Góry poza zasięgiem

Marek to ceniony pisarz na rynku książki. Jednak wydawca oczekuje od niego wiarygodnej kobiecej bohaterki. By odnaleźć inspirację, wyjeżdża do śnieżnej izerskiej wioski i zatrzymuje się w Przystani Spokoju. Poznaje tam Miśkę, zakręconą menadżerkę i mamę rezolutnej Klary. Kobieta próbuje na nowo ułożyć sobie życie po rozstaniu. Marek dostrzega w niej potencjał na bohaterkę swojej książki...

Anna Szczypczyńska stworzyła ciekawy przekrój osobowości bohaterów (zarówno pierwszego, jak i drugiego planu). Cyniczny warszawiak i wrażliwa artystyczna dusza napędzają relację. Są to ludzie tak różni, a mimo to potrafiący się dogadać. To tak jak z witrażami. Pozornie niepasujące do siebie elementy, odpowiednio ułożone, tworzą coś pięknego. To samo dotyczy się życia. Interesująco wypadła przemiana postaci, zmiana myślenia, radzenie sobie z problemami, zrzucenie masek i rezygnacja z odgrywania narzuconych ról oraz nauka zaufania.

Najbardziej podobało mi się to, że książka okazała się bardzo życiowa, nic nie było tu wyidealizowane, a wszystko, z czym stykali się postaci, mogło mieć miejsce w rzeczywistości. Historia pokazuje, że nic w życiu nie ma na zawsze. Z chwilą, gdy coś się kończy, my musimy odnaleźć się w nowej rzeczywistości.

Motyw tytułowego "poza zasięgiem" pokazuje, że odcięcie się od telefonów, powiadomień i social mediów pozwala ponownie usłyszeć własne myśli i dostrzec drugiego człowieka.

Zachwyca zimowa sceneria Gór Izerskich, jaką odmalowała autorka. Stają się niemal równoprawnym bohaterem powieści. Aż chciałoby się tam znaleźć. Ja na pewno bym się tam przeniosła, bo uwielbiam taką odsłonę zimy. Oprócz tego szczególne zainteresowanie budzą szczegółowe opisy warsztatów z robienia witraży.

"Góry poza zasięgiem" to klimatyczna, ogrzewająca, niepozbawiona emocji powieść o odnajdywaniu siebie, otwieraniu się na drugiego człowieka, o zrozumieniu co w życiu najważniejsze. To historia wskazująca, że najlepsze co możemy zrobić, to odłożyć czasem telefon i być obecni tu i teraz.