Zobaczyć Różewicza. Wspomnienia

„Tadeusza poznałam, gdy przyszedł do mnie z korespondencją przekazaną przez łączniczkę. Pamiętam, że był piękny dzień jesienny. Tadeusz powiedział: »Chodźmy na spacer«. Doszliśmy do domku dróżnika w lesie, była tam ławka, siedliśmy na niej, rozmawiamy. W pewnym momencie Tadeusz wyciągnął serwetkę, wziął ołówek i zapisał: »Tadeusz i Wiesława na spacerze: przysięgamy sobie, że pobierzemy się, będziemy mieli dzieci…«. Takie różne głupstwa. Oboje podpisaliśmy się. Zwinął tę kartkę i włożył do dziury w murze. Przykryliśmy kamykiem i postanowiliśmy każdego roku przyjeżdżać i sprawdzać, czy to jeszcze aktualne. Ale oczywiście nigdy już tam nie poszliśmy”. Tak brzmi otwierające książkę "Zobaczyć Różewicza. Wspomnienia" wyznanie Wiesławy Różewicz, żony poety, dramaturga i jednego z najważniejszych twórców polskiej literatury powojennej.
"Zobaczyć Różewicza. Wspomnienia" to czterdzieści pięć rozmów i tekstów wspomnieniowych osób, które znały autora z bardzo różnych perspektyw, obszarów życia, czasów. Na niemal pięciuset stronach publikacji, którą opracował długoletni współpracownika poety Jan Stolarczyk, o Różewiczu opowiadają członkowie jego najbliższej rodziny, tłumaczki i tłumacze, fotografowie, filmowy, znawcy i badacze jego twórczości oraz jej sympatycy, wśród których znajduje się m.in. profesor Jan Miodek.
Zapraszamy do lektury tej poruszającej, wielowątkowej publikacji, z której wyłania się mniej znany i momentami bardzo intymny obraz Tadeusza Różewicza – twórcy, ojca, dziadka, przyjaciela. Człowieka, który nigdy nie chciał swoich pomników.