Życiowy Rollercoaster

Ta książka jest taką odskocznią od życia codziennego, gdyż czytając ją ma się wrażenie, że każdy, kto urodził się przeszło trzydzieści lat do tyłu potwierdzi podobny sposób wychowania nas przez swoich rodziców. Kiedy czytałam początek dzieciństwa bohatera, to jakbym o swoim czytała. Do domu przychodziło się tylko na trzy pory jedzenia, a już mając sześć lat samemu chodziło się ze swoją bandą po mieści czy wsi i robiło różne szalone rzeczy. Trzeba było przychodzić do domu na czas i u mnie też to była godzina dwudziesta. Tak samo jak on jeździłam z koleżankami rowerami nad wodę i wystarczyło spóźnić się raz, a pupa była czerwona i szlaban zdobił cały kolejny tydzień. Miłość? Podejrzewam, że tak jak bohatera, tak i rodzice mnie kochali, choć u mnie było tak, że najmłodsze dziecko było zawsze zaopiekowane, a reszta musiała robić wszystko, co dorośli. Nasza postać czuła się odrzucona, lecz nie obwinia nikogo, tylko wręcz ich tłumaczy, że podejrzewa iż nie zaznali sami w młodości od swoich rodziców uczucia, dlatego nie potrafili przelać go na niego. To nie są długie opisy, lecz skrótowo opisane najważniejsze momenty życia postaci, byśmy poprzez jego podpowiedzi poznali kim był od środka i jakie posiadał cele, które pragnął zrealizować. Ta opowieść nie jest łatwa, choć lekko się czyta. Krok po kroku widzimy bowiem jak udało mu się dojść tam, gdzie pragnął i jak osoba z nim współpracująca praktycznie obróciła wszystko w popiół. Czytaliśmy o pościgu za nią, bo bardzo mieszał w jego firmie i o jego niezrozumieniu powodu dla którego komuś tak bardzo zależało na jego upadku. Chcąc jeszcze raz podejrzeć co konkretnego ta osoba zrobiła okazało się, że serwisy przestały mu działać. Jakiś czas zajęło mu aby odbić się od dna za pomocą jeszcze większych długów i widać tutaj jego determinację. Pragnął ze wszystkich sił pokazać, że uda mu się odkręcić to co się wydarzyło. To była nierówna walka. W międzyczasie mamy też sytuację z kobietą, która również nie przedstawiała się najlepiej. Czyżby zatem była to prawdziwa historia o człowieku, który żył naprawdę? Czy nasz świat jest na tyle zły aby torować drogę do sukcesu komuś drugiemu tylko po to, aby nie wiodło mu się lepiej? Odpowiedź brzmi: można. Tak naprawdę dopiero na samym końcu dotarło do mnie, że czytałam autobiograficzną opowieść. Teraz już rozumiem skąd paskudna maska na okładce książki. Pasuje tam idealnie.
Pomimo tego, że jest to historia prawdziwego człowieka, to jednak można potraktować ją jako przestrogę, aby zanim kogokolwiek wpuści się do swojego życia, choćby był najlepszą osobą do pomocy, to dwa razy należy się zastanowić czy zależeć mu będzie na naszym dobru- wtedy nie robimy z nim interesów, czy na wspólnym- bo wtedy sam będzie podnosił wszystko, co spróbuje upaść:-) Wspaniała książka, dziękuję za nią Klubowi Recenzenta z serwisu nakanapie.pl:-)