Recenzje:

„Smak szczęścia” Michaliny Kowolik to poruszająca powieść obyczajowa, która udowadnia, że przeszłość potrafi mieć ogromny wpływ na teraźniejszość, a prawda – nawet ta długo skrywana – może całkowicie odmienić ludzkie życie. To historia o rodzinnych tajemnicach, trudnych wyborach, miłości, przebaczeniu i poszukiwaniu własnego miejsca w świecie. Autorka pokazuje, że szczęście nie zawsze wygląda tak, jak sobie wyobrażamy, a czasem trzeba odważyć się spojrzeć w przeszłość, by móc spokojnie patrzeć w przyszłość.

Główną bohaterką jest trzydziestotrzyletnia Anna Matkowska – samotna mama nastoletniej córki, która prowadzi poukładane i stabilne życie. Z pozoru niczego jej nie brakuje, jednak z czasem zaczyna odczuwać, że gdzieś głęboko skrywa pytania, na które nigdy nie poznała odpowiedzi. Wszystko zmienia się, gdy jej córka nawiązuje kontakt z kuzynką mieszkającą w Stanach Zjednoczonych. To wydarzenie staje się początkiem podróży, która prowadzi Annę do odkrywania rodzinnych sekretów i poznawania historii, która przez lata była przedstawiana tylko z jednej perspektywy. Autorka bardzo umiejętnie rozwija fabułę, stopniowo odsłaniając kolejne elementy rodzinnej układanki i pozostawiając czytelnika z nieustanną ciekawością, dokąd zaprowadzi bohaterów ta droga.

Akcja powieści rozgrywa się zarówno w Polsce, jak i w Stanach Zjednoczonych. Kontrast między tymi dwoma miejscami nie jest jedynie zmianą scenerii, ale również symbolem dwóch różnych światów i dwóch spojrzeń na rodzinę, przeszłość oraz przyszłość. Ważnym elementem książki są także powroty do wydarzeń sprzed lat, które pozwalają lepiej zrozumieć motywacje bohaterów i pokazują, jak łatwo jedna historia może zostać zniekształcona przez czas, emocje i niedopowiedzenia.

Bohaterowie zostali wykreowani z dużą wrażliwością. Anna jest kobietą, z którą łatwo się utożsamić – odpowiedzialną, troskliwą i silną, ale jednocześnie pełną wątpliwości oraz obaw. Jej decyzja o poznaniu rodzinnej historii wymaga odwagi, ponieważ niesie za sobą ryzyko odkrycia prawdy, która może zmienić wszystko, w co dotąd wierzyła. Na uwagę zasługują również pozostali bohaterowie, którzy nie są jednoznaczni. Każdy z nich ma własne racje, emocje i doświadczenia, dzięki czemu trudno oceniać ich wyłącznie przez pryzmat przeszłych decyzji. To właśnie ta wielowymiarowość sprawia, że historia wydaje się niezwykle autentyczna.

Największą siłą tej powieści są emocje. Podczas lektury towarzyszyły mi wzruszenie, ciekawość i refleksja nad tym, jak wiele rodzin nosi w sobie niewypowiedziane historie. Z zainteresowaniem śledziłam kolejne odkrycia Anny, próbując razem z nią odnaleźć odpowiedzi na pytania, które przez lata pozostawały bez odpowiedzi. Czytelnik odczuwa nie tylko napięcie związane z odkrywaniem rodzinnych tajemnic, ale także smutek, nadzieję, radość i ogromne wzruszenie. To książka, która skłania do zastanowienia się nad tym, jak łatwo oceniamy innych, nie znając całej prawdy.

Styl Michaliny Kowolik jest lekki, płynny i bardzo naturalny. Autorka z dużą swobodą prowadzi narrację, a jej język sprawia, że czytelnik szybko angażuje się w losy bohaterów. Dialogi brzmią wiarygodnie, emocje nie są przesadzone, a historia rozwija się w spokojnym, ale konsekwentnym tempie. Nie ma tu sztucznego dramatyzmu – zamiast tego otrzymujemy opowieść opartą na relacjach, uczuciach i życiowych wyborach, które mogłyby dotyczyć każdego z nas.

„Smak szczęścia” to powieść obyczajowa skierowana przede wszystkim do osób, które cenią historie o rodzinie, miłości i odkrywaniu przeszłości. Spodoba się czytelnikom lubiącym książki pełne emocji, życiowych refleksji oraz bohaterów, którzy nie są idealni, ale dzięki temu wydają się prawdziwi. To lektura dla tych, którzy szukają opowieści poruszającej serce i pozostającej w pamięci na długo po przeczytaniu ostatniej strony.

Michalina Kowolik stworzyła ciepłą, mądrą i pełną emocji historię o tym, że prawda – nawet jeśli bywa bolesna – potrafi przynieść ukojenie i otworzyć drzwi do nowego początku. To książka, która przypomina, jak ważne są szczerość, wybaczenie i odwaga, by zawalczyć o własne szczęście. Zdecydowanie polecam ją wszystkim miłośnikom wartościowych powieści obyczajowych, które wzruszają, skłaniają do refleksji i na długo pozostają w sercu.

„Klub detektywów. Dedukuj jak Agatha Christie” Garetha Moore'a to wyjątkowa propozycja dla młodych miłośników zagadek i kryminalnych łamigłówek. Nie jest to klasyczna powieść z jedną, ciągłą fabułą, lecz zbiór pięćdziesięciu detektywistycznych zagadek inspirowanych twórczością Agathy Christie. Autor zaprasza czytelników do świata dedukcji, w którym liczy się spostrzegawczość, logiczne myślenie i umiejętność dostrzegania szczegółów.

Książka została przygotowana w formie interaktywnej zabawy. Czytelnik dołącza do Klubu Miłośników Agathy Christie i razem z grupą szkolnych przyjaciół mierzy się z kolejnymi tajemnicami. Każda zagadka to osobna historia, wymagająca uważnego przeczytania i przeanalizowania wszystkich wskazówek. Wśród nich znajdziemy między innymi tajemnicze wydarzenia na statku wycieczkowym, zagadkowe zatrucie w wiejskiej posiadłości czy pełną napięcia podróż pociągiem. Każda z tych historii zachęca do samodzielnego wyciągania wniosków i sprawia, że czytelnik staje się prawdziwym detektywem.

Akcja poszczególnych zagadek rozgrywa się w wielu różnych miejscach. Od eleganckich rezydencji na wsi, przez pociągi i statki, aż po inne charakterystyczne lokalizacje kojarzące się z klasycznymi kryminałami. Ta różnorodność sprawia, że książka ani przez chwilę nie staje się monotonna. Każda kolejna łamigłówka przenosi nas do nowego miejsca i przedstawia zupełnie inną sytuację, dzięki czemu nieustannie towarzyszy nam ciekawość i chęć rozwiązania następnej zagadki.

Choć książka nie posiada jednego głównego bohatera, towarzyszymy grupie młodych przyjaciół, którzy wspólnie uczą się sztuki dedukcji. Najważniejszą rolę odgrywa jednak sam czytelnik. To on analizuje tropy, łączy fakty i podejmuje próbę rozwiązania każdej sprawy. Dzięki temu lektura angażuje znacznie bardziej niż tradycyjna książka i daje ogromną satysfakcję, gdy uda się samodzielnie znaleźć właściwą odpowiedź.

Podczas czytania świetnie się bawiłam. Każda zagadka była okazją do chwili zastanowienia i sprawdzenia własnej spostrzegawczości. Niektóre rozwiązania wydawały się oczywiste, inne skutecznie zaskakiwały i pokazywały, jak łatwo przeoczyć istotny szczegół. To właśnie ta nieprzewidywalność sprawia, że książka wciąga od pierwszych stron. Czytelnik odczuwa ciekawość, ekscytację i satysfakcję z każdego poprawnie rozwiązania, a jednocześnie rozwija logiczne myślenie i uczy się analizowania faktów.

Gareth Moore przygotował książkę w bardzo przystępny sposób. Język jest prosty, zrozumiały i dostosowany do młodszych odbiorców, ale same zagadki potrafią być naprawdę pomysłowe i wymagające. Autor stopniuje poziom trudności, dzięki czemu lektura nie zniechęca, lecz motywuje do dalszego rozwiązywania kolejnych tajemnic. Całość została opracowana w atrakcyjnej formie, która zachęca do aktywnego uczestnictwa, a nie tylko biernego czytania.

„Klub detektywów. Dedukuj jak Agatha Christie” to doskonała propozycja dla dzieci i młodzieży, które lubią zagadki, łamigłówki oraz kryminalne historie. Sprawdzi się również jako wspólna lektura z rodzicami, podczas której można razem analizować tropy i szukać właściwych rozwiązań. To książka, która nie tylko bawi, ale także rozwija koncentrację, spostrzegawczość i umiejętność logicznego myślenia.

To pełna dobrej zabawy i detektywistycznych wyzwań publikacja, która pozwala poczuć się jak prawdziwy śledczy. Jeśli Wasze dzieci uwielbiają rozwiązywać zagadki, tropić wskazówki i samodzielnie dochodzić do prawdy, „Klub detektywów. Dedukuj jak Agatha Christie” będzie świetnym wyborem. To książka, która zapewnia wiele godzin angażującej rozrywki i z pewnością rozbudzi detektywistyczną pasję u niejednego młodego czytelnika.

Powiem wam, że ta książka była dla mnie takim przebudzeniem, gdyż gdzieś tam wewnątrz siebie miałam myśli, że są jakieś zapachy, co przywoływały dawne wspomnienia, ale zauważałam te myśli dopiero wtedy, kiedy się pojawiały i zapominałam je tak szybko jak znikały. To naprawdę ciekawy temat, gdyż tyle się mówi o szczęściu, przywołaniu go, odczuwaniu tak długim, że może spełnić to, co sobie manifestujemy, ale jakoś nikt nie złożył tego do kupy. Autor pokazał na przykładzie pewnego mężczyzny, że skoro dany zapach, który pojawia się w momencie szczęścia, które wtedy nas obejmowało i przypomnieliśmy go sobie na tyle, żeby móc go odtworzyć, to sam zapach już przeniesie nas do wspomnień podczas których to szczęście było odczuwalne. Zatem jeśli już odnaleziony jest ,,zapach szczęścia", (oczywiście każdy z nas ma inny zapach, który kojarzy mu się z chwilą, którą w tym szczęściu przebył), to na podstawie czucia przez dłuższy czas tego zapachu, możemy wywołać u siebie długotrwałe szczęście. Co za tym idzie, w chwilach euforii manifestuje się najlepiej, więc byłby to sposób wręcz idealny. Można by też przywołać wszystkie wspomnienia. Pytanie skąd miałby pochodzić zapach? Powiedzmy, że w najszczęśliwszym dniu naszego życia przejeżdżał wóz z sianem oraz dwie ciężarówki z końmi. W tym wypadku w chwili tej ktoś na przystanku nam się oświadczył, więc radość nasza będzie się brała właśnie z tych zapachów z tamtej chwili. Ogólnie ludzie rzadko kiedy łączą swoje szczęście z zapachami, gdyż zapamiętują tylko daną chwilę, więc jeśli mija jakiś czas, to ona blednie i wielkość tamtej radości zostaje zepchnięta w dal. Takiemu człowiekowi trudno będzie przypomnieć sobie szczęście. Dlatego i poniekąd z różnych innych powodów pewien mężczyzna z książki wpadł na pomysł czerpania korzyści z uszczęśliwiania ludzi. My nie wiemy co mu chodzi po głowie, gdyż to co mówi jest głęboko wyważone, jakby podkreślone, że na tym projekcie i ludziach najbardziej mu zależy. Początkowa faza odnalezienia zapachu szczęścia rodzi frustrację, są obawy, że eksperyment się nie uda, lecz robią prezerwę i powracają do niego ponownie z tą samą osobą. Wierzą, że nadejdzie czas podczas hipnozy, który pokaże moment największego szczęścia, osoba śniąca przypomni sobie zapach opisując im go i na tej podstawie od razu znajdą to, co wyzwalało w nim euforię. Późniejszy czas pokazuje pewną nieskładność, gdyż nie znamy prawdziwego celu tego eksperymentu. Czy faktycznie człowiek w tym wszystkim jest najważniejszy, czy to, co w portfelu ze sobą przynosi? Ile i jak długo jesteśmy w stanie płacić za czas, który kiedyś był nie do zastąpienia?
Uprzedzam, że zapachy, które będą tu opisane nie zawsze są mandarynką czy różą:-)
Szczerze, to książka jest naprawdę ciekawa, tylko zbyt mało emocjonalna. Dużo czasu poświęca się na sztywniejsze opisy przebiegu tego co tworzyli, a mniej na samo odczuwanie czy podejście emocjonalne osób w niej występujących. Niby pomysł na książkę petarda, tylko ta chyba nie była rzeczą, którą wszyscy się ekscytują. Poczułam, że była perfumami już lekko zwietrzałymi... Jednak wciąż na tyle absorbującymi, aby ją mieć:-) Teraz to sama zobaczę czy uda mi się przywołać zapach szczęścia z czasu wstecz. Pytanie tylko, czy on i moją rzeczywistość nie zatrzyma w czasie wstecznym? To jednak daje dużo do myślenia...

Ta książka byłaby wręcz idealna, gdyby nie malutki druk w którym została wydana:-)
Opowiada historię pewnej kobiety, która jest stworzona do pisania, lecz czasy w których żyje nie biorą pod uwagę tego, że kobieta może zrobić coś dobrze. Jedynym sposobem aby ktokolwiek ją docenił jest podpis prawdziwego mężczyzny. W ten sposób zaczytujemy się w drugą opowieść, gdzie inna kobieta dowiaduje się, że jej przodkini była poetką. Wierząc w swój dar również sama zaczyna pisać. Robi to na prośbę kogoś ważnego i wychodzi jej całkiem dobrze wizualnie, tylko ponownie imię kobiece sprawia, że zostaje spławiona. W ten sposób obserwujemy jak świat uczy się anonimowości i pseudonimów, by na spokojnie bez oceniania płci móc zaistnieć w świecie, który jest wręcz do niej stworzony. Znajdziecie tutaj wiele scen, które potwierdzają jak płeć kobieca była wykorzystywana i nikt nawet nie zastanawiał się, czy plotki o nim krążące są dla kogoś prawdą. Potrafiły tak boleśnie ranić młode istnienie, że one w ramach poczucia przegranej, robiły coś w brew sobie. Oddawały się w ręce innych, gdyż nie miały siły bronić się przed pomówieniami innych, skoro i tak były osądzane i odseparowywane przez najbliższe grono. Tutaj nie chodziło tylko o brak pewności siebie, bo był czas, gdzie dojść do bogactwa i sławy mógł tylko mężczyzna. Płeć damska była z góry klasyfikowana jako słabsza i wybrakowana. Jedynie ten doceniał mądrość i talent, kto wiedział jak sprzedać dane dzieło, żeby sam miał ogrom korzyści.
Sama historia jest dosyć rozlegle rozpisana, gdyż widzimy tutaj każdą postać co na siebie wkłada, jak w tym wygląda, gdzie zmierza, co mija, jak się z tym czuje i dopiero punkt gdzie już dotarła. To jest taki znak rozpoznawczy autorki, która nie tylko tworzy historie ale również potrafi je ukazać za pomocą doznań i wyobraźni czytelnika, gdzie ma dokładny obraz tego kto jak się czuje. Nie sprawia to, że odbieramy ją osobiście, tylko bardziej czujemy jak byśmy kogoś obserwowali i czuli niesprawiedliwość, której doświadcza. Już przynajmniej rozumiem skąd ten tytuł:-)
Jeśli zatem lubisz taki sposób ukazania fabuły, niemal teatralny, to zdecydowanie tą książkę takim ludziom właśnie polecam. Oni po prostu docenią ją najbardziej:-)

Brutalny i mroczny kryminał. Tylko dla osób pełnoletnich, którzy lubią ogrom wrażeń i szemranych spraw. Krzepko i mocno oraz krwawo, czytelnik co taki klimat lubi będzie w niej zakochany:-)

„Szczęścia chodzą parami” to ciepła, pełna emocji powieść obyczajowa, która udowadnia, że nawet osoby pomagające innym uporać się z miłosnymi rozczarowaniami same nie są odporne na zranienia.
Główną bohaterką jest Tosia, prowadząca Kącik Złamanych Serc w malowniczej Zielonej Lipce. Na co dzień wspiera mieszkańców po rozstaniach, słucha ich historii i pomaga odzyskać wiarę w siebie. Jest doskonałą obserwatorką ludzkich uczuć, jednak własne serce od dawna trzyma pod kluczem. Gdy w miasteczku pojawia się konkurencyjne Biuro Samotnych Serc, a na jej drodze staje Maksymilian, Tosia zostaje zmuszona do zmierzenia się z tym, przed czym od lat uciekała.
Największą siłą książki są bohaterowie. Autorka pokazuje nie tylko historię Tosi, ale również losy mieszkańców Zielonej Lipki. Dzięki temu czytelnik otrzymuje kilka wzruszających i życiowych opowieści o miłości, wybaczaniu, samotności oraz drugich szansach.
Marta Nowik stworzyła niezwykle przytulny świat, do którego chce się wracać. Urokliwe miasteczko, sympatyczni bohaterowie i lekki humor sprawiają, że książkę czyta się z przyjemnością. Jednocześnie autorka nie unika trudniejszych tematów, pokazując, jak przeszłe doświadczenia wpływają na nasze decyzje i relacje.
To idealna lektura dla osób lubiących ciepłe powieści obyczajowe z romantycznym wątkiem, ale bez nadmiernej słodyczy.
To pełna nadziei, wzruszająca opowieść o otwieraniu się na miłość, odwadze do zmian i przekonaniu, że prawdziwe szczęście często czeka tuż za rogiem.

„Miłość w Złotym Potoku” to poruszająca powieść obyczajowa o powrotach, niewypowiedzianych uczuciach i szansach, które los daje wtedy, gdy najmniej się ich spodziewamy. To historia pełna emocji, która pokazuje, że czas nie zawsze leczy rany, ale może pomóc zrozumieć przeszłość i odnaleźć drogę do szczęścia.
Honorata po latach wraca do rodzinnych stron, miejsca, które kiedyś było jej domem, a później stało się źródłem bolesnych wspomnień. Powrót do Złotego Potoku okazuje się czymś więcej niż tylko wizytą w rodzinnych stronach. To przede wszystkim podróż w głąb siebie, konfrontacja z dawnymi decyzjami i pytanie o to, czy można zacząć od nowa.
Szczególnie interesująco została poprowadzona relacja Honoraty i Damiana Zamojskiego. Ich uczucie narodziło się wiele lat wcześniej, lecz zostało brutalnie przerwane przez rodzinne dramaty i trudne wybory. Autorka bardzo wiarygodnie przedstawia emocje bohaterów, ich niepewność, żal i tęsknotę za tym, co mogło się wydarzyć. Dzięki temu wątek romantyczny nie jest przesłodzony, lecz autentyczny i pełen wzruszeń.
Michalina Kowolik zwraca uwagę na to, jak bardzo przeszłość potrafi wpływać na teraźniejszość. Jednocześnie przypomina, że nigdy nie jest za późno na rozmowę, wyjaśnienie nieporozumień czy zawalczenie o własne szczęście. To książka o przebaczeniu, odwadze i nadziei, która potrafi rozgrzać serce.
Idealna lektura dla miłośników wzruszających powieści obyczajowych z romantycznym wątkiem i klimatem małego miasteczka.

„Kraina czarów” Magdaleny Pioruńskiej to poruszająca powieść obyczajowa z wyraźnym wątkiem romantycznym, która opowiada o marzeniach, poszukiwaniu własnej tożsamości i odwadze, by być sobą. To historia pełna emocji, pokazująca, że za uśmiechem, sukcesem i sceniczną pewnością siebie często kryją się lęki, tajemnice i doświadczenia, o których nie mówi się głośno.

Głównym bohaterem jest Kuba Brzozowski, który po raz kolejny podejmuje próbę dostania się na studia aktorskie w Gdańsku. Teatr jest dla niego czymś znacznie więcej niż miejscem nauki – daje mu poczucie wolności i możliwość wyrażania emocji, których na co dzień nie potrafi okazać. Od lat nosi jednak w sobie sekret, który wpływa na jego życie i nie pozwala mu w pełni otworzyć się na innych. Los sprawia, że jego współlokatorem w akademiku zostaje Nikodem Stelmach – utalentowany aktor, charyzmatyczny, pewny siebie i rozpoznawalny w mediach społecznościowych. Z pozoru dzieli ich niemal wszystko, ale z czasem okazuje się, że obaj noszą w sobie ciężar przeszłości, a ich spotkanie nie jest zwykłym przypadkiem.

Akcja powieści rozgrywa się we współczesnym Gdańsku. Jesienna sceneria miasta doskonale współgra z nastrojem opowieści – pełnym refleksji, niepewności i stopniowego odkrywania prawdy. Akademik, uczelnia artystyczna, teatralne sale i ulice Gdańska tworzą autentyczne tło dla historii, w której równie ważne jak wydarzenia są emocje bohaterów. To właśnie teatr staje się symbolem – miejscem, gdzie można ukryć się za rolą, ale też odnaleźć własny głos i odważyć się zdjąć maskę.

Największym atutem książki są bohaterowie. Kuba to postać niezwykle autentyczna – wrażliwa, pełna marzeń i wewnętrznych rozterek. Łatwo zrozumieć jego obawy i kibicować mu w walce o szczęście. Nikodem początkowo sprawia wrażenie osoby pewnej siebie i spełnionej, jednak z każdą kolejną stroną poznajemy jego prawdziwe oblicze. Autorka pokazuje, że media społecznościowe często kreują jedynie fragment rzeczywistości, a za idealnym wizerunkiem mogą kryć się samotność, presja i własne problemy. Relacja między bohaterami rozwija się naturalnie i wiarygodnie, bez zbędnego pośpiechu, dzięki czemu łatwo uwierzyć w rodzące się między nimi zaufanie.

Podczas lektury towarzyszyło mi wiele emocji. Były momenty wzruszenia, nadziei, niepewności i radości z małych zwycięstw bohaterów. To historia, która skłania do refleksji nad tym, jak często ukrywamy swoje prawdziwe emocje z obawy przed oceną innych. Z dużym zaangażowaniem śledziłam losy Kuby i Nikodema, kibicując im zarówno w realizacji marzeń, jak i w budowaniu relacji opartej na szczerości i wzajemnym zaufaniu.

Styl Magdaleny Pioruńskiej jest lekki, płynny i bardzo emocjonalny. Autorka potrafi pięknie oddać atmosferę miejsc i wewnętrzne przeżycia bohaterów, nie popadając przy tym w przesadny patos. Dialogi brzmią naturalnie, a narracja sprawia, że kolejne rozdziały czyta się z dużą przyjemnością. Historia rozwija się spokojnie, pozwalając dobrze poznać postacie i zrozumieć motywacje stojące za ich decyzjami.

„Kraina czarów” to książka przede wszystkim dla miłośników powieści obyczajowych i romansów, którzy cenią historie o dojrzewaniu, poszukiwaniu własnego miejsca w świecie oraz pokonywaniu wewnętrznych lęków. Spodoba się również osobom lubiącym książki osadzone w artystycznym środowisku i opowieści, w których emocje odgrywają równie ważną rolę jak sama fabuła.

Magdalena Pioruńska stworzyła ciepłą, poruszającą i pełną autentycznych emocji historię o odwadze, marzeniach i akceptacji siebie. To opowieść, która przypomina, że największą siłą jest bycie sobą, nawet jeśli wymaga to zmierzenia się z własnymi lękami. Zdecydowanie polecam tę książkę wszystkim, którzy szukają wzruszającej historii z dobrze wykreowanymi bohaterami i pięknym przesłaniem.

„Drogowskazy Odysei” Sam Akbar to inspirująca książka z pogranicza literatury psychologicznej, rozwoju osobistego i popularyzacji klasyki. Autorka sięga po jeden z najsłynniejszych eposów świata – „Odyseję” Homera – i pokazuje, że historia Odyseusza wciąż może być cennym źródłem wiedzy o człowieku, jego emocjach i wyzwaniach, z którymi mierzy się każdego dnia. To nie jest kolejna motywacyjna publikacja pełna pustych haseł, lecz przemyślana i wartościowa analiza, która zachęca do zatrzymania się i spojrzenia na własne życie z innej perspektywy.

Punktem wyjścia dla autorki jest podróż Odyseusza z Troi do Itaki. Nie mamy tu jednak klasycznej fabuły ani fikcyjnych wydarzeń rozwijających się na kolejnych stronach. Sam Akbar wykorzystuje znane motywy i bohaterów „Odysei” jako metafory współczesnych doświadczeń. Każdy rozdział poświęcony jest jednej z siedmiu lekcji, które pomagają lepiej zrozumieć siebie, swoje decyzje i relacje z innymi. Autorka pokazuje, że przeszkody, z jakimi mierzył się Odyseusz, można odczytywać jako symbole codziennych problemów, z którymi spotykamy się również dziś.

Choć książka nie rozgrywa się w konkretnym miejscu ani czasie, jej fundamentem pozostaje świat starożytnej Grecji. Mityczne wyspy, morza i bohaterowie Homera stają się tłem dla rozważań o współczesnym życiu. Dzięki temu przeszłość płynnie łączy się z teraźniejszością, a ponadczasowe wartości zyskują zupełnie nowe znaczenie. To ciekawe zestawienie sprawia, że starożytna opowieść przestaje być jedynie szkolną lekturą, a staje się inspiracją do osobistych przemyśleń.

Najważniejszym „bohaterem” książki pozostaje oczywiście Odyseusz, jednak autorka zwraca uwagę również na inne postacie znane z eposu, takie jak Atena czy Kalipso. Nie analizuje ich jedynie jako literackich bohaterów, lecz wydobywa z ich historii uniwersalne symbole i psychologiczne mechanizmy. Szczególnie interesujące było dla mnie pokazanie tzw. „efektu Kalipso”, który obrazuje sytuację, gdy człowiek przyzwyczaja się do wygody lub ograniczeń i przestaje walczyć o własne cele. To jeden z tych fragmentów, które naprawdę skłaniają do refleksji.

Podczas lektury towarzyszyło mi przede wszystkim zaciekawienie. Bardzo spodobało mi się to, że autorka nie narzuca gotowych odpowiedzi ani nie próbuje przekonywać, że istnieje jeden sposób na szczęśliwe życie. Zamiast tego zachęca do zadawania pytań i samodzielnego szukania odpowiedzi. Książka inspiruje, motywuje i daje przestrzeń do własnych przemyśleń. Czytelnik może odczuwać nadzieję, spokój, ale również potrzebę zatrzymania się i spojrzenia na swoje życie z większym dystansem.

Styl Sam Akbar jest spokojny, rzeczowy i jednocześnie bardzo przystępny. Mimo że autorka odwołuje się do klasycznej literatury i psychologii, robi to w sposób zrozumiały również dla osób, które nie znają dobrze „Odysei”. Rozważania są poparte licznymi przykładami i wyjaśnione prostym językiem, dzięki czemu książkę czyta się z dużą przyjemnością. To lektura, do której warto wracać, zwłaszcza wtedy, gdy potrzebujemy chwili refleksji lub nowego spojrzenia na własne wyzwania.

„Drogowskazy Odysei” są przeznaczone przede wszystkim dla osób zainteresowanych rozwojem osobistym, psychologią oraz literaturą klasyczną. Spodobają się czytelnikom, którzy lubią książki skłaniające do refleksji i szukają inspiracji płynącej z ponadczasowych historii. To również świetna propozycja dla tych, którzy chcą lepiej zrozumieć własne emocje, nauczyć się wytrwałości i świadomie budować swoje relacje z innymi.

Sam Akbar udowadnia, że nawet liczący tysiące lat epos może być niezwykle aktualny i pomagać w odnajdywaniu właściwego kierunku we współczesnym świecie. To mądra, inspirująca i wartościowa książka, która nie daje prostych recept, ale pozostawia czytelnika z wieloma ważnymi pytaniami i cennymi wskazówkami. Zdecydowanie polecam ją każdemu, kto lubi literaturę rozwijającą, skłaniającą do refleksji i pokazującą, że największa podróż często odbywa się w nas samych.

Instagram ksiazki_moja_chwila🌸Znacie już Sagę Warszawską Katarzyny Maludy? Jeśli tak, to doskonale wiecie, że każda kolejna część potrafi zaskoczyć. Jeśli nie, to „Tango dla trojga” jest kolejnym dowodem na to, jak pięknie można połączyć historię z poruszającą opowieścią o ludzkich uczuciach.

🌸 Poprzednimi częściami byłam zachwycona dlatego, już od pierwszych stron czułam, że będzie to historia pełna emocji, tęsknot, trudnych decyzji i marzeń, które nie zawsze da się pogodzić z rzeczywistością. Tym razem autorka zabiera nas do Warszawy sprzed wybuchu I wojny światowej. To czas wielkich zmian, niepewności i nadziei na lepsze jutro. W samym centrum tych wydarzeń znajduje się Emilka Suchecka, córka bohaterów z poprzedniej części, młoda pisarka, której życie nagle zamienia się w pasmo trudnych doświadczeń. Niesłuszne oskarżenie o plagiat stawia ją w bardzo trudnej sytuacji, a los sprawia, że na jej drodze pojawiają się dwaj wyjątkowi mężczyźni.

🌸Bardzo podobało mi się, że autorka nie skupia się wyłącznie na wątku romantycznym. Oczywiście uczucia odgrywają tu ogromną rolę, ale równie ważne są honor, lojalność, rodzinne oczekiwania i próba odnalezienia własnej drogi w świecie, który zmienia się na oczach bohaterów.

🌸Ogromnym atutem tej sagi jest oczywiście tło historyczne. Czuć, że autorka doskonale zna realia epoki. Spacerujemy ulicami dawnej Warszawy, obserwujemy pierwsze oznaki nadchodzącej wojny i śledzimy wydarzenia, które na zawsze zmieniły losy Europy. Wszystko to zostało przedstawione w bardzo przystępny i niezwykle interesujący sposób.

🌸„Tango dla trojga” to książka pełna emocji, wzruszeń i życiowych dylematów. To opowieść o miłości, która nie zawsze przychodzi w odpowiednim momencie, o marzeniach wystawionych na próbę i o odwadze potrzebnej do podejmowania najtrudniejszych decyzji.
Katarzyna Maluda po raz kolejny udowodniła, że potrafi tworzyć historie, które nie tylko wciągają, ale również skłaniają do refleksji. A ja już nie mogę doczekać się kolejnego spotkania z bohaterami tej wyjątkowej sagi. ❤️📖✨

🌸 Dziękuję wydawnictwu za egzemplarz do recenzji ❤️

Czy seryjni mordercy- bestie, wampiry, zwyrodnialcy, etc.- grasują tylko na terenach Polski? Odpowiedź jest oczywista, aczkolwiek bardzo smutna- nie. Postać uważającą się za pana życia i śmierci można napotkać wszędzie, dlatego Max Czornyj nie tworzy tak makabrycznych historii bez powodu. Pierwszy powód to dokładne pokazanie, do czego zdolny jest człowiek, a tak naprawdę wilk w owczej skórze. Skala mordu i fanatyzm kata nad ofiarą to zjawiska bardzo silne. Drugi powód jest, w mniemaniu samego pisarza, kluczowy. Ludzie muszą być bardzo czujni, gdyż morderca nie jest synonimem kogoś brudnego, zaniedbanego czy mało inteligentnego. Wręcz przeciwnie- wiele spraw to ogrom dowodów na to, że morderca wywodził się z tak zwanego dobrego domu, ma dużo pieniędzy, potrafi zainteresować używanym słownictwem czy urokiem osobistym.

„Jestem mordercą” nie jest najnowszym dziełem autora. Książka została wydana w 2021 roku nakładem wydawnictwa Filia. Prawdziwa do bólu historia przedstawia modus operandi niejakiego Jacka Unterwergera. Wcześniej nie słyszałam o jego istnieniu, a przecież śledzę literaturę opartą na faktach i kanały internetowe dotyczące różnorakich zbrodni. Temat ten mnie przeraża, ale jednocześnie fascynuje. To, że czytam czy oglądam tak drastyczne sceny wcale nie znaczy, że chcę kimś takim być. Nie umiałabym zabić człowieka i jeszcze czerpać z tego satysfakcji. Wiem to aż za dobrze, a Wy? Zastanówcie się nad tą refleksją bardzo solidnie.

„Jestem mordercą” to kolejny przykład użycia przez pisarza narracji pierwszoosobowej. Max Czornyj jest z jednej strony za to kochany, lecz z drugiej dochodzi nawet do słownego linczu. Sama chwalę pisarza za tak odważny zabieg literacki, ponieważ dobrze wiem, czemu on tak naprawdę służy. My, odbiorcy, mamy spojrzeć na szerzące się zło oczami kata i szlifować własną czujność. O tym zresztą wspominałam niemal na samym początku opinii, ale przypomnieć nie zaszkodzi. Chodzi przecież o nasze życie, które jest bardzo kruche. Dziś jesteś, jutro Cię nie ma…

Max Czornyj jest bardzo znanym pisarzem, ale opisywany morderca też był człowiekiem pióra. Austriak przejawiał nie tylko talent literacki, lecz miał też wstrząsające wady, z narcyzmem i histerią włącznie. Sądzono, że pisane w więzieniu poczytne opowiadania, sztuki teatralne czy autobiografie staną się elementem resocjalizacji. Tylko czy tak właśnie się stało? Po szczegóły odsyłam do krótkich rozdziałów, a jest ich dokładnie 94.

W książce bardzo mocno widać też ułomność ówczesnej policji pracującej w Austrii. Stróże prawa mieli seryjnego mordercę niemal na wyciągnięcie ręki, a mimo to niczego nie zauważali. Granie na nosie idealnie pasuje do sławnego pisarza-mordercy, a przydomek KURIER WIEDEŃSKI mu nadany nie jest przypadkowy. Dlaczego? Warto się o tym przekonać.

Jak zakończyło się życie Unterwergera- mordercy 12 kobiet? Szczegółów nie chcę, a nawet nie powinnam podawać. Powiem tylko, że mroczny pisarz i dziennikarz był bardzo sprawiedliwy względem siebie. Nic dodać, nic ująć! Zresztą, jego wyobraźnia twórcza sprawiała podczas czytania wiele wstrząsu- nikt normalny nie porówna kobiety do sufletu serowego, a procesu duszenia człowieka do boskiej, cudownej muzyki…

Retrospekcje zastosowane w powieści nie są fanaberią. Wręcz przeciwnie- historia pisarza-zbrodniarza ukazana na przestrzeni lat daje nam idealny portret psychologiczny postaci. Doskonale wiemy, że przeszłość zawsze wpływa na późniejsze poczynania człowieka. Jack Unterwerger jest tego idealnym przykładem, a szczegóły jej mocno wzruszającego życia lepiej pozostawić czytelnikom. Dawne czyny czy historie rodzinne nigdy się w nas nie zacierają, są niczym zaczyn ze świeżych drożdży. A te, jak wiadomo, rosną… O samym człowieku też często mówi się, że kiełkuje w nim złość, szał, chęć mordu.

W jednej z piosenek Budki Suflera znajdziemy bardzo znane słowa: „Nie wierz nigdy kobiecie, dobrą radę Ci dam”. Ale czy mężczyznom można ufać? Jak sam Max Czornyj podkreślił, Jack Unterwerger to aktor, który wyrobił w sobie umiejętność wzbudzania litości, rzucania błagalnych spojrzeń. Pomogła mu też chłopięca, urzekająca aparycja kogoś, kto nie mógłby wyrządzić nikomu krzywdy. Czyżby?

Celowo nie wspominam wszystkich bohaterów, zwłaszcza drugoplanowych. Myślę, że fani powieści z mordem w tle sami pragną odkrywać coraz to ciekawsze karty. Sama po raz kolejny nie zawiodłam się na twórczości Maxa Czornyja, ale, moim skromnym zdaniem, „Jestem mordercą” nigdy nie będzie książką lepszą fabularnie od kilku innych tytułów pisarza.

Powieść jest jednak godna polecenia.

Pewnie nikt nie będzie zaskoczony, że to moja jedna z nie wielu książek ze sportem w tle. Oczywiście, nie ma co kryć, że powieść jest w moim guście 😁

Maciej i Karolina znajdują pospolicie mówiąc trupa i nigdy już tego nie zapomną, bo wplątują się w międzynarodową aferę z cennym artefaktem. Po 12 latach, nasz bohater poznaje inna, fascynującą kobietę, jednakże przeszłość nie daje o sobie zapomnieć.

Wygrana tej powieści jest dla mnie mocno jasna, w końcu akcja dzieje się w Krakowie (Krakus z miasta wyjedzie, ale miasto z "Centusia" nigdy🤣). Ze sportem samym w sobie mam wspólnego tyle co z baletem, ale Paweł pokazał swoje umiejętności i oto mamy świetnie skonstruowana fabułę.

Lubię to napięcie, gdy główny bohater poszukuje statuetki, a przede wszystkim kiedy wątek uczuciowy nie przebija się przez wszystko inne, robiąc z tytułu zwykle romansidło - bardzo to sobie cenię, że relacja z Agnieszką jest dodatkiem do całości, a nie epicentrum.

Zwycięstwo zazwyczaj nie jest takie proste i należy intensywnie nad nim ciężko pracować, o ile chce się je mieć non stop.

Tak na dobrą sprawę przy uważnej obserwacji życia to każdy z nas odnosi, zwycięstwo nic nie wiedząc o tym. Czy będzie, ono również takie w najnowszym kryminale autorstwa Pawła Fleszara pt. ''Pani Zwycięstwa'' postanowiłam bliżej się jemu przyjrzeć, a szczególnie zachowaniom bohaterów?

Twórczość Pawła Fleszara jest mi dobrze znana. Potrafi on nie tylko zaciekawić wykreowaną historią kryminalną, aby stworzyć w niej klimat skłaniający do wielu przemyśleń, jak potoczy się akcja, która trwa w odległości następujących po sobie odstępstwach czasowych 12 lat.

To, co wydarzyło się, podczas spotkania randkowego powoduje, że bycie świadkiem ma z czasem wpływ na dalszy ciąg życia i to, co zostawiło, po ślady widząc ciało zamordowanego mężczyzny.

Jak potoczyły, się dalsze losy głównego bohatera dziennikarza Macieja Porzyńskiego tego zapragnęłam się dowiedzieć, czy wytrzymał dzielnie ten trudny czas, a szczególnie, co oznacza nadany tytuł książce i dlaczego tak ważne jest znalezienie bezcennego afterfaktu?

Nie da się uciec przed przeszłością. Ona na każdym kroku pojawia się i niechętnie da się o niej zapomnieć. Maciej najchętniej chciałby nie myśleć intensywnie o niej, lecz coraz trudniej żyje się z tym, czego doświadczył bezpośrednio. Nade wszystko tworzy się wiele pytań, kto odpowiada za dokonane morderstwo, czy ono było przypadkowe, a może był ktoś, kto doskonale wszystkim się bawił, będąc, sterownikiem sprytnie nie ujawniając, do końca kim jest i z jakiego powodu likwidował życia.

Podoba mi się to, że akcja całościowa rozgrywa się w okolicach Krakowa, w których nie miałam okazji jeszcze zwiedzić. Zwróciłam również uwagę, że autor zadbał o to, aby nie tylko Kraków pozostawił głównego celu zainteresowania, jakim była przygotowana mroczna przeszłość ukryta w bezcennym afterfakcie, który wywołuje wiele zamieszania.

Miłość, przyjaźń, praca, zemsta stanowią klucz do odkrywania podstępnej po kolei prawdy niezależnie od tego, kim się jest.

Polecam przeczytać ten kryminał.

Są takie powieści, które kończąc, odkłada się na półkę z poczuciem, że właśnie pożegnało się ludzi, którzy przez kilka tomów stali się nam w pewien sposób bliscy. Są bohaterowie, których losy śledzimy z ciekawością, ale są też tacy, których emocje zaczynają przenikać do naszego świata. I kiedy przychodzi ostatnia strona, pojawia się pytanie: co teraz? Co zrobić z tymi wszystkimi emocjami, które towarzyszyły nam przez całą historię?
Dokładnie takie uczucia towarzyszyły mi po przeczytaniu „Odrodzenia” Agnieszki Lis, czyli trzeciego i zarazem ostatniego tomu serii „Światło”. To powieść, która zabiera nas do powojennej Warszawy lat 50. i 60. XX wieku. Warszawy, która wciąż próbuje podnieść się z ruin, podobnie jak ludzie, którzy próbują poskładać swoje życie po doświadczeniach, których nie da się tak po prostu wymazać z pamięci.
W centrum tej historii ponownie znajduje się Ewa – kobieta niezwykle silna, choć przecież jej siła nie oznacza, że niczego się nie boi, że nie cierpi i że zawsze wie, co powinna zrobić. Wręcz przeciwnie. Ewa jest bohaterką, która została przez życie bardzo mocno doświadczona. Dźwiga w sobie ciężar przeszłości, wspomnień i traum, ale mimo wszystko każdego dnia próbuje iść dalej. Próbuje odnaleźć spokój. Zadbać o rodzinę. Odnaleźć choć odrobinę normalności.
Tylko jak żyć normalnie, kiedy przeszłość wciąż upomina się o swoje?
Ewa nie potrafi zapomnieć o swojej matce. Wierzy, że kobieta została niesłusznie skazana na więzienie. Jest przekonana o jej niewinności i chce ją odnaleźć. Ma w sobie potrzebę naprawienia czegoś, czego być może nie da się już naprawić. Wierzy, że odnalezienie matki będzie również pewnego rodzaju odkupieniem jej własnych win. Tylko że droga do prawdy okazuje się niezwykle trudna, a Ewa nie może liczyć na wsparcie wszystkich, których chciałaby mieć po swojej stronie.
Szczególnie bolesna jest dla niej postawa Zenka.
Po wstąpieniu do Partii mężczyzna bardzo się zmienił. Momentami miałam wrażenie, że Partia stała się dla niego drugą żoną – taką, dla której jest gotów poświęcić wszystko. Nawet własną rodzinę. Ewa natomiast nie zapomniała, kim jest. Nie zapomniała, gdzie się wychowała i jakie wartości zostały jej przekazane. I choć życie wielokrotnie próbowało ją złamać, ona nadal chce postępować zgodnie z własnym sumieniem.
Tylko ile można walczyć samotnie?
Ile razy można słyszeć, że pewnych rzeczy nie powinno się ruszać? Ile razy można tłumaczyć swoje decyzje ludziom, którzy z góry uznali, że nie mają one sensu?
Ewa będzie musiała zmierzyć się nie tylko z własną przeszłością, ale również z teraźniejszością, która wcale nie zamierza być dla niej łaskawa. Problemy rodzinne, trudna relacja z dorastającą córką, brak wsparcia męża… A gdzieś w tym wszystkim wciąż znajduje się Nikita. Człowiek, który już wcześniej wyrządził jej ogromną krzywdę i którego obecność przypomina, że nie wszystkie demony pozostają w przeszłości.
Czy Ewa może naprawdę czuć się bezpiecznie?
Czy człowiek, który raz odebrał jej poczucie bezpieczeństwa, może po prostu zniknąć z jej życia?
A może niektóre rany nigdy nie goją się do końca?
To właśnie Ewa była dla mnie sercem tej historii. Obserwowanie jej walki, jej determinacji, ale też chwil zwątpienia sprawiało, że niejednokrotnie chciałam po prostu usiąść obok niej i powiedzieć: „Nie poddawaj się. Jeszcze trochę. Dasz radę”. Bo Ewa nie jest bohaterką idealną. Popełnia błędy, podejmuje trudne decyzje, czasami błądzi. Ale właśnie dzięki temu jest tak prawdziwa. Jest kobietą z krwi i kości, która próbuje odnaleźć siebie w świecie, który nie zawsze pozwala jej decydować o własnym życiu.
Ogromnie ważnym i bardzo emocjonalnym elementem „Odrodzenia” jest również relacja Ewy z Krystyną.
I tutaj muszę przyznać, że Krystyny nie potrafiłam usprawiedliwić. Jest to postać trudna do zrozumienia. W tej części szczególnie mocno poczułam, jak bardzo skomplikowane mogą być relacje między ludźmi. Jak cienka potrafi być granica pomiędzy lojalnością a zdradą, miłością a rozczarowaniem, koniecznością a własnym wyborem.
Krysia wzbudzała we mnie wiele emocji, ale zdecydowanie nie były to emocje pozytywne. Nie polubiłyśmy się na kartach tej książki. Wręcz przeciwnie – momentami jej zachowanie było dla mnie zupełnie niezrozumiałe i bardzo trudne do zaakceptowania. Jednocześnie myślę, że właśnie w tym tkwi siła tej postaci. Autorka pokazuje bowiem, że nie każdą decyzję można łatwo ocenić, a człowiek czasami potrafi zrobić rzeczy, których inni nigdy by się po nim nie spodziewali.
Nie chcę jednak zdradzać zbyt wiele, bo losy Krystyny i Ewy najlepiej odkryć samemu. Powiem tylko, że ta relacja dostarczyła mi naprawdę wielu emocji i długo jeszcze po zakończeniu książki zastanawiałam się nad motywacjami poszczególnych bohaterów.
„Odrodzenie” to powieść o kobietach, które musiały nauczyć się być silne, ponieważ życie nie pozostawiło im innego wyboru.
O kobietach, które żyły w czasach wymagających od nich milczenia, podporządkowania i nieustannego zaciskania zębów. O tym, że wojna może się skończyć, ale jej konsekwencje pozostają w człowieku na całe życie. Że ruiny można odbudować, domy można postawić na nowo, ulice mogą znów tętnić życiem… ale ludzkiego wnętrza nie da się odbudować tak łatwo.
Agnieszka Lis bardzo pięknie pokazuje, że prawdziwe odrodzenie nie zawsze oznacza zapomnienie. Czasami oznacza nauczenie się życia z tym, co już się wydarzyło. Oznacza próbę odnalezienia w sobie siły, nawet jeśli wydaje nam się, że dawno ją straciliśmy.
Bardzo podobał mi się klimat tej powieści. Powojenna Warszawa została przedstawiona w sposób niezwykle realistyczny. To miasto surowe, naznaczone wojną, ale jednocześnie pełne ludzi, którzy próbują odzyskać normalność. Ludzi, którzy chcą kochać, zakładać rodziny, wychowywać dzieci, marzyć o przyszłości. I właśnie ta codzienność sprawia, że historia Ewy staje się jeszcze bardziej przejmująca.
Autorka pisze pięknym, płynnym językiem, a jej bohaterowie nie są papierowi. Mają swoje wady, słabości, pragnienia i tajemnice. Podejmują decyzje, z którymi możemy się nie zgadzać. Czasami nas denerwują, czasami wzruszają, a czasami sprawiają, że chcemy wejść do książki i potrząsnąć nimi, żeby wreszcie coś zrozumieli. Ale właśnie dzięki temu są prawdziwi.
I wreszcie… zakończenie.
Przyznam szczerze, że kiedy dotarłam do ostatnich stron, miałam w sobie pewien żal do autorki. Chyba oczekiwałam czegoś innego. Czułam niedosyt i przez chwilę pomyślałam: „Naprawdę? To już?”
Ale kiedy emocje opadły, zaczęłam o tym zakończeniu myśleć. I im dłużej się zastanawiałam, tym bardziej dochodziłam do wniosku, że… chyba właśnie tak powinno się to skończyć.
Nie zawsze dostajemy zakończenie, którego chcemy.
Czasami dostajemy takie, na jakie zasłużyła historia.
I chyba właśnie takie zakończenie otrzymała seria „Światło”.
„Odrodzenie” jest dla mnie nie tylko zamknięciem historii Ewy, ale również podsumowaniem wszystkiego, co wydarzyło się wcześniej. To książka, która pokazuje, że człowiek może zostać bardzo mocno doświadczony przez życie, a mimo to wciąż próbować odnaleźć w sobie siłę, by iść dalej.
Dlatego zdecydowanie polecam czytać tę serię od początku. „Odrodzenie” najlepiej smakuje wtedy, kiedy znamy wcześniejsze losy bohaterów i możemy razem z nimi przejść przez całą tę drogę. Ja wszystkie trzy tomy chłonęłam jak gąbka. Były emocje, były momenty wzruszenia, złości, niedowierzania i takie chwile, kiedy po prostu chciałam wiedzieć, co będzie dalej.
To była dla mnie niezwykle emocjonalna podróż.
Podróż przez powojenną Polskę, przez historię, rodzinne tajemnice, trudne wybory i skomplikowane relacje. Ale przede wszystkim przez życie ludzi, którzy próbowali odnaleźć siebie w świecie, który po wojnie już nigdy nie miał być taki sam.
„Odrodzenie” to historia o przeszłości, której nie można wymazać, o rodzinie, której nie zawsze można ufać, o miłości, która czasami boli bardziej niż samotność, i o sile kobiet, które mimo wszystko próbują walczyć o swoje życie.
Czy polecam?
Zdecydowanie tak.
Jeśli lubicie sagi obyczajowe z mocnym tłem historycznym, historie o silnych kobietach, rodzinnych tajemnicach i bohaterach, którzy nie są jednoznaczni, zdecydowanie dajcie szansę serii „Światło”.
A ja po zamknięciu ostatniego tomu czuję przede wszystkim wdzięczność za tę historię… i chyba najwyższy czas, by sięgnąć po kolejną opowieść.
Bo każda dobra historia kiedyś się kończy.
Nawet jeśli przez chwilę nie jesteśmy na to gotowi.

Liwia, konserwatorka zabytków ma za zadanie przywrócić Willi Lustrzanej jej dawny blask. Jednak pod warstwą kurzu wiekowych luster skrywa się echo tragedii. Poznajemy dramat żydowskiej rodziny, milczące dziedzictwo rodu Zamoyskich oraz sekrety zaginionego pamiętnika Lei. Wina, prawda i tajemnice luster tworzą historię, której nie można dłużej zamiatać pod dywan.

Bardzo lubię, gdy autor próbuje czegoś nowego, zaskakuje nas tematyką książki czy okresem osadzenia fabuły. A Monice Cieluch ta sztuka w pełni się udała. Akcja powieści posiada dwie płaszczyzny czasowe - współczesność i okres drugiej wojny światowej. Obie są równie angażujące.

Willa Lustrzana jest tu drugim równoprawnym bohaterem. Autorka znakomicie oddała piękno tego budynku z jego tajemniczymi artefaktami, sekretnymi skrytkami i ukrytymi przejściami. W posiadłości zamieszkiwały rodziny Einchenbergów i Rosenfeldów. To tu rozegrały się wydarzenia, które przyniosły nie tylko szczęście, ale i ból. Pani Monika dotyka problemu prześladowań ludności żydowskiej, wyrządzonych krzywd, straty, tęsknoty, strachu, bezsilności oraz walki o przetrwanie.

Autorka stworzyła niezwykle mroczny klimat powieści. Legendy o duchach, pojawiające się zjawy, wizje, sny, niepokojące przeczucia czy ludowe wierzenia dotyczące np. ochrony przed złymi mocami jeszcze bardziej działają na wyobraźnię.

Tu każdy szczegół został odpowiednio wykorzystany. Osobiście ciekawa byłam pracy konserwatora. Cieszę się, że mogłam co nieco zgłębić w tej dziedzinie. Drugą sprawą było poszukiwanie prawdy o przeszłości od strony formalnej. To przegląd licznych dokumentów, bibliotek, parafialnych ksiąg, Archiwum Państwowego czy biura IPN. Praca mozolna, ale warta świeczki, bo mogąca przynieść satysfakcję. To szukanie rozwiązania było ogromnie wciągające. Dopiero w finale wszystkie elementy wskoczyły na swoje miejsce i dało pełen obraz sytuacji.

To historia, która przypomina, do czego może doprowadzić nienawiść. W obliczu wojny człowieczeństwo zostaje poddane próbie. Nie każdy temu sprosta, a będą i tacy, którzy nawet nie będą próbować. Jednak nadzieją napawa fakt, że w tak dramatycznych, ciężkich czasach można było spotkać ludzi, którzy gotowi byli zaryzykować i pomóc drugiemu człowiekowi. Empatia i odwaga nie mają swojej ceny.

"Cienie w Lustrzanej" to pełna emocji i napięcia powieść o prawdzie, która czekała w milczeniu przez pokolenia, by ktoś w końcu zechciał się do niej przybliżyć i udźwignąć ciężar jej bagażu. Mury nigdy nie zapominają... Czy uda się odkupić winy?

„Powstanie Warszawskie. Między faktami a legendą” Sławomira Kopra i Tymoteusza Pawłowskiego to wartościowa książka historyczna, która zachęca do spojrzenia na jedno z najważniejszych wydarzeń w historii Polski z nieco innej perspektywy. Autorzy nie próbują odbierać Powstaniu Warszawskiemu jego znaczenia ani podważać bohaterstwa walczących. Zamiast tego oddzielają fakty od narosłych przez lata mitów, zadając pytania, które wciąż budzą emocje i prowokują do dyskusji.

Nie jest to klasyczna publikacja historyczna oparta wyłącznie na chronologicznym opisie wydarzeń. Autorzy prowadzą czytelnika przez kolejne zagadnienia związane z Powstaniem Warszawskim, analizując decyzje dowódców, przebieg walk, udział różnych formacji wojskowych oraz konsekwencje zrywu dla mieszkańców stolicy. Poruszają również tematy, które przez lata pozostawały na marginesie historycznych opracowań, przypominając mniej znanych uczestników wydarzeń i zwracając uwagę na kwestie często pomijane w powszechnej narracji.

Akcja książki osadzona jest przede wszystkim w Warszawie w czasie 63 dni Powstania Warszawskiego w 1944 roku. Miasto staje się nie tylko miejscem walk, ale również symbolem odwagi, poświęcenia i ogromnej tragedii. Autorzy często odnoszą się także do wydarzeń poprzedzających wybuch powstania oraz jego następstw, dzięki czemu czytelnik otrzymuje szerszy kontekst historyczny i lepiej rozumie złożoność tamtych decyzji.

Choć nie mamy tutaj głównych bohaterów w literackim znaczeniu, na kartach książki pojawia się wiele postaci historycznych – dowódców, żołnierzy, cywilów i zapomnianych uczestników Powstania Warszawskiego. Szczególnie cenne jest to, że autorzy pokazują różne punkty widzenia i unikają jednoznacznych ocen. Dzięki temu czytelnik może sam wyciągnąć własne wnioski, opierając się na przedstawionych faktach i argumentach.

Podczas lektury towarzyszyło mi przede wszystkim zaciekawienie, ale także refleksja. Mimo że temat Powstania Warszawskiego wydaje się dobrze znany, książka pokazuje, jak wiele aspektów tej historii nadal pozostaje mało rozpowszechnionych. Wielokrotnie zatrzymywałam się przy fragmentach, które zmuszały do przemyślenia wydarzeń z 1944 roku i uświadamiały, jak skomplikowane były decyzje podejmowane w tamtym czasie. To lektura, która wywołuje szacunek dla uczestników powstania, ale jednocześnie zachęca do krytycznego spojrzenia na historię i unikania prostych odpowiedzi.

Styl Sławomira Kopra i Tymoteusza Pawłowskiego jest jednym z największych atutów tej publikacji. Autorzy łączą rzetelność historyczną z lekką, gawędziarską narracją, dzięki czemu książkę czyta się z dużym zainteresowaniem. Trudne zagadnienia zostały przedstawione w przystępny sposób, bez nadmiernego akademickiego języka, co sprawia, że publikacja będzie atrakcyjna zarówno dla pasjonatów historii, jak i osób, które dopiero chcą lepiej poznać temat Powstania Warszawskiego.

„Powstanie Warszawskie. Między faktami a legendą” to książka skierowana do wszystkich czytelników zainteresowanych historią Polski, szczególnie II wojną światową. Spodoba się osobom, które cenią publikacje oparte na źródłach, ale napisane przystępnym językiem, oraz tym, którzy nie boją się konfrontować utartych przekonań z faktami historycznymi. To również świetna propozycja dla tych, którzy chcą spojrzeć na Powstanie Warszawskie szerzej i lepiej zrozumieć jego znaczenie oraz konsekwencje.

Sławomir Koper i Tymoteusz Pawłowski stworzyli książkę, która nie odbiera historii jej emocji, ale wzbogaca ją o szerszy kontekst i mniej znane fakty. To mądra, rzetelna i skłaniająca do refleksji lektura, przypominająca, że historia rzadko bywa czarno-biała. Zdecydowanie polecam ją wszystkim, którzy chcą lepiej zrozumieć wydarzenia z sierpnia i września 1944 roku oraz spojrzeć na Powstanie Warszawskie z nowej, bardziej wielowymiarowej perspektywy.

„Mielno” Marcina Kończewskiego to mroczny thriller kryminalny, który udowadnia, że nadmorski kurort może skrywać znacznie więcej niż wakacyjny klimat, plażę i szum fal. Autor zabiera czytelnika do miejsca, gdzie za pozornie spokojną codziennością kryją się tajemnice, korupcja, przemoc i ludzie gotowi zrobić wszystko, by prawda nigdy nie wyszła na jaw.

Już od pierwszych stron książka intryguje. Na brzegu morza pojawia się kobieta bez tożsamości, student trafia do Mielna z nadzieją na beztroskie wakacje, które szybko zamieniają się w walkę o przetrwanie, a kolejne wydarzenia odsłaniają sieć powiązań między lokalnym półświatkiem, skorumpowaną policją i tajemnicami skrywanymi przez mieszkańców. Autor stopniowo odkrywa kolejne elementy tej skomplikowanej układanki, nie zdradzając zbyt wiele zbyt wcześnie. Dzięki temu napięcie utrzymuje się praktycznie przez całą książkę.

Akcja rozgrywa się we współczesnym Mielnie – jednym z najbardziej rozpoznawalnych polskich nadmorskich kurortów. To właśnie miejsce jest jednym z największych atutów powieści. Zamiast wakacyjnej pocztówki otrzymujemy mroczne oblicze miasta. Opuszczone zakątki, zimne plaże, wzburzony Bałtyk i niepokojąca atmosfera sprawiają, że sceneria staje się niemal pełnoprawnym bohaterem tej historii. Morze nie jest jedynie tłem wydarzeń – symbolizuje nieprzewidywalność, skrywane sekrety i zagrożenie, które może nadejść z każdej strony.

Bohaterowie są różnorodni i niejednoznaczni. Każdy z nich skrywa własne tajemnice, ma swoje motywacje i własną wersję wydarzeń. Szczególnie podobało mi się to, że autor nie dzieli postaci na całkowicie dobrych i złych. Dzięki temu łatwo uwierzyć w ich decyzje i zrozumieć, że w świecie przedstawionym nic nie jest oczywiste. Kolejne odkrywane sekrety sprawiają, że trudno komukolwiek zaufać, a czytelnik nieustannie zmienia swoje przypuszczenia dotyczące rozwoju wydarzeń.

Podczas lektury towarzyszyło mi przede wszystkim napięcie i ciekawość. Z każdą stroną coraz bardziej chciałam poznać odpowiedzi na pojawiające się pytania i dowiedzieć się, komu naprawdę można zaufać. Autor umiejętnie buduje atmosferę niepokoju, a liczne zwroty akcji sprawiają, że trudno oderwać się od książki. Jednocześnie nie brakuje momentów skłaniających do refleksji nad ludzką chciwością, władzą i konsekwencjami podejmowanych decyzji.

Styl Marcina Kończewskiego jest dynamiczny i bardzo przystępny. Autor nie przeciąga opisów, skupiając się na akcji i budowaniu napięcia. Dialogi brzmią naturalnie, a kolejne rozdziały skutecznie podsycają ciekawość. Umiejętnie łączy elementy klasycznego kryminału z thrillerem, tworząc historię, która angażuje od początku do końca.

„Mielno” to książka przede wszystkim dla miłośników thrillerów i kryminałów z dobrze skonstruowaną intrygą oraz niepokojącym klimatem. Spodoba się czytelnikom, którzy lubią historie pełne tajemnic, zwrotów akcji i bohaterów, którym nie sposób od razu zaufać. To także świetna propozycja dla osób ceniących powieści, w których miejsce akcji odgrywa równie ważną rolę jak sama fabuła.

Marcin Kończewski stworzył wciągającą historię, w której mroczny klimat, dobrze poprowadzona intryga i niejednoznaczni bohaterowie tworzą bardzo udaną całość. To książka, która skutecznie trzyma w napięciu i przypomina, że nawet miejsca kojarzące się z odpoczynkiem mogą skrywać najmroczniejsze tajemnice. Jeśli lubicie kryminały z gęstą atmosferą i fabułą pełną niespodzianek, zdecydowanie warto po nią sięgnąć.

Wydaje mi się, że książka spełni oczekiwania zainteresowanych tematem. Jak sam tytuł wskazuje, opisywane są tutaj różne przepowiednie, nie tylko te związane z okręgiem europejskim i chrześcijańskim. Rozdziały podzielone są tematycznie (o zagładzie z kosmosu, o postaci Antychrysta, o Nostradamusie itd.). Do samych „natchnionych treści” dopasowywane są wydarzenia, ale autor wielokrotnie podkreśla, że czytelnik sam powinien wyciągnąć wnioski (kojarzy się to z nachalnym „przypadek?! Nie sądzę!”). Bardziej jednak przeszkadzało mi mocno amatorskie wydanie - m.in. dużo błędów w tekście i nie ma podanej nawet daty wydania, z treści domyśliłam się, że książka wyszła w okolicach 1999 roku.

W małym kalifornijskim miasteczku w latach siedemdziesiątych dochodzi do straszliwej zbrodni. Zamordowana zostaje dwójka nastolatków. O morderstwo własnego rodzeństwa społeczność podejrzewa Vincenta Taylora – chłopaka z problemami, „tego dziwnego, średniego brata”. Vince, mimo trudnej przeszłości, staje się jednym z najbardziej znanych pisarzy powieści grozy.

Ceniona ghostwriterka Olivia Dumont dostaje od swojego ojca propozycję, której ze względu na kłopoty finansowe i wizerunkowe nie może odrzucić. Jej zadaniem nie będzie jednak napisanie horroru pod nazwiskiem Taylora. Mężczyzna oczekuje, że po latach milczenia opublikuje w końcu swoje wspomnienia z młodości.

„Ghostwriterka” jest moim zdaniem kryminałem bez wad. W odkrywaniu bolesnej tajemnicy swojej rodziny towarzyszymy Olivii, jednak z biegiem akcji kolejne rozdziały przedstawiają wydarzenia oczami Poppy oraz Vincenta z lat młodości. Ten podział sprawdza się tutaj idealnie. Gdy już zbliżamy się do poznania prawdy, przeskakujemy do właściwej osoby, która opowiada o danej sytuacji. Wątek choroby nie został przedstawiony po macoszemu wyłącznie jako narzędzie fabularne, ale jako rzeczywisty problem. Bohaterowie, zwłaszcza młodzież, którą poznajemy w retrospekcjach, są wielowymiarowi i odpowiednio zbalansowani. Nikt nie jest ideałem, ale również nikt nie jest do końca zły.

Na pochwałę zasługuje również klimat powieści. Realia Kalifornii lat siedemdziesiątych zostały przedstawione na tyle przekonująco, że łatwo było poczuć się częścią tego świata.

Zagadka kryminalna wciągnęła mnie bez reszty. Dla Olivii to największe wyzwanie w karierze. Nie dość, że została zmuszona do odnowienia relacji z życiem, od którego się odcięła, to jeszcze musiała zmagać się z zanikającą pamięcią ojca i odkrywaniem własnych słabości.

Mam ostatnio szczęście do rewelacyjnie napisanych książek. Ta nie była wyjątkiem. Styl Julie Clark bardzo przypadł mi do gustu. Płynny i w pewien sposób tajemniczy stał się perfekcyjnym dopełnieniem zagadkowej fabuły. Chciałbym wyróżnić jeszcze jeden zabieg. Po rozwiązaniu zagadki, po wszystkich gorzkich wyznaniach, widzimy wręcz sielankowy obraz rodziny Taylorów sprzed tragedii. Autorka chciała, by właśnie tak zostali zapamiętani.

Jedna z bohaterek wypowiedziała zdanie, które celująco podsumowuje tę powieść: „Informacja to władza. Ale też wielki ciężar, bo gdy już się o czymś dowiesz, nie możesz udawać, że nie masz o niczym pojęcia.”

Współpraca z Wydawnictwem Otwartym

Czasem milczenie jest bezpieczniejsze niż prawda. Dziś dziękuję Bogu, że wtedy wybrałam właśnie to. Bo ojciec zawsze mawiał: „Nie każde słowo trzeba wypowiedzieć, żeby zrozumieli, kim jesteś".
Byłem. Żyłem. Kochałem.
Oto najpiękniejszy sens życia.
Miłość to wolność wyboru. Nawet jeśli ten wybór prowadzi na śmierć.

Wanda Wijtkowska wie jak wygląda życie pod okupacją, choć można by było rzec ,że los i tak obszedł się z nią łaskawie- Dziewczyna nie zaznała głodu, nie musiała żebrać o cokolwiek u Niemców, by utrzymać swoją rodzinę.
Ból jej serca powoduje jednak zniknięcie jej ukochsnego męża Leona.
Rodzice dziewczyny żyją w dostatku, choć za oknami trwa wojna, jednak zarówno cena tego pozornegp spokoju zamyka się w jednym prostym na pozór słowie - godność.
A gdy jeszcze to bezpieczeństwo ma twarz oficera SS Wandzia wie ,że musi zacząć działać, ponieważ udzielanie dzieciom lekcji o historii i Polsce w ogóle to za mało.
Właśnie wówczas los krzyżuje ścieżki jej i Stefsna - chłopaka, który niegdyś przyjaźnił się z jej mężem.
Jedna rozmowa, jeden pseudonim wzięty od pasji najbliższej osoby i nagle młoda Polka wkroczyła prosto w paszczę lwa , otoczona najważniejszymi przedstawicielami III Rzeszy.
Wtedy właśnie na drodze kobiety pojawia się dwóch Niemców- Kurt i Friedrich - i to właśnie ci dwaj mężczyźni odmienią bieg jej życia, choć każdy w inny sposób.
Czy w czasach, gdy empatia może kosztować najwięcej jest miejsce na prawdziwe uczucie?

Było to moje pierwsze spotkanie z twórczością pani Weroniki Ilskiej, ale.. jej pióro ma w sobie magię , taką trudną do opisania.
Autorka oddała trudne realia okupowanego Poznania i nadaje psychologiczną głębię bohaterów.
Nie do końca wiem czy byłabym w stanie być tak konsekwentna w relacji z Friedrichem jak Wanda , ale zdecydowanie ten mężczyzna zatrzymał mnie przy sobie na dłużej.
Moje serce poruszył też wątek małego Jurka.

Ta historia nie opowiada wyłącznie o wojnie. To przede wszystkim opowieść o ludziach postawionych przed wyborami, których nikt nigdy nie powinien musieć podejmować. O tym, jak cienka bywa granica między odwagą a strachem, lojalnością a zdradą, nienawiścią a uczuciem.
Autorka nie idealizuje swoich bohaterów. Każdy z nich nosi własne rany, popełnia błędy i próbuje przetrwać najlepiej, jak potrafi. Dzięki temu są niezwykle autentyczni. Nawet postacie stojące po drugiej stronie barykady nie zostały przedstawione w sposób jednowymiarowy, co sprawia, że czytelnik wielokrotnie zatrzymuje się i zadaje sobie pytanie: a ja... co zrobiłabym na ich miejscu?
Ogromnym atutem powieści są również emocje. Nie ma ich tu za dużo ani za mało – pojawiają się dokładnie wtedy, kiedy powinny. Kilka scen wywołało u mnie wzruszenie, inne ścisnęły serce, a jeszcze inne zmusiły do chwili refleksji długo po odłożeniu książki.
To jedna z tych historii, które przypominają, że nawet w najmroczniejszych czasach człowiek wciąż może pozostać człowiekiem. Że miłość nie zawsze oznacza szczęśliwe zakończenie, ale zawsze daje siłę, by walczyć o to, co najważniejsze. I że wolność czasem zaczyna się od jednego szeptu, jednego wyboru lub... jednego przemilczanego słowa.
Kiedy zamknęłam tę książkę, nie potrafiłam od razu po nią sięgnąć myślami po coś kolejnego. Zostałam z Wandą, Friedrichem, Jurkiem i wszystkimi pytaniami, które ta historia pozostawiła bez jednoznacznych odpowiedzi. Chyba właśnie za to najbardziej cenię tę powieść – nie próbuje narzucić czytelnikowi jedynej słusznej oceny, lecz pozwala samemu zastanowić się, gdzie w czasach wojny przebiega granica między obowiązkiem, człowieczeństwem i miłością.
To książka, która boli, wzrusza i zmusza do refleksji. Pokazuje, że nawet w świecie zbudowanym na strachu i nienawiści można odnaleźć dobro, choć często ma ono bardzo wysoką cenę. I przypomina, że największą odwagą nie zawsze jest chwycić za broń – czasem jest nią po prostu pozostać wiernym własnym wartościom.
Myślę, że historia Wandy zostanie ze mną na długo. Nie tylko dlatego, że porusza trudny fragment naszej historii, ale przede wszystkim dlatego, że opowiada o ludziach. O ich wyborach, słabościach, nadziei i miłości, która potrafi rozkwitnąć nawet tam, gdzie wydaje się to niemożliwe.