Chory (k)raj. Jak naprawdę żyje się w Ameryce

Od lat jestem zafascynowana Islandią. Zawsze mam wyobrażenie, że jest tam tak niesamowicie, pięknie, zaradnie, bo władze państwa na wszystko mają sposób, by było dobrze. Jednak to działa tak samo jak w przypadku Ameryki. Kraj miodem płynący ma drugie dno; drugą stronę medalu i wcale nie tak soczyste jakby nam mogłoby się wydawać.

Chory KRAj to powieść, po którą sięgnęłam z racji prawdziwości tego, o czym opowiada jej Autor, o tym, co się dzieję za granicami tamtego miejsca. Wydaje nam się wielokrotnie, że jak przeliczymy euro / funty na złotówki to Bóg jeden wie, jak wiele mamy. A to wcale tak nie działa. Opis na okładce głosi, że „rachunek ze szpitala może zrujnować Ci życie” i to najbardziej realne stwierdzenie jakie świat widział. Z opowieści bliskich, mogę użyć stwierdzenia, że „wiem” jak wygląda tam życie. Wszystko leczy się paracetamolem, hospitalizacja potrafi puścić z torbami, dzieciaki uczą się tego co chcą, w czym widzą przyszłość, a także uczą się od najmłodszych lat, jak przetrwać atak uzbrojonego przeciwnika.

Chciałam przede wszystkim przekonać się, czy Autor faktycznie przedstawi nam szarą, zimną, ostrą wręcz, smutną rzeczywistość tamtejszej codzienności. Taką prawdziwie surową – i cieszę się, że takie książki powstają. Reportaż mimo wszystko skupia się w głównej mierze na tych negatywnych aspektach tamtejszego ustroju. Wydaje mi się, że lepiej, że mamy wszystko podane na tacy z grubej rury. Alek mieszka w Stanach od dwunastu lat, zbudował tam całe swoje życie, a jednak boryka się z atakami paniki. Skąd się wzięły? Z obaw, które nie pozwalają spokojnie żyć, bo co będzie jeśli braknie zdrowia, pracy albo miejsca dla niego i bliskich?

Tytuł jest podzielony na odpowiednie tematy życia w Ameryce. Jedzenie, mieszkanie, zdrowie, praca. Najbardziej zabolało mnie chyba właśnie zdrowie i praca. O leczeniu niejednokrotnie słyszałam od paranteli. Czytanie o tym, jak matki po porodzie wracają do pracy, trzy tygodnie po wydaniu na świat dziecka to dla mnie istny obłęd. Odciąganie mleka w aucie na parkingu i popadanie w depresje, niemalże jest na początku dziennym. Nadal mam dreszcze na samo wspomnienie.

Można porównywać Amerykę z Polską, oczywiście. Można przeliczać, że funt w tej chwili kosztuje około 5,16 – 5,18 złotego. Kto jednak zastanowi się nad tym, ile kosztuje poświęcenie, by mieć 3000 funtów? Jak daleko dojeżdża się do pracy? Ile godzin snu brakuje na dobę? Czy u nas tak samo wygląda życie? Odpowiada mi taka literatura, bez owijania w bawełnę. Cieszę się wręcz, że to nie kolejny tytuł o tym, jak wspaniale wygląda amerykański sen dobrobytu.