Fragrancia

Powiem wam, że ta książka była dla mnie takim przebudzeniem, gdyż gdzieś tam wewnątrz siebie miałam myśli, że są jakieś zapachy, co przywoływały dawne wspomnienia, ale zauważałam te myśli dopiero wtedy, kiedy się pojawiały i zapominałam je tak szybko jak znikały. To naprawdę ciekawy temat, gdyż tyle się mówi o szczęściu, przywołaniu go, odczuwaniu tak długim, że może spełnić to, co sobie manifestujemy, ale jakoś nikt nie złożył tego do kupy. Autor pokazał na przykładzie pewnego mężczyzny, że skoro dany zapach, który pojawia się w momencie szczęścia, które wtedy nas obejmowało i przypomnieliśmy go sobie na tyle, żeby móc go odtworzyć, to sam zapach już przeniesie nas do wspomnień podczas których to szczęście było odczuwalne. Zatem jeśli już odnaleziony jest ,,zapach szczęścia", (oczywiście każdy z nas ma inny zapach, który kojarzy mu się z chwilą, którą w tym szczęściu przebył), to na podstawie czucia przez dłuższy czas tego zapachu, możemy wywołać u siebie długotrwałe szczęście. Co za tym idzie, w chwilach euforii manifestuje się najlepiej, więc byłby to sposób wręcz idealny. Można by też przywołać wszystkie wspomnienia. Pytanie skąd miałby pochodzić zapach? Powiedzmy, że w najszczęśliwszym dniu naszego życia przejeżdżał wóz z sianem oraz dwie ciężarówki z końmi. W tym wypadku w chwili tej ktoś na przystanku nam się oświadczył, więc radość nasza będzie się brała właśnie z tych zapachów z tamtej chwili. Ogólnie ludzie rzadko kiedy łączą swoje szczęście z zapachami, gdyż zapamiętują tylko daną chwilę, więc jeśli mija jakiś czas, to ona blednie i wielkość tamtej radości zostaje zepchnięta w dal. Takiemu człowiekowi trudno będzie przypomnieć sobie szczęście. Dlatego i poniekąd z różnych innych powodów pewien mężczyzna z książki wpadł na pomysł czerpania korzyści z uszczęśliwiania ludzi. My nie wiemy co mu chodzi po głowie, gdyż to co mówi jest głęboko wyważone, jakby podkreślone, że na tym projekcie i ludziach najbardziej mu zależy. Początkowa faza odnalezienia zapachu szczęścia rodzi frustrację, są obawy, że eksperyment się nie uda, lecz robią prezerwę i powracają do niego ponownie z tą samą osobą. Wierzą, że nadejdzie czas podczas hipnozy, który pokaże moment największego szczęścia, osoba śniąca przypomni sobie zapach opisując im go i na tej podstawie od razu znajdą to, co wyzwalało w nim euforię. Późniejszy czas pokazuje pewną nieskładność, gdyż nie znamy prawdziwego celu tego eksperymentu. Czy faktycznie człowiek w tym wszystkim jest najważniejszy, czy to, co w portfelu ze sobą przynosi? Ile i jak długo jesteśmy w stanie płacić za czas, który kiedyś był nie do zastąpienia?
Uprzedzam, że zapachy, które będą tu opisane nie zawsze są mandarynką czy różą:-)
Szczerze, to książka jest naprawdę ciekawa, tylko zbyt mało emocjonalna. Dużo czasu poświęca się na sztywniejsze opisy przebiegu tego co tworzyli, a mniej na samo odczuwanie czy podejście emocjonalne osób w niej występujących. Niby pomysł na książkę petarda, tylko ta chyba nie była rzeczą, którą wszyscy się ekscytują. Poczułam, że była perfumami już lekko zwietrzałymi... Jednak wciąż na tyle absorbującymi, aby ją mieć:-) Teraz to sama zobaczę czy uda mi się przywołać zapach szczęścia z czasu wstecz. Pytanie tylko, czy on i moją rzeczywistość nie zatrzyma w czasie wstecznym? To jednak daje dużo do myślenia...