Falling For A Pucking Player

Oh, dawno nie czytałam tak otulającej, romantycznej historii z dawką świetnego humoru.
Postać Izzi, słodkiej pięciolatki, która czasami sprawiała, że śmiałam się w głos zdecydowanie podnosi ocenę książki. W ogóle cała jej osoba to jeden wielki, słodki cukierek.

„- Mój tata był już mężem.- Dziewczynka sięga po drugą babeczkę.- Umie w to grać, więc mógłby ci pomóc”.

Bardzo dobrze opisany kontakt ojca z córką, który zdecydowanie porusza serduszko. Tyler jest ojcem, takim jak większość z nas chciałaby dla swoich pociech. Mimo swojej ciężkiej i wymagającej pracy, stara się to wszystko pogodzić, jego córka nie zostaje odrzucona, uczestniczy w jego życiu cały czas. Oczywiście były momenty straszne, których taki maluszek nigdy nie powinien doświadczyć, i które sprawiały, że autentycznie miałam łzy w oczach, nie mieściło mi się w głowie, że można tak traktować własne dziecko (przez matkę), ale to pewnie dlatego, że sama mam czteroletnie dziecko, które jest moim oczkiem w głowie. Postać jego ex żony była paskudna! Bardzo dobrze opisany toksyk, i w ogóle nie przemawia do mnie jej tłumaczenie i stan zdrowia.

„Izzie, otwieramy oczka
-tatuś? Co się dzieje? Miałeś koszmary?”

Jeśli chodzi o głównych bohaterów, polubiłam Emily. Jej pewność siebie, to, że nie była idealna, pyskata i z humorem. Tyler to w ogóle będzie książkowy mąż, nie ma tu co więcej o nim opowiadać, bo to same superlatywy. Dodany jest tu wątek stalkera Emily, ale dla mnie mógłby być on zupełnie pominięty, nie zrobił na mnie żadnego wrażenia, tak się skupiłam na ich trójce, że chwilowo zapomniałam nawet jak zakończyła się historia ze stalkerem. Ale wątek z nim oceniam bardzo słabo, samo zakończenie… nie. Więc lepiej, że był to krótki epizod w książce bo ocena byłaby zdecydowanie niższa.

„- Nie zakocham się w tobie przez masowanie twoich stóp (…)
-Obiecujesz?
-Obiecuję.
-To dobrze, ja w tobie też się nie zakocham.
-Obiecujesz?
-Tak.- Jej odpowiedź brzmi niezwykle stanowczo”.

Książka bardzo fajna, lekka, osobiście polecam na wieczór. Chce więcej!

*To jest moja prywatna opinia. Zachęcam do przeczytania i wyrobienia sobie własnego zdania.