Czarny Staw

Lubię debiuty. Czarny Staw chyba mogę zaliczyć do takich, ponieważ nie znalazłem w Internecie żadnej innej książki pani Eweliny Sąsary. Zaintrygował mnie sam tytuł (na początku myślałem, że akcja będzie się toczyć w górach), a następnie opis na czwartej stronie okładki:

„Kto raz spojrzy w głąb tego stawu, już nigdy nie będzie taki sam.”

Gdy zobaczyłem, że wydawnictwo wskazało na okładce, że to powieść sensacyjna, od razu zdecydowałem się ją przeczytać. Próbowałem znaleźć więcej informacji o autorce. Na jej Facebooku znalazłem tylko to:

„Cześć, jestem Ewelina. Piszę to, co mi w duszy gra, tworząc historie pełne emocji i wyobraźni.”

Premiera książki odbyła się niedawno, bo 25 lutego, więc lektura jest świeżynką. Zanim jednak zajmiemy się bohaterami, warto pochylić się nad zjawiskową okładką. Ta bije surowością, czernią i chłodem. Widzimy kobietę, która jakby bezwiednie wchodzi do wody, której kolor jest od razu wiadomy. I ta ręka! Jeszcze bardziej czarna, hipnotyzująca i niepokojąca. Dodatkowo nie byłem w stanie, patrząc na okładkę, wywnioskować, o czym tak naprawdę może być lektura. Choć po przeczytaniu mogę dodać, że zbudowała ona klimat i idealnie wpisała się w treść.

Jak napisać recenzję, by nie zdradzać za dużo, żeby czytelnik mógł sam wyrazić swoją opinię? Wiadomo, mamy opis na okładce. Wiemy, że główną bohaterką powieści jest Natalia, młoda kobieta, której życie nie układa się najlepiej. Jest po rozwodzie, nie tak miało się skończyć jej życie. Drugim istotnym bohaterem jest Marcin, któremu życie u boku kobiety nie ułożyło się. Tych dwoje ludzi przypadkiem zostaje porwanych i przetransportowanych do dalekiej i niedostępnej Syberii. W jakim celu? O tym dowiecie się z kart powieści.

Akcja jednak nie toczy się tylko współcześnie. Autorka połączyła pewne wydarzenia historyczne. Po pierwsze, przypomniała o plemieniu Ewenków. To oni byli rdzenną ludnością odległej Syberii, zamieszkującą rozległe obszary Rosji, od Jeniseju aż po Daleki Wschód. Tradycyjnie byli koczownikami, zajmowali się hodowlą reniferów, łowiectwem i życiem w ścisłej harmonii z naturą. I to oni byli świadkami pewnego wydarzenia, które miało miejsce 30 czerwca 1908 roku nad syberyjską tajgą w dorzeczu rzeki Podkamienna Tunguzka. Doszło wtedy do potężnej eksplozji w atmosferze, a fala uderzeniowa powaliła około 80 milionów drzew na obszarze ponad 2000 km².

Dosyć ciekawe połączenie, ale to i tak nie wszystkie fakty. O nich musicie przeczytać sami. Dodam tylko, z perspektywy recenzenta, że temat jest bardzo interesujący, coś nowego i zaskakującego, jednak czasem brakuje płynności. Miejscami czytałem tekst jakbym czytał kronikę. Mimo to całość zasługuje na wysoką ocenę i liczę na kolejne nieoczywiste projekty pani Eweliny.