyła przemocy fizycznej i psychicznej. Udało się jej uciec do mieszkania po dziadku. Znajduje pracę w strefie VIP w kasynie... Carla. Czy uczucie odżyje na nowo? Czy dadzą mu szansę? I czy Emma zdąży uratować mężczyznę ze śmiertelnej pułapki?

Bardzo współczułam Emmie. To, co musiała przejść, w jakiś sposób ją zahartowało. Chcąc nie chcąc stała się twarda, walcząca o spokój i bezpieczeństwo, nieufna wobec ludzi, których traktuje z dystansem. Jednak w środku nadal tkwi w niej ta sama wrażliwa, uczuciowa i krucha kobieta, którą niegdyś była. Chce uciec od przeszłości, ale jak wiemy, jest to mało prawdopodobne. Przeszłość bowiem zawsze, tak czy inaczej, nas dopadnie. A tu nie chodzi tylko o przeżycia, ale o realne niebezpieczeństwo...

W relacji Carla i Emmy iskrzy od początku. To zderzenie dwóch różnych światów. Jednak zastanawiała mnie jedna rzecz. Emma uciekła od toksycznego człowieka, a ponownie zaczęła wchodzić w mrok, zbyt szybko obdarzając zaufaniem faceta, którego imię powinno brzmieć: niebezpieczny. Co nie zmienia faktu, że nie sposób go nie polubić. Mocno intryguje jego moralnie niejednoznacznie postać.

Fabuła obfituje w tajemnice i niebezpieczne intrygi. Wchodzimy w środek brutalnego mafijnego świata. Akcja toczy się szybko, momentami chaotycznie, bohaterów pobocznych też jest sporo, można więc się w tym wszystkim pogubić. Dlatego potrzeba większego skupienia i jest ok. Mnóstwo tu kontrastów - od bohaterów, przez wydarzenia, po emocje. Pojawiający się humor równoważy poważniejsze tematy czy duszne, ciężkie, mroczne wątki.

Moją uwagę zwrócił świetnie oddany przez Justynę Górecką klimat Toskanii. Jest idealnym dopełnieniem wszystkich wydarzeń oraz tego, że mamy do czynienia z mafią, więc umiejscowienie akcji w tym miejscu to dobry pomysł.

"Inferno. Bracia Costa - Carlo" to historia o walce z przeszłością, odkrywaniu siebie, miłości, braterskiej więzi. To pełna emocji gra, w której tylko jedna karta wygrywa. Która? Sprawdźcie sami!

To nie pierwsza powieść pani Agnieszki Janiszewskiej, którą przeczytałem. Były już inne: Aż po horyzont, Sekrety domu. Bille oraz Dziedzictwo elfów, czyli trzytomowa powieść, która skradła moje serce. Dlatego z ogromnym zainteresowaniem zabrałem się za Smugi, licząc na niebanalną historię. I taką właśnie otrzymałem, misternie skonstruowaną przez autorkę.

Kilka słów o niej. Agnieszka Janiszewska ukończyła studia historyczne na Uniwersytecie Warszawskim. Choć dziś mieszka w jednej z miejscowości pod Warszawą, od lat pozostaje związana ze stolicą. Historia to nie tylko jej wykształcenie, ale przede wszystkim życiowa pasja, którą z zaangażowaniem przekazuje uczniom szkół średnich. Mam nadzieję, że ta fascynacja przeszłością inspiruje młodych ludzi i pozostawia w nich trwały ślad. W swoim dorobku autorka ma zarówno publikacje naukowe, w tym monografie i biografie historyczne, jak i cenione powieści obyczajowe. Akcję swoich książek często osadza na tle ważnych i trudnych wydarzeń z dziejów Polski. Czy są to czasy zaborów, okres drugiej wojny światowej, czy lata powojenne, autorka z powodzeniem umieszcza swoje historie w różnych, często niezwykle trudnych momentach polskiej historii.

Już wizualnie książka przyciąga uwagę. Okładka ma w sobie coś, co sprawia, że chce się jej przyjrzeć bliżej. Centralną postacią jest kobieta oglądająca stare fotografie. Czego w nich szuka? Zapewne ukrytej rodzinnej historii, która budzi jej zainteresowanie. Dominują tutaj ciepłe barwy, tworzące nostalgiczny nastrój. Ja odnoszę wrażenie, że bohaterka nie tylko ogląda fotografie swojej rodziny, ale próbuje również znaleźć odpowiedzi na pytania, na które odpowiedzi znajdziemy w niniejszej powieści. Dodatkowo sam tytuł sugeruje, że nad życiem jej rodziny znajduje się jakiś cień, jakieś smugi przeszłości, które przykrywają to, co ważne, a czego ona jeszcze nie wie. Czy uda jej się znaleźć odpowiedzi na nurtujące ją pytania dotyczące życia najbliższych?

Przenieśmy się zatem do lat pięćdziesiątych ubiegłego wieku. Polska. Czas dla naszego kraju spętanego w okowach stalinizmu. Nie odczuwamy jednak tego zbyt mocno, ponieważ autorka skupia się przede wszystkim na losach swoich bohaterów. Na kartach powieści Iga Bogucka opowiada historię swoich rodziców. Dowiadujemy się, że jej rodzice pobrali się w 1959 roku, po tym, jak z emigracji wraca Andrzej Bogucki. Od razu możemy zadać sobie pytanie: po co wrócił po takim czasie do kraju, który pod butem wschodnich „przyjaciół” próbował podnieść się z kolan?

Mężczyzna spotyka w Warszawie swoją dawną znajomą Olgę, z którą spędzi resztę swojego życia. Wydaje się, że nic nie zakłóci sielanki ich wspólnego życia. Może niełatwego, ale pozbawionego rozliczeń z poprzednimi latami, kiedy Andrzej żył poza granicami kraju. Rodzi im się córka Iga. To właśnie ona, doktorantka Uniwersytetu Warszawskiego, udaje się w daleką, jak na tamte czasy, podróż do Leuven. Tam, za sprawą zbiegu okoliczności, a przecież takie zdarzają się i to często!, poznaje osobę, która okazuje się jej kuzynką. I to w bibliotece... Czy to spotkanie odmieni jej życie? Czego dowie się od Chantal, która okazuje się córką przyrodniego brata Andrzeja, Tomasza?

Jestem pod ogromnym wrażeniem konstrukcji tej powieści i dokładnej analizy poszczególnych postaci. Autorka umiejętnie buduje napięcie i stopniowo ujawnia kolejne sekrety, które z każdą przeczytaną kartką skłaniają do zastanowienia się, jak wszystko potoczyłoby się, gdyby Iga nie wyjechała na Zachód.

Smugi to powieść, w której przeszłość nie daje o sobie zapomnieć, a rodzinne sekrety potrafią przetrwać całe pokolenia. To historia o poszukiwaniu prawdy, odkrywaniu własnych korzeni i próbie zrozumienia decyzji, które przed laty podjęli najbliżsi.

Zdecydowanie polecam. Dla fanów powieści psychologiczno-obyczajowych będzie to niesamowita lektura.

Po lekturze tej książki doszłam do wniosków, że każda książka może nieść do nas przesłanie, tylko od rozwinięcia naszego myślenia zależeć będzie co takiego w niej dostrzeżemy. Tą opowieść można by potraktować jako historię kobiet, które miały jakieś problemy z rodzicami i dlatego wyrosły na osoby mniej pewne siebie. Mi z kolei rzuciło się w oczy wiele rzeczy ale chyba najbardziej to, że nie znając drugiej osoby nie możemy jej oceniać. Ktoś wydziarany może nie być zuchwałcem a polem na którym ukryły się jego boleści bądź straty. Ktoś pyskaty może być dla nas ignorantem, ale to on wybrał po latach poniżania w końcu siebie i ceni swój czas, dlatego nie rozmawia o głupotach. Ktoś plotkujący może być osobą, która zawsze pragnęła mieć uwagę, ale nigdy jej nie dostała. Mówiąc o innych liczy, że i oni w końcu będą mówili o niej. Ktoś, kto nienawidzi któregoś z rodziców mógł nigdy nie być przez nich kochany. Tak łatwo jest wejść na tryb oceny patrząc na wygląd i słuchając jego słów, ale nie wie co takiego musiało się stać, jak musiał być skrzywdzony, że stał się tym, w kogo potrafił się przemienić. Nie chodzi o to, że mamy każdego człowieka otaczać zrozumieniem, tylko o to, by zwyczajnie zająć się swoim życiem, a nie patrzyć na innych i osądzając ich czuć zazdrość, że mieli tyle siły aby dojść tam, gdzie sami chcieliśmy, ale zabrakło nam odwagi. Obwiniamy ich na podstawie swoich zaniedbań bądź strachu. Czekamy na ruch z czyjejś strony, podczas gdy tylko my znamy swoje pragnienia i tylko my ten ruch możemy zrobić. Pozycja pokazuje, że nasze dzieci powinny być dla nas priorytetem wtedy, kiedy są małe i bezbronne. Nie można całe życie chcieć je uszczęśliwiać, gdyż wtedy szczęścia im nie dajemy tylko zapewnienie, że one same powinny myśleć tylko o swoich dzieciach a nie o sobie. W ten sposób wyrasta ród nieszczęśliwy, żyjący dla innych a nie dla siebie. W starości nachodzą takie momenty, że bardzo żałujemy iż nie spełniliśmy swoich marzeń. Z tym żalem kończymy nasz czas na ziemi.
Autorka zapragnęła nam pokazać, że nie można na wszystko czekać. Każdy z nas jest wyjątkowy i jeden, dlatego powinien się skupić na swoich pragnieniach. Każda chwila, kiedy myślimy o czymś dla nas ważnym jest tą w której powinniśmy się za to zabrać. Nie jutro, bo jutra się nie zna, tylko teraz. Strach będzie tak samo wielki dzisiaj jak i jutro. On nie jest zły, to tylko sygnał od naszego ciała, że tego jeszcze nie robiliśmy, nie jest ani dobry ani zły. Po prostu jest niczym dzwonek w ciele, że oto coś nowego jest na naszej drodze. To emocja nie wróg.
Wszystkie książki autorki zawsze dają nam przesłanie, pytanie tylko czy chcemy je zauważyć. Ja jestem zdania, że to mądra pozycja z przesłaniami, która daje do myślenia tym, którzy chcą czegoś więcej niż tylko codziennej powtarzalności dnia. Z ręką na sercu wam ją polecam:-)

„Daleko od raju” Katarzyny Majewskiej-Ziemby to trzeci tom cyklu „Dom wyjątkowy” i kolejna niezwykle emocjonalna podróż do wojennej Warszawy. Tym razem autorka prowadzi nas przez czas, w którym strach, głód i śmierć są codziennością, a zwykłe decyzje mogą kosztować życie.

Michalina pracuje w szpitalu Bersohnów i staje przed dramatycznym zadaniem – musi pomóc dwóm dziewczynkom wydostać się z getta. Po drugiej stronie muru Dom Wyjątkowy staje się azylem dla tych, którzy potrzebują pomocy. Jego mieszkańcy angażują się w konspirację i ratowanie dzieci, choć sami każdego dnia ryzykują wszystko.

Najbardziej poruszyły mnie właśnie ludzkie wybory bohaterów. Nie ma tu prostego podziału na odwagę i strach, dobro i zło. Są za to ludzie, którzy mimo przerażenia próbują zrobić to, co właściwe. Wojenne realia Warszawy, a później Powstanie Warszawskie sprawiają, że napięcie ani na chwilę nie słabnie.

Autorka pisze bardzo przystępnie, ale jednocześnie potrafi mocno oddziaływać na emocje. Jej bohaterowie nie są papierowi – mają wątpliwości, słabości i własne granice, a ich historie pokazują, jak trudne było zachowanie człowieczeństwa w świecie, który każdego dnia próbował je odebrać.

To książka dla osób, które lubią poruszające powieści historyczne, rodzinne historie i opowieści o zwykłych ludziach postawionych przed niezwykłymi wyborami. „Daleko od raju” jest pełna bólu i strachu, ale również odwagi, nadziei i dobra, które potrafi pojawić się nawet w najciemniejszych czasach.


To historia, która przypomina, że czasem największym bohaterstwem nie jest walka, lecz wyciągnięcie ręki do drugiego człowieka, kiedy samemu można za to zapłacić najwyższą cenę.

„Zdrowie bez wymówek. Workbook” Tadeusza Oleszczuka to nie jest książka do przeczytania i odłożenia na półkę. To przede wszystkim praktyczny, 12-miesięczny plan pracy nad codziennymi nawykami. Każdy miesiąc skupia się na innym filarze zdrowia – od snu i nawodnienia, przez aktywność fizyczną, aż po stres czy ograniczenie cukru i toksyn.

Najbardziej podoba mi się właśnie jego praktyczna forma. Zamiast wielkich postanowień mamy małe kroki, ćwiczenia, tygodniowe wyzwania i miejsce na własne obserwacje. Dzięki temu można naprawdę zatrzymać się na chwilę i zastanowić, co w naszej codzienności warto zmienić.

To poradnik, ale napisany bardzo przystępnie i bez niepotrzebnego komplikowania. Nie ma tu bohaterów ani fabuły – bo głównym bohaterem stajemy się my sami i nasze codzienne wybory.

Podczas pracy z workbookiem pojawia się też coś więcej niż motywacja. Jest refleksja nad tym, ile rzeczy robimy automatycznie i jak niewielkie zmiany mogą z czasem przynieść dużą różnicę. I chyba właśnie to podejście najbardziej do mnie przemawia – bez presji, bez perfekcjonizmu i bez obietnicy natychmiastowych efektów.


To propozycja dla każdego, kto chce bardziej świadomie zadbać o swoje zdrowie, ale nie wie, od czego zacząć albo szybko traci zapał. Małe kroki, konsekwencja i rok pracy nad sobą – czasem właśnie tyle potrzeba, żeby zacząć coś zmieniać. 🌿

„Najgorsze sekrety to te, które odkrywamy wtedy, kiedy jest już za późno, żeby udawać, że ich nie znamy.”
Są miejsca, w których pieniądze otwierają wszystkie drzwi. Są ludzie, których nazwisko potrafi uciszyć niewygodne pytania. Są też sekrety, za które można zapłacić znacznie więcej niż utratą reputacji.
A potem jest Hardwicke.
Elitarna szkoła, która z pozoru powinna być jedynie miejscem nauki, ambicji i rywalizacji. W rzeczywistości przypomina jednak planszę do gry, na której każdy pionek ma swoje znaczenie, każdy ruch może zostać wykorzystany przeciwko komuś, a zaufanie jest chyba najbardziej niebezpieczną walutą.
Po raz kolejny trafiamy do świata Tess Kendrick i po raz kolejny szybko okazuje się, że w jej otoczeniu nic nie jest tak niewinne, jak mogłoby się wydawać.
Tym razem wszystko zaczyna się od kampanii wyborczej. Niby szkolnej. Niby zwyczajnej. Niby dotyczącej tylko uczniów i ich ambicji.
Tylko że w Hardwicke słowo „zwyczajny” chyba nie istnieje.
Im dalej zagłębiałam się w tę historię, tym mocniej miałam wrażenie, że obserwuję coś znacznie większego niż konflikt pomiędzy nastolatkami. Pod powierzchnią zaczynają wychodzić kolejne zależności, interesy i sekrety. Ludzie przestają być tymi, za których ich uważałam, a wydarzenia, które początkowo wydawały się nieistotne, nagle nabierają zupełnie innego znaczenia.
I właśnie wtedy zaczęłam podejrzewać wszystkich.
Dosłownie wszystkich.
Jennifer Lynn Barnes bardzo dobrze wie, jak wzbudzić w czytelniku niepokój. Nie potrzebuje nieustannie szokować. Wystarczy jej jedna informacja. Jedno niedopowiedzenie. Jedno zachowanie bohatera, które nie do końca pasuje do tego, co wiemy.
I już zaczynamy się zastanawiać.
Dlaczego to powiedział?
Co przed nią ukrywa?
Dlaczego zachował się właśnie w ten sposób?
A może… od początku wszystko było częścią planu?
Najbardziej podobało mi się właśnie to poczucie, że nie mogę bezgranicznie zaufać nawet własnym teoriom. Barnes pozwala nam myśleć, że jesteśmy o krok przed bohaterami, po czym bardzo spokojnie wyciąga spod naszych stóp kolejną deskę.
I nagle okazuje się, że cała konstrukcja, którą sobie zbudowaliśmy, właśnie się rozpada.
Tess jest przy tym bohaterką, której nie da się po prostu obserwować z boku. Jej emocje, impulsywność i determinacja sprawiają, że wielokrotnie podejmuje decyzje, przy których miałam ochotę krzyknąć: „Nie rób tego!”.
Ale jednocześnie trudno byłoby mi oczekiwać od niej czegoś innego.
Tess nie potrafi odwrócić wzroku.
Kiedy widzi problem, chce go rozwiązać. Kiedy coś jej nie pasuje, zaczyna szukać odpowiedzi. A kiedy ktoś próbuje ją okłamać, nie zamierza po prostu wzruszyć ramionami.
Tylko że każda odkryta prawda ma swoją cenę.
I mam wrażenie, że w tym tomie Tess coraz wyraźniej zaczyna rozumieć, że poznanie prawdy nie zawsze oznacza zwycięstwo.
Czasami prawda jest początkiem kolejnego problemu.
Czasami otwiera drzwi, których lepiej byłoby nie otwierać.
A czasami sprawia, że zaczynasz patrzeć na ludzi, których kochasz, i zastanawiać się, czy naprawdę ich znasz.
To właśnie relacje między bohaterami nadają tej historii dodatkowego ciężaru. Nie są tutaj bezpieczną przystanią. Wręcz przeciwnie. Są kolejnym źródłem pytań.
Bo jak można ufać komuś, skoro nie wiesz, ile rzeczy przed Tobą ukrywa?
Jak odróżnić szczerość od manipulacji?
I co zrobić, kiedy osoba, której najbardziej potrzebujesz, może być jednocześnie osobą, która ma przed Tobą najwięcej sekretów?
Te pytania zostawały ze mną zdecydowanie dłużej niż sama zagadka.
„Próba sił” pokazuje też bardzo brutalnie, jak działa świat, w którym wpływy znaczą więcej niż zasady. Tutaj informacje są bronią. Słabości można wykorzystać. Rodzinne nazwiska otwierają drzwi, które dla innych pozostają zamknięte, a ludzie nauczeni od najmłodszych lat życia w takim środowisku doskonale wiedzą, jak prowadzić własne rozgrywki.
I chyba właśnie dlatego atmosfera tej książki jest tak specyficzna.
To nie jest mrok, który krzyczy.
To mrok, który siedzi gdzieś pod powierzchnią.
Czujesz go w rozmowach. W spojrzeniach. W niedopowiedzeniach. W momentach, kiedy ktoś mówi dokładnie to, co powinien, ale mimo wszystko masz wrażenie, że właśnie coś przed Tobą ukrył.
A potem przychodzi kolejny zwrot akcji.
I kolejny.
I kolejny.
W pewnym momencie przestałam już próbować przewidywać, kto mówi prawdę, bo zaczęłam podejrzewać, że odpowiedź może być znacznie bardziej skomplikowana.
To zdecydowanie jedna z tych książek, przy których warto pozwolić sobie na paranoję.
Bo tutaj paranoja może być jedynym rozsądnym rozwiązaniem.
„Próba sił” jest młodzieżowym thrillerem, ale nie mam wrażenia, że została napisana wyłącznie z myślą o lekkiej, szybkiej rozrywce. Owszem, czyta się ją bardzo dobrze, historia ma tempo, są momenty humoru i relacje, które pozwalają złapać oddech.
Ale pod tym wszystkim kryje się coś znacznie cięższego.
Opowieść o władzy.
O manipulacji.
O tym, jak łatwo człowieka można wykorzystać, kiedy zna się jego słabe punkty.
I o tym, że czasami najgroźniejszym przeciwnikiem wcale nie jest ktoś, kto stoi naprzeciwko nas.
Może być nim ktoś, kto stoi tuż obok.
Drugi tom „The Fixers” zostawił mnie z poczuciem, że Hardwicke jest miejscem, w którym naprawdę nie można odwrócić się plecami nawet na chwilę.
Bo kiedy wszyscy coś ukrywają, największym błędem jest założenie, że Ty znasz całą prawdę.
A ja?
Po tej książce wiem jedno.
Jeżeli kiedyś trafię do Hardwicke, pierwszą rzeczą, jaką zrobię, będzie znalezienie wyjścia.
Bo w tej szkole sekrety mają długie życie.
A ludzie, którzy je poznają…
nie zawsze mogą liczyć na szczęśliwe zakończenie. 🖤
„Najgorsze sekrety to te, które odkrywamy wtedy, kiedy jest już za późno, żeby udawać, że ich nie znamy.”
Są miejsca, w których pieniądze otwierają wszystkie drzwi. Są ludzie, których nazwisko potrafi uciszyć niewygodne pytania. Są też sekrety, za które można zapłacić znacznie więcej niż utratą reputacji.
A potem jest Hardwicke.
Elitarna szkoła, która z pozoru powinna być jedynie miejscem nauki, ambicji i rywalizacji. W rzeczywistości przypomina jednak planszę do gry, na której każdy pionek ma swoje znaczenie, każdy ruch może zostać wykorzystany przeciwko komuś, a zaufanie jest chyba najbardziej niebezpieczną walutą.
Po raz kolejny trafiamy do świata Tess Kendrick i po raz kolejny szybko okazuje się, że w jej otoczeniu nic nie jest tak niewinne, jak mogłoby się wydawać.
Tym razem wszystko zaczyna się od kampanii wyborczej. Niby szkolnej. Niby zwyczajnej. Niby dotyczącej tylko uczniów i ich ambicji.
Tylko że w Hardwicke słowo „zwyczajny” chyba nie istnieje.
Im dalej zagłębiałam się w tę historię, tym mocniej miałam wrażenie, że obserwuję coś znacznie większego niż konflikt pomiędzy nastolatkami. Pod powierzchnią zaczynają wychodzić kolejne zależności, interesy i sekrety. Ludzie przestają być tymi, za których ich uważałam, a wydarzenia, które początkowo wydawały się nieistotne, nagle nabierają zupełnie innego znaczenia.
I właśnie wtedy zaczęłam podejrzewać wszystkich.
Dosłownie wszystkich.
Jennifer Lynn Barnes bardzo dobrze wie, jak wzbudzić w czytelniku niepokój. Nie potrzebuje nieustannie szokować. Wystarczy jej jedna informacja. Jedno niedopowiedzenie. Jedno zachowanie bohatera, które nie do końca pasuje do tego, co wiemy.
I już zaczynamy się zastanawiać.
Dlaczego to powiedział?
Co przed nią ukrywa?
Dlaczego zachował się właśnie w ten sposób?
A może… od początku wszystko było częścią planu?
Najbardziej podobało mi się właśnie to poczucie, że nie mogę bezgranicznie zaufać nawet własnym teoriom. Barnes pozwala nam myśleć, że jesteśmy o krok przed bohaterami, po czym bardzo spokojnie wyciąga spod naszych stóp kolejną deskę.
I nagle okazuje się, że cała konstrukcja, którą sobie zbudowaliśmy, właśnie się rozpada.
Tess jest przy tym bohaterką, której nie da się po prostu obserwować z boku. Jej emocje, impulsywność i determinacja sprawiają, że wielokrotnie podejmuje decyzje, przy których miałam ochotę krzyknąć: „Nie rób tego!”.
Ale jednocześnie trudno byłoby mi oczekiwać od niej czegoś innego.
Tess nie potrafi odwrócić wzroku.
Kiedy widzi problem, chce go rozwiązać. Kiedy coś jej nie pasuje, zaczyna szukać odpowiedzi. A kiedy ktoś próbuje ją okłamać, nie zamierza po prostu wzruszyć ramionami.
Tylko że każda odkryta prawda ma swoją cenę.
I mam wrażenie, że w tym tomie Tess coraz wyraźniej zaczyna rozumieć, że poznanie prawdy nie zawsze oznacza zwycięstwo.
Czasami prawda jest początkiem kolejnego problemu.
Czasami otwiera drzwi, których lepiej byłoby nie otwierać.
A czasami sprawia, że zaczynasz patrzeć na ludzi, których kochasz, i zastanawiać się, czy naprawdę ich znasz.
To właśnie relacje między bohaterami nadają tej historii dodatkowego ciężaru. Nie są tutaj bezpieczną przystanią. Wręcz przeciwnie. Są kolejnym źródłem pytań.
Bo jak można ufać komuś, skoro nie wiesz, ile rzeczy przed Tobą ukrywa?
Jak odróżnić szczerość od manipulacji?
I co zrobić, kiedy osoba, której najbardziej potrzebujesz, może być jednocześnie osobą, która ma przed Tobą najwięcej sekretów?
Te pytania zostawały ze mną zdecydowanie dłużej niż sama zagadka.
„Próba sił” pokazuje też bardzo brutalnie, jak działa świat, w którym wpływy znaczą więcej niż zasady. Tutaj informacje są bronią. Słabości można wykorzystać. Rodzinne nazwiska otwierają drzwi, które dla innych pozostają zamknięte, a ludzie nauczeni od najmłodszych lat życia w takim środowisku doskonale wiedzą, jak prowadzić własne rozgrywki.
I chyba właśnie dlatego atmosfera tej książki jest tak specyficzna.
To nie jest mrok, który krzyczy.
To mrok, który siedzi gdzieś pod powierzchnią.
Czujesz go w rozmowach. W spojrzeniach. W niedopowiedzeniach. W momentach, kiedy ktoś mówi dokładnie to, co powinien, ale mimo wszystko masz wrażenie, że właśnie coś przed Tobą ukrył.
A potem przychodzi kolejny zwrot akcji.
I kolejny.
I kolejny.
W pewnym momencie przestałam już próbować przewidywać, kto mówi prawdę, bo zaczęłam podejrzewać, że odpowiedź może być znacznie bardziej skomplikowana.
To zdecydowanie jedna z tych książek, przy których warto pozwolić sobie na paranoję.
Bo tutaj paranoja może być jedynym rozsądnym rozwiązaniem.
„Próba sił” jest młodzieżowym thrillerem, ale nie mam wrażenia, że została napisana wyłącznie z myślą o lekkiej, szybkiej rozrywce. Owszem, czyta się ją bardzo dobrze, historia ma tempo, są momenty humoru i relacje, które pozwalają złapać oddech.
Ale pod tym wszystkim kryje się coś znacznie cięższego.
Opowieść o władzy.
O manipulacji.
O tym, jak łatwo człowieka można wykorzystać, kiedy zna się jego słabe punkty.
I o tym, że czasami najgroźniejszym przeciwnikiem wcale nie jest ktoś, kto stoi naprzeciwko nas.
Może być nim ktoś, kto stoi tuż obok.
Drugi tom „The Fixers” zostawił mnie z poczuciem, że Hardwicke jest miejscem, w którym naprawdę nie można odwrócić się plecami nawet na chwilę.
Bo kiedy wszyscy coś ukrywają, największym błędem jest założenie, że Ty znasz całą prawdę.
A ja?
Po tej książce wiem jedno.
Jeżeli kiedyś trafię do Hardwicke, pierwszą rzeczą, jaką zrobię, będzie znalezienie wyjścia.
Bo w tej szkole sekrety mają długie życie.
A ludzie, którzy je poznają…
nie zawsze mogą liczyć na szczęśliwe zakończenie.