Ghostwriterka

W małym kalifornijskim miasteczku w latach siedemdziesiątych dochodzi do straszliwej zbrodni. Zamordowana zostaje dwójka nastolatków. O morderstwo własnego rodzeństwa społeczność podejrzewa Vincenta Taylora – chłopaka z problemami, „tego dziwnego, średniego brata”. Vince, mimo trudnej przeszłości, staje się jednym z najbardziej znanych pisarzy powieści grozy.

Ceniona ghostwriterka Olivia Dumont dostaje od swojego ojca propozycję, której ze względu na kłopoty finansowe i wizerunkowe nie może odrzucić. Jej zadaniem nie będzie jednak napisanie horroru pod nazwiskiem Taylora. Mężczyzna oczekuje, że po latach milczenia opublikuje w końcu swoje wspomnienia z młodości.

„Ghostwriterka” jest moim zdaniem kryminałem bez wad. W odkrywaniu bolesnej tajemnicy swojej rodziny towarzyszymy Olivii, jednak z biegiem akcji kolejne rozdziały przedstawiają wydarzenia oczami Poppy oraz Vincenta z lat młodości. Ten podział sprawdza się tutaj idealnie. Gdy już zbliżamy się do poznania prawdy, przeskakujemy do właściwej osoby, która opowiada o danej sytuacji. Wątek choroby nie został przedstawiony po macoszemu wyłącznie jako narzędzie fabularne, ale jako rzeczywisty problem. Bohaterowie, zwłaszcza młodzież, którą poznajemy w retrospekcjach, są wielowymiarowi i odpowiednio zbalansowani. Nikt nie jest ideałem, ale również nikt nie jest do końca zły.

Na pochwałę zasługuje również klimat powieści. Realia Kalifornii lat siedemdziesiątych zostały przedstawione na tyle przekonująco, że łatwo było poczuć się częścią tego świata.

Zagadka kryminalna wciągnęła mnie bez reszty. Dla Olivii to największe wyzwanie w karierze. Nie dość, że została zmuszona do odnowienia relacji z życiem, od którego się odcięła, to jeszcze musiała zmagać się z zanikającą pamięcią ojca i odkrywaniem własnych słabości.

Mam ostatnio szczęście do rewelacyjnie napisanych książek. Ta nie była wyjątkiem. Styl Julie Clark bardzo przypadł mi do gustu. Płynny i w pewien sposób tajemniczy stał się perfekcyjnym dopełnieniem zagadkowej fabuły. Chciałbym wyróżnić jeszcze jeden zabieg. Po rozwiązaniu zagadki, po wszystkich gorzkich wyznaniach, widzimy wręcz sielankowy obraz rodziny Taylorów sprzed tragedii. Autorka chciała, by właśnie tak zostali zapamiętani.

Jedna z bohaterek wypowiedziała zdanie, które celująco podsumowuje tę powieść: „Informacja to władza. Ale też wielki ciężar, bo gdy już się o czymś dowiesz, nie możesz udawać, że nie masz o niczym pojęcia.”

Współpraca z Wydawnictwem Otwartym