Łabędzi śpiew. Diana, moja siostra

Są takie historie, które zna cały świat, a mimo to wciąż pozostają w nich fragmenty, do których nie mamy dostępu. Znamy Dianę jako księżną, ikonę stylu, kobietę o wielkim sercu i jedną z najbardziej rozpoznawalnych osób XX wieku. Ale jaka była, zanim stała się własnością mediów i obiektem nieustannego zainteresowania? Jaka była jako siostra, córka i dziewczyna, która po prostu chciała być kochana?
„Łabędzi śpiew. Diana moja siostra” Charlesa Spencera to niezwykle osobista opowieść o kobiecie, którą podziwiał cały świat, ale której życie prywatne naznaczone było bólem, samotnością i trudnymi doświadczeniami. Autor, młodszy brat Diany, zabiera nas do czasów ich wspólnego dzieciństwa, kiedy byli sobie szczególnie bliscy, dzielili rodzinne sekrety i wspólnie mierzyli się z trudnościami.
Najbardziej porusza mnie właśnie ta perspektywa. Charles nie opowiada o Dianie wyłącznie jako o księżnej Walii czy światowej ikonie. Pokazuje ją przede wszystkim jako swoją siostrę, osobę, z którą łączyły go wspomnienia, wyjątkowa więź i doświadczenia, których nie sposób wymazać. To spojrzenie pozwala zobaczyć za znanym nazwiskiem prawdziwego człowieka, z jego emocjami, marzeniami i słabościami.
Wraz z Dianą przenosimy się z rodzinnej posiadłości do świata królewskich obowiązków, ogromnej popularności i nieustannej obecności mediów. Obserwujemy, jak dziewczyna, która kiedyś mogła cieszyć się względnie zwyczajnym życiem, staje się jedną z najbardziej obserwowanych kobiet na świecie.
Najbardziej bolesny jest kontrast między uwielbieniem milionów ludzi a samotnością, której Diana doświadczała za zamkniętymi drzwiami.
Szczególnie emocjonalny wymiar nadaje książce opowieść o ostatnich dniach życia Diany i tragedii z sierpnia 1997 roku. Charles wraca do wydarzeń, które na zawsze zmieniły jego życie, a także do chwili, gdy pożegnał siostrę na oczach całego świata.
Dla mnie to przede wszystkim książka o miłości między rodzeństwem, pamięci i bólu po utracie najbliższej osoby. O więzi, która nie znika wraz ze śmiercią, i wspomnieniach, które z biegiem lat nabierają jeszcze większego znaczenia. To również refleksja nad ceną sławy i nad tym, jak łatwo zapomnieć, że za każdą znaną twarzą kryje się człowiek.