Dzieci wierzby

Po „Dzieci wierzby” Małgorzaty Stasiak sięgnęłam z dużą ciekawością, bo książka porusza tematy szczególnie mi bliskie. Liczyłam na historię pełną emocji i bohaterów, których losy zostaną ze mną na dłużej.
Autorka opowiada o pamięci, stracie i wpływie dzieciństwa na dorosłe życie. Najbardziej poruszył mnie wątek chorej matki oraz odpowiedzialności dorosłych dzieci za rodzica, który nie był idealny. To temat, który znam z własnego doświadczenia, ponieważ opiekujemy się osobą po udarze i chorującą na Alzheimera. Wiem, jak trudna i wyczerpująca bywa taka codzienność, dlatego miałam poczucie, że książka tylko częściowo oddaje ciężar tej opieki. Doceniam jednak, że autorka podjęła temat troski, obowiązku i odpowiedzialności wobec chorego rodzica.
Ciekawie wypada również wątek męża Karoliny, który zostawił ją z długami, a później, po udarze, to ona przejęła nad nim opiekę. Skłania to do refleksji nad granicą między obowiązkiem wobec drugiego człowieka a troską o własne potrzeby, szczególnie wtedy, gdy między dwojgiem ludzi pozostaje już tylko szum dawnych słów, wspomnień i niewypowiedzianych emocji, a mimo to jedna osoba wciąż pozostaje przy drugiej, choć ich relacja dawno się zmieniła.
Styl autorki jest lekki, dzięki czemu książkę czyta się szybko. Momentami jednak rozbudowane porównania i bogata frazeologia sprawiały, że niektóre sceny traciły swoją powagę, a emocje bohaterów wydawały mi się mniej wyraziste.
Ważnym symbolem powieści jest wierzba, która towarzyszy Kubie przez całe dzieciństwo jako milczący świadek jego radości, bólu, ucieczek i powrotów. Staje się symbolem pamięci i rodzinnych tajemnic, o których przez lata milczano, choć wciąż wpływają na życie bohaterów. Kilka fragmentów odebrałam bardzo osobiście i właśnie dzięki nim ta książka pozwoliła mi lepiej zrozumieć emocje mojego męża.
Zakończenie przewidziałam dość wcześnie, dlatego zabrakło mi większego zaskoczenia i mocniejszego finału.
„Dzieci wierzby” nie była dla mnie w pełni satysfakcjonującą lekturą. Mimo kilku mocnych momentów zabrakło mi głębszego emocjonalnego zaangażowania i poczucia, że ta historia pozostanie ze mną na długo po przeczytaniu ostatniej strony, ale myślę, że może trafić do czytelników ceniących powieści o rodzinnych tajemnicach i odpowiedzialności za bliskich.