Z niektórych uczuć się nie wyrasta. Zwłaszcza z tych , które były prawdziwe.
Martyna Tomaszewska na własnej skórze przekonała się, że w życiu nie ma ani jednej rzeczy, a budowana z mozołem codzienność może rozpaść się w jednej chwili niczym domek z kart.
Młoda kobieta z dnia na dzień straciła pracę w dobrze prosperującej korporacji organizującej zjazdy i konferencje medyczne - na dodatek została bez środków umożliwiających codzienne funkcjonowanie ,a były partner Szymon nie może pogodzić się z ich rozstaniem i jest wyjątkowo natrętny.
By nabrać nieco dystansu dziewczyna wyjeżdża na wieś, do domu odziedziczonego po ukochanych dziadkach. Planuje sprzedać gospodarstwo i wrócić do Warszawy- jednak olazuje się, że to przedsięwzięcie nie będzie tak proste jak jej się początkowo wydawało. Miejsce w którym Martyna spędziła dzieciństwo wymaga dużo większych nakładów finansowych niż początkowo zakładała, a dodatkowo na miejscu, podczas wizyty w tamtejszej przychodni spotyka Huberta - swoją pierwszą wielką miłość, która jak jej się wydaje dla chłopaka była tylko przelotnym wakacyjnym romansem.
Ożywają wspomnienia z okresu nastoletniego, a między dwojgiem dawnych kochanków wyraźnie iskrzy.
Czy ta miłość otrzyma od losu drugą szansę?
Dawno nie zaglądałam do książek autorki, być może zniechęcona jakąś jedną słabszą powieścią w jej dorobku.
Sięgając po Milion burz nie oczekiwałam niczego wielkiego, w zasadzie nie wiedziałam czego się spodziewać.
A jednak szybko odnalazłam się w tej historii kibicując zarówno Martynie jak i jej ukochanemu.
Ich relacja rodziła się powoli choć podszyta była dawnym uczuciem.
Nie zabrakło między nimi niepewności, niedopowiedzeń i obaw przed ponownym zranieniem. Oboje mają za sobą doświadczenia, które odcisnęły na nich swoje piętno, a upływ lat wcale nie sprawił, że wszystko stało się prostsze. Wręcz przeciwnie. Czasami najtrudniej jest zaufać komuś, kto już kiedyś miał dostęp do naszego serca.
Bardzo polubiłam Martynę. To kobieta, która mimo przeciwności losu próbuje odnaleźć się w nowej rzeczywistości, choć nie zawsze jest jej łatwo. Jej życie w jednej chwili wywraca się do góry nogami, a ona musi zmierzyć się nie tylko z problemami finansowymi, ale również z przeszłością, która niespodziewanie ponownie staje na jej drodze.
Hubert natomiast skradł moją sympatię swoją cierpliwością, troską i podejściem do Martyny. Ich wspólne sceny były dla mnie jednymi z najprzyjemniejszych momentów tej opowieści. Czuć między nimi chemię, ale też coś znacznie głębszego – więź, której nie zdołały przerwać ani lata rozłąki, ani niewypowiedziane słowa.
Nie jest to jednak wyłącznie historia o miłości. Autorka zadbała również o kilka tajemnic, niespodziewanych wydarzeń i sytuacji, które potrafią zaskoczyć. Stare gospodarstwo skrywa swoje sekrety, a odnalezione przedmioty i niepokojące zdarzenia sprawiają, że trudno przewidzieć, co wydarzy się na kolejnych stronach.
„Przez milion burz” to opowieść o drugich szansach, powrotach do przeszłości i uczuciach, które mimo upływu czasu wcale nie tracą na sile. O tym, że czasami trzeba stracić grunt pod nogami, by odnaleźć właściwą drogę. I że nawet po największej burzy może pojawić się słońce.
Cieszę się, że dałam tej historii szansę. To była bardzo przyjemna, pełna emocji lektura, która przypomniała mi, dlaczego warto czasami wrócić do twórczości autorów, po których dawno się nie sięgało.
Pierwsze wydanie tej książki miało miejsce w 1950 roku w Wielkiej Brytanii, a w naszym ojczystym języku ukazało się w 1985 roku. Różnych wydań nie da się policzyć, gdyż co roku trwają jej dodruki, aczkolwiek od roku 1996 na stałe przejęło je Wydawnictwo Media rodzina.
Przed wami wydanie kolekcjonerskie z barwionymi brzegami i sztywną obwolutą, choć gdybym miała być szczera, to zabrakło mi takiej tasiemki zakładkowej, która znacznie podniosłaby jej wartość w oczach kolekcjonerów. Są bowiem ludzie, którzy zbierają takie wydania, ale to moja osobista sugestia.
Pozycja została napisana dla chrześniaczki autora. Nie jest zawarty czas jej tworzenia, choć zdradza nam, że trwało to na tyle długo, że z bajek ona wyrosła. Ten wstęp sprawia, że traktujemy ją bardzo osobiście, dodając jej wartości, której nie mierzy się w złotówkach. To zaklęty czas życia, który jej ofiarował od siebie. Ilekroć to czytam, to mam wrażenie, że ja sama zostałam obdarowana dodatkowym czasem od autora, który trwa tak długo jak jej czytanie. To bonus na który zasługują nieliczni.
Lektura rozpoczyna się wejściem do szafy i przejściem przez magiczny portal. Odkąd sięgam pamięcią ogrom moich znajomych dzieci właśnie szafę traktowała jako wejście do magicznej krainy. Było tam ciemno i cicho, a tylko w takim skupieniu można wymyśleć coś, gdzie chcielibyśmy być. Co ciekawe, świat zwany Narnią, czyli wieczna kraina skąpana w chłodzie jest odzwierciedleniem wszystkich strachów małych dzieci. Ukazała to, czego dzieci boją się najbardziej. Po pierwsze separacji od rodziców, gdyż dzieci zostały zesłane na wieś w obliczu wojny. Wiecznego chłodu, a wiadomo, że ciepło jest dzieci największym drogowskazem. Śniegu zimnego i mroźnego, który się nie kończył, gdzie nie odbywały się żadne Święta Bożego Narodzenia. Jako dziecko, to na nie czeka się najbardziej, gdyż liczymy, że zjawi się ktoś, kto spełni nasze marzenia. Są też postacie władcze takie jak lew. W bajkach czy filmach przyrodniczych mówi się, że Lew jest królem zwierząt, dlatego mamy dla niego szacunek. Jest też rodzina, która daje ciepło i ukojenie. Każde dziecko marzy o tym, by być bezpieczne i kochane, a to właśnie postacie, które mają im to dawać. To właśnie wiara w dobrych bohaterów pcha dzieci do walki o święta i spokój. Gdzieś też podświadomie chcą powrócić do swoich rodziców. Zła Biała Czarownica jest osobowością sprzeczną, ponieważ kolor biały uważa się za miły, a czarny za zły i ciężki. Jednak jeśli to ona podtrzymywała zimowy chłód, to jej barwa była uzasadniona.
Opowieść składa się z wielu przeciwności losu nie tylko osobowych, ale i tych wytrzymałościowych, emocjonalnych. Zmuszeni bowiem do wędrówki padali na twarz chcąc się poddać i jednocześnie gdzieś tam tliła się nawiązka tego, że wszystko dobrze się skończy. Te upadki miały być drogowskazem do tego, by nigdy się nie poddawać, choćby na pierwszy rzut oka nie było szansy na wygraną. W wyobraźni każdego czytelnika, nie tylko dziecka, tworzą się sploty wytrzymałości fizycznej i psychicznej. To bardzo dobra lekcja zwłaszcza na te czasy i chyba na każde. Najmilsze było to, że niekiedy narrator zwraca się bezpośrednio do nas zadając pytania, które mogliśmy doświadczyć wykonując je by mu odpowiedzieć. Uczestniczymy w tej lekturze czy tego chcemy, czy nie. To było właśnie dobre:-)
Serdecznie polecam opowieść wszystkim bez wyjątku. Czytając ją poczujecie, że nie jesteście sami, że komuś na was zależy, a tym samym będziemy chcieli sami pomóc komuś w naszym życiu. To było takie odkrywcze i pasjonujące biorąc pod uwagę fakt lat wstecznych, kiedy powstała.
Polecam ją, gdyż tak czuję:-)
Sięgając po tę książkę, nastawiałam się na historię pełną emocji i dokładnie to dostałam. Od pierwszych stron czuć ten charakterystyczny, słodko-gorzki klimat, w którym codzienność miesza się z wielkimi uczuciami i życiowymi zawirowaniami. To opowieść, która otula słowem, ale jednocześnie mocno ściska za serce.
Fabuła kręci się wokół zderzenia dwóch zupełnie różnych światów. On jest żołnierzem jednostki specjalnej, dla którego służba i adrenalina to całe życie. Ona to kobieta po przejściach, niosąca w sobie ciężar straty i własne tajemnice. Autorka świetnie pokazuje, że samo uczucie nie zawsze wystarcza, gdy do drzwi puka przeszłość, a życie pisze własne, nieprzewidywalne scenariusze.
Największą siłą tej powieści są bohaterowie – prawdziwi, dalecy od ideału, popełniający błędy i zmagający się z trudnymi wyborami. Oprócz głównego wątku dostajemy też poruszające historie drugoplanowe, które nadają całości głębi. Podczas czytania towarzyszyła mi cała paleta emocji – od uśmiechu i ciepła, po smutek, złość i ogromne wzruszenie.
Gabriela Gargaś pisze lekko, barwnie i z niezwykłą wrażliwością na drugiego człowieka. Przez strony dosłownie się płynie, mimo że poruszane tematy wcale nie należą do łatwych. Tempo akcji jest idealnie wyważone – jest czas na refleksję, ale też na szybsze bicie serca, kiedy na jaw wychodzą skrywane sekrety.
Dla kogo jest „Kacper”?
Zdecydowanie dla fanek literatury obyczajowej z wątkiem romantycznym i dramatem w tle. Jeśli szukacie historii o kruchości życia, drugich szansach i miłości wystawionej na próbę, ten tytuł będzie strzałem w dziesiątkę.
Mikołaj nie cierpi świąt. Skąd więc u niego taki desperacki krok, by zostać... Świętym Mikołajem? Fakt jest bezrobotny i zadłużony, a praca dobra jak każda inna, prawda? Poznaje Kornelię, dzięki której angażuje się w projekt pomocy potrzebującym i zaczyna inaczej spoglądać na otaczający go świat i ludzi. Wydaje się, że wszystko idzie w dobrym kierunku, ale przeszłość i dawne błędy dają o sobie znać. Czy nie staną na drodze do ich szczęścia?
Widzimy, jak mimo przeciwności losu i życiowych porażek ważna jest umiejętność zachowania nadziei. Ludzie zwykle pojawiają się w naszym życiu w momencie, kiedy najbardziej ich potrzebujemy. Ta historia udowadnia, że na miłość nigdy nie jest za późno.
Jak często zdarza się nam oceniać kogoś tylko po tym, jak drogie i eleganckie nosi ubrania? Wszak nie wygląd definiuje człowieka. Nie należy sądzić po pozorach, bo to bardzo zwodzące.
Bohaterowie sprawiają wrażenie prawdziwych. Popełniają błędy, mają swoje słabości i sekrety. Przyznam, że początkowo Mikołaj nie wzbudził mojej sympatii. To, w jaki sposób traktował innych... Jednak gdy poznałam go bliżej i rąbek jego przeszłości, nastąpiło zrozumienie dla jego zachowania. Bardzo spodobał mi się motyw pomocy potrzebującym. Życzliwości, dobra i zainteresowania drugim człowiekiem nigdy za wiele w tak pędzącym dziś świecie.
Marta Nowik pięknie odmalowała obraz świątecznej magii i cudów. Cudów, które mogą dziać się tuż za rogiem. Wystarczy być tylko otwartym na drugiego człowieka i jego dobro.
Autorce świetnie udało się wypośrodkować humor z poważniejszymi tematami, prowadzącymi do głębszych refleksji nad tym, co w życiu najważniejsze. Z jednej strony jest delikatnie, spokojnie, z drugiej emocjonalnie. Sporo tu niespodziewanych zwrotów akcji, nutki tajemnic i sekretów.
"Zakochany Mikołaj" to pełna otulającego ciepła, wzruszeń i humoru powieść o samotności, dawaniu sobie drugiej szansy, poszukiwaniu szczęścia i miłości, która przychodzi wtedy, kiedy najmniej się jej spodziewamy. To książka o lekcji życia, która zmienia człowieka i jego priorytety. Obiecuję, że zechcecie zostać w Zapiecku i na ulicy Wesołej jak najdłużej, a nawet jeszcze kiedyś tam wrócić.
Nowy dom miał być początkiem nowego życia, a stał się pułapką pełną niedopowiedzeń. Sięgając po książkę „Za ścianą” Alicji Sinickiej, od razu poczułam ten gęsty, lekko klaustrofobiczny klimat, który sprawia, że zaczynasz podejrzliwie zerkać na własne drzwi wejściowe.
Fabuła kręci się wokół Aurelii, która po bolesnej stracie próbuje stanąć na nogi i kupuje połówkę bliźniaka we Wschowie w niemal idealnej okazji. Szybko okazuje się jednak, że za zbyt dobrą ceną kryje się mroczna przeszłość budynku, a w pokojach wciąż unosi się cień zmarłej żony poprzedniego właściciela. To klasyczny, świetnie skrojony domestic noir, w którym codzienność z każdą stroną staje się coraz bardziej niepokojąca.
Najmocniejszym punktem tej historii są zdecydowanie relacje między postaciami oraz psychologiczna gra pozorów. Aurelii kibicuje się od pierwszego rozdziału, choć jej zauroczenie tajemniczym Konradem budzi w czytelniku ciągły niepokój i chęć krzyknęcia „uciekaj!”. Do tego dochodzi milcząca pomoc domowa, która wprowadza tyle dziwnego napięcia, że aż przechodzą dreszcze.
Alicja Sinicka ma niezwykle lekkie pióro, dzięki czemu przez kolejne rozdziały po prostu się płynie, a akcja stopniowo zaciska pętlę wokół czytelnika. Zamiast tanich fajerwerków dostajemy tu powoli budowane, duszne napięcie, które w finale potrafi mocno zaskoczyć.
To idealna propozycja dla fanów thrillerów psychologicznych w stylu Freidy McFadden, w których największe zagrożenie nie czai się w ciemnym lesie, ale tuż za cienką ścianą własnego salonu. Jeśli lubicie historie z tajemnicą rodzinną i nieoczywistymi bohaterami, koniecznie dopiszcie ten tytuł do swojej listy.
Są takie książki, które wciągają od pierwszych stron niczym lodowaty wiatr, od którego nie da się uciec. „Dom z lodu” to historia mroczna, duszna i niesamowicie niepokojąca. Od razu po otwarciu czuć ten specyficzny, chłodny klimat tajemnicy, który sprawia, że masz ciarki na plecach, nawet jeśli czytasz pod ciepłym kocem🧣📖
Fabuła to prawdziwa emocjonalna układanka, w której nic nie jest takie, jak się wydaje na pierwszy rzut oka. Marcel Moss mistrzowsko dawkuje napięcie i podrzuca kolejne tropy, przez co co chwilę zmieniasz zdanie na temat tego, kto tu tak naprawdę jest ofiarą, a kto katem. Bez obaw, nie zdradzę żadnych szczegółów – powiem tylko, że sekretów za zamkniętymi drzwiami tego domu jest znacznie więcej, niż można by przypuszczać! 🤫
Bohaterowie są niezwykle wyraziści, pełni skaz, lęków i przeszłości, która nie daje o sobie zapomnieć. Podczas czytania targały mną skrajne emocje – od współczucia, przez ogromną irytację, aż po autentyczny niepokój. To nie są papierowe postaci, ale ludzie z krwi i kości, postawieni w sytuacjach granicznych, co sprawia, że ich dramaty przeżywa się bardzo osobiście💔
Styl autora jak zawsze gwarantuje błyskawiczne tempo. Krótkie rozdziały i dynamiczne zwroty akcji sprawiają, że przez tę książkę po prostu się płynie – syndrom „jeszcze tylko jednego rozdziału” gwarantowany! Język jest lekki, przystępny, a jednocześnie pełen psychologicznego napięcia, które nie pozwala odłożyć lektury na półkę⚡
Komu spodoba się „Dom z lodu”? Zdecydowanie fanom mocnych thrillerów psychologicznych, w których ludzka psychika okazuje się najstraszniejszym miejscem na ziemi. Jeśli lubicie historie pełne rodzinnych sekretów, niedopowiedzeń i zaskakujących finałów, ten tytuł jest stworzony dla Was! 🖤
Moje ponowne spotkanie z autorką powieści pt. ''Co przyniesie jutro'' Mélissą Da Costa w najnowszej książce należącej również do gatunku literackiego powieść pt. "Powracam od innych" pomyślałam, że to będzie taka odskocznia od tego, co nas wokół otacza. A być może głębsze spojrzenie na problemy innych, a może poprzez to znajdziemy czas na przemyślenia, że możemy nieco inaczej rozważyć wszelkiego rodzaju sposoby na rozwiązanie, bo nie da się nic na siłę dostrzec, a jedynie ich wysłuchanie i konieczność umiejętności mieć chęć zaufania do osób obcych. Od zaufania i wyczucia zależy właściwie wszystko, czy da się je wykryć u osoby, która nie zna nas, a jednak wyraża chęć na rozmowy.
Czy konieczny był wyjazd Ambre do hotelu Modrzew, czy istniała szansa na uratowanie związku Ambre i Philippe, czy była to ich wspólna decyzja, czy ona wynikła, od każdego z osobna postanowiłam się tego dowiedzieć i jak potoczą się dalsze jej losy i tychże nowych bohaterów, a może pojawi się ktoś nowy, kto z miłą chęcią odmieni jej obecne życie na nieco lepsze lub musi przekonać się o tym sama, że powolnymi krokami, że warto podjąć się ryzyka, które odsłoni wiele warstw oblicza, że zasługuje na upragnione szczęście?
Powieść pt. "Powracam od innych" nie posiada rozdziałów, lecz składa się z 10 części, których nie czyta się w gruncie rzeczy szybko tak, jak przypuszczałam, spoglądając na zamieszczoną wyrazistą czcionkę.
Na podstawie tekstów dialogowych wywnioskowałam z łatwością, jacy są lub będą z zachowania, charakteru bohaterowie, którzy nie zawsze podobali mi się. Chociaż jestem, w stanie zrozumieć skąd to się brało, bo nigdy nie zaznali ciepła rodzinnego połączonego z tym, jak ma wyglądać przyszłe życie, a musieli niestety wcześniej dorosnąć. Właściwie to jesteśmy świadkami życia głównych bohaterów, a szczególnie autorka Mélissa Da Costa, skupia się na bohaterach drugoplanowych wystawiających nich na próbę pokonania własnych słabości, umiejących korzystać z życia bawiąc się nim lub udowadnianiu kim się jest naprawdę pracownikiem lub marzycielem ewentualnie egoistą myślącym o samym sobie.
Uważam, że Ambre pomimo mocnego zagubienia potrafiła odnaleźć się, a może jest i nieco silniejsza, a pobyt w hotelu Modrzew nauczy ją wyciągać inne, ciekawsze wnioski na temat dotychczasowego życia, jak to jest być z dala od rodziny, kochanka, przyjaciółki odkryć nowych znajomych wśród właścicieli, pracowników hotelu, a nade wszystko powrócić od nich szczęśliwie do miejsca tam, gdzie są jej rodzinne korzenie, przebywając w nich z dala od tych osób, które wyrządziły jej krzywdę.
Książki dla większych dzieci i starszej młodzieży to coś, co uwielbiam. Czuję się, jakbym wracała do tamtych lat i odkrywała pierwszy raz m. in. świat magii. 🌞 Przed wami kolejna wspaniała książka od wydawnictwa Dwukropek, która nie tylko sprawi, że wasze pociechy przepadną w tej historii, ale i wam zawróci w głowie. Jakie były wrażenia podczas czytania? Porównywalne do czytania książki kryminalnej, detektywistycznej, a wy z każdym rozdziałem nie słyszycie otoczenia, bo właśnie teraz odrywacie coś mega istotnego. Przed wami „Złodzieje światła” autorstwa Heleny Duggan, która rozpoczyna serię o tym samym tytule.
Co byście zrobili, gdyby pewnego dnia świat, który znacie, zaczął tracić światło? Nie mam na myśli zwykłej awarii prądu, lecz coś znacznie poważniejszego. Słońce przestaje wyglądać tak, jak powinno, na Ziemi zaczynają dziać się niepokojące rzeczy, a ludzie coraz bardziej boją się o swoją przyszłość. Brzmi jak początek filmu katastroficznego? Choć zmiany klimatyczne już się dzieją na naszych oczach. Przyznam szczerze, że spodziewałam się ciekawej przygodówki z elementami fantastyki, ale dostałam historię, która oprócz wciągającej fabuły potrafi też nieźle namieszać w głowie. I to w pozytywnym sensie! Wyobraźcie sobie, że na Słońcu pojawia się tajemnicza ciemna plama, Ziemia zmienia swoje położenie, a przyszłość ludzkości staje pod ogromnym znakiem zapytania. W tej sytuacji pojawia się Howard Hansom, bogaty i genialny wynalazca, który twierdzi, że ma pomysł na uratowanie świata. Buduje nowoczesne miasto, pełne niezwykłych rozwiązań i daje ludziom nadzieję, że wszystko jeszcze może się dobrze skończyć.
No dobrze, ale czy wszystko, co wygląda idealnie, rzeczywiście takie jest? Czy można bezgranicznie ufać komuś tylko dlatego, że ma pieniądze, wiedzę i obiecuje nam lepsze jutro? Właśnie tutaj zaczyna się robić naprawdę ciekawie! Fiu, fiu, zaciekawiłam was? Poznajcie Griana, który nie zamierza spokojnie przyglądać się temu, co dzieje się wokół niego. Kiedy znika jego siostra Solas, postanawia jej szukać. W tej przygodzie towarzyszą mu Jeffrey i Shelli. Każde z nich wnosi do ekipy coś innego, a ich wspólna droga pokazuje, jak ważne są zaufanie, odwaga i umiejętność współpracy. Nie będę Wam zdradzać, co dokładnie odkrywają, bo nie chcę odbierać Wam przyjemności z samodzielnego poznawania tej historii. Powiem tylko, że pozory potrafią mylić, a za pięknymi obietnicami może kryć się coś, czego nikt się nie spodziewa. Z każdą kolejną stroną, jak wyżej napisałam, pojawia się więcej pytań, a atmosfera robi się coraz bardziej tajemnicza. Co uwielbiam, to że są sekrety niepokojące sytuacje i takie momenty, kiedy człowiek ma ochotę powiedzieć: Ludzie, czy Wy naprawdę nie widzicie, że coś jest tutaj nie tak?! 😅 Ale wiecie, za co cenie te wszystkie książki dla młodego pokolenia? To, że pod warstwą przygody i fantastycznych pomysłów znajdziecie tematy, które dotyczą również naszego codziennego życia.
💡 Samodzielne myślenie jest ważniejsze, niż nam się wydaje. Nie powinniśmy przyjmować wszystkiego za prawdę tylko dlatego, że ktoś mówi nam to pewnym głosem. Warto pytać, sprawdzać i mieć odwagę powiedzieć, że coś nam nie pasuje. Nawet jeśli większość osób myśli inaczej. Chyba przyznacie, że fake news jest od groma w internecie, a większość z nas nie sprawdza źródła, tylko szerzy fałsz.
📱 Technologia może nam pomagać, ale nie powinna decydować za nas. Żyjemy w świecie telefonów, komputerów i coraz bardziej zaawansowanych wynalazków. Sama lubię takie rzeczy, ale ta historia przypomina, że nie wszystko, co nowoczesne, jest automatycznie dobre. Nie możemy zapominać o własnym rozsądku i zwykłym ludzkim kontakcie. Widać to wszędzie, gdzie jest większe skupisko ludzi, między innymi w poczekalniach, autobusach itp.
❤️ Przyjaźń to nie tylko wspólne śmiechy i fajnie spędzony czas. To także obecność wtedy, kiedy robi się trudno. Grian, Jeffrey i Shelli pokazują, że różnice między ludźmi nie muszą nas dzielić. Wręcz przeciwnie! Każdy może mieć inne pomysły, umiejętności i spojrzenie na daną sytuację, a właśnie dzięki temu można znaleźć rozwiązanie, na które samemu nigdy by się nie wpadło.
🌍 Nasza planeta nie jest czymś, co możemy traktować jak rzecz do wymiany. W książce mocno wybrzmiewa temat natury, światła i tego, jak bardzo jesteśmy zależni od otaczającego nas świata. To dobry moment, żeby pomyśleć, czy czasami nie zachwycamy się nowymi wynalazkami tak bardzo, że zapominamy o tym, co już mamy?
I właśnie dlatego uważam, że ta książka jest nie tylko dla młodzieży. Jasne, młodzi czytelnicy znajdą tutaj przygodę, zagadki, ciekawych bohaterów i świat, który pobudza wyobraźnię, ale dorośli również mogą wynieść z niej sporo dobrego. Może nawet spojrzeć na niektóre sprawy z trochę innej perspektywy. Podoba mi się, że ta historia nie próbuje podawać wszystkiego na tacy. Zachęca do zastanawiania się, łączenia faktów i wyciągania własnych wniosków, a przecież właśnie o to chodzi w dobrych książkach. Nie tylko o to, żeby przeczytać ostatnią stronę, odłożyć egzemplarz na półkę i zapomnieć o nim następnego dnia.
Jeśli lubicie historie, w których zwykła rzeczywistość miesza się z niezwykłymi wydarzeniami, gdzie nie wszystko jest takie, jak wygląda, a bohaterowie muszą wykazać się czymś więcej niż tylko odwagą, to koniecznie dajcie tej książce szansę. A i jeszcze jedno: nie myślcie, że skoro to książka młodzieżowa, to dorośli nie mają tu czego szukać. Czasami właśnie takie historie przypominają nam o rzeczach, które z wiekiem gdzieś po drodze gubimy. Bo światła nie warto szukać wyłącznie na niebie. Czasami trzeba je znaleźć w sobie, w odwadze, przyjaźni i umiejętności odróżniania prawdy od pięknych obietnic. ❤️
Doczytałam do końca tylko dzięki wersji audio. Możemy odhaczyć wszystkie kontrowersyjne obowiązkowe tematy. Bohaterowie są takimi samymi potworami jak w innych książkach autora, tylko sceneria się zmieniła. Fabuła była nudna i męcząca, w kółko odtwarzaliśmy tę samą scenę z przeszłości, z coraz to nowymi informacjami, ale zainteresowanie amatorskim śledztwem już dawno uleciało. Ostateczne rozwiązanie wydaje się mało prawdopodobne. Miało być głęboko i psychologicznie, wypadło topornie.
Gdzieś wewnątrz siebie czuję, że wiek do dwudziestu siedmiu lat od pełnoletności jest idealnym do tej opowieści. Ponad wszelką wątpliwość czuć było, że to młodzieżowa historia, a przynajmniej duchowo postacie wciąż mają tutaj naście lat. Stylowo bardzo lekka, zwiewna i przewidywalna, ale to nie szkodzi. Miała bowiem w sobie taką delikatność, która właśnie ciekawiła co dalej się wydarzy.
Postacie non stop się ze sobą droczyły, coś na etapie ,,podobasz mi się, ale ci tego nie powiem". Tutaj jednak było nieco inaczej, gdyż postać już męska była totalnie różna od dawnej wersji z czasów szkolnych. Była w tym taka niewypowiedziana magia, ale tylko odrobinę, gdyż jeśli już dochodzili do głosów, to sarkazmów pojawiały się tysiące. Nie było jednak jakiejś krzywdy z tego powodu, tylko taki właśnie obrali sobie styl rozmowy ze sobą. Dosłownie taki jaki mają nastolatki. Prawdopodobnie nic większego by się z tego nie wykluło, gdyby nie śnieżna pogoda i odcięcie od społeczności. To częsty motyw, dlatego dodałam, że historia jest przewidywalna. Ale nie wszystko. Kiedy już zamknięci zaczęli sobie wyjaśniać pewne kwestie ze sobą z przeszłości, on przyznał, że nienawiść do niej i zatruwanie jej życia była formą odseparowania się od tego, czego pragnął najbardziej. Takie spieranie się z własnym ciałem, które do niej lgnęło, ale głowa przekonywała, że nie był wart i knuł sam sobie i jednocześnie jej na przeciw. Myślę, że ten temat jest na tyle powszedni w ludzkich kontaktach, że po przeczytaniu tej książki może rozjaśni im się w głowach, że co my sami uważamy za dobre dla innych, wcale takie dla nich być nie musi.
Jest romantycznie, ale w formie wymiany rozgrzeszenia przeszłości. Klimat mroźny też jest obecny, ale bardziej jako utrudnienie aniżeli podziwianie go. Tu zdecydowanie treść była najważniejsza plus wszelkie opisy tego co robili, gdzie byli i co ich otaczało. Nie było zamknięcia tylko na formę opisania relacji.
Czy mi się podobała? Chyba nie potrafię jednoznacznie odpowiedzieć. Bardziej uważam, że miała w sobie takie wartościowe kawałki, które dobrze aby ujrzały światło dzienne. Pod tym względem jak najbardziej ją polecam:-)
Jakby na ta książkę nie spojrzeć i jakby nie próbować ją przeczytać, to myślę, że stanowi spore wyzwanie w każdym z możliwych aspektów sposobu jej czytania. Wszystko przez to, że dostaliśmy na samym początku instrukcję czytania tej książki. Takie zasady uczestników, którzy biorą udział w grze rozwiązania zagadki z treści. To jeszcze można przeboleć. Ale, mamy też wyznacznik, który nazywa osoby zaglądające do ostatniej strony po wyniki śledztwa oraz podpowiedzi, które były w treści. Tutaj już nasze ego czuje się dotknięte, gdyż boimy się polec i sprawdzić jednocześnie ten koniec, by samemu w myślach nie zacząć się mało inteligentnie nazywać. Jest jeszcze coś, co poruszy inną grupę czytelników. Chodzi o wytyczne w znalezieniu odpowiedniej ilości wskazówek. Od tych mało spostrzegawczych, do wybitnych, więc choć lektura nas ciekawi, a człowiek jest tak ułożony, że widzi tą połowę szklanki pustą, zaczynamy bać się jej czytać, by czasami nie znaleźć się w tej najniższej grupce. Poważnie, to nie jest zwyczajna lektura, choć zdradzone jest, że jeśli tylko ją przeczytamy bez domysłów, to nic się nie stanie. Jednak ile osób chce przyznać przed sobą, że im się nie udało?
Autor aby podnieść jeszcze bardziej wartość książki, ułożył ją na kształt starodawnego kryminału, gdzie nie ludzie bogaci otrzymują tajemnicze zaproszenie, a ludzie ułożeni w trudnych sytuacjach życiowych. Ich zadaniem jest spędzenie czasu Bożego Narodzenia w pięknej posiadłości i odgadnięcie zagadki morderstwa fikcyjnej autorki powieści kryminalnych. Oczywiście mają swoich ,,opiekunów", którzy śledzą każdy ich ruch.
Ogólnie to osoby sobie obce, jedynie troje z nich jest z tego samego rejonu. Kiedy się spotykają starają się jak najwięcej dowiedzieć o sobie. Jest niezwykle sztywno, ponieważ uczestnicy myślą, że mają o sobie nic nie zdradzać. Dodatkowy stres stanowią dla nich osoby z fundacji, którzy siedzą z nimi przy stole i fakt o którym nie wiedzą, że obserwatorzy mają wiele informacji o każdym, kto tam jest obecny. Same rozmowy między nimi bywają trudne do odgadnięcia, gdyż kiedy ktoś pyta kogoś o rodzinę, on odpowiada w jakim jest związku lub jego braku, lecz z rozmowy najważniejsze jest to gdzie pracuje ta osoba i czy może coś wiedzieć wartościowego. Takie poganianie punktu A w stronę punktu B, gdzie opowiada o C i D z tego wnioskują. To były nerwowe emocje pełne napięcia, gdzie jeszcze dochodziły podpowiedzi, które sami chcieliśmy odnaleźć. Aby bardziej podpowiedzieć lub namieszać, rozdziały są kontynuacją, jednak w tekst wkradają się różne zaproszenia imienne osób wraz z historią miejsca gdzie przebywają. Trzeba więc w tym łączyć kropki. Później atmosfera jest podkręcona śnieżycą oraz nowym trupem, gdzie obawa rośnie przed pytaniem, kto będzie następny?
Podpowiem wam, przełamcie sobie te pierwsze dwadzieścia parę stron, gdyż później, gdy wejdzie się w rytm te wszystkie początkowe obawy gdzieś tam zanikają. Lektura bardzo wciąga, ale nieraz trzeba myśleć. Etap świąt został przygnieciony sprawami wygranej, ale i tak uważam, że warto się w nią zaopatrzyć. Pomimo tego, że dałam jej dziewięć punktów- to moja ocena, uważam jednak, że w sposobie jej napisania zasługuje na miano bestsellera. To inteligentnie ułożona fabuła, gdzie nikomu nie można wierzyć, jedynie tym, którzy za szybko gadają, bo nie nadążają za zmyśleniem odpowiedzi, dlatego wysmyka im się prawda. Ale czy wszystkim? Sami się przekonajcie:-)
Lubicie romanse świąteczne? Jeśli tak i do tego jesteście miłośnikami nieszablonowych historii, mam dla Was coś ekstra.
„Tajemnica świątecznej biblioteki” to najnowsza powieść Jenny Colgan, która łączy w sobie elementy romansu z przygodą oraz wątkiem poszukiwań literackiego skarbu. Główna bohaterka, Mirren Sutherland przypadkiem odnajduje cenny starodruk na strychu domu swojej ciotki. To odkrycie ma dla niej przełomowe znaczenie, bo otwiera przed nią drogę do kariery poszukiwaczki białych kruków. Tuż przed Świętami Bożego Narodzenia z prośbą o pomoc zwraca się do niej Jamie McKinnon. To młody i bardzo przystojny właściciel rozległego majątku w urokliwym zakątku Szkocji. Należy do niego zabytkowy zamek, który niestety popada w ruinę, a jedynym ratunkiem na przywrócenie mu dawnej świetności jest odnalezienie niezwykle rzadkiej księgi, którą ukryto gdzieś w jego murach. Jej sprzedaż może uratować rodzinne włości McKinnona. Mirren rozpoczyna więc poszukiwania, jednak zadanie jest niełatwe, zwłaszcza, że do poszukiwań dołącza Theo Palliser, niefrasobliwy bibliofil, którego bohaterka poznała już wcześniej, a który stanowi całkowite przeciwieństwo poważnego i doświadczonego przez życie Jamiego. Czy Mirren uda się znaleźć księgę i uratować posiadłość, a może w mglistej i zasypanej śniegiem Szkocji znajdzie coś znacznie cenniejszego od zdającej się nie mieć ceny księgi?
Ta książka to wspaniała lektura na długie jesienne wieczory, spędzane pod kocykiem. Mamy tu miłosny trójkąt, romantyczne napięcie między trójką bohaterów, wypełniony sekretami stary zamek i urokliwe szkockie Highlands, uchodzące za jedno z najpiękniejszych i najbardziej klimatycznych miejsc w Europie, przez swoje górzyste położenie oraz nieskalaną przez człowieka dzikość. Sceny bliskości bohaterów są opisane z wielkim smakiem. Tłumaczenie to złoto!
Polecam tę pozycję nie tylko czytelniczkom dotychczas już wydanych w naszym kraju tytułów autorki, ale i wszystkim miłośniczkom romansów przygodowych. Nie zawiedziecie się, doskonała zabawa murowana!
Po śmierci ojca Jagnę zabiera do Warszawy dawno niewidziany brat. Nastolatka stawia mu twarde warunki, że do osiemnastki będzie żyć po swojemu.
Obserwujemy, jak Jagna mierzy się z własnym buntem. Poza tym widzimy, jak w obcym mieście i mieszkaniu brata i jego żony niełatwo jej odnaleźć się na nowo. Tęskni za dawnym światem. Gdy poznaje Antka, którego fascynuje ogień i historia Warszawy, coś się w niej zmienia. Wraz z odkrywaniem przeszłości stolicy, dziewczyna konfrontuje się z własnymi emocjami i prawdą o sobie.
Monika Cieluch świetnie oddała emocje głównej bohaterki. Dla młodego człowieka strata to ciężki moment w życiu, z którym trudno mu się pogodzić. A rozpoczęcie wszystkiego od nowa w obcym miejscu, tylko pogłębia tę sytuację. Jej zachowanie nie zawsze jest takie, jakiego byśmy się spodziewali, ale mimo to kibicujemy jej.
Relacja siostrzano-braterska jest interesująca. Oboje mają problemy, by się zrozumieć. Za murem, którym się obwarowali, kryją się dawne krzywdy, wina i wyrzuty sumienia. Potrzeba przesadnej kontroli i ochrony, sprawia, że Marcel staje się bezradny wobec buntu siostry. Gdy poznałam jego przeszłość... wszystko stało się dla mnie lepiej zrozumiałe, a moje serce zostało boleśnie zmiażdżone. Czy w końcu będą potrafili się porozumieć? Wszak są rodziną i im na sobie zależy.
Postać i postawa Antka w piękny sposób pokazuje nam szacunek do historii, patriotyzmu i ludzi, którzy walczyli za naszą wolność. Wraz z nim podążamy śladami przeszłości tej bolesnej niewygodnej i przemilczanej. Pamięć historyczna jest zobowiązaniem wobec teraźniejszości i przyszłości. Warszawskie ulice widziane oczami bohaterów, robią duże wrażenie. Z kolei wątek sztuki ulicznej, w tym żonglowanie ogniem jest fascynujący, ale i także ma tu swoje znaczenie. To samo murale czy graffiti. Bohaterowie nie wszystko potrafią powiedzieć wprost, a to jest ich forma wyrażenia myśli.
Historia przypomina o tym, byśmy nie bali się żyć po swojemu, tak jak naprawdę tego pragniemy. Bunt młodych nie jest tu tylko i wyłącznie kwestią dojrzewania. To coś znacznie więcej. To strach przed kolejnym zranieniem i potrzeba bliskości. To próba odzyskania wpływu na własne życie i potrzeba, by ktoś chciał nas wysłuchać. Dlatego nie można nikogo oceniać przez pryzmat jego zachowania.
"Zanim wszystkie mury zapomną" to przepełniona emocjami powieść młodzieżowa o skomplikowanej relacji siostrzano-braterskiej, stracie, samotności, antysemityzmie, pięknie przyjaźni, poszukiwaniu własnej drogi i akceptowaniu prawdy o samym sobie oraz pamięci. To również, choć niewygodna to bardzo ważna i potrzebna lekcja historii.
Książka została oparta o ustawienia systemowe, które były techniką ustawień hellingerowskich czy też ustawień rodzinnych. Zostały stworzone przez niemieckiego psychoterapeutę Berta Hellingera w latach 90 XX wieku. Autorka nie ukrywa, że Bert był jej inspiracją i to na podstawie jego metod oparła swoje ćwiczenia, które mamy tutaj do wykonania.
Zanim wyjaśnię wam o co chodzi w tej książce, chcę abyście wiedzieli, że same książki o ustawieniach rodzinnych są naprawdę drogie, tu przelicznik opiera się na stówkach, nie złotówkach. Tą technikę poznałam miedzy innymi poprzez obejrzenie tureckiego serialu ,,Inna ja", który bardzo wam polecam. Dlatego tym bardziej wiedząc na czym to wszystko polega, już na początku zachęcam was do lektury tej książki.
Owa lektura powstała w celu otwarcia naszego serca nie tylko na miłość. Autorka oparła je na podstawie swoich własnych doświadczeń, które zadziałały na tyle pozytywnie, że postanowiła uzdrowić każdego, kto tylko po nią sięgnie. Nie ma tu żadnej oceny względem kogokolwiek, tylko ukazane są możliwości oraz ćwiczenia jak wpierw pokochać siebie i swoje ciało, a dopiero później jak uzdrowić to, co być może samo zostało zamknięte. Bywa bowiem często, że chcemy kogoś pokochać, ale czujemy albo blokadę, albo wydaje nam się, że nie potrafimy tego robić. Jest to opisane na podstawie przykładów z naszego dzieciństwa i uwierzcie mi, że jeśli to ćwiczenie zastosujecie, bardzo poruszy to co nieświadomie w sobie zamykaliście. Koniec każdego zadania to ćwiczenia refleksyjne, które mają pomóc wam wymówić to za pomocą słowa, czego na głos nie dawaliście rady wypowiedzieć.
Z ważniejszych tematów poczytacie o zrozumieniu swojej zazdrości, zamrożonych oczekiwaniach, dawnych urazach, a nawet klątwach rzucanych na siebie samego nieświadomie. Przyjmowanie na siebie zadań względem innych, które sami sobie na siebie nałożyliśmy. Nasze poglądy względem poglądów rodowych w oczekiwaniu na znalezienie tej konkretnej osoby. Wszelkie maski, poczucia winy, ufności, oczekiwania, a nawet bratnie dusze. Obok tych tematów nie da się przejść obojętnie ani przeczytać ich na raz. Co ciekawe, po przepracowaniu sobie ,,problemów", które byliśmy pewni, że nie mamy, zaczynamy rozumieć skąd nieraz reagowaliśmy złością na sytuację, która wydarzała się ,,pierwszy raz". Ujrzycie jak można wybaczyć zmarłym urazy, które do nich chowamy, bo nieraz ich śmierć wcale nie oznacza zakończenia procesu odczuwania tego uczucia. Gdybym tylko mogła napisałabym wam całą serię odnośnie tej techniki i właśnie łapię się na tym, że przecież mogę, tylko sama na siebie właśnie wydałam niepotrzebne ograniczenie;-)
Podsumowując, to jedna z naprawdę niedrogich ale za to bardzo mądrych książek, które każdy z nas powinien przeczytać i mieć w domu. Gdyby każdy ją przeczytał, to nie byłoby takiej siły żeby ktokolwiek straszył nasz kraj czymkolwiek. Chcę abyście poważnie potraktowali to co wam piszę, bo wiem co piszę i jak to działa. W głębszym zrozumieniu tej treści- jeśli chcecie być zdrowi i szczęśliwi, to wiedzcie, że sama dieta to jedna czwarta sukcesu. Ale to już wiedza na inną książkę:-)
(…) kochali się i byliby razem do końca swoich dni, lecz przyszło im żyć w świecie, w którym miłość przestała mieć znaczenie. W świecie, w którym ważniejsze było to, po której stronie barykady stali.
Kiedy na coś czekamy,
dni potrafią ciągnąć się w nieskończoność.
Jeden wlecze się za drugim, jakby na przekór nam.
A gdy lękamy się,
że coś w końcu nadejdzie,
czas nagle przyspiesza,
dni przeciekają przez palce i znikają,
zanim zdążymy je zatrzymać".
Dwie pary , dwie historie i dzielące je lata. A przede wszystkim róże i historia, która nie powinna się wydarzyć.
1943 rok
Tadeusz Olszański marzył o ślubie z jedną z najpiękniejszych dziewcząt w rodzinnym Ojcewie- Józia od dawna bardzo mu się podobała i chłopak gotów był planować ich wspólną przyszłość.
Niestety plany te pokrzyżowali ich krewni - ojciec Tadka i wuj jego wybranki uznali, że odpowiednim dla niej kandydatem na męża będzie starszy syn państwa Olszańskich - Henryk.
Młodszy z braci długo nie miał jednak czasu na żałobę po ślubie brata. Niemal tego samego dnia do skromnego domostwa rodziny przyszedł sołtys z bardzo trudną dla nich wiadomość- wkrótce ma wyznaczyć pięciu młodych mężczyzn, którzy pojadą na roboty do Niemiec.
Początkowo to Heniek miał zostawić bliskich i spełnić ten przykry obowiązek.
A jednak Tadeusz uznał, że jego przeznaczenie wiedzie poza granice Ojczyzny.
Czy rodzina Maderbacherów odmieni życie młodego mężczyzny, a córka właściciela szkółki róż Alma Rose sprawi ,że jego serce zabije szybciej?
2003 rok
Lena Lutomirska od kilku lat pracuje w pięknym miejscu. Jest szefową kuchni w Różanym Zakątku.
Po śmierci jego współwłaścicielki na miejsce przyjeżdża Martin Stein - ma zostać menadżerem i pomóc mu odzyskać dawny blask?
Czy mu się powiedzie? Jaką tajemnicę skrywa Lena?
Bo czasami przeszłość nie pozwala o sobie zapomnieć, a sekrety, które przez lata pozostawały ukryte, potrafią niespodziewanie odmienić życie kolejnych pokoleń.
Dwie historie, które na pierwszy rzut oka niewiele łączy, a jednak z każdą kolejną stroną zaczynają układać się w jedną niezwykłą opowieść. Opowieść o miłości wystawionej na próbę, trudnych wyborach, rozłące, tęsknocie i ludziach, którzy mimo przeciwności losu próbują odnaleźć swoje miejsce na świecie.
Szczególnie poruszyła mnie historia Tadeusza i Almy. Ich uczucie rodzi się w czasach, w których szczęście nie jest czymś oczywistym, a miłość musi mierzyć się z wojną, uprzedzeniami i podziałami. To właśnie wtedy okazuje się, jak wiele człowiek jest w stanie poświęcić dla drugiej osoby i jak wielką siłę może mieć prawdziwe uczucie.
Z kolei historia Leny i Martina pokazuje, że przeszłość potrafi być obecna w naszym życiu nawet wtedy, gdy wydaje nam się, że dawno zostawiliśmy ją za sobą. Czasami wystarczy jedno spotkanie, jedno odkrycie czy powrót do miejsca, które skrywa wiele wspomnień, aby wszystko nabrało zupełnie innego znaczenia.
„Róża” to dla mnie przede wszystkim opowieść o tym, że miłość nie zawsze przychodzi w odpowiednim czasie, a los niejednokrotnie pisze scenariusze, których nikt z nas by nie wybrał. To również historia o pamięci, rodzinnych tajemnicach i przeszłości, która potrafi odcisnąć piętno na przyszłości.
Anna Rybakiewicz po raz kolejny zabiera czytelnika w podróż pełną emocji, wzruszeń i trudnych doświadczeń. A róże? Stają się czymś znacznie więcej niż tylko pięknymi kwiatami. Są symbolem uczucia, wspomnień i historii, które mimo upływu lat wciąż żyją w ludzkich sercach.
To jedna z tych opowieści, przy których warto na chwilę zwolnić, dać się porwać przedstawionym wydarzeniom i zastanowić, jak wiele może zmienić jeden wybór.
Bo przecież nie zawsze możemy zdecydować, w jakich czasach przyjdzie nam żyć. Możemy jednak zdecydować, kogo pokochamy.
Jest to wznowienie z 2017 roku.
Poezja ma to do siebie, że nie każdy potrafi ją zrozumieć. Jest jednak inny sposób rozumowania jej. Czytanie coraz większych ilości, a w tym wypadku po dwudziestym wierszu jak doszedł do mnie sens tych twórczości, to aż mnie emocje poruszyły.
Autorka jest malarką, dlatego potrafiła ułożyć w tekście znane osoby jak choćby Édouarda Manet, Edvarda Muncha czy też Oskara Kokoschka. Mamy tutaj malarkę Berthe Morisot czy też pisarkę Marie d'Agoult. Na podstawie tych oraz innych osobowości utworzyła to, co widziała w ich dziełach. Niekiedy to słowa z ich pamięci, obrazów które sami przeżywali, ale też i tęsknoty, miłości oraz wydarzeń, które mogłyby się wydarzyć gdyby nie byli sobą w swojej skórze. Opisała wszystko wyrazami bliskoznacznymi, ale też niektórymi zwrotami niczym wydłużone haiku. Tutaj nie ma rymów, ale są intensywności. To się czuje całym sobą kiedy opisana jest bieda, bogactwo lub tęsknota tak wielka, że zobrazowana w głowach kochanków. Mamy opisaną miłość w sposób prosty, ale kończącą się drastycznie. Jest też wszelkiego rodzaju obfitość marzeń, która niczym dzień zgasła bez słowa. Mamy też tęsknoty wielkie niczym głazy, gdzie nikt ich nie skruszy, ale i same niczego nie zrobią. Biel porównywalna jest do pięknych myśli, które mają wielobarwne zakończenia, jednak jest na tyle silnym kolorem, że wszelkie pragnienia pozostają pod kożuchem.
To wiersze krótkie, ale potrafią dać w kość. Pokazują wszystko co pragniemy, ale czego mieć nie możemy, bo nic nie zrobiliśmy, albo nikt nie zrobił pierwszego kroku. To historie o śmierci brudnej i gołej, gdzie ogrom było potencjału, ale czas i świat zgarnęły wszystko bez pytania. Niektóre są ze specjalną dedykacją, zwłaszcza te, które niosą w sobie szereg niewypowiedzianych słów oraz uczuć bez możliwości okazania drugiej osobie. Czy każdy je zrozumie? Nie. Po prostu. Do ich przeczytania nie potrzeba mieć poetyckiej duszy, nie trzeba znać znajomości wyrazów bliskoznacznych ani nie trzeba być pisarzem. Trzeba jednak mieć serce otwarte, zranione lub zaleczone, by spoufaliły się z nami ciałem i duszą. Dla mnie były prawdziwą sztuką, którą nasza Polska lubi doceniać po czasie. Ja na szczęście mogę już teraz:-)
Wyobraźcie sobie zaśnieżone miasteczko Kringle w Kolorado, zapach świeżych choinek i gorącej czekolady, a w sam środek tej zimowej pocztówki wrzućcie… kompletny chaos! Ta książka od pierwszych stron otula genialnym, świątecznym klimatem, ale jednocześnie serwuje taką dawkę humoru i pikanterii, że trudno zachować powagę.
Fabuła kręci się wokół rywalizacji dwóch sąsiadujących ze sobą farm choinek, co samo w sobie zapowiada niezłe iskry. Wszystko zaczyna się od pechowego spotkania w śniegu i pewnej bardzo ciężkiej butelki, a potem jest już tylko zabawniej. Nie ma tu miejsca na nudę – seria niefortunnych zdarzeń, małe miasteczkowe dramaty i nieudane podchody tworzą historię, która bawi do łez, ale potrafi też zaskoczyć bardziej refleksyjną nutą.
Główni bohaterowie to absolutne złoto! Atlas „Max” Maxheimer to z pozoru twardo stąpający po ziemi facet walczący o rodzinny biznes, ale w środku ma ogromne serce (i słabość do ratowania nawet najbardziej nieoczywistych stworzeń podczas śnieżycy). Betty z kolei wnosi do miasteczka huragan pozytywnej energii i cięty język. Ich przekomarzanki, wzajemna nieufność i powoli rodzące się napięcie wywołują całą paletę emocji – od głośnego śmiechu po szybsze bicie serca.
Meghan Quinn po raz kolejny udowadnia, że jest mistrzynią komedii romantycznych. Jej styl jest niezwykle lekki, błyskotliwy i naturalny, a dialogi iskrzyły tak mocno, że aż trudno było odłożyć książkę choćby na chwilę. Akcja płynie bardzo dynamicznie, idealnie balansując między szalonymi scenami komediowymi a gorącym romansem.
To idealna lektura dla wszystkich fanów motywu enemies to lovers, małomiasteczkowych klimatów oraz historii, w których świąteczna magia miesza się z dużą dawką humoru i namiętności (uwaga: to zdecydowanie lektura 18+!). Jeśli szukacie książki na zimowy wieczór pod kocem, która poprawi Wam humor w kilka minut – bierzcie w ciemno! ☕❄️
Są tematy, które mocno ruszają mnie w literaturze. Są też tematy, które jak się okazuje, opowiadają o tym, co człowiek przeżył i nawet sobie tego nie uświadamiał. Z określeniem „DDD” („Dorosłe dzieci z rodzin dysfunkcyjnych) nie spotkałam się wcześniej. Mogłabym powiedzieć, że jestem wręcz zaskoczona, że moja dorosłość, następstwo mojego dzieciństwa i młodzieńczych lat, ma profesjonalne termin. Tutaj pani Justyna wyjaśniła mi w prosty sposób, co to jest i z czym się to wiąże. Wiedziałam, że jestem dzieckiem z trudnej rodziny, ale nie wiedziałam, że można to sprawdzić za pomocą łatwego, prostego ćwiczenia.
Z czym zatem wiąże się DDD? Z zaburzoną komunikacją. Z atmosferą leki i wstydu. Z walką z uzależnieniem (o ile w ogóle taka walka jest, bo często – gęsto nie ma nawet chęci radzenia sobie z nim), która ładnie nazywa się chorobą. Pani Titova zadbała, by tą pozycję stworzyć w sposób nikomu nie uwłaczający. To nie jest poradnik, który przytłoczy nas informacjami i sprowadzi na dno społeczne. Spokojnie i jasno, Autorka objaśnia jak odciąć się od toksycznych zachowań i przeszłości, jak zadbać o samego siebie – oczywiście to nie zastąpi profesjonalnego leczenia i psychoterapii, ale daje jakiś start i oswojenie się z tematem jak i przeszłością.
Nie da się ukryć, że w dorosłym życiu powiela się schematy, które panowały za dzieciństwa. Ogrom pracy kosztował mnie i moich bliskich, by nauczyć się, że wcale nie trzeba krzyczeć, a można po prostu porozmawiać. Nie trzeba się boczyć i obrażać, wystarczy powiedzieć na głos, że czegoś się potrzebuje. Autorka też sugeruje, by cofnąć się do młodych lat i przeanalizować jak zasady z rodzinnego domu wpłynęły na nas i jak można z tym walczyć w rozsądny sposób.
Dla mnie personalnie nie była to łatwa lektura. Określenie i uświadomienie sobie, z czym się borykam od lat, dobrze nie wpływa na nikogo. Oswojenie się z zagadnieniem, że to co się kiedyś działo jest dysfunkcją, nie jest łatwe. Jednakże... Ważne, by coś zrobić, a nie zostawać biernym.
"(...) nie będę w stanie oddać Ziyo obcym ludziom(...) Przecież nikt nie zna go tak dobrze jak ja"
Niepozorny kundelek, wielkie serca i historie, które splatają się w najmniej oczekiwany sposób. Czasami wystarczy jeden mały psiak, by wywrócić do góry nogami życie wielu osób i przypomnieć im, co tak naprawdę jest ważne.
Wszystko zaczyna się od Olgierda, trzydziestoletniego nauczyciela języka polskiego, który na śmietniku znajduje porzuconego szczeniaka. Nie potrafi przejść obok niego obojętnie. Zabiera malucha pod swój dach, otacza opieką i postanawia zrobić wszystko, by psiak odzyskał zdrowie, a później trafił do kochającego domu. Nie przypuszcza jednak, jak bardzo ta decyzja wpłynie nie tylko na jego życie, ale również na losy ludzi z jego otoczenia.
W pomoc Ziyo angażuje się kilka osób, a każda z nich ma własną historię, marzenia, doświadczenia i problemy, z którymi próbuje sobie poradzić. Poznajemy samotnego Olgierda, jego nadopiekuńczą, ale pełną miłości mamę Krystynę, przyjaciela Adama, koleżankę z pracy Sarę, która wikła się w relację z żonatym mężczyzną, porzuconego przez żonę Stanisława oraz Małgosię, samotnie wychowującą niepełnosprawnego synka Marcina.
Każdy z bohaterów jest inny, każdy nosi w sobie własne troski i pragnienia. Ich drogi stopniowo się przecinają, a mały Ziyo staje się kimś znacznie więcej niż tylko uroczym czworonogiem potrzebującym pomocy. To właśnie on, zupełnie nieświadomie, zaczyna zmieniać ludzkie życie, zbliżać do siebie ludzi i dawać im szansę na coś nowego.
A sam Ziyo? Cóż, zdecydowanie nie należy do spokojnych piesków! Mimo choroby nie brakuje mu energii, pomysłów i psot, a jego małe ząbki potrafią wyrządzić naprawdę sporo szkód. Kapcie, skarpetki, bokserki, fotel, kanapa, a nawet pralka – nic nie jest bezpieczne, kiedy ten niewielki rozrabiaka bierze się do działania. Jego przygody wielokrotnie wywołują uśmiech i sprawiają, że trudno nie obdarzyć go sympatią.
Na szczególną uwagę zasługuje sposób prowadzenia narracji. Historię poznajemy z perspektywy różnych bohaterów, dzięki czemu możemy lepiej zrozumieć ich emocje, motywacje i życiowe doświadczenia. Bardzo ciekawym zabiegiem są również rozdziały przedstawione oczami samego Ziyo. To niezwykła okazja, by spojrzeć na otaczający nas świat z perspektywy małego psa, dla którego tak wiele rzeczy wygląda zupełnie inaczej niż dla człowieka.
Autorka posługuje się lekkim, przyjemnym stylem, ale nie unika trudniejszych tematów. Pokazuje okrucieństwo, odrzucenie, samotność i brak empatii, jednocześnie przypominając, jak wiele dobra można odnaleźć w ludziach. Tych, którzy nie pozostają obojętni na cudze cierpienie, potrafią wyciągnąć pomocną dłoń i dać komuś poczucie bezpieczeństwa.
To opowieść, w której nie brakuje zarówno wzruszeń, jak i zabawnych momentów. Są chwile, kiedy robi się cieplej na sercu, ale są też takie, przy których trudno powstrzymać śmiech. Losy bohaterów pokazują, że nawet po trudnych doświadczeniach można odnaleźć szczęście, bliskość i nadzieję na lepsze jutro.
Ta historia udowadnia, że czasami najmniejsi potrafią zmienić najwięcej. Ziyo nie potrzebuje wielkich słów ani niezwykłych czynów, by stać się ważną częścią czyjegoś świata. Wystarczy jego obecność, bezwarunkowa psia miłość i ogromna potrzeba bliskości.
To ciepła, pełna wrażliwości opowieść z pięknym przesłaniem. Przypomina, że każdy – niezależnie od wieku, wyglądu, życiowych doświadczeń czy tego, ile ma łap – zasługuje na miłość, akceptację, bezpieczeństwo i poczucie, że jest komuś potrzebny.
Bo czasami jeden mały kundelek potrafi zrobić dla ludzkich serc więcej, niż ktokolwiek mógłby przypuszczać.
Dzieci bardzo lubią Kicię Kocię pomimo tego, że jej przygody są wyrysowane. Myślę, że zamysłem było stworzenie bajki w sposób wyobrażenia dziecięcego i utworzenia jej z obrazków, które każde dziecko może narysować. W ten sposób cieszą się, że sami też mogą, jeśli będą chciały, tworzyć bajki. By jeszcze bardziej zapewnić ich, że sami mogą stworzyć przebrania postaci, mamy na środku książki cztery kartki z naklejkami. Jest ich bardzo dużo i są przeróżne z uwagi na polecenia, które wraz z Kicią Kocią dzieci będą wykonywać.
W pierwszym zadaniu czytamy o tym, że będzie organizowany bal przebierańców. Na dole prawej strony mamy zadane pytania oraz pokazane rysunki, które można znaleźć w formie naklejek na środku bajki. Można je przykleić tak jak jest poproszone w zadaniu, ale do tego jest ich dużo więcej, aby dziecko samo mogło dodatkowo przyozdobić pokój Kici Koci.
Na kolejnej stronie razem z Nunusiem maszerują do sklepu warzywnego. Tutaj mogą dokończyć naklejkami widok z witryny sklepowej oraz umieścić autobus, którym postacie do niego przyjechały. Chyba, że mają jeszcze większą wyobraźnię, więc mogą podokładać co tylko im się podoba. Wszędzie jest bowiem zaznaczone, aby bawić się naklejkami:-)
Na następnej stronie mamy też wspominki innych postaci, których nie widać. Mały czytelnik może sam powiedzieć co jego babcia lub dziadek lubi przygotowywać na przyjęcie. Do tego mamy pusty kuchenny blat, a na dole podpowiedzi co może się na nim znajdować, by przygotować to, co sobie zaplanowali:-) Następnie czytając dalej z rysunków można wywnioskować jak powinien wygląda pokój na przyjęcie gości. Naklejek jest cała masa, więc dziecko może na spokojnie poddać się wyobraźni, a dla rodziców może to też być podpowiedź co takiego wasze dzieci lubią, co chciałyby mieć, a może jeszcze nie mają. Kiedy już wszystko jest wiadome, pozostaje tylko udekorować stół naklejkowymi przekąskami oraz napojami. Nie można tez zapomnieć przykleić im na twarzy masek. W końcu to prawdziwy bal przebierańców:-)
Moje dzieci świetnie się z nią bawiły, tylko zaznaczam, że jeśli macie dwójkę dzieci, to najlepiej zaopatrzyć się w dwie książeczki, gdyż każdy ma inny gust i co innego wolało wybrać do ozdoby pokoju, czy nawet założenia samych masek. Bajka też rozwija kreatywne myślenie, gdyż na ogół w momencie przyjścia do domu gości, one wiedzą, że rodzice muszą coś tym gościom przygotować. Tutaj to ,,coś" ma kolor, nazwę i wygląd. Jestem przekonana, że po takiej lekturze na następne przyjęcie dzieciaki będą same wymieniały wszystkie potrzebne rzeczy do jedzenia, picia oraz ozdoby pokoju, bądź sprzątania w nim. Według mnie, to sama korzyść, dlatego bajkę uważam za wartościową i polecam ją na każdy czas. Nie tylko jako prezent na święta:-)