Wyobraź sobie tropikalną wyspę jak z obrazka, na której każdy kolejny dzień zmienia twoje spojrzenie na nią, i to nie tylko z powodu dusznego, wilgotnego powietrza, ale również atmosfery, która zagęszcza się, po każdej przeczytanej stronie.
Kiedy sięgnęłam po tytuł „Zbrodnia pod palmami” Magdaleny Chlebickiej, nie do końca zdawałam sobie sprawę z tego co mnie czeka. Skusił mnie sielski widok na obrazku, więc myślę biorę będzie ciekawie, może trochę wesoło. Ostatnio z czytaniem u mnie jakoś wolniej idzie, dlatego już bardzo dawno nie zdarzyło mi się, że usiadłam do książki, która okazała się tak wciągająca, że przeczytałam ją od początku do końca, nie robiąc w międzyczasie nic. Oczywiście nie licząc kolejnych kaw, bo bez tego ostatnio ani rusz.
Malezja wita czytelnika i pokazuje swoje XIX wieczne oblicze, wraz z mieszanką różnych warstw społecznych. Spotkałam tu połączenie lokalnych mieszkańców, ubogich pracowników plantacji herbaty, często chińskiego pochodzenia, którzy nie mieli tu żadnego głosu i poszanowania. Różnorodności dodają tu oficerowie Kompanii Wschodnioindyjskiej, a także brytyjska socjeta. Przedstawicielką tej ostatniej jest Cecilia Dufrence, dwudziestolatka, która bardzo narzeka na klimat Malezji i tęskni za domem. Nie może jednak wrócić do swojego kraju, gdyż kilka lat temu ojciec haniebnym czynem splugawił nazwisko rodziny. Kiedy oświadcza się jej przystojny oficer Lawrance Sinclair, kobieta nie posiada się ze szczęścia. Nie ufa mężczyźnie, jednak upatruje dla siebie szansy powrotu do kraju z czystą kartą. Niespodziewanie dla niej samej, po udanych zaręczynach, zaczyna coś czuć do przystojnego kapitana. Od tej chwili akcja przyspiesza, i z niepozornego romansu obyczajowego, dostajemy niepokojący kryminał. Lawrance zrywa zaręczyny, ponieważ trafia mu się lepsza propozycja, a na drugi dzień zostaje zamordowany. Ciekawa jestem kogo wy byście obstawili za mordercę.
Do więzienia szybko trafia jeden z trzech chińskich przyjaciół Wu. W jego winę nie wierzą przyjaciele Jiacheeng i Enlai, a także panna Cecilia. Ta mimo, że była zła na niedoszłego męża, postanawia wyjaśnić tajemnicę jego śmierci. Kiedy pojawia się kolejna zamordowana osoba w Georgetown rozsiewa się coraz większy niepokój. I tu zaczyna się jeszcze ciekawiej, bo uparta Cecilia, nie odpuszcza mimo przeciwności, ryzykuje wiele. Odważnie odwiedza miejsca, w które takie panienki świadomi się nie wybierają. Można powiedzieć, że momentami całkiej igra z losem, do czego zmusza ją jej determinacja. Przyznam, że wszystko działo się tak szybko, a ja momentami miałam ochotę złapać tą dziewczynę za suknię i powiedzieć „Holo. Zatrzymaj się. Gdzie ty lecisz.” Ale czy nawet gdybym miała taką moc to by mnie posłuchała nie sądzę. Trafiła nam się bardzo uparta bohaterka, co sprawiło, że powieść była niezwykle interesująca i barwna zarazem.
W tym miejscu chciałabym zwrócić uwagę na tło historyczne, które nakreśliła w powieści Magdalena Chlebicka. Wydaje się , że autorka doskonale się do tego przygotowała, co wynika z jej wykształcenia i zainteresowań. Lubię czytać takie powieści, a których wraz z bohaterami staramy się dowiedzieć prawy i rozwiązać zagadkę morderstwa. Tą historię jednak czyni wyjątkową otoczka miejsca i historii. Kiedy czytałam ją jednym tchem, moja wyobraźnia pracowała na najwyższych obrotach, przenosząc mnie w sam środek tych wydarzeń. Było to możliwe dzięki tak doskonale oddanej atmosferze, opisów miejsc i stworzeniem charakterystycznych bohaterów. Autorka daje nam autentyczność, również tych niższych warstw społecznych, jak biedni, poddani swoim panom pracownicy plantacji, czy nie widzące innej możliwości dla swojego życia młode kurtyzany. Ciekawy jest również wątek wielkodusznego księdza, który pomagał biedocie, karmił ich jak mógł, a także starał się przynieść ukojenie w chorobie. Czytelnik z pewnością nie zapomni o tym, że potrzeba miłości występuje u wszystkich ludzi, niezależnie od ich statusu.
Oprócz tego, że książka jest zaskakującą zagadką kryminalną, to zostawia za sobą pewne przemyślenia. Zwraca nam uwagę na wyższość władzy i to jak działa na człowieka jej posiadanie. Oraz to co również ma dobre odniesienie do współczesnego świata. Czasem w swoich osądach, które wydają się jedynymi słusznymi, warto się zatrzymać i spojrzeć nieco z dystansem. Mimo, że wszystkie znaki wskazują, że coś jest prawdą, to jednak warto wziąć pod uwagę, że możemy się mylić. Warto wziąć pod rozwagę również inne wersje, a nie zamykać się na jedną.
Nie zdradzę więcej z fabuły, jednak zachęcam czytelnicy byście wybrali się do tej XIX wiecznej Malezji, poczuli na plecach dreszcz emocji i tajemnicy oraz rozwiązali tą zagadkę kryminalną wraz z główną bohaterką.
Gęsta mgła nad gdańskim portem, makabryczne odkrycie w jednym z kontenerów i klimat, od którego od pierwszych stron przechodzą ciarki. Po „Kucharzu” i „Malarzu” wracamy do świata Piotra Chomczyńskiego, a "Kurier" od pierwszych rozdziałów wciąga jak najlepszy serial kryminalny.
Fabuła kręci się wokół śledztwa, które wymyka się wszelkim schematom. Tajemniczy kod zostawiony na miejscu zbrodni otwiera drzwi do mrocznego półświatka karteli narkotykowych i bezwzględnej gry, w której stawką jest życie. Autor świetnie myli tropy i dawkuje napięcie – kiedy wydaje się, że już wiemy, kto pociąga za sznurki, wszystko wywraca się do góry nogami.
Ogromną siłą tej serii jest sam Marcin Koch. To bohater z krwi i kości – błyskotliwy kryminolog, który nie boi się ryzyka, ma słabość do motocykli i potrafi wpakować się w niezłe tarapaty. W tym tomie staje twarzą w twarz z przeszłością i przeciwnikiem, który zna jego każdy ruch. Emocje sięgają zenitu, bo walka toczy się nie tylko o rozwiązanie zagadki, ale też o przetrwanie.
Piotr Chomczyński pisze niezwykle konkretnie i z ogromną dbałością o kryminalistyczne detale – widać tu prawdziwą wiedzę autora, a nie tylko literacką fikcję. Akcja pędzi na złamanie karku, a krótkie, dynamiczne rozdziały sprawiają, że „jeszcze tylko jeden” zamienia się w zarwaną noc.
To pozycja obowiązkowa dla fanów mrocznych, mięsistych kryminałów, gdzie psychologia miesza się z kulisami pracy śledczych i brutalnym światem przestępczym. Jeśli lubicie historie, które trzymają za gardło aż do ostatniej kropki, ten tom zdecydowanie trafi w Wasz gust.
Nie wiem jak Wy, ale ja jeszcze nie spotkałam książki, której akcja osadzona byłaby w hermetycznej mennonickiej społeczności. Sylwia Kubik zabiera nas na dawne Żuławy, w czasy gdzie życie wyznaczały wiara, ciężka praca i zasady, którym podporządkowana była cała mennonicka wspólnota. Gdy chłopak osiągał odpowiedni wiek, oczekiwano od niego nie tylko przejęcia rodzinnego gospodarstwa, lecz także założenia własnej rodziny. O przyszłości rzadko decydowało samo serce. Jacob Dyck właśnie staje przed takim wyborem. Czy ulegnie oczekiwaniom ojca i presji wspólnoty? A może odważy się, by pójść za własnymi pragnieniami i uczuciami?
Podobało mi się ukazanie miłości jako uczucia dojrzewającego powoli, rodzącego się z codziennej bliskości i wzajemnego zrozumienia. Wyobraźcie sobie, że nie możecie samodzielnie podjąć decyzji o małżeństwie, że musicie podporządkować się narzuconym surowym zasadom. Czy bylibyście wierni tradycji? Jak wiele gotowi bylibyście poświęcić dla rodziny? Czy zatem skromne życie i ciężka praca to jedyne fundamenty egzystencji mennonity? A co jeśli zapragnie czegoś więcej?
Rozterki Jacoba są niezwykle wiarygodne. Poruszona jego odwagą, by zawalczyć o własne szczęście, kibicowałam mu z całego serca. Choć zanim zrozumiał, czym jest miłość, musiało upłynąć trochę czasu.
Autorka zachwyciła mnie kunsztem opowieści o Żuławach. Ukazała trudy życia ludzi na tych ziemiach. To niełatwe zalewowe tereny, niespodziewana choroba zwierząt i walka o przetrwanie w obliczu tragedii. Tu jedna zła decyzja mogła zaważyć o losie całych rodzin. Podziw budzi wsparcie, jakie wspólnota dawała swoim członkom w tak trudnym momencie.
"Jacob. Mennonita, który pragnął miłości" to ciepło-gorzka, pełna emocji historia o miłości, która nie miała prawa się wydarzyć. To powieść o odpowiedzialności, przywiązaniu do tradycji, oczekiwaniach innych oraz cichej odwadze, by pójść własną drogą. Poznajcie piękno wymagających Żuław.
Każdy kto zna największe ciacho w raju, czyli Kubę Sobańskiego, wie kim była Klara Sobańska. A przynajmniej wie, jak skończyła się jej historia. To jak się zaczęła, to tylko domysły, niedopowiedzenia, wspomnienia, którymi raczył się podzielić Kuba.
Autor krwawych czytelniczych randek z nietuzinkowym diabłem, którego rzeczywistość na szczęście zaczyna się i kończy na kartach książkowej serii, postanowił podarować siostrze diabła, Klarze osobną historię.
Klara Sobańska zanim została skrzywdzona, zanim ktoś brutalnie odebrał jej dzieciństwo, zanim stała się kobietą „z psychicznym defektem”, pozbawioną pomocy, zamkniętą w „bańce własnych myśli zdominowanych przez wspomnienie oprawcy” – była radosną, kruchą, otwartą dziewczynką. Jeden zwrotny moment w jej życiu zmienił wszystko. I choć wyrosła na piękną kobietę z długimi ciemnymi włosami, zielonymi oczami, wąskimi ustami, uroczymi piegami i o wyglądzie niewiniątka – w jej wnętrzu kryje się mrok. „Coś” co czyni ją niebezpieczną i nieprzewidywalną.
Jeśli znasz Kubę Sobańskiego, nie będziesz w stanie oprzeć się pokusie, by sprawdzić jak to się wszystko zaczęło i poznać nieco inny punkt widzenia..
„Siostra diabła. Klara” to czytelnicza uczta dla fanów „seryjniaka”, którego działalność napędza nieprzewidywalność. Historia młodej kobiety, która przez większość swojego krótkiego życia samotnie błądziła „w piekle własnych wspomnień”.
Polecam.
Są książki, po które sięgasz z myślą „przeczytam tylko jeden rozdział przed snem”, a kończysz je nad ranem z przyspieszonym biciem serca. Dokładnie taki klimat ma debiutancki dark romance Kingi Gracjasz-Lis — duszny, magnetyczny i przesiąknięty napięciem, które czuć od pierwszej strony.
Wszystko zaczyna się od zwykłego, nieudanego wieczoru i przypadkowego spotkania, które miało być tylko nic nieznaczącym epizodem. Szybko okazuje się jednak, że ta historia to niebezpieczna gra, w której pożądanie zderza się z walką o własne granice, a odcięty od świata górski domek staje się sceną dla narastającej obsesji i mrocznych tajemnic.
Daria to bohaterka, której trudno nie kibicować — niezależna, uparta i zdeterminowana, by zachować kontrolę nad swoim życiem. Po drugiej stronie staje Martin: władczy, pewny siebie i niepokojąco skuteczny w zdobywaniu tego, czego pragnie. Chemia między nimi aż iskrzy, a towarzyszące im emocje potrafią wywołać prawdziwy rollercoaster — od fascynacji po realny niepokój.
Autorka ma niezwykle lekki styl i świetne wyczucie do ciętych dialogów. Przy nieco ponad 170 stronach akcja pędzi jak szalona — nie ma tu miejsca na nudę czy zbędne opisy, a każdy kolejny rozdział podkręca atmosferę i nie pozwala złapać oddechu.
To propozycja wyłącznie dla pełnoletnich czytelników (18+)🔞 i fanek gatunku dark romance, które szukają krótkiej, ale maksymalnie intensywnej i pikantnej lektury na jeden wieczór. Jeśli lubicie motywy zaborczych bohaterów, niebezpiecznej namiętności i relacji na granicy rozsądku — ten tytuł zdecydowanie trafi w Wasz gust.
Powiem wam, że czasami te najprostsze bajki potrafią najbardziej i najszybciej człowieka rozweselić. Nie chodzi tutaj tylko o samą atmosferę świąt, która jest obecna wszędzie i na każdej stronie, ale o takie pokazywanie dziecku co jest w życiu najważniejsze. Naszemu smokowi z bajki nie były potrzebne miliony, ani syto zastawiony stół. Dla niego liczyło się ciepło w domu, radość napotykanych osób, możliwość podarowania potrzebującym tego czego im brakowało oraz atmosfery, którą sam sobie stworzył niczego nie psując, ani nikogo przy tym nie denerwując. Do tego kilka razy udało mu się mnie i siedmioletnią córkę rozśmieszyć. Nie ukrywam, że dawno tak czysto się nie śmiałam:-)
Teraz cechy książki. Jest zwykłego małego formatu zeszytowego z błyszczącymi kartkami niczym z bloku technicznego. Przeważają kolory nastrojowe, takie oddające klimat sytuacyjny oraz bezpieczny w każdym wykonywanym zadaniu Smoka. Samej treści jest mało, są cztery rozdziały ukazujące cztery osobne ale kontynuowane za sobą historie. Ilustracje są niczym namalowane pędzlem, nie zawsze zabierają całą stronę. Na pierwszej kartce jest możliwość podpisania bajki do kogo należy.
Pierwszy rozdział opowiadał o poszukiwaniu idealnej choinki do ubioru i nie zgadniecie jak mądrze można było wykorzystać pomysłowość Smoka. Drugi rozdział przypominał sytuacje z mojego domu, gdzie przed świętami ozdabia się dom słodkościami, które w magiczny sposób same znikają:-) Tutaj z córką najbardziej się śmiałyśmy:-))) Trzeci rozdział był poświęcony rękawiczkom, które w magiczny sposób znikały. Smok jednak znalazł mądry sposób aby sprawić, że już nigdy mu się nie zgubią. Co z tego wynikło- salwy śmiechu i to takiego, że można było dostać głupawki. Poważnie, jak by na tą sytuację nie spojrzeć, to takiego zakończenia się nie spodziewałam:-)
Rozdział ostatni pokazał jak wielki można mieć serce bez względu jaką jest się postacią w naszym życiu. Ukazał co najbardziej się liczy i jakie to piękne uczucie- moc obdarowywania. To było tak urocze i poruszające, aż przytuliłam tą bajkę do serca. Poważnie. Może to tylko bajka, ale jaka! Jestem przekonana, że każde dziecko i nawet dorosły spędzi z nią piękny czas, który zapamięta na długo. Serdecznie ją polecam:-)
Humor był w porządku, wszystkie dialogi zabawne, bohaterowie dali się polubić, tacy mocno swojscy, ale to niestety nie wystarczyło do stworzenia dobrej historii. Na tytułową wkładkę trzeba było długo czekać, a jak już się pojawiła, to wynikła z tego nieciekawa intryga. Mam wrażenie, że szybko o tej książce zapomnę.
Treść jest oparta o prawdziwe wydarzenia do których doszło w Wojewódzkim Zespole Psychiatrycznej Opieki Zdrowotnej w Krychnowicach w latach 1971-1974. Oczywiście autor posiadając dar tworzenia treści, nadał im charakteru i emocjonalnego przekazu. Wszelkie eksperymenty na dzieciach nadal wywołują emocje nie do opisania, więc jeśli taki temat was przeraża, to bądźcie na niego tu przygotowani. To pierwszy wątek, który się tutaj pokazał i to on w dużej mierze sprawił, że nie można się od tej historii oderwać.
Historia opisana jest z różnych czasów ukazanych na nagłówkach nowych rozdziałów. Rozpoczynamy od czasu wstecznego, po ten późniejszy i obecny nie opisany. Ogólny zarys treści polega na skupieniu się na zakładzie psychiatrycznym, gdzie kierowani sią pacjenci w różnym wieku. Niektórzy sami się tu zgłaszają chcąc pozbyć się nałogu alkoholowego, z tym, że nie mają pojęcia co ich czeka. W momencie rozmów pacjentów czasami zdradzają co im jest, czemu zaprzeczają, ale po sposobach zachowywania się zauważamy te symptomy. Od początku wiemy tylko, że istnieje jakiś system funkcjonowania wszystkich pacjentów, jednak kiedy trafia tam porucznik Ugne Galant nie zostaje w nie wtajemniczony od razu, czym dochodzi do bolesnych sytuacji. Kiedy na kartach powieści pojawia się szalony lekarz widać, że nie pacjenci się dla niego liczą, tylko jakieś badania i wszelkie posłuszeństwo. Wydaje mu się, że pozjadał wszystkie rozumy i nawet osoby nie będące pacjentami wręcz muszą wykonywać to czego od nich wymaga.
Szpital też skrywa u siebie odrębny teren, który dla dorosłych pacjentów nie jest dostępny. To tam będzie się dział mrok i niedowierzanie. Jest on szczególnie chroniony przez ludzi z wysokich stanowisk. Nie każdy będzie tutaj ,,normalny", ponieważ każdy inaczej określa zasady, którymi się kieruje. Trudno jest też tutaj zasady uważać za moralne, gdyż wszędzie mamy pole układów. Ten kto nie współpracuje, nie wiedzie się ani jemu ani rodzinie. Zresztą sami się przekonajcie:-)
Lekturę uważam za mocną, gdyż lekko są tutaj wykonywane wszelkie krzywdy psychiczne oraz fizyczne. Trudniej jest tylko o nich zapomnieć. To historie oparte o prawdę, więc tym mocniej docierają do serca. Polecam tylko tym, którzy są przygotowani na najgorsze.
Jeśli szukacie świątecznej opowieści pełnej ciepła, pierniczków i wzruszeń… to „Przybieżeli” Jakuba Ćwieka wywróci Wasze oczekiwania do góry nogami! 🎄🔪 Od pierwszych stron czuć tu gęsty niepokój, który brutalnie zderza się z bożonarodzeniową sielanką. Dom na skraju wsi, ogień w kominku i pachnąca choinka w ułamku sekundy zamieniają się w klaustrofobiczną pułapkę, z której nie ma łatwego wyjścia.
Punktem wyjścia tej historii jest pozornie spokojny wyjazd pisarza kryminałów, Norberta, i jego żony Krystyny, na wspólne święta z dala od zgiełku. Szybko jednak okazuje się, że nieproszeni goście mają wobec gospodarzy zupełnie inne plany. Uzbrojeni napastnicy wdzierają się do domu i zmuszają autora do wykorzystania jego literackiej wyobraźni w realnym życiu – ma zaplanować prawdziwy skok. Pomysł na fabułę jest absolutnie genialny i od samego początku trzyma za gardło.
Największą siłą tej powieści są relacje i emocje, które wywołuje. Norbert i Krystyna to para z bagażem doświadczeń i własnymi rysami, ale w obliczu śmiertelnego zagrożenia muszą działać jak jeden organizm. Strach o najbliższych, bezradność i ciągła gra psychologiczna z bezwzględnymi zbirami sprawiają, że podczas lektury wielokrotnie wstrzymywałam oddech. Czuć tu autentyczne przerażenie, a granica między fikcją a rzeczywistością zaciera się w przerażający sposób.
Jakub Ćwiek pisze niezwykle dynamicznie i bez taryfy ulgowej. Tempo akcji po wtargnięciu bandytów pędzi na złamanie karku, a każda kolejna strona podbija stawkę – jeden zły ruch lub nieopatrzne słowo może kosztować życie. Mimo mrocznego i brutalnego klimatu typu home invasion, autor przemyca swój charakterystyczny, lekko ironiczny pazur oraz ciekawe smaczki z pisarskiego zaplecza.
To idealna pozycja dla fanów mocnych thrillerów psychologicznych, historii o walce o przetrwanie i nieoczywistych, mrocznych świątecznych klimatów. Jeśli lubicie książki, przy których rośnie ciśnienie i które nie pozwalają zasnąć, dopóki nie poznacie finału – bierzcie w ciemno!
Witam, dziś mam dla was recenzję książki Prawdziwe kłamstwa ❤️ #Balery 7 ❤️ Autorki Grety Eden ❤️
Prawdziwe kłamstwa to kolejna opowieść z mojego ulubionego gatunku, czyli mafii ❤️ Tym razem poznajemy kolejnych świetnych bohaterów – Aidena i Stefanie ❤️
Jakże oni byli do siebie podobni! Po prostu jest to nie do pomyślenia! Na domiar złego oboje zajmowali się hakerstwem. Łączyła ich również niechęć do związków, w które żadne z nich nie chciało się angażować. Według mnie jednak kryło się za tym coś zupełnie innego. Bali się miłości, bliskości, a tym bardziej zaufania drugiemu człowiekowi. Czasami łatwiej jest udawać, że niczego się nie potrzebuje, niż przyznać, że ktoś może stać się dla nas naprawdę ważny.
Mamy tutaj pokazane, że mimo iż można urodzić się w mafijnej rodzinie, nie zawsze oznacza to przyzwyczajenie do widoku śmierci czy mafijnych porachunków. Choć nasza bohaterka nie była do końca taką grzeczną mafijną księżniczką, bo to, co wyprawiała z hakerstwem, potrafiło nieźle zaskoczyć 😉.
To, co połączyło naszych bohaterów, to nie tylko pożądanie, ale również coś, z czym oboje wcześniej nie mieli do czynienia. Tym bardziej że początkowo myśleli, iż jest to tylko przypadkowa przygoda. Jednak jak dobrze wiemy, serce nie zawsze słucha tego, co podpowiada rozum, a uczucia potrafią pojawić się w najmniej odpowiednim momencie.
Mamy tutaj pokazane, jak wiele można poświęcić dla dobra rodziny i jak można zrezygnować ze wszystkiego, co do tej pory się osiągnęło. Nawet z własnych, wielkich uczuć, które tak naprawdę najlepiej byłoby odrzucić, byle tylko nie myśleć o tym, że są prawdziwe.
Poznajemy kolejnych bohaterów, ale także tych poprzednich, gdzie autorka świetnie odkrywa przed nami karty i pokazuje, co dzieje się u bohaterów z wcześniejszych części serii 😍 Bardzo fajnie jest do nich wrócić i zobaczyć, że nic a nic się nie zmienili 😉. Pokazane mamy także nowe sytuacje, w których się znaleźli, i to, jak muszą sobie z nimi radzić 😍.
Ta historia jest świetna! Nie można się z nią nudzić, ciągle coś się dzieje, a bohaterowie z rozdziału na rozdział zmagają się z kolejnymi problemami. Pokazują nam, że mafijne porachunki nigdy nie są proste, a za każdą decyzją mogą kryć się konsekwencje, których nie da się tak łatwo przewidzieć.
Autorka po raz kolejny udowadnia, że w mafijnym świecie nie liczy się tylko władza, pieniądze i niebezpieczeństwo, ale również uczucia, które potrafią być największą słabością. Bo przecież najtrudniejsza walka nie zawsze toczy się z wrogiem, czasami trzeba zawalczyć przede wszystkim z samym sobą i własnym sercem. ❤️
Kochani, jeśli lubicie romanse mafijne, tajemnice, hakerstwo, świetnych bohaterów i emocje, które nie pozwalają odłożyć książki na bok, to koniecznie sięgnijcie po tę historię! 😍 Ja bawiłam się przy niej naprawdę świetnie i z ogromną przyjemnością wróciłam do świata Balerych. ❤️
📚 "Watra" to tom 3 serii z inspektor Katarzyną Łezką. Od pierwszej strony poczułam zimowy, surowy klimat Śląska i gór, od którego aż przechodzą dreszcze ❄️🏔️. To nie jest zwykły kryminał do poduszki — to mroczna, gęsta historia, w której ogień tytułowej watry nie daje ciepła, tylko zmusza do czujności i nie pozwala odłożyć książki ani na chwilę.
Fabuła to prawdziwa, misterna układanka 🧩 Zaczyna się mocno: ciało dawnego gangstera w jaworznickim kamieniołomie, zwłoki młodej policjantki i czterech harcerzy, którzy podczas nocnej próby nie wracają ze zaśnieżonego szlaku. Do tego dochodzą echa napadu sprzed dziesięciu lat i zamknięta kopalnia w Rudzie Śląskiej. Wszystko z pozoru osobne, a jednak autor splata te wątki z niesamowitą precyzją — bez lania wody i bez zdradzania kart przed czasem.
Największe serce tej książki to jednak bohaterowie i emocje, jakie wywołują 🖤 Inspektor Katarzyna Łezka znów udowadnia, że jest twarda, autentyczna i niesie na barkach ogromny ciężar, zwłaszcza gdy staje oko w oko z najinteligentniejszym przeciwnikiem w karierze. Ogromną radość sprawiły mi też gościnne powroty znanych postaci z całego uniwersum autora (tak, jest też komisarz Rafał Lichy i niezastąpiony🐕)W zespole czai się zdrada, więc napięcie między postaciami aż iskrzy.
Tempo akcji przypomina wyścig z czasem — dosłownie, bo bohaterowie mają zaledwie tydzień, by rozwikłać zagadkę i uratować zaginionych ⏳ Grzegorz Brudnik pisze soczyście, z pazurem, świetnymi dialogami, odrobiną czarnego humoru i zaskakująco poetyckimi porównaniami, które nadają całości wyjątkowego klimatu.
Dla kogo jest ta książka?
• Dla fanów mocnych, wielowątkowych polskich kryminałów z klimatem noir 🕵️♀️
• Dla wiernych czytelników twórczości Grzegorza Brudnika (tu naprawdę warto znać poprzednie tomy, bo nawiązań i smaczków jest mnóstwo!) 📖
• Dla każdego, kto lubi czuć presję czasu, niepewność i gęstą atmosferę od pierwszego do ostatniego rozdziału.
Są książki, których sam opis sprawia, że człowiek zamiera z niedowierzania i myśli: „Co tu się właściwie wydarzyło?!”. Dokładnie tak miałam, gdy zobaczyłam zapowiedź nowej powieści K. L. Slater. Od pierwszych stron czuć tu duszny, pełen niedopowiedzeń i moralnego niepokoju klimat, od którego nie sposób się uwolnić.
Punkt wyjścia tej historii jest absolutnie szokujący: Bridget staje przed ołtarzem, by poślubić Toma – mężczyznę, który dziesięć lat wcześniej zabił jej jedynego syna i właśnie opuścił więzienie. Brzmi jak szaleństwo, prawda? Fabuła jest skonstruowana jak misterna układanka, w której nic nie jest takie, jak się wydaje na pierwszy rzut oka. Autorka bawi się z czytelnikiem w kotka i myszkę, podsuwając kolejne tropy i zmuszając do ciągłego podważania własnych teorii.
Największą siłą tej powieści są jednak bohaterowie i towarzyszące im skrajne emocje. Bridget i Tom to postaci niejednoznaczne, wymykające się prostym ocenom. Czytając, czułam na przemian współczucie, złość, dezorientację i czystą fascynację. Autorka świetnie oddaje ciężar żałoby, społeczny ostracyzm i cienką granicę między miłością, przebaczeniem a chęcią zemsty.
Początek rozwija się dość spokojnie, pozwalając nam wgryźć się w tę nietypową codzienność świeżo upieczonych małżonków, ale z każdym kolejnym rozdziałem napięcie gęstnieje, a tempo wyraźnie przyspiesza. K. L. Slater pisze lekko, obrazowo i bardzo przystępnie – przez kolejne strony po prostu się płynie, a krótkie rozdziały sprawiają, że syndrom „jeszcze tylko jednego” działa tu bezbłędnie.
To idealna propozycja dla fanów thrillerów psychologicznych typu domestic noir, którzy lubią historie skupione na skomplikowanych relacjach, rodzinnych sekretach i trudnych dylematach moralnych. Jeśli szukacie książki, która zostanie w głowie na długo po zamknięciu okładki – bierzcie w ciemno!
Nie ukrywam, że okładka tej książki bardzo mnie zaciekawiła. Kiedy otrzymałam przesyłkę od wydawnictwa, dowiedziałam się, że „Nawiedzona szkoła” to kontynuacja historii przedstawionej w „52 dniach w nowej szkole”. Czy miałam trudności podczas lektury? A gdzie tam, fantastycznie się bawiłam. Niemniej jednak czuję, że muszę nadrobić wcześniejsze wydarzenia. Dziś chciałabym podzielić się z Wami recenzją książki „Nawiedzona szkoła” autorstwa Julii i Sary Żyrackich, wydanej przez wydawnictwo SQN.
🏫👻 Mam do was pytanie: co jeśli Wasza szkoła skrywałaby tajemnicę, której nie da się wyjaśnić? Wyobraźcie sobie, że przychodzicie rano na lekcje, a szafki same się zamykają, ubrania znikają, światło gaśnie bez powodu, a na ciele pojawiają się dziwne ślady. Brzmi strasznie? A może całkiem ekscytująco? No właśnie! 😁 Książka, która może sprawić, że szkolne korytarze już nigdy nie będą wyglądały tak samo!
„Nawiedzona szkoła” to historia Sary i jej brata Wiktora, którzy trafiają w sam środek naprawdę dziwnych wydarzeń. Ta nowoczesna szkoła, zamiast być miejscem spokojnej nauki, zaczyna przypominać scenerię niezłego paranormalnego śledztwa! Do tego Ola podejrzewa Sarę o sabotowanie szkolnego systemu. No pięknie! Jakby szkolnych problemów było mało, dochodzi jeszcze podejrzenie o coś, czego wcale się nie zrobiło, ale Sara nie zamierza się poddawać. Razem z przyjaciółmi postanawia odkryć, co tak naprawdę dzieje się w szkole, a przecież wiadomo, że kiedy grupa młodych detektywów bierze się za rozwiązywanie zagadki, nudzić się nie ma prawa!
Wiecie co? Właśnie takie książki lubię polecać młodszym czytelnikom! Jest tajemnica, przygoda, odrobina strachu, a przede wszystkim mnóstwo powodów, by przewracać kolejne strony. Nie trzeba być zapalonym czytelnikiem, aby dać się wciągnąć w tę historię. ❤️ Jeśli szukacie książki, którą możecie podsunąć dziecku zamiast kolejnej godziny przed ekranem, warto zwrócić na nią uwagę. To świetna okazja, żeby zachęcić młodego czytelnika do sięgania po książki bez namawiania go na siłę. Historia pokazuje, jak ważne są przyjaźń, współpraca, dociekliwość i odwaga w szukaniu odpowiedzi, a wszystko to podane w formie przygody, która nie przypomina szkolnej lekcji!
Zapomnijcie o nudnym moralizowaniu. Jest za to zagadka, którą chce się rozwiązać, bohaterowie, którym można kibicować i szkolna rzeczywistość z dodatkiem czegoś naprawdę niezwykłego. Moim zdaniem to bardzo fajna propozycja dla dzieci, które lubią tajemnice i historie z nutką humoru, a może właśnie dla tych, którzy twierdzą, że czytanie jest nudne? Kto wie, może Sara i Wiktor przekonają ich, że książka potrafi być równie wciągająca jak najlepszy serial! To jedna z tych pozycji, które mogą sprawić, że Wasze dziecko zacznie swoją przygodę z czytaniem. Na pewno nie będzie się nudzić, a jestem pewna, że zapragnie więcej podobnych historii. To jak? Kto odważy się wejść do tej szkoły i odkryć, co się w niej dzieje? Tylko uważajcie na szafki! Nigdy nie wiadomo, kiedy postanowią zamknąć się same! 😂 Przedział wiekowy według mnie zdecydowanie 7-99 lat. Z niecierpliwością czekam na kolejne części!
Książka jest dużego formatu ze sztywną okładką oraz nieco sztywniejszymi stronami. To pozycja z serii zagadek, gdzie bohaterzy mają za zadanie odszukać Niebieskiego Smoka. Sprawą zajmują się główne postacie, czyli samo Biuro Detektywistyczne numer 2 w tym Tiril oraz Oliwier, a wraz z nimi w podróż wyruszy też pies Otto oraz dziadek Franz. Zanim jednak przejdziemy do treści, uzyskamy odrobinę wiedzy o miejscu do którego zmierzają, czyli o Mongolii. Z boku każdej prawej strony mamy zagadkę do rozwiązania. Pytanie zawsze dotyczy nowego rozdziału i zaznaczam, że nie każde jest proste. To istna zabawa w spostrzegawczość, gdzie niekiedy w treści naprowadzone mamy co jest w niej najważniejsze, ale zadanie dotyczy zupełnie odmiennej rzeczy. To taka zmyłka i sugerowanie, by nigdy nie brać niczego za pewnik. Kiedy jednak nie uda się wykonać zadania, na następnej stronie w lewym górnym rogu mamy odpowiedź:-)
Swoją drogą też biegnie sama treść z której wychodzi iż bohaterzy nie są sami w poszukiwaniu smoka. Ktoś mało, że depcze im po piętach, to jeszcze na domiar złego jest krok przed nimi. Nie wiadomo skąd dowiedział się czego poszukują, lecz dociera do kolejnych osób szybciej. My celowo jesteśmy kierowani do kolejnych osób, gdyż poruszając się po Mongolii poznajemy zwyczaje jakie tam panują, widzimy drogi jakimi się poruszają oraz styl życia i sposób na przetrwanie w tym miejscu. Obecne są też zwierzęta oraz trudne ścieżki górskie. Ukazana jest jakby świat rządził się tam innymi prawami, bardziej ludzkimi i mało cyfrowymi. Dziecko może samo przemyśleć czy życie jakie wiodą koliduje z tymi jakie samo posiada. Pomimo tego, że każde miejsce na ziemi dostosowuje się do zmian klimatycznych, jednak nie każdy w Mongolii może się poszczycić domem z cegieł czy pustaka. Większość osób żyje tam pod namiotami, więc żyją jakby w ciągłym niepokoju pogodowym.
Uważam, że ta pozycja jest wartościowa, gdyż nie skupiła się tylko na samej historii, ale na wciągnięciu czytelnika do zabawy, poszukiwaniu ukrytych przedmiotów, uważności oraz pokazaniu, że nigdy nie wolno się poddawać, bo tylko wtedy uzyska się odpowiedzi na zadane pytania:-) Polecam ją serdecznie!
„Dom to nie tylko mury i dach nad głową. To przede wszystkim ludzie, których kochamy, wspomnienia, które pielęgnujemy, i historie, które przekazujemy kolejnym pokoleniom”.
„Czasami największe zagrożenie przychodzi nie od nieprzyjaciół, lecz od tych, którym z ufnością otwieramy drzwi własnego domu”.
„Historia przemija, pokolenia odchodzą, ale rodzinne więzi, miłość, zazdrość i ludzkie ambicje pozostają niezmienne”.
Są miejsca, w których przeszłość zdaje się wciąż żyć, a każdy zakątek skrywa opowieści o ludziach, ich marzeniach, radościach i troskach. Jednym z takich miejsc jest dwór w Gdeszynie, do którego zaprasza nas Monika Rzepiela.
Wystarczy przekroczyć próg tej historii, aby przenieść się do Rzeczypospolitej Obojga Narodów na przełomie XVI i XVII wieku. Do świata, w którym życie toczy się według odwiecznych zasad, tradycje mają ogromne znaczenie, a nazwisko, pochodzenie i honor są wartościami, których nie można lekceważyć.
W starym dworze mieszka wielopokoleniowa rodzina Gdeszyńskich. Bogusław i Matylda prowadzą gospodarstwo, wychowują sześcioro dzieci i dbają o rodzinne ognisko. Ich codzienność wypełniają obowiązki, rozmowy, rodzinne uroczystości oraz troska o najbliższych. To świat, w którym starsze pokolenie przekazuje młodszym wiedzę i doświadczenie, a dom jest czymś znacznie ważniejszym niż tylko miejscem zamieszkania.
Wydawać by się mogło, że nic nie jest w stanie zakłócić tego uporządkowanego życia. Wszystko zmienia się jednak w chwili, gdy pod dach Gdeszyńskich trafia uboga krewna Bogusława, Elżbieta Zającówna. Kobieta szybko zdobywa zaufanie domowników i zostaje opiekunką dzieci. Pozornie skromna, wdzięczna za okazaną pomoc i potrzebująca wsparcia, skrywa jednak zamiary, które mogą zagrozić rodzinnemu szczęściu. Jej zainteresowanie panem domu nie jest przypadkowe, a za pozorną bezradnością kryje się plan, którego konsekwencje mogą okazać się dotkliwe.
Czy Matylda dostrzeże niebezpieczeństwo? Jak wiele może zdziałać zazdrość, ambicja i pragnienie zdobycia czegoś, co należy do kogoś innego? I czy rodzinne więzi okażą się wystarczająco silne, aby przetrwać próbę?
Monika Rzepiela stworzyła opowieść, w której historia przeplata się z codziennym życiem, a za murami szlacheckiego dworu kryją się emocje wcale nie tak odległe od tych, które znamy dzisiaj.
Jednym z największych atutów tej powieści jest dla mnie możliwość poznania dawnego świata z tak bliskiej perspektywy. Nie obserwujemy wyłącznie wielkich wydarzeń historycznych, ale przede wszystkim zwyczajnych ludzi, ich codzienne obowiązki, relacje i przywiązanie do tradycji. Autorka pokazuje nam, jak wyglądało życie szlacheckiej rodziny, jakie znaczenie miały rodzinne uroczystości, wychowanie dzieci, obyczaje oraz pozycja społeczna.
Szczególnie interesujące jest obserwowanie wielopokoleniowej rodziny, w której każdy ma swoje miejsce i obowiązki. Widać przywiązanie do przodków, szacunek dla starszych oraz potrzebę pielęgnowania rodzinnych wartości. To właśnie te elementy nadają opowieści wyjątkowego charakteru. Można odnieść wrażenie, że na chwilę stajemy się gośćmi w Gdeszynie, siadamy z bohaterami przy wspólnym stole i towarzyszymy im podczas zwyczajnych, ale jakże ważnych chwil.
Nie oznacza to jednak, że w tej historii brakuje emocji. Wręcz przeciwnie! Pojawienie się Elżbiety wprowadza do pozornie spokojnego świata Gdeszyńskich niepokój. Jej postać pokazuje, że nie każdy, kto wyciąga do nas rękę, ma dobre intencje. Czasami za uśmiechem i pozorną życzliwością kryją się zazdrość, wyrachowanie oraz pragnienie osiągnięcia własnych korzyści. To właśnie ten wątek dodaje opowieści napięcia i sprawia, że zaczynamy zastanawiać się, jak daleko może posunąć się człowiek, który za wszelką cenę chce dostać to, czego pragnie.
Bardzo podoba mi się również to, że autorka nie ogranicza się do przedstawienia losów jednej rodziny. Na kartach powieści pojawia się szerszy obraz ówczesnej Rzeczypospolitej. Śmierć Stefana Batorego, bezkrólewie, wolna elekcja i początki panowania dynastii Wazów stanowią ważne tło dla wydarzeń. Dzięki temu historia Gdeszyńskich nabiera dodatkowej głębi, a czytelnik może lepiej zrozumieć realia epoki.
Warto też zwrócić uwagę na język i sposób prowadzenia opowieści. To historia, której warto poświęcić czas, pozwolić sobie na niespieszne poznawanie bohaterów i zanurzenie się w atmosferze dawnych lat. Nie wszystko musi dziać się w zawrotnym tempie. Czasami właśnie w spokojnie snutej opowieści, w drobnych gestach, rozmowach i rodzinnych zwyczajach kryje się największa przyjemność czytania.
„Dwór w Gdeszynie” to dla mnie przede wszystkim opowieść o rodzinie, zaufaniu, wierności i wartościach, które potrafią przetrwać próbę czasu. O tym, jak ważne jest poczucie przynależności, jak wiele znaczą korzenie i jak łatwo można zachwiać spokojem nawet najbardziej zżytej rodziny.
To również przypomnienie, że niezależnie od epoki ludzie pozostają ludźmi. Kochają, tęsknią, zazdroszczą, popełniają błędy i podejmują decyzje, których skutki nie zawsze da się przewidzieć. Zmieniają się stroje, obyczaje i otaczający nas świat, ale ludzkie serca wciąż kierują się podobnymi pragnieniami.
Ogromnie cieszę się, że mogłam objąć tę powieść patronatem medialnym. To wyjątkowa możliwość polecenia historii, która zabiera czytelnika w odległe czasy i pozwala spojrzeć na nie nie tylko przez pryzmat dat i wydarzeń, ale przede wszystkim ludzkich losów.
Jeśli kochacie powieści historyczne, rodzinne sagi, szlacheckie dwory, dawne obyczaje i intrygi, które potrafią zachwiać spokojem całego domu, koniecznie zwróćcie uwagę na tę książkę.
Ja z przyjemnością przekroczyłam próg dworu w Gdeszynie i poznałam jego mieszkańców. A ponieważ jest to pierwszy tom cyklu „Sarmackie pieśni”, pozostaje mieć nadzieję, że to dopiero początek fascynującej podróży przez dzieje rodziny Gdeszyńskich.
Z całego serca polecam!
„Nie każda miłość może znaleźć szczęśliwe zakończenie. Czasami największą przeszkodą nie jest odległość, lecz prawda, której nie da się zmienić”.
„Ludzie potrafią osądzać szybciej, niż zdążą poznać drugiego człowieka. A przecież za każdą historią kryje się serce, które pragnie kochać i być kochane”.
„Są tajemnice, które przez lata pozostają ukryte, ale przychodzi dzień, kiedy przeszłość upomina się o swoje. I wtedy nic już nie jest takie samo”.
„Najstarszy syn” – Monika RzepielaPatronat medialny
Czy jesteście gotowi na kolejną podróż do świata dawnej Rzeczypospolitej, gdzie dworskie życie przeplata się z codziennością wiejskiej społeczności, a miłość nie zawsze może zwyciężyć? Jeśli tak, koniecznie sięgnijcie po „Najstarszego syna” Moniki Rzepieli. To drugi tom cyklu „Sarmackie pieśni”, który ponownie zabiera nas do Gdeszyna, ale tym razem pozwala bliżej poznać historię Leszka Gdeszyńskiego – najstarszego syna, przed którym życie stawia niejedno trudne wyzwanie.
Leszek, zgodnie z ostatnią wolą swojej zmarłej matki, opuszcza rodzinny dwór i wyjeżdża na studia do Krakowa. Wkracza w zupełnie nowy świat, w którym nie brakuje młodzieńczych przyjaźni, beztroskich chwil, zabawy i pierwszych zauroczeń. U boku przyjaciela, Józefa Rębajły, korzysta ze studenckiego życia. Wkrótce na ich drodze pojawiają się utalentowane bliźniaczki – Letycja i Lukrecja. Jedna z nich zdobywa serce Leszka, druga zaś staje się obiektem zainteresowania Józefa. Wydawałoby się, że przed młodymi mężczyznami otwierają się drzwi do pięknych miłosnych historii. Niestety los szybko pokazuje, że szczęście bywa bardzo kruche, a niektóre uczucia przynoszą więcej bólu niż radości.
Po ukończeniu Akademii Krakowskiej Leszek wraca do rodzinnego Gdeszyna. Nie przypuszcza jednak, że właśnie tam czeka na niego spotkanie, które ponownie poruszy jego serce. Na jego drodze staje Bogusia – młoda dziewczyna wychowywana przez znachorkę, której pochodzenie owiane jest tajemnicą. Choć oboje pochodzą z zupełnie różnych światów, między nimi rodzi się uczucie. Niestety, nie każda miłość może liczyć na przychylność losu. Czasami to, co najpiękniejsze, zostaje wystawione na najtrudniejszą próbę, a prawda potrafi odebrać człowiekowi nawet ostatnią nadzieję.
Bogusia od początku wzbudziła we mnie wiele emocji. To dziewczyna, której życie nie oszczędza, a jej odmienność i tajemnicze pochodzenie sprawiają, że staje się obiektem zainteresowania, podejrzeń i nieprzychylnych komentarzy. W świecie, w którym ludzkie słowo potrafi być ostrzejsze niż nóż, bardzo łatwo zostać skazanym przez innych, zanim ktokolwiek zechce poznać prawdę. Szczególnie poruszające są fragmenty pokazujące, jak plotki, przesądy i uprzedzenia potrafią zniszczyć człowiekowi życie. Jak łatwo społeczność potrafi odwrócić się od kogoś, kto jest inny, niezrozumiany i nie pasuje do przyjętych norm.
Nie ukrywam, że właśnie ten wątek skłonił mnie do wielu przemyśleń. Czy człowiek zawsze zasługuje na to, by być ocenianym przez pryzmat swojego pochodzenia? Dlaczego tak często cudze słowa stają się ważniejsze od prawdy? I dlaczego niektórzy tak łatwo przyjmują oskarżenia, nie dając drugiej osobie nawet możliwości obrony? Historia Bogusi pokazuje, jak bolesne mogą być konsekwencje ludzkiej nieufności i braku zrozumienia.
Autorka nie ogranicza się jednak wyłącznie do opowieści o miłości. W tej powieści znajdziemy również wiele interesujących obrazów dawnego życia. Od krakowskich uliczek i studenckich przygód, przez szlacheckie dwory, aż po wiejskie chaty, codzienne obowiązki, ludowe wierzenia i przesądy. Szczególnie podobało mi się to, że możemy zobaczyć nie tylko świat szlachty, ale również życie zwykłych ludzi. Poznajemy ich troski, obawy, przekonania i sposób postrzegania rzeczywistości. Dzięki temu historia nabiera głębi, a przedstawiony świat staje się bardziej różnorodny i wiarygodny.
Monika Rzepiela potrafi wciągnąć czytelnika w opowiadaną historię i sprawić, że z zainteresowaniem śledzi losy kolejnych bohaterów. Nie brakuje tutaj emocji, trudnych wyborów, niespodziewanych wydarzeń i tajemnic, które stopniowo zaczynają wychodzić na jaw. Autorka pokazuje, że za pozornie spokojnym życiem mogą kryć się dramaty, o których nikt nie ma pojęcia. A przeszłość, nawet jeśli przez długi czas pozostaje przemilczana, potrafi w najmniej odpowiednim momencie upomnieć się o swoje.
Warto również wspomnieć o Leszku. Jako najstarszy syn Gdeszyńskich znajduje się w szczególnym miejscu rodzinnej historii. Obserwujemy, jak opuszcza bezpieczny, znany mu świat i zaczyna samodzielnie podejmować decyzje. Krakowskie doświadczenia, przyjaźń, miłosne uniesienia i bolesne rozczarowania kształtują jego charakter. Nie jest bohaterem pozbawionym wad, a jego wybory pokazują, że człowiek nie zawsze potrafi postąpić właściwie, nawet jeśli wydaje mu się, że kieruje się dobrymi intencjami. To właśnie takie postacie sprawiają, że historia nie jest jednowymiarowa.
Ogromnym atutem tej powieści są również emocje. Mamy tutaj chwile szczęścia, nadzieję na lepsze jutro, rodzące się uczucia, ale także rozczarowanie, cierpienie i niesprawiedliwość. Niektóre wydarzenia potrafią zaskoczyć, inne wywołują smutek, a jeszcze inne zwyczajnie budzą sprzeciw. Bo trudno przejść obojętnie obok sytuacji, w których ludzkie życie i szczęście zostają podporządkowane tajemnicom, społecznym podziałom i przekonaniom innych.
„Najstarszy syn” to powieść, w której miłość nie jest prostą drogą prowadzącą do szczęśliwego zakończenia. To uczucie wystawione na próbę przez okoliczności, przeszłość i prawdy, których nie da się cofnąć. To również opowieść o tym, że nie zawsze mamy wpływ na to, kim jesteśmy i skąd pochodzimy, ale nasze życie często zostaje zdeterminowane właśnie przez te rzeczy.
Monika Rzepiela po raz kolejny zabiera nas do świata, który potrafi zachwycić swoim klimatem, ale jednocześnie nie szczędzi bohaterom trudnych doświadczeń. Podoba mi się różnorodność tej historii, wielowątkowość i połączenie romansu historycznego z opowieścią o rodzinnych sekretach, ludzkich słabościach i konsekwencjach podejmowanych decyzji.
Czy Leszek odnajdzie szczęście? Czy Bogusia zdoła uwolnić się od oskarżeń i niechęci ludzi? I czy miłość okaże się wystarczająco silna, by pokonać tajemnice, które od dawna rzucają cień na życie bohaterów? Tego nie zdradzę. Nie chciałabym odbierać Wam przyjemności samodzielnego odkrywania kolejnych kart tej historii.
Jedno jest pewne – „Najstarszy syn” to książka, która zabiera nas w przeszłość, ale porusza tematy wciąż bliskie współczesnemu człowiekowi. Bo przecież niezależnie od epoki każdy pragnie miłości, akceptacji, bezpieczeństwa i możliwości decydowania o własnym losie.
Książkę przeczytałam jednym tchem i serdecznie polecam.
Są książki, które się czyta, są takie, które poprawiają humor i jest Jakub Wędrowycz, który potrafi poprawić humor nawet wtedy, gdy właśnie coś wybuchło, sąsiad zniknął, a lokalna rzeczywistość po raz kolejny wymaga interwencji egzorcysty, bimbrownika i człowieka z bardzo luźnym podejściem do przepisów BHP. 😂 Jeśli ktoś zna Jakuba, to doskonale wie, że nie trzeba go specjalnie przedstawiać. A jeśli jeszcze go nie zna, to najwyższa pora nadrobić zaległości! Uprzedzam, że nawet w piekle boją się tego typa 😂😂😂.
Dzisiejsza recenzja dotyczyć będzie kolejnego mojego ulubieńca, ex aequo z Virionem, a mowa o książce pt. „JAKUB WĘDROWYCZ. ŁAJDACTWA ZEBRANE” autorstwa Andrzeja Pilipiuka, wydanej przez Fabrykę Słów. Są na tym świecie rzeczy, których nie da się zrozumieć. Są też ludzie, których lepiej nie drażnić. Są też tacy, którzy powinni mieć dożywotni zakaz zbliżania się do aparatury do destylacji. Właśnie w tej ostatniej kategorii mamy naszego kochanego Jakuba Wędrowycza! 😂 Co do tego jegomościa, to ja po prostu uwielbiam wszystko, co jest z nim związane! Mówię Serio! Każda kolejna książka, w której pojawia się ten wiejski egzorcysta, bimbrownik, pogromca wszelkiego nadprzyrodzonego paskudztwa i specjalista od rozwiązywania problemów metodami, których nie przewiduje żaden podręcznik, jest dla mnie małym świętem, a czasami nawet dużym wybuchem radości. Fabryka Słów postanowiła zrobić nam naprawdę konkretny prezent! „Łajdactwa zebrane” to ponad 921 stron czystego wędrowyczowego szaleństwa! Nie jest to zupełnie nowa część cyklu, ale specjalny zbiór opowiadań wybranych osobiście przez Andrzeja Pilipiuka. Czyli dostajemy przekrój przez dotychczasowe przygody Jakuba, wyselekcjonowany przez samego autora. A to oznacza jedno: będzie się działo! Co znajdziemy w środku? Między innymi takie perełki jak:
„Bajeczka dla wnuczka”, „Hotel pod Łupieżcą”, „Rewizja”, „Lenin”, „Titanic”, „Zbrodnia doskonała”, „Tajemnica kwaśnego samogonu”, „Trzy życzenia”, „Kac”, „Cyrograf”, „Konan Destylator”, „Niebieskooki ninja”, „Bekon z jednorożca”, „Gumofilc”, „Polak potrafi”, „Dentystyczny Batalion Karny”, „Poduszka uduszka”, a to tylko przedsmak tego, jakie perełki znajdziecie w środku, choć do Hotel pod Łupieżcą omijałabym szerokim łukiem.
Uwielbiam w tej serii to, że autor potrafi wywrócić naszą swojską rzeczywistość na drugą stronę. Mamy tu fantastykę, absurd, czarny humor, wiejskie klimaty, ludzkie przywary i całą galerię postaci, przy których niejeden potwór z piekła rodem wyglądałby jak całkiem przyzwoity sąsiad. Uwielbiam Jakuba za jego bezczelność, nieprzewidywalność, absolutny brak kompleksów i tę cudowną umiejętność pakowania się w tarapaty, z których inni nie wyszliby nawet po trzech rozprawach sądowych i dwóch egzorcyzmach.
Polecam całym sercem (tak wiem, powtarzam się) „Łajdactwa zebrane”, bo to świetna okazja, żeby ponownie spotkać starego znajomego, przypomnieć sobie ulubione historie, ale też odkryć opowiadania, które mogły nam wcześniej umknąć. Dla wiernych fanów Jakuba to prawdziwa uczta, a dla tych z was, którzy jeszcze nie mieli okazji poznać tego jegomościa, jest to całkiem niezły sposób na rozpoczęcie znajomości. Tylko ostrzegam! Nie czytajcie przy piciu kawy, bo można się zakrztusić ze śmiechu, nie czytajcie też przy jedzeniu, bo nigdy nie wiadomo, kiedy przyjdzie Wam ochota na wybuch śmiechu, a już na pewno nie próbujcie naśladować bohatera w kwestii produkcji trunków. Nie każdy ma talent, a niektórym szkoda byłoby nawet aparatury. Ja biorę tę cegiełkę w ciemno! Bo Jakub Wędrowycz to jeden z tych bohaterów, których po prostu nie da się nie lubić. I choćby świat stanął na głowie, w Wojsławicach zawsze znajdzie się ktoś, kto zadba, żeby było jeszcze gorzej!
Panie Jakubie, kieliszek w górę! Oby zdrowie dopisywało, samogon się klarował, a urzędnicy trzymali się jak najdalej od naszej ulubionej wsi! 🍻😂 A Wy? Macie już swojego ulubionego Wędrowycza, czy dopiero zamierzacie poznać tego jegomościa? Ważne-to autorski wybór opowiadań, a nie kompletne przedruki wszystkich wcześniejszych tomów. Właśnie dlatego warto potraktować go jako przekrojową wyprawę przez świat Jakuba.
Książka jest dobra i bardzo przydatna. Nie ukrywam, że mam już jakąś wiedzę w tym temacie, jednak gdybym natrafiła na nią bez jakiejkolwiek wiedzy, to uznałabym ją za mądrą, lecz nie do końca zrozumiałą.
Mamy tutaj siedem technik w których każdy wybiera sobie jakąś dla siebie i może dwie lub trzy ze sobą połączyć, by wyrzucić natrętne myśli związane z jakąś osobą. Mamy tutaj podane przykłady kilku osób, które miały w swojej głowie intruza. W dosłownym znaczeniu, ktoś zaprzątał nasze myśli za długo i nie potrafiliśmy nic zrobić, by przestać o tej osobie myśleć. Ukazane były konfrontacje z pracownikiem, który zawsze musiał zwracać na coś uwagę, a to szef, który wszystkiego się czepiał, a to wizyta teściowej, która szukała tak długo aż dopiekła swojej synowej. W ten sposób każda z tych postaci, kiedy wchodziła w czas spotkania tych osób już od dłuższego czasu bały się co takiego się stanie, do czego ta druga osoba się doczepi. Im bardziej ktoś nie chciał o tym myśleć, tym mocniej i silniej pozostawał w myślach tych osób. Sytuacje z tymi bohaterami są opisane dosyć dokładnie wraz z rozwiązaniem tego problemu. Później następuje przekonywanie nas, że te metody działają- i tutaj czytanie mi się dłużyło, gdyż z natury jestem taka, że jeśli ktoś silnie mnie gdzieś ciągnie, tym mocniej mnie od tego odpycha.
Następnie po opisach ile korzyści nam dadzą takie ćwiczenia, przeszliśmy w końcu właśnie do tych sposobów. Z pośród siedmiu znałam już pięć, jeden bardzo mnie denerwował i jeden był dla mnie nie znany. Jednak trzeba wiedzieć, że każdy z nas jest inny i ma prawo wyboru do sposobu wyrzucenia z siebie osób z głowy. Są to też sposoby z różnego poziomu inteligencji, więc zastosować je może jak i umysł ścisły tak i zwykły Kowalski. Czy pomagają? Tak, oprócz tego jednego, ale to moje odczucia, więc spokojnie coś dla siebie znajdziecie:-)
Ważną sprawą są też poruszane nawyki, które można w sobie wyćwiczyć jak i odrzucić. To jednak sprawa dla bardziej wtajemniczonych. Sugerowałabym aby najchętniej sięgnęły po nią osoby znające już nieco techniki uspakajania siebie, czy poznania kontroli nad swoimi myślami, gdyż bez tych znajomości pozycja nie do końca będzie zrozumiana. Niektóre sposoby zadziałają, jednak chodzi tutaj nie o wielokrotne ich stosowanie, choć też można, tylko o wyrobienie nawyku, by nikt nie wchodził w nasze myśli zbyt długo. Bez obaw, nie chodzi tutaj o uczucia zakochania, tylko strachu oraz nerwów. Cieszy mnie bardzo, że ją przeczytałam, dlatego ją polecam:-)
„Tam, gdzie rosną winogrona” Weroniki Tomali to poruszająca powieść o drugich szansach, w której ciepło włoskiego słońca miesza się z bolesnymi wspomnieniami.
Są takie książki, które już od pierwszych stron otulają klimatem włoskich winnic, zapachu lata i obietnicą nowego początku. Kiedy sięgałam po tę historię, spodziewałam się lekkiej, wakacyjnej obyczajówki, ale dostałam coś znacznie głębszego. To opowieść pełna ciepła, która jednocześnie nie boi się trudnych tematów.
Fabuła skupia się wokół Gianny – dziewczyny, której życie od dzieciństwa nie rozpieszczało. Kiedy los stawia ją pod ścianą, niespodziewanie na jej drodze pojawia się ktoś z przeszłości. Ich ponowne spotkanie staje się punktem zwrotnym, ale droga do szczęścia wcale nie jest usłana różami. Autorka świetnie wyważyła proporcje między wątkiem romantycznym a walką z własnymi demonami i traumami.
Najbardziej poruszyły mnie emocje, jakie towarzyszą bohaterom. Gianna to postać niezwykle autentyczna – pełna lęków, ale i cichej determinacji, której kibicuje się od samego początku. Relacja między nią a Adriano rozwija się w naturalny sposób, pokazując, jak cienka bywa granica między przyjaźnią, wdzięcznością a prawdziwym uczuciem. Przygotujcie się na momenty wzruszenia i refleksji nad tym, jak przeszłość wpływa na naszą teraźniejszość.
Styl Weroniki Tomali jest lekki i niesamowicie wciągający. Opisy włoskiego miasteczka sprawiają, że człowiek ma ochotę spakować walizkę i ruszyć w podróż. Akcja płynie spokojnym, harmonijnym rytmem – nie pędzi na oślep, dając czas na wybrzmienie emocjom, ale ani przez chwilę nie pozwala się nudzić.
Komu spodoba się ten tytuł? Zdecydowanie fanom powieści obyczajowych z wątkiem romantycznym w tle, którzy szukają w literaturze czegoś więcej niż tylko słodkiej historii miłosnej. Jeśli lubicie motywy drugiej szansy, oswajania przeszłości i klimat słonecznej Italii – będziecie zachwyceni.
🌲🐾 Czasami w życiu i w czytaniu potrzebujemy ucieczki od zgiełku wielkiego miasta. Dokładnie taki azyl znalazłam w Solbarku, urokliwym mazurskim miasteczku otulonym lasami, gdzie czas płynie swoim własnym, niespiesznym rytmem, a zapach natury miesza się z codziennością lokalnej przychodni weterynaryjnej. Już od pierwszych stron czuć tu niesamowite ciepło i małomiasteczkowy klimat, który otula jak ulubiony koc w chłodny wieczór.
Fabuła kręci się wokół gabinetu prowadzonego przez doświadczonego weterana zawodu, Teodora Ambroziaka, do którego dołącza Mateusz Laskowski – młody lekarz uciekający przed warszawskim pędem. Razem tworzą duet pełen kontrastów, a ich codzienność wypełniają nie tylko niesamowite, inspirowane prawdziwymi przypadkami historie zwierzęcych pacjentów, ale też sekrety i dramaty samych mieszkańców. Wszystko to okraszone jest solidną dawką sąsiedzkich plotek, które w Solbarku niosą się szybciej niż mazurski wiatr.
Największą siłą tej powieści są jednak autentyczni bohaterowie i emocje, które wywołują. Autorka sama jest lekarką weterynarii i zoopsycholożką, co czuć w każdym zdaniu – w tym, z jaką czułością, wiedzą i szacunkiem opisuje relacje ludzi ze zwierzętami. Podczas lektury nie raz uśmiechnęłam się pod nosem przez zabawne perypetie gabinetowe, by za chwilę poczuć lekkie ukłucie wzruszenia w sercu.
Styl Dominiki Szymanowskiej jest lekki, naturalny i pełen niewymuszonego humoru, dzięki czemu przez książkę dosłownie się płynie. Tempo akcji idealnie współgra z mazurską scenerią – nie ma tu sztucznego pośpiechu, ale w Solbarku cały czas coś się dzieje, więc o nudzie nie ma mowy.
Komu najbardziej spodoba się ta historia? Zdecydowanie miłośnikom ciepłych powieści obyczajowych, fanom małomiasteczkowych klimatów oraz wszystkim, którzy kochają zwierzęta i szukają lektury poprawiającej nastrój. Jeśli lubicie historie o drugich szansach i miejscach, w których każdy zna każdego, Solbark skradnie Wasze serce.