Recenzje:

W zeszłym tygodniu miała premierę książka „Trzy bajki opowieść zimowa” autorstwa Agnieszki Sawicz wydana przez wydawnictwo Flow. Przez moment zastanowiłam się czy aby na pewno to tytuł dla mnie, no bo bajki? Czytam je z synem, ale sama? Zacznę od tego, że kiedy tylko rozpakowałam tą książkę, to oczarowała mnie swoim wyglądem. Klimatyczna okładka z oknem i poważnym kotem, złote litery. A temu wszystkiego dodatkowego uroku dodają tematycznie przepięknie barwione brzegi – zimowy klimat i oczywiście kot też tam jest. Mimo pewnych książkowych zaległości, tej nie kazałam długo czekać. I jakaż to była dobra decyzja. Ta książka oblała mnie całym mnóstwem ciepła oraz zmusiła do wielu refleksji. Przyznam, że nie słyszałam nigdy wcześniej nazwiska autorki, a w moim postrzeganiu jest osobą bardzo utalentowaną i z pewnością musi być bardzo wrażliwą osobą.
Tytuł tej książki może zwieść niejednokrotnie. Więc nie myślcie sobie, że to są trzy osobne opowiadania. To pełnometrażowa powieść, czyli prawie czterysta stron dobrej lektury. Owszem mamy tu trzy historie, trójkę bohaterów, pozornie ze sobą nie powiązanych. Jednak mają one wszystkie punkt styczny i kiedy autorka wprowadza nową osobę, to nadal jesteśmy w tym samym miejscu w tym samym czasie i nie zapominamy o poprzednich bohaterach.
Rafał jest w życiowym kryzysie. Związek z rozkapryszoną panną był z góry skazany na porażkę, jednak cóż pan uczelniany wykładowca, sam musiał się o tym przekonać. Zdrada zabolała bardzo, a także poskutkowała natychmiastową bezdomnością. W tej sytuacji mieszkanie do wynajęcia było potrzebne na już. I to właśnie mieszkanie odgrywa w powieści bardzo dużą rolę, Kiedy Rafałowi trafia się lokal, w dodatku w bardzo atrakcyjnej cenie, nie zastanawia się długo. Nawet podpisuje oświadczenie, że nie będzie wnosił roszczeń, kiedy zaczną się dziać dziwne rzeczy, w związku z tym, że to „lokal inspiracyjny”. Dziwne rzeczy dzieją, szybciej niż przypuszczał. A pierwszym objawem będzie całkowity brak internetu i zasięgu telefonicznego na Husyckiej 3. Po wielu perturbacjach, po spotkaniu z tajemniczym pisarzem i kotem Rafał trafia do Nicienia, do domu spokojnej starości „Radość o poranku”.
Okazuje się, że losy kolejnych bohaterów: Natalii, która wróciła do Polski, po latach trudnych życiowych przeżyć też trafia na Husycką 3, a i jej droga poprowadzi do Nicienia.
Następnym lokatorem będzie Arleta, która trafia w to miejsce również na życiowym zakręcie. Kobieta wręcz uciekła przed bliskimi, zmęczona odpowiedzialnością, ciągłym myśleniem za całą rodzinę i nawet za te dorosłe już dzieci.
Dlaczego oni i inni lokatorowie trafiają do tego właśnie miasteczka i do tej kamienicy? Tu gdzie zimy bywają wyjątkowo mroźne i śnieżne.
Co daje im wszystkim pobyt na Husyckiej 3 i spotkania z trochę bezczelnym pisarzem i jego kotem? Jak to się dzieje, że wszyscy trafiają do Nicienia. A jak już jesteśmy przy tym miejscu to powiem szczerze, że bardzo się cieszę, że został tu poruszony taki wątek. Myślę, że wielu osobom pozwoli on na refleksje nad życiem, nad przemijaniem, a także na otwarcie większej części serca dla seniorów. Bo ile razy tak jest że starszą osobę postrzegacie po prostu jako „staruszkę” czy „staruszka”. A tu jest człowiek i jego historia, często taka, która sama z osobna nadaje się na książkę. To zwykle historia, której warto posłuchać, zatrzymać się przy takiej osobie. Miejsce „Radość o poranku” wydaje się domem seniora idealnym, gdzie jego lokatorzy nie czują się jak w więzieniu, a ci którzy tego potrzebują nadal mają swoją przestrzeń. Ale żeby nie było zbyt sielsko pensjonariuszy tego miejsca poznajemy nieco bliżej, a i trafia nam się tu wątek kryminalny.
Samotność Rafała, Natalii i niejako ucieczka Arlety, pokazują nam, że nie ma tak naprawdę ucieczki przed problemami, jednak Kamienica na Husyckiej 3 stała się dla nich miejscem przejściowym, dającym czas na żal, refleksje, które jednocześnie pozwoliło odnaleźć siebie na nowo i doprowadzić do swojego miejsca na ziemi. Oczywiście książka toczy się w okresie Bożego Narodzenia i same święta również się tu pojawiają, jednak nie jest to najważniejszy wątek w książce.

Klaudia samotnie wychowuje trzech synów. Najmłodszy z nich, Szymon, od pierwszych dni zmaga się z poważnymi chorobami neurologicznymi - porażeniem mózgowym i napięciem mięśniowym. Wymaga stałej opieki i rehabilitacji. Ich każdy dzień to walka o choćby najmniejszy postęp i próba stworzenia normalnego życia w świecie pełnym lęku i niepewności. Chłopiec wnosi w ich codzienność śmiech, miłość i nadzieję. Uczy, czym jest prawdziwa siła. Pewnego poranka wszystko się kończy...

"Nie pytaj, jak się czuję..." to autobiograficzna opowieść o samotnym macierzyństwie, chorobie dziecka i stracie, po której już nic nie jest takie same. Choć pozostają wspomnienia czy zdjęcia, to tej niewyobrażalnej pustki nic nie wypełni, a bezgraniczna miłość do dziecka nie kończy się wraz z jego śmiercią.

Już sam tytuł sprawił, że coś niepokojąco we mnie drgnęło. Od pierwszej chwili wiedziałam, że muszę poznać tę historię. To książka z tych, których nie da się ocenić. Bo jak można ocenić coś prawdziwego, coś, co miało miejsce naprawdę?

Jak pożegnać dziecko? Jak żyć po jego stracie? Są w życiu straty, na które nikt nigdy nie będzie gotowy. Ból jest nie do opisania. Co czuje młoda matka? Jak sobie radzi? A może wcale nie radzi? Przecież na zewnątrz mamy kobietę jakich wiele, prawda? Ale to tylko maska, pozory, za którymi skrywa się niewyobrażalny ból i cierpienie. Widzimy, że można jednocześnie cierpieć i kochać, płakać i na nowo kolejnego ranka się podnosić.


Autorka zwraca uwagę na ważną kwestię tego, jak bliskie nam osoby nie potrafią towarzyszyć nam w cierpieniu. Jak społeczeństwo nie rozumie matek z chorymi dziećmi, nie wie jak z nimi rozmawiać czy postępować. Zadają niewłaściwe lub nie na miejscu pytania. Niekiedy nawet nie zastanawiają się, co mówią.

Klaudia Plichta pisze surowo, oszczędnie, bez dialogów, bez patosu i szczerze. Mimo tego chłodu emocje i tak w nas uderzają. Każde słowo i zdanie obracamy po kilka razy. To nie jest delektowanie się słowem i językiem. To przeżywanie wszystkiego wraz z autorką. To nauka wrażliwości i przypomnienie, że nic nie jest nam dane na zawsze. To lekcja, by każdy dzień traktować jak dar, bo nigdy nie wiemy, który z nich okaże się tym ostatnim.

"Nie pytaj, jak się czuję..." to niezwykle przejmująca, intymna historia o macierzyństwie, samotności, bezwarunkowej miłości, stracie i żałobie. To opowieść o tym, jak dziecko zmienia życie na zawsze. To tytuł zmuszający do refleksji, poddający nasze uczucia wrażliwości na cierpienie drugiego człowieka.

🎄✨ Kochani, czy Wy też czujecie już ten wyjątkowy, przedświąteczny klimat?

Książka, która otula niczym najcieplejszy kocyk w mroźny wieczór.

Ta okładka od razu skradła moje serce, ale to, co znalazłam w środku, przerosło moje najśmielsze oczekiwania! 📖❤️

„Lista świątecznych marzeń” Marty Nowik to ciepła i pełna humoru powieść obyczajowa, której akcja toczy się w urokliwym Pensjonacie pod Dobrym Aniołem w malowniczej Osadzie Marzeń. Właściciele pensjonatu, państwo Kubełek, spełniają swoje życiowe marzenie, jednak sielankę przerywa tragedia – pan Kacper ginie w wypadku motocyklowym, a pani Gertruda zostaje wdową. Miejscem zarządza Tomasz Sanik – gburowaty kierownik, który sprytnie wyręcza się innymi i szczerze nienawidzi Bożego Narodzenia z powodu bolesnych tajemnic ze swojej przeszłości. Przed samymi świętami spokój pensjonatu burzy przyjazd wyjątkowych gości – podopiecznych z Domu Pomocy Społecznej „Wesoła Przystań”. Razem z nimi pojawia się przebojowa Regina (która ma oko na Tomasza) oraz pewien ekscentryczny pisarz, który nagle znika w tajemniczych okolicznościach. Pojawienie się nowej, barwnej grupy ludzi oraz odnalezienie wyjątkowej listy marzeń zmuszają bohatera do zmierzenia się z demonami przeszłości, otwarcia serca i nauki przebaczania.
To pełna emocji historia o tym, jak niespodziewani ludzie i odrobina przedświątecznej magii mogą pomóc posklejać złamane życie i dać szansę na nowy początek.

Fabuła to absolutny majstersztyk w kategorii powieści obyczajowych. Autorka tka historię z pozoru zwyczajną, a jednak pełną magii i życiowych mądrości. Wątek tytułowej listy marzeń porusza najczulsze struny w sercu i zmusza do refleksji nad tym, co w życiu jest naprawdę ważne. Nie ma tu taniego patosu – jest za to mnóstwo ciepła, nadziei i przedświątecznego cudownego klimatu, który idealnie nastraja na nadchodzący czas 🥰

Bohaterowie są tak autentyczni, że od pierwszych stron miałam wrażenie, jakbym znała ich od lat. To ludzie z krwi i kości, z własnymi problemami, potknięciami i marzeniami. Emocje wręcz wylewają się z każdej kartki! Razem z nimi się wzruszałam, śmiałam i mocno trzymałam kciuki za każdy kolejny krok. Marta Nowik w genialny sposób pokazuje, jak wielką siłę ma wybaczenie i otwarcia się na drugiego człowieka 🌟

Styl pisania autorki jest niezwykle lekki, a zarazem pełen głębi. Przez tę książkę dosłownie się płynie! Tempo akcji jest idealnie wyważone – nie ma tu nudy, ale autorka daje nam też czas na oddech i przemyślenie zachowań bohaterów. Opisy zimowego klimatu są tak plastyczne, że niemal czuć zapach cynamonu i świerku w powietrzu☕🌲

W książce „Lista świątecznych marzeń” najbardziej zachwyca to, że pod warstwą urokliwego, zimowego klimatu kryje się mądra i pełna życiowej prawdy historia.
Największe atuty tej powieści to brak przesłodzonego blichtru. Święta Bożego Narodzenia i zimowa sceneria są tutaj pięknym tłem, a nie jedyną treścią. Autorka nie ucieka od trudnych tematów – samotności, straty, poczucia winy czy bolesnej przeszłości.
Balans między humorem a wzruszeniem. Historia idealnie łączy momenty pełne ciepłego humoru (zasługa m.in. podopiecznych z Domu Pomocy Społecznej i przebojowej Reginy) z momentami głębokiej refleksji. Nacisk na relacje i wybaczenie. Zamiast materialnej otoczki świąt, książka skupia się na tym, co najważniejsze – na wartości bezinteresownej dobroci, szczerej rozmowy i odwadze, by ponownie zaufać drugiemu człowiekowi i rozliczyć się z przeszłością. Wątek z nutą tajemnicy. Dodatek w postaci zniknięcia ekscentrycznego pisarza świetnie ożywia fabułę, sprawiając, że historia trzyma w napięciu i nie pozwala na nudę.

Komu polecam ten tytuł?
Każdemu, kto szuka w literaturze ukojenia, pięknych emocji i stuprocentowego, świątecznego klimatu. Spodoba się zarówno miłośniczkom ciepłych romansów, jak i osobom, które cenią sobie wartościowe powieści życiowe. To idealna lektura na długie, zimowe wieczory pod kubek gorącego kakao! 🍫✨

Moja ocena: 9/10 🌟

BRUNETTE BOOKS

❄️ „Pomiędzy płatkami śniegu” Moniki Cieluch to absolutnie magiczna, otulająca i niezwykle poruszająca historia, która idealnie wpisuje się w klimat długich, zimowych wieczorów.
Autorka po raz kolejny serwuje nam opowieść, która rozgrzewa serce od pierwszych stron, choć nie brakuje w niej także momentów pełnych nostalgii i życiowego autentyzmu.

„Pomiędzy płatkami śniegu” to poruszająca historia Kaliny, młodej wolontariuszki, której życie diametralnie się zmienia po zakupie świątecznej choinki. Przypadkowe spotkanie ze sprzedawcą, Arturem, staje się początkiem pięknej i głębokiej miłości.
Niestety los bywa przewrotny i zrzuca na dziewczynę bolesną, dramatyczną stratę. Nie potrafiąc poradzić sobie z poczuciem winy i tęsknotą, Kalina ucieka w samotność, izoluje się od świata i chowa w bezpiecznej, codziennej rutynie pracy. To opowieść o żałobie, o zamykaniu serca przed światem, ale także o aniołach codzienności i niespodziewanej drugiej szansie na szczęście.

Czym ta historia zachwyca?

Brakiem przesłodzonego, świątecznego schematu. Książka nie jest typowym, lukrowanym i pachnącym cynamonem romansem. Autorka porusza bardzo trudne, autentyczne tematy – traumę, bolesną stratę, wyrzuty sumienia i samotność. Mamy tutaj subtelną magię codzienności: Monice Cieluch udało się idealnie wyważyć melancholię z humorem. Magia w tej powieści nie jest bajkowa, lecz ukryta w drobnych gestach, ludzkiej życzliwości i wierze w dobre intencje pojawiających się wokół nas osób. Emocje bohaterów dosłownie czuje się na własnej skórze. Obserwowanie drogi Kaliny od całkowitego załamania i poczucia winy do powolnego wybaczania samej sobie i otwierania się na świat jest niezwykle oczyszczającym doświadczeniem czytelniczym. Zimowa sceneria tworzy niesamowity, nastrojowy i otulający klimat, od którego trudno się oderwać w długi wieczór.

Fabuła kręci się wokół poszukiwania własnego miejsca na ziemi, ucieczki przed przeszłością i niespodziewanych zwrotów akcji, które stawia przed nami los. Autorka w genialny sposób utkała historię pełną ciepła, ale i bolesnych tajemnic. Przeplatające się wątki sprawiają, że od książki trudno się oderwać, a zimowa sceneria staje się niemal osobnym, niezwykle klimatycznym bohaterem.
Bohaterowie są wykreowani po prostu po mistrzowsku – są z krwi i kości, pełni wad, zalet i skrajnych emocji. Ich ból, nadzieję i rodzące się uczucia chłonie się całą piersią. Monika Cieluch ma niesamowity dar przelewania na papier uczuć, które trafiają prosto w serce czytelnika, wywołując całą paletę wzruszeń.
Styl pisania autorki jest niezwykle lekki, dzięki czemu przez książkę dosłownie się płynie. Tempo akcji jest wyważone – nie ma tu pędzących na złamanie karku wydarzeń, zamiast tego dostajemy przestrzeń na refleksję, powolne odkrywanie kart i delektowanie się każdą chwilą.
Ta książka to idealna pozycja dla wszystkich miłośniczek i miłośników ciepłych opowieści obyczajowych, romansów z głębszym dnem oraz historii, które dają nadzieję na nowy początek.

Jeśli lubicie literaturę, która potrafi jednocześnie wzruszyć do łez i podnieść na duchu, to ten tytuł musi znaleźć się na Waszych półkach.

Moja ocena: 9/10 🌟

BRUNETTE BOOKS

To książka, która całkowicie skradła moje serce i sprawiła, że zarwałam dla niej noc. Mowa o „Domu z moich marzeń” autorstwa Amy Matthews, wydanym przez Wydawnictwo Harde. Jeśli szukacie historii, która otuli Was jak ciepły kocyk, a jednocześnie wyciśnie kilka łez, to trafiliście idealnie!

"Dom z moich marzeń" autorstwa Amy Matthews to chwytająca za serce historia o szukaniu swojego bezpiecznego kąta i rozliczaniu się z bolesną przeszłością. Zoe Copeland, która wychowała się w rodzinach zastępczych, pragnie dać prawdziwy dom swojej 11-letniej córce, Florence. Do tej pory gnieździły się w wynajmowanym pokoju. Zoe decyduje się kupić zaskakująco tani domek w malowniczym stanie Maine. Budynek okazuje się jednak ekstremalnie zaniedbany i po brzegi zagracony rzeczami po poprzedniej właścicielce, Marly. W wielkim remoncie i porządkowaniu rupieci pomaga jej początkowo szorstki sąsiad, Jake. Praca nad domem staje się metaforą naprawiania własnego życia, a między Zoe i Jakiem zaczyna rodzić się uczucie. Odkrywanie historii Marly zmusza Zoe do stawienia czoła własnym traumom z dzieciństwa, lękom oraz samotnemu macierzyństwu.
To ciepła, podnosząca na duchu powieść obyczajowa o drugich szansach, kobiecej sile i miłości, która przychodzi w najmniej spodziewanym momencie.

Fabuła tej powieści to absolutny emocjonalny rollercoaster, choć podany w bardzo subtelny sposób. Autorka w cudowny sposób przeplata motyw radzenia sobie ze stratą, poszukiwania własnego miejsca na ziemi oraz budowania życia na nowo. To nie jest zwykłe romansidło – to głęboka, życiowa opowieść o tym, jak bolesna potrafi być przeszłość i jak wiele odwagi potrzeba, by zacząć marzyć od nowa.

Postacie z tej książki to ludzie z krwi i kości, których moglibyśmy spotkać tuż za rogiem. Amy Matthews stworzyła portrety psychologiczne bez grama przesady czy idealizowania – jej bohaterowie popełniają błędy, bywają irytujący i noszą w sobie bolesne pęknięcia, przez co natychmiast stają się nam bliscy. Nie da się przejść obok nich obojętnie; ich wewnętrzne rozterki rezonowały we mnie tak mocno, że przeżywałam każdy krok, jakby chodziło o kogoś z moich własnych przyjaciół.

Styl pisania autorki ma w sobie niesamowity magnetyzm, który natychmiast wrzuca nas w sam środek wydarzeń. Zamiast monotonnego opisu, dostajemy dynamicznie rozwijającą się historię, która całkowicie odcina od rzeczywistości i sprawia, że kartki przewracają się same. Ta opowieść po prostu pochłania – ani się obejrzycie, a dotrzecie do ostatniego rozdziału, chcąc więcej.

Komu polecam ten tytuł?
Każdemu, kto kocha literaturę obyczajową z głębszym przesłaniem. Spodoba się fankom opowieści o drugich szansach, rodzinnych tajemnicach i sile, jaka drzemie w odbudowywaniu własnego losu. To idealna lektura na długi wieczór z kubkiem gorącej herbaty.

Moja ocena: 9/10🌟

BRUNETTE BOOKS

Książka jest dużego formatu ze sztywną okładką oraz w miarę sztywnymi stronami po brzegi wypełnionymi przeróżnymi potworkami. Jest idealną propozycją dla każdego dziecka, a zwłaszcza dla tego, który boi się czegokolwiek. Dziecięce strachy czasami nie mają nazwy czy imion. Są czymś, czego się boją. Dzięki tej pozycji ujrzą, że wszelkie znikające zabawki, lub odbierane złe sny, albo przykrywające stópki magiczne siły, to tylko malutkie potworki, lub potworzątka:-)
Książka przedstawia nam sto jeden potworków, które są prawdziwymi słodziakami. Mają przeróżne kształty, które czasami przypominają zwyczajne zwierzęta, lecz z dodatkiem macek, lub ogonów, albo nawet kilku oczu więcej. Są wielobarwne, lub jednokolorowe. Potrafią mieć zęby mleczaki, które służą im do zagryzania rogów książek. Na szczęście większość potworzątek jest bezzębna, więc moje książki są bezpieczne:-) Dla ciekawskich dzieciaczków znajdzie się szeroko rozpisany jeden z powtorków, aby można było ujrzeć z czego się składają jego części ciała, oraz ujrzymy gdzie lądują wszystkie najsmaczniejsze rzeczy na literkę ,,p". Jestem nawet przekonana, że ich smaczki będą również pozytywnie odebrane przez czytelnika. Wyjątek stanowią ciasteczka, które choć na literkę ,,c", to jednak nie ma co ukrywać, ciasteczka kochają wszyscy:-)
Kiedy będziecie zaglądali do tej potworkowej bajki bądźcie przygotowani na strony, które zmienią swój rozkład czytelniczy. Od razu przypomniały mi się dawne gazety, gdzie jak już chciałam zobaczyć plakat, to jawił się przez całą długość na środeczku gazety. Tutaj jest podobnie:_)
Jak już wspominałam, tych potworków jest tutaj bardzo dużo na całych stronach, więc z dziećmi zabawiliśmy się w zgadywanki. Ja opisywałam wygląd potworka, a one go szukały. Pomimo tego, że czytanie jej zajęło nam dwadzieścia minut, to sama zabawa trwała około godzinki. A ile było radości w naśladowaniu ich minek:-)
Podsumowując, po całej lekturze dzieci stwierdziły, że już nie będą się bały potworów, bo na przychodzenie takich słodziaków to oni są gotowi. Tak szczerze, to chyba ten wniosek z tej książki był dla mnie najbardziej wartościowy:-)

Niektóre książki tak bardzo mnie zaskakują, aż zastanawiam się, czy czasami ktoś mi ich nie zsyła dokładnie w odpowiednim czasie. Ta pojawiła się w momencie, kiedy z wielu rzeczy miałam zrezygnować. Już samym początkiem pokazała albo może raczej wywołała we mnie obecność w chwili obecnej. Jakbym nagle zdała sobie sprawę, że poruszam ciałem, mogę wszystkiego dotknąć i że tym czym jestem poruszają mięśnie, które są połączone ze szkieletem. Jeśli więc ja to skóra, organy i szkielet, to czym ja która mówi jestem? Czy duch potrafi mówić? Czym jest mój głos? Może to dziwnie brzmi, ale rodzi tysiące pytań...
Skąd u mnie takie myślenie? To sama treść do tego doprowadziła. Pięknym spokojem, zauważeniem śnieżnego puchu padającego z nieba, odczuciem na skórze delikatnego wietrzyku oraz poczucia ostatniego oddechu ukochanego, który odszedł do lepszego życia. Cała historia jest przebudzeniem, byśmy zauważali drobne momenty w życiu i potrafili się nimi cieszyć. Nasza postać choć już nie młoda przedstawiła nam historię jak poznała swojego ukochanego męża. Później doszliśmy do momentu kiedy zmarł pozostawiając po sobie masę długów o których ona nie wiedziała. Co ciekawe, nie znienawidziła go, gdyż był dobrym człowiekiem. Wytłumaczyła sobie, że żył tak jak sam potrafił, a jej w końcu było z nim dobrze. Bez goryczy spłaciła jego zadłużenia uszczuplając odkładane pieniądze na przyszłość syna i z nutką tęsknoty braku jego obecności, zaczęła iść dalej. Dała sobie czas na żałobę, a później okazało się, że wymaga pilnej operacji. Na całe szczęście miała u swojego boku wspaniałą przyjaciółkę, która kontrolowała nie tylko jej sprawność po operacji, ale również serce, które z braku siły miało myśli na poddanie się. One jednak mijały, gdyż patrzyła szeroko, nie sugerowała się tylko perspektywą patrzenia prosto. Po niedługim czasie ktoś pojawił się w jej życiu, ale czy to już oznaczało idealny koniec kłopotów?
Książka jest przepiękna! Pokazuje, że każda zła sytuacja, czy też smutna, jest tylko sytuacją i to od nas zależy jak na nią zareagujemy. Przesłań jest w niej ogrom, podniesie was na duchu, da wsparcie i stanie się takim promyczkiem nadziei na zauważanie dobra w sytuacjach, które na pierwszy rzut oka są złe. Ona przebudza do myślenia, urywa nasz sen i działanie na autopilocie. Takie historie powinno się czytać ,,kilogramami", by w końcu zacząć widzieć jeszcze połowę szklanki wypełnionej sokiem, a nie tylko czuć ubytek ilości, której już nie ma. Po stokroć ją polecam!

To niebywałe jak można było połączyć tak szeroką wiedzę o kotach i dodatkowo ułożyć ją w sposób ciągły, ale z dodatkowymi historiami napotykanych zwierząt po drodze. Autorka przyznała się, że sama ma w domu piętnaście kotów i jest nie tylko lekarką weterynarii, ale i popularyzatorką tajemnic życia różnych zwierząt. Książka powstała po to, by zrozumieć jakim mądrym oraz wrażliwym zwierzęciem jest kot.
Wybranym przedstawicielem tego gatunku jest Kot Nubijski, który żyje na terenach stepowo-pustynnych. Mamy jego krótką charakterystykę, a następnie wstęp w jaki sposób kiedyś ludzie żyli. Rozpoczynamy od wędrowniczego trybu życia, po ten już osadniczy, kiedy do małej osady sprowadził się kot, zwabiony gotowym jedzeniem zawsze w jego pobliżu. Przechodzimy przez opowieść o skoczku, aż do pięknego dnia narodzin dzieci Sisi. Z tym wiąże się przygoda jej instynktu macierzyńskiego oraz walki z kobrą, która w palnie miała jej dzieci na obiad. Dowiemy się kogo się boi Kot Nubijski. To nie jest historia o suchych faktach, tylko sam kot jest opisany z uczuciami, myślami i strachem o swoje dzieci. Będą tu historie o oswojeniu się jego z ludźmi, jak mama kotka uczy swoje dzieci być kotem, jak ludzie uczyli zwabiać dzikie koty do domu, jak zatrzymywali wodę z deszczu w suchym klimacie, a w międzyczasie układane są wzmianki o kocie, jego ciele oraz narządach zmysłów. Same koty może i nie rozumieją naszych słów, jednak wyczuwają nasze intencje i na tej podstawie działają. Aby bardziej uprawomocnić czas kotów mamy przejścia do różnych krajów, choćby Egiptu, gdzie tam czczono koty, choć temat mumifikacji tych zwierząt nieco mnie zaskoczył. To naprawdę szeroki zakres informacji tworzony od początku trwania kota poprzez nowe miejsca w których się pojawiał i jak był traktowany. Oczywiście postacie się zmieniają. Ujrzymy on sam odczuwał bliskość człowieka i gdzie czuł się bezpiecznie, a gdzie nie. To coś jak miłe wydanie biblii kota, gdzie ogólne informacje przeplatały się z odczuciami zwierzęcia. Myślę, że taka wersja jest bardzo łatwo przyswajalna dla dzieci jak i dla dorosłych, dlatego polecam ją przeczytać. Miłośnicy kotów będą z niej zachwyceni:-)

Przed wami bajka o dzieciach, które mieszkają w domu dziecka. Jest ich całkiem sporo i opiekują się nimi siostry zakonne, jednak do głosu doszła tylko jedna z nich, sześcioletnia Oliwka. To ona jest dzieckiem, której fantazja pozwala uporać się ze śmiercią rodziców. Siostry pomogły jej zrozumieć co się wydarzyło, zresztą nie tylko ona jest sama na świecie. Ma tam kilka przyjaciół z którymi się bawi, choć zaznacza jaki podział obowiązków mają w miejscu, gdzie przebywa. Każdy rozdział opowiada inną historię, jednak są ułożone po kolej, jakby mijały w formie dni, gdzie nie wspomina się spania, czy budzenia, tylko najlepsze według Oliwki życiowe przygody.
Ona sama uważa się za mądrą dziewczynkę i decyduje, że musi kiedyś obciąć włosy, gdyż ma przeczucie, że kiedy będą wciąż nachodzić jej na oczy, to może spotkać ją coś złego. A bardzo by tego nie chciała, ponieważ jej największym marzeniem jest wejść na drzewo, które jej zdaniem sięga chmur. Ma też wielką nadzieję, że z tego drzewa ujrzy swoich rodziców, którzy na pewno chcieli dla niej jak najlepiej. Od dłuższego czasu planuje zrobić drabinę, bo tylko tak czuje, że by jej się udało, lecz późniejsze wydarzenia pokażą, że klej do drewna nie działa tak mocno jakby chcieli. Zwłaszcza, jeśli na taką drabinę wejdzie kilka osób:-)
Oprócz samych przygód opisuje nam też magiczne siostry zakonne, zwłaszcza siostrę Aurelię, która wygląda jak babeczka malinkowa. Jest przemiła, zawsze się uśmiecha i ma najprawdziwsze magiczne moce. Przemycona została tutaj też informacja o tym, że za sprawą modlitwy mogą się spełnić największe marzenia i pragnienia pod warunkiem, że jest się dobrym człowiekiem. Oliwka jest pewna, że ma do tego dobre predyspozycje, tylko sama nie wie, dlaczego czasami wpada w kłopoty. Na wiek sześć lat potrafi myśleć mniej i bardziej logicznie, jednak każdą niewygodną rzecz zamienia w pracę, którą wykona i później wie, że staje się lepszym człowiekiem.
Mamy tutaj kilka przygód dziewczynki, jednak większość z nich bardzo porusza. Niektóre zdania są napisane mniej logicznie dla dorosłego czytelnika, ale ja sama pamiętam, że w podobnym wieku myślałam tak samo. Choćby o tym, że kiedyś napewno stanę się księżniczką i dosięgnę chmur:-)
Bajką przeczytałam z moją siedmiolatką, a ona sama stwierdziła, że to była piękna historia. Dodała, że nieco smutna, bo dzieci z niej nie miały rodziców. Pod koniec sama wyznała mi miłość i była dużo milsza niż zazwyczaj. Jestem zatem zdania, że takie książki wpływają pozytywnie na dzieci, gdyż spostrzegają co one mają, a czego dzieciom z domu dziecka brakuje. Zauważyła, że ona ma nowe ubrania, a Oliwka po starszych dzieciach, które później oddaje tym małym. Zdecydowanie czas w którym ją czytałyśmy był bardzo udany i jestem pewna, że będziemy do niej wracały. Serdecznie ją wszystkim polecam:-)

Mroczny las, gęsty klimat i tajemnica, która nie pozwala zasnąć. „Przechwyceni” autorstwa T.J. Payne’a (Wydawnictwo Znak Jednym Słowem) to thriller, który od pierwszych stron oplata czytelnika mackami niepokoju i dusznej atmosfery. Jeśli lubicie historie, w których las staje się osobnym, złowrogim bohaterem, to trafiliście idealnie!

Fabuła od samego początku buduje niesamowite napięcie. Autor genialnie bawi się motywem izolacji i strachu przed nieznanym, serwując nam historię pełną zwrotów akcji. Każdy rozdział przynosi więcej pytań niż odpowiedzi, a misternie utkana intryga sprawia, że do samego końca próbujemy ułożyć te mroczne puzzle w całość. Co ważne – nie ma tu tanich chwytów, jest za to czysty, psychologiczny lęk.

Bohaterowie są krwiści, pełni wad i niezwykle autentyczni w swoich reakcjach. Wspólnie z nimi przeżywałam każdą minutę tego koszmaru. T.J. Payne fantastycznie oddaje ludzkie emocje w sytuacjach skrajnego zagrożenia – paranoja, nieufność i wszechobecny stres udzielają się czytelnikowi tak mocno, że podczas lektury zerkałam co chwilę na drzwi!

Tempo akcji? To prawdziwy rollercoaster! Autor pisze niezwykle lekkim, a zarazem dosadnym językiem. Krótkie rozdziały sprawiają, że przez tę książkę dosłownie się płynie (metoda „jeszcze jeden rozdział i idę spać” gwarantowana!). T.J. Payne idealnie dawkuje napięcie, nie pozwalając na ani jeden moment nudy.

Komu polecam tę książkę?
To absolutny must-read dla wszystkich fanów mocnych thrillerów psychologicznych, opowieści z motywem survivalu oraz historii, gdzie granica między jawą a obłędem mocno się zaciera. Jeśli zachwyciły Was książki z gęstym, leśnym klimatem, będziecie zachwyceni.

Moja ocena: 9/10🌟

BRUNETTE BOOKS

Święta... powinien być to czas spokoju i odpoczynku, prawda? Ale nie tu. Rodzina zauważa, że dziadek znikł bez śladu. Jednak pozostawił tajemnicze wskazówki ukryte w choinkowych bombkach. Zagadki te prowadzą jego bliskich przez escape room.

Niezwykle ciekawe było to, dokąd zaprowadzą bohaterów łamigłówki. Tu wcale nie odnalezienie seniora rodu okazało się najważniejsze, ale odnalezienie samego siebie. Było przy tym mnóstwo wzruszeń i niespodzianek. Bohaterowie skonfrontują się z własną przeszłością, zmierzą się z niewypowiedzianymi żalami i urazami, skrywanymi tajemnicami i uczuciami.

Pod warstwą humoru i galimatiasu przebijają się ważne treści i wartości. Historia pokazuje, że wszystko, co znajdziemy materialnego pod choinką, ma się nijak do naszego wewnętrznego głosu. Prawdziwy i przede wszystkim najwartościowszy prezent to niekiedy odwaga, by wybaczyć, ponownie zaufać i dać sobie szansę na miłość. To szczera rozmowa i obecność obok. Bo najważniejszy jest drugi człowiek, często przez nas zapominany.


Lubicie święta Bożego Narodzenia, cieszcie się na nie? Katarzyna Sosnecka przywraca radość tego wyjątkowego czasu w roku. Nie nachalnie, ale tak mimochodem, krok po kroku.

Postać Klementyny kradnie serce od pierwszej strony. Ten charakter, energia i oryginalne powiedzonka... uśmiałam się, że hej! I jestem pewna, że z moich ust nie raz padnie któreś z nich. Niezależnie ode mnie, bo już mi się wryły w głowę.

Nie mogę nie napomknąć o Cynamonie, przesłodkim psiaku rasy golden retriever. Jego wątek dodaje jeszcze więcej świątecznego klimatu (i to nie tylko za sprawą imienia) i gwiazdkowego zamieszania.

"Gwiazdkowy galimatias" to pełna emocji, romantyczna, zabawna, wzruszająca i ciepła powieść o rodzinnych relacjach, o ktore warto dbać nie tylko od święta, miłości, sekretach. Zaginiony dziadek, tajemnicze bombki, golden retriever... czy coś więcej jeszcze potrzeba? Bawcie się dobrze!

Poznajemy trzydziestoletnią psycholożkę Weronikę, która od swojego rodzinnego miasteczka woli trzymać się z daleka. Wszystko zmienia się, gdy podczas branżowej konferencji tajemniczy nieznajomy przekonuje ją, że powinna jak najszybciej jechać do mamy. Kobieta decyduje się na podróż. Jak się później okaże, będzie to również podróż przez tajemnice skrywane przez pokolenia kobiet z jej rodziny.

Weronika początkowo budziła we mnie mieszane uczucia, zniechęcała mnie do siebie. Jednak z czasem przekonywałam się do niej, gdyż zachodziły w niej zmiany. Później zaczęłam jej mocno kibicować.

Wątek rodzinnych tajemnic i atmosfera niedopowiedzeń sprawiają, że z każdą stroną jesteśmy coraz bardziej zaintrygowani, czego się dowiemy. Magdalena Kordel dawkuje napięcie, zmuszając nas do stawiania pytań. Nurtuje nas, co dzieje się z matką bohaterki, kim jest nieznajomy z konferencji i skąd tyle wie o jej rodzinie. Widzimy, jak przeszłość potrafi wpływać na teraźniejszość. Jak błędy naszych matek i babek wpływają na to, kim jesteśmy.

Mimo niełatwych tematów oraz rodzinnych traum wyraźnie przebija się wiara w drugiego człowieka, życzliwość i nadzieja na lepsze jutro. Często w biegu nie doceniamy ludzi, których mamy blisko siebie. Ważną kwestią jest też akceptacja i zrozumienie samego siebie. Ale aby to zrobić, czasem trzeba wrócić do przeszłości.

"Czas odnaleziony" to pełna ciepła, wzruszeń i nadziei powieść o rodzinie, relacjach, trudnych życiowych wyborach, powrocie do korzeni i poszukiwaniu własnej tożsamości, sekretach, traumach, które nieświadomie dziedziczymy, odnajdywaniu siebie. Czas nigdy nie jest bezpowrotnie stracony. Przekonaj się, sięgając po tę książkę!

Niektóre książki mają wpisany wiek w którym najlepiej będą rozumiane. Ta zdecydowanie najbardziej przypadnie do gustu osobom po czterdziestce, którym się wydaje, że najlepsze lata życia im minęły. Im najłatwiej będzie spoufalić się z pięćdziesięcioletnią kobietą, która nie spodziewała się, że na ,,stare" lata będzie sama. Ujrzała jak całował inną kobietę i nie sam fakt całowania ją zdołował, lecz wiek kobiety, podobny do niej. Ona zadbana potrafiła zaprezentować miłe odzienie swojego ciała, a nasza bohaterka zatwierdza, że ostatnio przestało jej na wyglądzie zależeć. Była pewna, że jeśli jest w dłuższym stażu małżeńskim, to tak pozostanie do końca życia. Kolejną rzeczą był fakt, że jej już nie mąż, zmienił się nie do poznania. Zaczął ubierać się modnie i robić rzeczy, które kiedyś bardzo mu przeszkadzały. To mi dało do myślenia, gdyż właśnie każdy poradnik radzi, że jeśli coś nam bardzo przeszkadza, to jest tym, co powinniśmy zmienić. Nieraz z powodu komfortu zostajemy w jednym miejscu pozwalając dołować się rzeczami, które gdzieś tam wiemy, że i nam w sobie przeszkadzały. Tylko wysiłek lub jakakolwiek praca jest w stanie poddać nas zmianie. Właśnie to ładnie podkreśliła tutaj autorka.
Kiedy już nadszedł czas na samotność z jej strony, zaczęła zauważać jak jej dorosłe już dzieci chciały na każdą stronę ją wykorzystywać. Zawsze z korzyścią dla siebie i niekorzyścią dla niej. Kiedy jednak sama znalazła się w potrzebie, nie było nikogo, kto by jej potrzeby uszanował. To dlatego mówi się, żeby pomagać dzieciom tylko wtedy, jeśli to nie koliduje z naszymi pragnieniami. Każdy bowiem ma to samo jedno życie w tej skórze. Dlaczego więc mamy je oddawać bezpowrotnie?
Taką równie ważną sprawą było tutaj poruszenie tematu własnych przyjemności. Kobieta bowiem uwielbiała robić witraże, tylko zrezygnowała z tego dla dzieci i męża. Bycie przykładną panią domu zaprowadziło ją do samotności, gdyż kiedy całe swoje życie poświęcimy komuś, nic nie zostaje już dla nas. Nawet bliska osoba odchodzi. Nie rezygnujcie więc nigdy przenigdy z własnych pasji. To, co wy kochacie może być tylko tym, co dla was samych jest ważne, ale i dlatego dalej najważniejsze być powinno. Ludzie ciągną do ludzi z własnymi pasjami, bo tam jest odwaga. Większość potrafi się dostosowywać, więc poszukują tego, kto sam zna drogę. Nie będą szanowali tego, który wszystko dla nich zrobi, bo słowo ,,wszystko" oznacza, że nie mamy już nic co moglibyśmy dać. Do takich ludzi się nie zagląda. To smutna prawda, ale prawdziwa rzeczywistość.
Uwielbiam przekazy autorki, ponieważ ona nie pisze książek zwyczajnych. Mają ogrom przesłań, dużo mądrości i za każdym razem puentą jest postawienie siebie na pierwszym miejscu. Dopiero na przestawieniu się w taki tryb czekają na nas piękne rzeczy. One zawsze tam były, tylko my sami sabotując swoje potrzeby unikaliśmy ich. Pamiętajcie, że to, co nie jest znane, nigdy nie oznacza, że jest złe. Nigdy też nie daje pewności, że będzie dobre. Jedyne co daje, to naszą czystą kartę w której to co sobie wymyślimy, tam będzie na nas czekało. Dlatego właśnie uważam, że ta książka jest wartościowa i ogrom osób powinno ją przeczytać!

Powiem Wam szczerze, że czasami, no ok, często 😁😁 zazdroszczę dzisiejszej młodzieży!, i to tak po cichu, z lekkim westchnieniem, bo kiedy patrzę na książki, które trafiają dziś w ręce młodych czytelników, mam ochotę cofnąć się do dzieciństwa i przenieść je w czasie, żeby ubarwić tamte ok. Nie były złe, ale biedniejsze w kolorach, obrazkach itp. już nie wspomnę o cenie, ale przede wszystkim móc przeżyć je jeszcze raz, bycie dzieckiem… Te okładki, które już z daleka wołają: „Weź mnie!”, ale przede wszystkim historie, które rozpalają wyobraźnię, budzą ciekawość i przypominają o czasach, kiedy największą przygodą było odkrycie czegoś, czego absolutnie nikt nie powinien znaleźć. I właśnie taka jest książka Janice Hallett „Pudełko pełne zbrodni”, wydana przez Wydawnictwo Wilga. Powiedzcie mi, kto z Was choć raz marzył o odkryciu tajemniczego skarbu? Kto buszował u dziadków na strychu, zaglądał do starej komórki z narzędziami, przeszukiwał zakamarki stodoły albo z nadzieją na wielkie odkrycie rozkopywał ziemię za domem? No przyznajcie się! Przecież każdy z nas miał kiedyś w głowie wizję odnalezienia czegoś niezwykłego. Starego listu, tajemniczej skrzynki, mapy prowadzącej do skarbu albo przedmiotu, który skrywa historię sprzed wielu lat.
Ava i Luka mają właśnie takie szczęście, a może raczej wpadają w przygodę, której nie da się już tak łatwo odłożyć na później. Na strychu starego domu odnajdują tajemnicze pudełko. A w nim? Nie żadne stare guziki czy rodzinne fotografie, ale prawdziwa kopalnia zagadek! Pożółkłe listy, fragmenty dzienników, wycinki z gazet, policyjne raporty i kaseta magnetofonowa z nagraniem. Z pozoru zwyczajne pamiątki, które jednak prowadzą do niewyjaśnionego morderstwa sprzed lat. Rodzeństwo postanawia połączyć wszystkie elementy układanki i odkryć, co tak naprawdę wydarzyło się w przeszłości. Tylko że im więcej znajdują odpowiedzi, tym więcej pojawia się pytań. A najgorsze jest to, że osoba odpowiedzialna za zbrodnię może wciąż być na wolności. I tutaj zaczyna się prawdziwa zabawa! Bo „Pudełko pełne zbrodni” to nie jest historia, w której siedzimy wygodnie i czekamy, aż ktoś poda nam rozwiązanie na tacy. To zaproszenie do wspólnego śledztwa.
Czytamy dokumenty, analizujemy wiadomości, szukamy powiązań, próbujemy wychwycić szczegóły i sami zaczynamy bawić się w detektywów. Każdy drobiazg może mieć znaczenie, a jeden pozornie niewinny szczegół potrafi całkowicie zmienić kierunek myślenia. Za te ciarki na rękach, za emocje, jakie wzbudza każda tajemnica, za możliwość uruchomienia wyobraźni, za tę dziecięcą ciekawość, która wcale nie musi znikać wraz z wiekiem, i za emocje, które sprawiają, że człowiek chce jeszcze tylko zajrzeć do jednego dokumentu, przeczytać jeszcze jeden list i sprawdzić jeszcze jeden trop. Ogromnie podoba mi się również pomysł na przedstawienie historii przy pomocy różnych materiałów.
Już oczami wyobraźni widzę, jak dzięki takim momentom nasze pociechy nie tylko poznają fabułę, ale uczą się łączyć fakty, wyciągać wnioski, dostrzegać nieścisłości i samodzielnie myśleć. A przecież to świetna zabawa połączona z ćwiczeniem spostrzegawczości! Co więcej, to jedna z tych książek, które mogą połączyć pokolenia, poznać bliżej własną rodzinę, dowiedzieć się, kto z kim, gdzie i jak umiejscowić np. na drzewie geologicznym lub mapie zdarzeń. Wyobrażacie sobie wspólne czytanie z dzieckiem, wspólnie z dzieckiem, z dziećmi typujecie podejrzanych i dyskutujecie przy stole, kto kłamie, kto coś ukrywa, a kto może mieć coś na sumieniu? Ja już widzę te emocje i okrzyki: „Wiedziałam!”, „Przecież to było podejrzane!” albo „Nie, nie, to na pewno nie on!”. Bo umówmy się, drodzy rodzice, lepiej niech nasze pociechy ćwiczą spostrzegawczość na tajemniczym pudełku niż na naszych szafkach, szufladach i dokumentach. Chociaż po tej lekturze możemy się spodziewać, że nic w domu nie będzie już bezpieczne przed małym detektywem! 😁Między innymi właśnie o takie czytelnicze chwile chodzi! Nie zawsze potrzebujemy smoków, magicznych różdżek i podróży na drugi koniec świata, żeby przeżyć coś niezwykłego. Czasami wystarczy zakurzone pudełko, stary strych i tajemnica, która zdecydowanie za długo czekała na odkrycie. Oczywiście nie byłabym sobą, gdybym nie dorzuciła małego ostrzeżenia. Pod żadnym pozorem nie rozpoczynajcie tej książki tuż przed snem! Naprawdę. Miało być kilka stron, a nagle robi się późno, oczy same się zamykają, ale głowa pracuje na pełnych obrotach, bo przecież jeszcze nie wiadomo, kto stoi za zbrodnią. A jak tu spokojnie zasnąć, kiedy rozwiązanie zagadki jest dosłownie na wyciągnięcie ręki? „Pudełko pełne zbrodni” polecam nie tylko młodym miłośnikom tajemnic, zagadek i detektywistycznych przygód, ale również dorosłym (sama jestem w tej grupie 😁), którzy wciąż mają w sobie odrobinę tego dzieciaka marzącego o wielkim odkryciu. Bo wiek wiekiem, ale ciekawość i zamiłowanie do przygód nie mają daty ważności. Teraz przyznawajcie się! Kto z Was w dzieciństwie przeszukiwał strychy, piwnice i stare szopy w nadziei, że znajdzie coś, co rozpocznie największą przygodę życia? Będę pierwsza machająca dwoma rękoma, żeby się przyznać, ile to razy przeszukiwałam strych, komórkę z narzędziami taty, zakamarki jakiegoś miejsca, żeby być pierwszą, która nie tylko odkryła tajemnice, ale może znalazła złoto, bogactwo. Według informacji dostępnych w internecie, kategoria wiekowa to 9–12 lat, ale dla mnie to książka dla każdego w wieku 9-99 lat! 😁😁😁

📖 Czy da się połączyć zagadki rodem z Indiany Jonesa, polską historię i klimat, od którego nie można się oderwać?

Artur Pacuła w szóstym tomie przygód Marcina i jego ekipy udowadnia, że jak najbardziej! Od pierwszej strony czuć ten niesamowity, tajemniczy klimat, który tak uwielbiamy w powieściach przygodowo-detektywistycznych.

„Gdzie jest rękopis Wyspiańskiego?” to porywająca powieść przygodowo-detektywistyczna, w której fikcja miesza się z prawdziwą historią sztuki.
Akcja skupia się wokół poszukiwań bezcennego, zaginionego dzieła – tytułowego rękopisu Stanisława Wyspiańskiego. Bohaterowie muszą rozszyfrować skomplikowane zagadki, badać historyczne tropy i odkrywać sekrety z przeszłości, aby dotrzeć do skarbu przed innymi. Marcin i jego zgrana paczka przyjaciół rzucają się w wir niebezpiecznego dochodzenia, w którym liczy się spryt, wiedza i lojalność.

Fabuła kręci się wokół poszukiwań zaginionego dzieła, a autor mistrzowsko splata fikcję literacką z autentycznymi faktami historycznymi. Tropienie śladów Stanisława Wyspiańskiego to czysta przyjemność. Całość jest przemyślana, zawiła i trzyma w napięciu do samego końca, a brak przewidywalności to ogromny plus tej historii.

Bohaterowie to zdecydowanie najsilniejszy punkt tej książki! Są autentyczni, pełni pasji i mają genialną chemię, dzięki czemu od razu stają się nam bliscy. Razem z nimi przeżywałam każdy sukces i każdą ślepą uliczkę, a emocje – od ekscytacji po lekki dreszczyk niepokoju – udzielały mi się na każdym kroku.

Tempo akcji jest wręcz zawrotne, nie ma tu czasu na nudę! Artur Pacuła pisze niezwykle lekko i obrazowo, dzięki czemu przez tę historię dosłownie się płynie. Krótkie rozdziały i ciągłe zwroty akcji sprawiają, że syndrom "jeszcze jednego rozdziału" gwarantowany do późnej nocy. To pełna zwrotów akcji opowieść o pasji do odkrywania tajemnic, osadzona w polskich realiach i przesiąknięta klimatem poszukiwania skarbów.

Dla kogo jest ta książka?
Spodoba się każdemu, kto kocha literaturę przygodową, zagadki detektywistyczne i sekrety z historią sztuki w tle. Jeśli zaczytujecie się w Panu Samochodziku, a w kinie kibicujecie poszukiwaczom skarbów, to pozycja obowiązkowa na Waszej półce!

Moja ocena: 9/10 🌟

BRUNETTE BOOKS

Tego Nikitę, to ja jako człowieka od razu bym polubiła. Mega konkretna postać, mądra, inteligentna, oczytana, znająca sekrety kościelne. W momencie odkrycia tajemniczego przedmiotu potrafił na oko określić gdzie mogli go znaleźć używając przy tym domysłów wymieszanych z suchymi faktami dotyczącymi remontu. Jeśli nie znał odpowiedzi, to nie udzielał domniemania, tylko czekał za konkretnymi faktami, jakby sam nigdy nie chciał brać na swoje barki nawet najmniejszej pomyłki.
To wybitny archeolog o szerokiej skali wiedzy, który w tej książce miał do przetłumaczenia tajemniczy manuskrypt. Nie ukrywam, że mnie samą ciekawiło co takiego mogli tam odnaleźć. Wszystko przez to, że czuć atmosferą, iż to coś bardzo ważnego. Każda postać odznaczała się tutaj swoim własnym charakterem, dlatego tym bardziej sceny wyglądały na bardzo wiarygodne. Autor podkreślał atmosferą oraz opisami wagę ważniejszych wydarzeń. W ten sposób poprzez treść było czuć kiedy coś nadchodziło, a kiedy mieliśmy przerwę na oddech. Z tego co dostaliśmy do naszej wiedzy, to pełna mroku księga była nie pełna. Ktoś miał tutaj za zadanie odszukać brakujące treści, lecz im był bliżej, tym kościół bardziej deptał mu po piętach. Waga tych wiadomości była naprawdę ogromna, gdyż grzechy zawarte w brakujących kartkach były naprawdę mocne. Mogliśmy je przeczytać innym drukiem i każdy, kto to zrobił miał wielki mętlik w głowie. Autor ułożył bowiem przesłanki z plotkami o prawdzie, które złożone w bezwzględną notę w księdze, wzbudzały w nas niepokojące emocje. Do tego nie obyło się bez zniszczenia życia pewnej postaci, która odziana w nienawiść i bezsilność pragnęła wyrównania rachunków.
Nie dodałam jeszcze, że będziemy krążyli pomiędzy różnymi czasami, gdzie ktoś dosłownie polował na osoby świeckie. Opisane bardziej wydarzeniowo, a nie jednym wolnym ciągiem. Dosłownie jakby powybierane zostały same najlepsze kawałki i sceny akcji, których nie dało się czytać na spokojnie.
Ogólnie to książki o księżach mają zwyczajnie swoich odbiorców, a jeśli kogoś ten temat uraża, to niech po nią nie sięga. Celem napisania jej było stworzenie serii tak dobrej, aż w naszych głowach niemożliwej do pojęcia, gdyż pomimo tego, że to fikcja literacka, i tak znajdą się osoby, które złączą spójność niektórych wydarzeń. Czy będą nimi zachwycone, to już niech każdy sam oceni. Merytorycznie jest świetna, dlatego mi się podobała.

Są takie książki dla dzieci, przy których dorośli mają tylko jeden problem: muszą pilnować, aby nie śmiać się głośniej niż młody czytelnik! Mam wrażenie, że „Jakoś to odkręcę”, drugi tom serii o Gracji Koziołek, to właśnie jedna z tych pozycji. Tutaj nie wystarczy po prostu czytać-trzeba jeszcze trochę pograć głosem, uruchomić wyobraźnię, naśladować odgłosy i czasami przełamać własne opory. A jeśli ktoś, tak jak ja, nie ma za grosz talentu aktorskiego, to spokojnie. Właśnie w tym tkwi cała zabawa!
Tym razem Grejs ma naprawdę o czym opowiadać! Deszcz leje bez końca, przyjaciół, jak na złość, nie ma w pobliżu, a dziewczynka zaczyna mieć już serdecznie dość całej sytuacji. W przypływie złości postanawia napisać, co tak naprawdę myśli o otaczających ją ludziach. Swoje przemyślenia zamyka w butelce, licząc na to, że wiadomość popłynie gdzieś daleko. Tylko że zamiast do morza butelka trafia do jeziora, a jej zawartość wpada w niepowołane ręce. No i zaczyna się jazda bez trzymanki! Grejs musi teraz jakoś wybrnąć z własnych słów, a jak się pewnie domyślacie, im bardziej próbuje naprawić sytuację, tym ciekawiej się robi. Autorka, Justyna Drzewicka, świetnie pokazuje, jak jedna pochopna decyzja może uruchomić całą lawinę zdarzeń.
Ale wiecie, co mnie w tej książce kupiło najbardziej? Nie sama historia, choć ta jest naprawdę zabawna, nie ilustracje Bartka Brosza, które świetnie uzupełniają opowieść, ale te wszystkie krótkie dźwięki, odgłosy i zabawy słowem! To jest po prostu genialne! Czytając, nie można przejść obok nich obojętnie. Trzeba je wypowiedzieć na głos, odpowiednio zaakcentować, czasami przeciągnąć, czasami zrobić z siebie niemal jednoosobową orkiestrę. I nagle zwykłe czytanie zmienia się w mały spektakl. Nie mam żadnego talentu aktorskiego, nie jestem mistrzynią modulowania głosu, a mimo to złapałam się na tym, że z ogromną przyjemnością odgrywam te wszystkie dźwięki. I wiecie co? Bawiłam się przy tym znakomicie! Właściwie im mniej człowiek ma oporów przed wygłupianiem się, tym lepsza zabawa. A dzieci? Podejrzewam, że będą zachwycone. Takie książki sprawiają, że dzieci nie tylko słuchają historii, ale zaczynają w niej uczestniczyć. Śmieją się, komentują, naśladują bohaterów, a czasami same wymyślają własne wersje odgłosów. Czarno-białe rysunki Bartka Brosza to dla mnie mistrzostwo, ponieważ doskonale oddają emocje towarzyszące bohaterom. Jednak nie myślcie, że dostajemy wyłącznie porcję śmiechu. Pod tą całą zwariowaną historią kryje się coś, o czym warto porozmawiać z dzieckiem. Grejs uczy się, że słowa mają znaczenie.
Mocno nagłaśniany problem, taki jak szydzenie na grupach klasowych, towarzyskich, wyśmiewanie, hejtowanie kogoś tylko dlatego, że nie pasje nam czyjś wygląd, zachowanie. Uważam, że złe słowo jest tak bolesne jak przemoc fizyczna. Ile to razy wypowiedziane słowo chciało się cofnąć? Szczególnie te wypowiedziane lub napisane pod wpływem złości. Czasami chcemy komuś po prostu dopiec, wylać z siebie wszystkie emocje, a dopiero później dociera do nas, że nie tak miało być. I co wtedy? Czy można cofnąć to, co już się powiedziało? Jak przeprosić? Jak naprawić własny błąd? I czy zawsze warto oceniać innych na podstawie pierwszego wrażenia? Wybaczyć można, ale zapomnieć? To idealny moment na rozmowę z dziećmi, bez robienia im kolejnego wykładu o tym, jak powinny się zachowywać. Bo przecież każdy popełnia błędy. My, dorośli, również, choć czasami udajemy, że jest inaczej. Bardzo lubię, kiedy literatura dziecięca nie traktuje młodych czytelników jak osób, którym trzeba wszystko podać na tacy. Tutaj jest miejsce na emocje, pomyłki, przyjaźń, humor i wyciąganie własnych wniosków. Dla kogo jest ta książka? Przede wszystkim dla dzieci mniej więcej w wieku 9-12 lat a dla mnie do 99+, bo dorosłym też wypadałoby przypomnieć o prawidłowym postępowaniu wobec innej osoby.
Książka idealna też jest dla dzieci, które dopiero zaczynają swoją przygodę z czytaniem, a rodzicom? Powiem może tak: nie omijajcie tej książki tylko dlatego, że jest przeznaczona dla młodszych czytelników. Naprawdę można się przy niej świetnie bawić! Co więcej, wspólne czytanie może stać się jednym z tych małych rodzinnych rytuałów, na które wszyscy czekają. Wyobrażam sobie rodzeństwo przekrzykujące się, kto lepiej naśladuje dany odgłos, m.in. GRACJAAAA… rodzica próbującego zachować powagę i babcię, która po pięciu minutach również daje się wciągnąć w tę zabawę. I właśnie o to chodzi! Żeby książka była pretekstem do wspólnego śmiechu, wygłupów i spędzenia czasu razem. „Jakoś to odkręcę” to dla mnie świetny przykład na to, że książka dla dzieci może dostarczyć rozrywki całej rodzinie. Grejś potrafi narobić niezłego zamieszania, ale robi to w taki sposób, że trudno się na nią gniewać. I wiecie co? Mam nadzieję, że jeszcze nie raz będę miała okazję odwiedzić Koziołkowo, bo z takimi bohaterami zwyczajnie nie można się nudzić! Moja rada dla rodziców: czytajcie na głos! Nie wstydźcie się przesadnej intonacji i absolutnie nie próbujcie być poważni. W tej książce to się po prostu nie opłaca! 😁

Czy jest coś bardziej magicznego niż książka, która przenosi Cię w czasie i sprawia, że czujesz zapach ziemi, strach i nadzieję? „Kołyska” właśnie taka jest – to wejście w świat, który zaraz zniknie, a Ty od pierwszej strony wiesz, że to będzie podróż pełna emocji.

Fabuła jest pozornie prosta: marzec 1939 roku, wieś Torfiska na Lubelszczyźnie, osiemnastoletnia Olesia, która nie chce wychodzić za mąż za wybranego przez rodziców Kazika, bo marzy o nauce i innym życiu . Ale to tylko wierzchołek góry lodowej. Losy chłopskiej rodziny Ruczajów splatają się z ziemiańskim rodem Miodnickich, a nad wszystkim wisi widmo nadchodzącej wojny, która brutalnie zweryfikuje wszystkie plany. Powiem tylko, że intryga, sekrety i zakazane uczucia trzymają w napięciu do samego końca.

Bohaterowie to zdecydowanie serce tej książki. Olesia jest młoda, uparta i tak bardzo chce czegoś więcej, że nie sposób jej nie kibicować, ale na uwagę zasługują też kobiety z obu rodzin – to one, gdy mężczyźni trafiają do niewoli lub na front, biorą na siebie ciężar przetrwania i okazują się silniejsze, niż same mogłyby przypuszczać . Autorka kreśli ich portrety z ogromną czułością i empatią, dzięki czemu historia porusza do głębi.

Tempo jest dokładnie takie, jakie powinna mieć saga rodzinna – refleksyjne, pozwalające nacieszyć się klimatem epoki, ale bez nużących dłużyzn. Styl Magdaleny Chrzanowskiej jest plastyczny i dojrzały, a opisy Lubelszczyzny czy realiów okupacyjnych są pełne detali, które sprawiają, że tło historyczne żyje własnym rytmem. To książka, która nie tylko opowiada, ale też pozwala poczuć tamten czas.

Dla kogo?
Dla miłośników sag rodzinnych, historii Polski XX wieku i powieści obyczajowych z wojną w tle. Jeśli lubisz książki, w których losy zwykłych ludzi splatają się z wielką historią, a kobiece bohaterki nie są tylko tłem – to pozycja dla Ciebie. Osoby szukające bardzo szybkiej, sensacyjnej akcji mogą poczuć niedosyt, ale jeśli cenisz emocje i refleksję, „Kołyska” Cię nie zawiedzie.

Moja ocena: 8/10 🌟

BRUNETTE BOOKS

#współpracarecenzencka
Ta powieść ma w sobie coś tak magnetycznego i poruszającego, że natychmiast stała się jedną z najważniejszych dla mnie lektur.
Styl Natalie C. Parker jest po prostu świetny! Książkę czytało mi się niesamowicie szybko i płynnie. Autorka potrafi słowami stworzyć tak gęsty, duszny i magnetyczny klimat, że nie sposób się oderwać. Mroczny las, który kryje w sobie niebezpieczeństwo, oraz genialnie poprowadzony wątek amnezji bohaterów zrobiły na mnie ogromne wrażenie. Przez całą lekturę czuć ten specyficzny niepokój, a groza wręcz wylewa się z kartek. To mrocznie i przerażająco przedstawiona historia, która trzyma w napięciu do samego końca.
W centrum wydarzeń stoją Fern, Jaq i Mallory. Moje serce bezpowrotnie skradła Jaq. To fantastycznie wykreowana bohaterka! Urzekła mnie jej ogromna siła wewnętrzna, lojalność oraz determinacja w walce z demonami przeszłości. Jest tak autentyczna w swoich emocjach, zagubieniu, a jednocześnie woli przetrwania, że nie da się jej nie kibicować. Natalie C. Parker stworzyła postać z krwi i kości, z którą czytelnik natychmiast nawiązuje silną więź.
Jednak to, co w tej książce robi największe wrażenie, to jej drugie dno i niezwykle cenne przesłanie. Pod płaszczykiem młodzieżowego horroru kryje się tu bolesna prawda o współczesnym świecie. Ta powieść pokazuje, że prawdziwa groza nie zawsze czai się w paranormalnych zjawiskach – często spotyka osoby queerowe w realnym życiu, zmuszając je do ukrywania się w cieniu przed wrogością i brakiem akceptacji. To wyjątkowa, a zarazem bolesna historia o trudnej drodze do odkrywania samego siebie i o ogromnych przykrościach oraz wykluczeniu, jakie można na niej spotkać.
„Wyjdź, wyjdź” to książka mega ważna, potrzebna i zostająca w głowie na zawsze. Mroczna, głęboka i uderzająca w najczulsze struny. Czytajcie, bo warto!

Traumatyczne doświadczenia zmieniają człowieka na zawsze. Przychodzi moment, gdy się już wie, że nic nie jest cenniejsze niż pomocna dłoń.

Wystarczy, że zejdziesz do poziomu serca i wsłuchasz się w jego szept. Tam znajdziesz odpowiedzi na swoje pytania, prawdę o sobie i o tym, czego naprawdę potrzebujesz w życiu.
W pewnym szkockim pubie spotyka się dwoje poranionych ludzi. Żadne z nich nie chce powiedzieć wprost co spotkało ich na życiowej drodze - barman ukrywa swoje rany , klientka ma własne, lecz w pewnym momencie okazuje się, że jeden mały przedmiot niesie wspomnienia , które oboje chcieliby wyprzeć z pamięci.
Czy odważą się spojrzeć prawdzie w oczy?
W tym samym czasie autorka snuje inną opowieść- przenosi nas do Hiszpanii ogarniętej wojną domową gdzie poznajemy hrabiankę Nataszę i jej ukochanego Zbyszka - para miała się pobrać, lecz na skutek dramatycznych okoliczności do zaręczyn nie doszło.
Czy zakochanym uda się odnaleźć drogę do siebie, a ich miłość przetrwa próbę czasu? I jak ich losy połączą się z historią Beniamina i Anny, którzy by ratować własne życie uciekli z Trzeciej Rzeszy do Holandii?
To nie jest łatwa książka, a jej bohaterowie nie są jednoznacznie dobrzy albo źli. Niemal każda przeczytana strona niesie ze sobą ból , którego nie da się zignorować. A jednak jakaś magnetyczna siła sprawia, że trudno się od niej oderwać.

Przyznam, że historia bohaterów nie pozostawiła mnie obojętną. Niektóre wydarzenia szczególnie mocno zapadają w pamięć, a losy poszczególnych postaci sprawiają, że trudno nie zastanawiać się, co jeszcze przyniesie im życie. Autorka umiejętnie przeplata ze sobą dwie historie, stopniowo odsłaniając kolejne tajemnice i pokazując, że przeszłość potrafi połączyć ludzi w najmniej spodziewany sposób.
Po lekturze pozostaje wiele emocji, pytań i refleksji. To jedna z tych historii, które nie kończą się wraz z ostatnią stroną, bo jeszcze długo wracają myślami do czytelnika.
A ja? Zdecydowanie nie mogę się doczekać kontynuacji! Jestem bardzo ciekawa, jak potoczą się dalsze losy bohaterów i jakie jeszcze niespodzianki przygotowała dla nas Nina Zawadzka. Po takim zakończeniu apetyt na kolejną część jest naprawdę ogromny!