Desperatka

Pisarki tak wykwintne w swojej sztuce, jak Alicja Sinicka, nigdy nie każą na siebie długo czekać. Mają niezliczoną liczbę pomysłów, a co najważniejsze, konkretne opowieść nigdy nie jest kalką poprzednich tytułów. Pisarkę można też pochwalić za wielogatunkowość- odnajduje się ona zarówno w bardzo lubianym gatunku domestic noir, ale też w… bajkach dla dzieci. Takich ludzi pióra właśnie nam trzeba, bo widać od razu, że Alicja Sinicka chętnie zadowoliłaby każdą grupę czytelniczą. Tak się jednak nie da, bo chyba jeszcze nie powstała książka, co do której nikt by się nie doczepił…
Bardzo lubię też powieści, które rozpoczynają się od prologu. Wstęp ten stanowi wielką zagadkę, a my, odbiorcy, chętnie chcemy dowiedzieć się, co motywowało bohaterów do takich, a nie innych kroków. „Desperatka” jest tekstem zbudowanym właśnie na zakończeniu, zatem błędem byłoby wcześniejsze wertowanie rozdziałów. Nie psujmy sobie przyjemności czytania i bądźmy cierpliwi. Swego rodzaju wstrzemięźliwość czytelnicza okaże się wielkim plusem, naprawdę!

Adela i Ina to siostry, a zarazem główne bohaterki powieści. Podczas gdy starszej Adeli wszystko udaje się niemal perfekcyjnie, Ina uchodzi w oczach matki za gorszą, słabsza, mniej ambitną. Słynna rywalizacja w rodzinie to temat-rzeka, dlatego wielu czytelników na pewno odniesie tę historię do własnego życia, nie jest to czyn dziwny, a raczej naturalny. Kiedy jednak Ina ginie, akcja zaczyna nabierać tempa. Czy kobieta rzeczywiście sama odebrała sobie życie? Wiele retrospekcji, czyli opisów dawnych lat kobiet, jakby układają całą opowieść w sensowną całość. Przeszłość fikcyjnych postaci pozwala nam zrozumieć ich postępowanie i nie oceniać z góry. W przypadku Adeli i Iny tak właśnie powinno być- bo kto powiedział, że ideały istnieją?

Co więcej, sprawę zabójstwa lub też samobójstwa Iny prowadzi komisarz Michał Orłowski, co nie jest szczególnie dobre dla Adeli. Dowiemy się, że niegdyś byli oni parą, a zatem trudno pracować przy tak trudnej sprawie, mając w pamięci przyjemne chwile, które już nie wrócą. Jak jednak potoczy się cała sprawa i jaki jest jej wynik- tego nie zdradzę. Powiem tylko, że autorka kocha stosować bardzo miły akcent- otóż już nam się wydaje, że zagadka kryminalna została rozwiązana, już mamy na celowniku głównego podejrzanego, aż tu nagle wszystkie nasze przemyślenia rozpadają się niczym domek z kart. O to właśnie chodzi, jeśli chcemy przeczytać dobry i wciągający thriller/kryminał, a „Desperatka” z pewnością zaciekawi wielu czytelników. Jestem tego pewna.

Akcja powieści okazała się mądra, niejednoznaczna, a zarazem wciągająca. Jako typowa maniaczka książek doskonale wiem, że wiele tekstów może wpłynąć na naszą psychikę czy relacje międzyludzkie. Samo czytanie postrzegam nie tylko jako hobby, ale naukę na przyszłość. Tematy zaproponowane przez Alicję Sinicą są mocne, a jednocześnie ważne- bo ile tak naprawdę jesteśmy w stanie zrobić dla pieniędzy? Czy ludzie bogaci żyją szczęśliwie? Czy rywalizacja między rodzeństwem prowadzi do czegoś dobrego? Pytań można by zadać jeszcze mnóstwo, ale najlepsze rozwiązanie to poznanie szczegółów „Desperatki”.

Nie chcę podawać nic więcej, bo autorka nie skupiła się tylko na temacie z mordem w tle. Muszę jednak podkreślić, jak trudna tak naprawdę jest praca techników kryminalnych. Jestem przekonana, że praca przy zwłokach, często zmasakrowanych, nie jest dla każdego. My, ludzie, nie mamy wyrównanej odporności psychicznej. Sama nie widzę siebie w tak mrocznym zawodzie. Na dodatek to, co widzimy w serialach czy filmach kryminalnych to bajka- nie każda sprawa zostaje rozwiązana, a sprawcy zabójstw do dziś cieszą się wolnością.

Reasumując- Alicja Sinicka znowu mnie nie zawiodła, z czego bardzo się cieszę. Oby wielu odbiorców mogło myśleć tak samo.

„Najgorsze rzeczy w życiu zawsze spotykają człowieka przez przypadek. Spadają na niego jak deszcz. Nie da się ich powstrzymać, nie da się z nimi walczyć.”

„Niektórzy ludzie poruszają w nas struny, które nigdy nie przestają dźwięczeć.”
Jak dobrze znamy swoich bliskich? Czy więzy krwi są gwarancją bliskości?
Między siostrami - Iną i Adelą Janas od zawsze tliła się iskra rywalizacji , dziewczyny dzieliły bowiem te same marzenia i ambicje , jednak to starsza z kobiet - Adela realizuje się jako prawniczka wraz z narzeczonym Matruszem prowadząc własną kancelarię radcowską.
Niestety jej pozornie idealna codzienność zostaje brutalnie zniszczona wiadomością o samobójczej śmierci Iny.
Zdeterminowana pani Janas rozpoczyna jednak własne śledztwo nie potrafiąc uwierzyć w przedstawione przez śledczych wyjaśnienia.
Im bardziej zagłębia się w przeszłość zmarłej tym większe ogarnia ją przerażenie, a sekrety młodszej dziewczyny mrożą krew w żyłach I sprawiają ,że jej zachowanie nabiera sensu.
Z tym,że nie była ona jedyną osobą, krócej moralność pozostawiała wiele do życzenia.
Jedyną osobą skłonną pomóc jest prowadzący sprawę były partner Adeli - Michał Orłowski.
Żadne z nich nie zdaje sobie jednak sprawy z tego w jak wielkim niebezpieczeńswie oboje się znaleźli i jak wielu wpływowych ludzi pragnie ukryć swoje uczynki
Jaka to była wciągająca książka! Ciekawe intrygi, mylne tropy , szybkie tempo i zaskoczenia na niemal każdej stronie.
Ta powieść jest kwintesencją thrillera psychologicznego.
Jeśli zależy Ci na wciągającej lekturze z intensywną atmosferą, tajemnicą i emocjonalnym napięciem, to zdecydowanie warto sięgnąć po ten tytuł. Może nie jest to absolutnie najlepsza książka Sinickiej, ale z pewnością jedna z najbardziej poruszających w jej dorobku. Zdecydowanie tak! 🧡❤️