Chyba nie jestem Bogiem

W moim przypadku nikogo za kark nie złapałam… Ale wzięłam pod kurtę, pewnej chłodnej jesieni, małego złotego kotka, który miał piękne bursztynowe oczy. W drodze do „ekskluzywnego więzienia” zasnął przy akompaniamencie bicia mojego serca. Dwa lata temu poczułam żal straty. Pustkę… Zabrakło delikatnego dźwięku miękkich łapek, ciepła w nocy i pomruku, który sprawiał, że dusza człowieka jest uleczona…

„Chyba nie jestem Bogiem” to pełna wzruszenia historia, napisana z perspektywy kota. Może być tak, że to właśnie ten tytuł pomoże nam zrozumieć naszego pupila. Moje serce złamało się dobrych kilka razy przy czytaniu, ale chyba potrzebowałam takiego czytadła, potrzebowałam się dowiedzieć, że Rudzioł nadal na mnie czeka. Rozdziały są krótkie i konkretne, proste, a zarazem pełne treści, która ujmuje za serce i sprawia, że Puszkowe spojrzenie na świat jest wesołe i ciekawe. Miałam poruszoną każdą komórkę swojego jestestwa, bo przecież sama pamiętam pożegnanie i przejście za tęczowy most.

Nie spotkałam się z takim przedstawieniem głównego bohatera w książce, ale wydawnictwo wiedziało co robi, dodając do powieści paczkę chusteczek. Tyle łez ile wylałam to głowa mała! Nie spodziewałam się, że tak mnie poniesie nurt tej codzienności. Przez 18 lat miałam czworonożnego kompana w domu i niemalże dostosowałam całe życie pod kudłatego przyjaciela. W sumie… nie pomyślałabym, że domownik może nas postrzegać jako „dwunożnych”, ale miało to swój urok. Czy mamy w tym tytule masę serca? Oj tak! Czy jest życiowa? Dwa razy tak!

Czy ta książka złamała mi serce? Nawet nie wiecie jak bardzo! Zanim przetrawiłam ten tytuł, przeczytałam go po raz drugi. Uderzył mnie ponownie z pełną mocą tak samo, chociaż nie wiem czy nie bardziej. Autorka stworzyła niesamowitą powieść, która jest zwyczajnie w świecie POTRZEBNA, OT PO PROSTU.