Ghostwriterka

Tak naprawdę to dopiero dzięki tej książce dowiedziałam się, że są osoby, które piszą książki na zlecenie innego autora. W sumie to całe życie człowiek się uczy, więc tym bardziej uważam, że czytanie książek poszerza horyzonty:-)
Sama lektura sprawia wrażenie bardzo mądrej i inteligentnej. Nie często się zdarza, aby bohaterzy byli wyważeni i potrafili z góry zachowywać się w każdej sytuacji. Zaimponowali mi tym, gdyż w całości odebrałam ich jako ludzi, a nie postacie, którzy mają jakieś rozterki. Autorka w każdym momencie pokazała ich klasę. Nie ważne, że główna postać nie miała obecnie pieniędzy, gdyż starała się myśleć racjonalnie i łamać stereotypy aby te pieniądze zdobyć. Potrafiła schować dumę do kieszeni i działać pomimo tego, że sprawa dotyczyła jej bliskiej rodziny i trudniej jest wtedy zachować profesjonalność. Rzecz, którą miała zrobić, to napisać, a raczej przepisać gotowe dzieło i oddać jako zwierzenie się z pamiętnej nocy, kiedy doszło do morderstwa na młodych osobach. To jej ojciec znał wszelkie szczegóły, a że sam obecnie nie jest w pełni sprawny umysłowo, to ona miała dokończyć jego dzieło. Musicie też wiedzieć, że wcześniej napisał kilka wspaniałych powieści grozy, więc ludzie czekali za następnymi książkami. Nasza postać dopiero po podpisaniu kontraktu dowiedziała się czego będzie dotyczył. My znamy po krótce początkowy obraz sytuacji morderstwa nastolatków, więc wiemy, że będzie to mocne dzieło. Jesteśmy ogromnie ciekawi rozwinięcia go, ponieważ nikt wcześniej nie znał najmniejszych szczegółów a jedynie sam fakt. Nie będzie to jednak konkretna historia, ponieważ postacie mają tutaj swoje rozterki i myśli, więc tym bardziej poznając ich od strony emocjonalnej widzimy, że akcja nas wciąga w wir intryg. Tak jest do samego końca, fason zachowany, wydarzenia hipnotyzują, a sam fakt morderstwa nie zostaje przewidziany przez czytelnika. Z pewnością szokuje, lecz i to na plus. Takiej dynamiczności akcji dodaje również piękne wydanie książki, gdzie widzimy palący się fragment treści i jak najszybciej próbujemy się dowiedzieć czy to ten, który ona przepisuje, który pisze, czy inne zapiski. Nasza uwaga jest pochłonięta do samego końca, dlatego uważam, że zasługuje na najwyższą punktację:-)

W małym kalifornijskim miasteczku w latach siedemdziesiątych dochodzi do straszliwej zbrodni. Zamordowana zostaje dwójka nastolatków. O morderstwo własnego rodzeństwa społeczność podejrzewa Vincenta Taylora – chłopaka z problemami, „tego dziwnego, średniego brata”. Vince, mimo trudnej przeszłości, staje się jednym z najbardziej znanych pisarzy powieści grozy.

Ceniona ghostwriterka Olivia Dumont dostaje od swojego ojca propozycję, której ze względu na kłopoty finansowe i wizerunkowe nie może odrzucić. Jej zadaniem nie będzie jednak napisanie horroru pod nazwiskiem Taylora. Mężczyzna oczekuje, że po latach milczenia opublikuje w końcu swoje wspomnienia z młodości.

„Ghostwriterka” jest moim zdaniem kryminałem bez wad. W odkrywaniu bolesnej tajemnicy swojej rodziny towarzyszymy Olivii, jednak z biegiem akcji kolejne rozdziały przedstawiają wydarzenia oczami Poppy oraz Vincenta z lat młodości. Ten podział sprawdza się tutaj idealnie. Gdy już zbliżamy się do poznania prawdy, przeskakujemy do właściwej osoby, która opowiada o danej sytuacji. Wątek choroby nie został przedstawiony po macoszemu wyłącznie jako narzędzie fabularne, ale jako rzeczywisty problem. Bohaterowie, zwłaszcza młodzież, którą poznajemy w retrospekcjach, są wielowymiarowi i odpowiednio zbalansowani. Nikt nie jest ideałem, ale również nikt nie jest do końca zły.

Na pochwałę zasługuje również klimat powieści. Realia Kalifornii lat siedemdziesiątych zostały przedstawione na tyle przekonująco, że łatwo było poczuć się częścią tego świata.

Zagadka kryminalna wciągnęła mnie bez reszty. Dla Olivii to największe wyzwanie w karierze. Nie dość, że została zmuszona do odnowienia relacji z życiem, od którego się odcięła, to jeszcze musiała zmagać się z zanikającą pamięcią ojca i odkrywaniem własnych słabości.

Mam ostatnio szczęście do rewelacyjnie napisanych książek. Ta nie była wyjątkiem. Styl Julie Clark bardzo przypadł mi do gustu. Płynny i w pewien sposób tajemniczy stał się perfekcyjnym dopełnieniem zagadkowej fabuły. Chciałbym wyróżnić jeszcze jeden zabieg. Po rozwiązaniu zagadki, po wszystkich gorzkich wyznaniach, widzimy wręcz sielankowy obraz rodziny Taylorów sprzed tragedii. Autorka chciała, by właśnie tak zostali zapamiętani.

Jedna z bohaterek wypowiedziała zdanie, które celująco podsumowuje tę powieść: „Informacja to władza. Ale też wielki ciężar, bo gdy już się o czymś dowiesz, nie możesz udawać, że nie masz o niczym pojęcia.”

Współpraca z Wydawnictwem Otwartym