Bez skóry. Jak rozmawiać z ludźmi w żałobie

LITERATURA PIERWSZEJ POMOCY, GDY NIE WIADOMO, JAK DALEJ ŻYĆ
Nie może dodzwonić się do męża. Nigdzie nie ma jego samochodu. Później zostaje przesłuchana przez policję w charakterze podejrzanej. A potem słyszy najgorsze.
Agnieszka Taborska zaczyna pisać kilka godzin po tym, jak dowiaduje się o śmierci męża. Początkowo te zapiski to jedyna terapia, o jakiej może myśleć. Rodzi się z nich intymna i przewrotna proza o tym, czego boimy się najbardziej, i o żałobie na własnych zasadach.
Co nas drażni po stracie bliskiej osoby, a co daje nam siłę? Czemu parskamy śmiechem w domu pogrzebowym? Jak zachwycać się światem w pojedynkę?
W swojej najbardziej osobistej książce pisarka, historyczka sztuki i specjalistka od surrealizmu, kreuje erudycyjną autofikcję najwyższej próby, dołączając do takich twórców jak Joan Didion czy Roland Barthes. „Bez skóry” wyrasta z bólu, jednak zamiast o śmierci, mówi o życiu. I o tym, co pomaga nam poczuć się mniej samotnie. To także szczególny poradnik dla tych, którym trudno rozmawiać z ludźmi w żałobie.
*
„To zabawne i krępujące, jak uważnie ludzie mnie obserwują. Czuję się, jakbym cały czas była na scenie. Patrzą z niepokojem, nie z ciekawością.
My, bez skóry, oceniamy reakcje otoczenia surowo: jesteśmy gotowi oddać duszę za słowo, na które czekaliśmy, i przepędzić bez litości tych, którzy go nie wypowiedzieli. Stanowimy sektę, o której normalni ludzie wiedzą zbyt mało, by bez oporów się do niej zbliżyć”.