Bądź jak wilk, a staniesz się człowiekiem

Książka sama w sobie jest mądra, jednak jest tutaj kilka kwestii z którymi niekoniecznie się zgodzę. Jako farmerka znam tryb pracy zwierząt, choć wciąż wiem , że to tylko obraz moich i tych, które obserwuję, a nie całego świata, więc napiszę tylko z własnego doświadczenia. Po pierwsze nie zgodzę się z tym, że świnie są najlepszymi opiekunami swoich dzieci. Wielokrotnie bowiem widziałam jak umęczone po porodzie siadały na swoich maluchach nie bacząc na to, że piszczały. Z tego też względu na jakiś czas były im odsuwane, póki mama nie dojdzie do siebie. Jedne maciorki owszem opiekowały się nimi niczym wilczury broniąc swojego stada, a innym było wszystko jedno czy małe chciały jeść czy nie, potrafiły leżeć nie bokiem tylko na brzuchu i trzeba było je popychać aby na bok się obróciły. Druga kwestia to psy bezpańskie i ich niepohamowany głód. Dużo takich psów się przewinęło, wiadomo, że na ranczo ludzie je podrzucają i tak, na początku jadły wszystko co tylko miały, ale po kilku tygodniach można je było nauczyć zjadania odpowiednich porcji i potrafiły być najedzone i nie dokończyć tego, co im zostało. Nie chodzi o to, że instynkt im się zacierał, tylko o to, że poczuły się bezpiecznie i dostały miłość oraz opiekę. I tak, nie dotyczy to wszystkich psów, bo są i takie jakie opisane mamy w książce. Nie szukam tutaj wad i plusów, tylko chcę aby czytelnik wiedział, że większość to nie zawsze oznacza wszystkich i każdy ma prawo mieć swoje odmienne doświadczenia:-)
Główną tematyka książki jest pokazanie nam gatunków zwierząt od których możemy się jako ludzie czegoś nauczyć. Chodzi tu o wierność, jedzenie, załatwianie swoich potrzeb, spanie, praca, miłość, pożądanie, opiekuńczość, przyjaźń, radość, współodczuwanie, inteligencja, wsparcie, opłakiwanie i wiele innych, które są ustosunkowane do określonych gatunków zwierząt, które robią to najlepiej jak potrafią. Autorka na koniec podkreśla, że to są jej doświadczenia, więc miała prawo zrozumieć wszystko na swój sposób, lecz nie ukrywam, że zaimponowała mi wybierając prawie idealnie dopasowane zwierzę do cech, które nam opisała. Skomponowanie tej książki z pewnością nie było łatwe i musiało być oparte o wiedzę, doświadczenie oraz pewność i znajomość zwierząt. Nie każdy podszedłby do tego tematu w tak delikatny i miły sposób, dlatego tym bardziej doceniam wkład w napisanie jej. Pod koniec dodam, że zwierzęta kierują się instynktem, a on jest w swojej naturze dobry i szczery, nakierowany na przetrwanie, więc tak, można się od nich uczyć życia. Kiedy od każdej osoby z otoczenia, czy też zwierzęcia weźmiemy i przyswoimy tylko te dobre cechy, to spokój zagości w naszym sercu. To chyba jest najważniejsze:-)