Hejterka

Natasza Socha, czyli autorka „Hejterki. Historii pewnej nienawiści” uzmysławia czytelnikom, że książkę tę powinien przeczytać każdy rodzic. Czy to forma reklamy? Absolutnie nie! Choć początkowo nic na to nie wskazuje, każdy kolejny rozdział zmusza nas do potwierdzenia słów autorki. Treść w stu procentach trzeba potraktować jak apel społeczny- współczesny hejt to nie tylko maltretowanie fizyczne. Mało tego- wiele osób powiedziało już, że wcale nie trzeba kogoś zawsze bić, by mówić o przemocy. Dużo intensywniejsza jest przemoc psychiczna, podsycana strachem i manipulacją ze strony oprawcy. Jeśli jeszcze sprawca staje się kimś anonimowym, to wówczas czuje się też bezkarny.

Jak to się jednak dzieje, że często niewinne osoby są oczerniane? Kto stoi za tym mrocznym procederem? Jak wygląda plucie jadem w sieci? Odpowiedzi na wszystkie te pytania znajdziemy oczywiście w fabule powieści. Mnie zastanowiło jeszcze coś innego. Co tak naprawdę jesteśmy w stanie zrobić, by zdobyć popularność, by być liderem w grupie szkolnej i by po prostu być lubianym/akceptowanym? Czy istnieje jakaś granica ludzkiej przyzwoitości? Sama cieszę się, że nigdy nie wchodzę na jakieś szemrane strony internetowe, nie wypisuję niczego obraźliwego, a zatem mogę być spokojna zarówno o siebie, jak i moje wewnętrzne sumienie. Nie chcę pisać o tym, która z postaci wykreowanych przez Nataszę Sochę stała się hejterem i w jakie tarapaty się wpakowała. Warto samemu przeanalizować temat i zrozumieć, że internet wcale nie jest bezpiecznym miejscem.

Po lekturze dziękuję samej sobie, a może i Opatrzności Bożej, że w moim czasie szkolnym nie było internetu, nowoczesnych smartfonów, dzięki czemu nikt nie mógł stworzyć nieprawdziwych zdjęć, filmów. Współczesne możliwości może i są ekspresowe, dużo dają, ale i odbierają sensowną zdolność myślenia. Przykro mi o tym pisać, ale doświadczyłam ogromnej dawki przemocy w szkole i wiem, że gdyby wszystkie moje krzywdy mogły być dodatkowo zamieszczane w sieci i wyśmiewane, to teraz na pewno nie pisałabym tej recenzji. Nie pisałabym jej, bo od wielu lat spoczywałabym w grobie. To chyba mówi samo za siebie, nieprawdaż?

Jak podkreśla Natasza Socha, Helena, czyli główna bohaterka, mieszkała na zwykłym, na pewno nie ekskluzywnym osiedlu. Okazuje się jednak, że w miejscu zarezerwowanym dla statystycznych Kowalskich także może dojść do dramatu. Status materialny to żadna wytyczna- ot, wystarczy jeden zły komentarz w stronę niewinnej ofiary, by późniejsze dramaty przypominały klasyczne domino. Gdy jedna sytuacja okazuje się fatalna, następstwa wcale nie są łagodniejsze i wręcz burzą dotychczasowy spokój nastolatki. Podczas czytania poszczególnych rozdziałów niejednokrotnie współczułam Helenie, a o taki efekt zapewne chodziło pisarce. Co ciekawe, współczułam też i Ani, ale nie napiszę dlaczego. Jestem pewna, że po przeczytaniu lektury wszyscy zrozumieją, na czym polega typowe wyżywanie się, wylewanie swoich frustracji na niewinnej osobie.

Książka ta to także potwierdzenie pewnego faktu- mamy XXI wiek, ale ludzie dalej kochają plotkować, oczerniać innych i bawić się w tak zwaną pocztę pantoflową. Dlaczego wciąż tego potrzebujemy? Dobrze będzie, jeśli czytelnicy intensywnie przeanalizują ten problem. Niech jednak pierwszy rzuci kamieniem ten, kto nigdy nie uczestniczył w szerzeniu się plotek. Poza tym, niektórzy wcale nie pragną hejtu, a jedynie podtrzymania w grupie. Słabość, strach może być wyśmiana i nieakceptowana, co prowadzi do… kolejnej fali hejtu. Ot, błędne koło. Jak świetnie podkreśla pisarka, „bardziej chodzi o to, by znaleźć kogoś, na kim inni zademonstrują swoją siłę”. Taka postawa przypomina świat zwierząt- jeśli jesteś słaby, wypadasz z gry.

Muszę bardzo pochwalić pisarkę za stworzenie tej książki. „Hejterka. Historia pewnej nienawiści” to jedna z wielu jej propozycji książkowych, a ja już jestem pewna, że zapoznam się jeszcze z innymi książkami pisarki. Podoba mi się tutaj absolutnie wszystko- język, styl, powiązanie wątków, bardzo mocne ukazanie problemów zwyczajnej polskiej rodziny. Po lekturze wielu czytelników zrozumie, że NAPRAWDĘ warto doceniać nawet drobne sukcesy rodzinne. Wspólny obiad? Spacer? Rozmowa? Niby banały, a jednak istotne sprawy, których można, w sposób chory, zazdrościć.
Autorka trafnie podkreśliła, że w medycynie leczy się ciało, ale także i duszę. Poza tym, pójście do psychiatry czy psychologa to żaden wstyd, a bardziej wołanie o pomoc, chęć powstania z dotkliwego upadku. Bardzo ważna jest też postawa rodzicielska. Według Nataszy Sochy, gdy dziecko stoi nad krawędzią, należy w porę zbudować odpowiednią barierę i przejść przez problem razem.

Natasza Socha nie bez powodu przytoczyła też prawdziwe sprawy nękanych w sieci uczniów. Problem ten nie dotyka tylko Polski czy Europy, ale rozrasta się na cały świat. Nastolatek może czuć się odrzucony w każdej przestrzeni życia- w szkole, w domu, w świecie online. O tym, że lider może spaść z tronu też trzeba mówić i tym samym przytoczyć bardzo mądrą myśl: gdy idziesz w górę, bądź mądry dla ludzi, bo możesz ich spotkać, gdy będziesz spadać w dół.

Konkludując, książka ta to po prostu majstersztyk psychologiczny, który trzeba przeczytać!

„Hejterka. Historia pewnej nienawiści” Nataszy Sochy to mocna, poruszająca powieść, która wnika w świat współczesnej młodzieży, pełnej emocji, lęków i pragnienia akceptacji. Główna bohaterka, Helena, to wrażliwa nastolatka, dla której rysowanie jest całym światem. Spędza czas na obserwowaniu otoczenia, przenoszeniu detali na kartkę i dzieleniu się swoją pasją w mediach społecznościowych. Helena w szkole trzyma się na uboczu, woli samotność niż sztuczne uśmiechy na imprezach, które ją nie interesują.

Relacje z rówieśnikami są trudne, przyjaźni się z Anką, lecz nie zawsze może liczyć na szczerość. Wszystko zmienia się, gdy pod jednym z jej zdjęć w sieci pojawia się obraźliwy komentarz. Od tego momentu jej świat traci kolory, a szarość wkrada się do codzienności. Nie wie, kto stoi za złośliwymi wpisami i plotkami, ani dlaczego obrał ją za cel. Stopniowo spirala nienawiści nakręca się, pokazując, jak łatwo młody człowiek może zostać ofiarą hejtu i jak bolesne konsekwencje mogą wyniknąć z jednego wpisu w internecie.

Autorka w przystępny, emocjonalny sposób pokazuje problemy współczesnej młodzieży – samotność, brak akceptacji, trudności w relacjach rówieśniczych i ogromną siłę internetu, który może być zarówno przestrzenią twórczą, jak i źródłem przemocy psychicznej. Styl Nataszy Sochy jest lekki, naturalny, a jednocześnie pełen napięcia – czytelnik wnika w emocje Heleny i niemal odczuwa jej strach, niepewność i frustrację.

To książka młodzieżowa, skierowana przede wszystkim do nastolatków, ale powinna znaleźć się także w rękach rodziców – pozwala lepiej zrozumieć, jak ważna jest uwaga, wsparcie i rozmowa z dziećmi w dobie mediów społecznościowych. Porusza też kwestie odpowiedzialności, konsekwencji hejtu i znaczenia empatii w życiu codziennym.

„Hejterka” to opowieść pełna napięcia, emocji i refleksji. Uczy, że każdy wpis w sieci ma moc i że nienawiść, choć czasem zaczyna się niewinnie, może zatruć całe życie. Gorąco polecam tę książkę wszystkim, którzy chcą zrozumieć współczesną młodzież i siłę współczesnego hejtu.

„Hejterka. Historia pewnej nienawiści” Nataszy Sochy to mocna, poruszająca powieść, która wnika w świat współczesnej młodzieży, pełnej emocji, lęków i pragnienia akceptacji. Główna bohaterka, Helena, to wrażliwa nastolatka, dla której rysowanie jest całym światem. Spędza czas na obserwowaniu otoczenia, przenoszeniu detali na kartkę i dzieleniu się swoją pasją w mediach społecznościowych. Helena w szkole trzyma się na uboczu, woli samotność niż sztuczne uśmiechy na imprezach, które ją nie interesują.

Relacje z rówieśnikami są trudne, przyjaźni się z Anką, lecz nie zawsze może liczyć na szczerość. Wszystko zmienia się, gdy pod jednym z jej zdjęć w sieci pojawia się obraźliwy komentarz. Od tego momentu jej świat traci kolory, a szarość wkrada się do codzienności. Nie wie, kto stoi za złośliwymi wpisami i plotkami, ani dlaczego obrał ją za cel. Stopniowo spirala nienawiści nakręca się, pokazując, jak łatwo młody człowiek może zostać ofiarą hejtu i jak bolesne konsekwencje mogą wyniknąć z jednego wpisu w internecie.

Autorka w przystępny, emocjonalny sposób pokazuje problemy współczesnej młodzieży – samotność, brak akceptacji, trudności w relacjach rówieśniczych i ogromną siłę internetu, który może być zarówno przestrzenią twórczą, jak i źródłem przemocy psychicznej. Styl Nataszy Sochy jest lekki, naturalny, a jednocześnie pełen napięcia – czytelnik wnika w emocje Heleny i niemal odczuwa jej strach, niepewność i frustrację.

To książka młodzieżowa, skierowana przede wszystkim do nastolatków, ale powinna znaleźć się także w rękach rodziców – pozwala lepiej zrozumieć, jak ważna jest uwaga, wsparcie i rozmowa z dziećmi w dobie mediów społecznościowych. Porusza też kwestie odpowiedzialności, konsekwencji hejtu i znaczenia empatii w życiu codziennym.

„Hejterka” to opowieść pełna napięcia, emocji i refleksji. Uczy, że każdy wpis w sieci ma moc i że nienawiść, choć czasem zaczyna się niewinnie, może zatruć całe życie. Gorąco polecam tę książkę wszystkim, którzy chcą zrozumieć współczesną młodzież i siłę współczesnego hejtu.

Chyba każdy z nas pamięta czasy, kiedy był nastolatkiem. Jak potrzebował akceptacji, bycia zauważonym przez szkolnych rówieśników. Główna bohaterka Helena to dziewczyna spokojna, ułożona, nie w głowie jej imprezy. Jej pasją jest rysowanie. Śledzimy, jak rozwija swój talent. Przyjaźni się z Anką, która nie dzieli się z nią swoimi sekretami. Jej rodzice są po rozwodzie i nie poświęcają córce wystarczającej uwagi, z czym dziewczyna nie potrafi się pogodzić. Pewnego dnia pod jednym z udostępnionych zdjęć Heli na Instagramie zamieszcza obraźliwy komentarz. Kto za tym stoi?

Dlaczego ludzie hejtują? Chcą wyładować na kimś swoje niepowodzenia, złość, zazdrość, poczuć się lepsi, silniejsi, zwrócić na siebie uwagę, obrazić, poniżyć, sprawić przykrość albo dla zwyczajnie żartu...? Powodów jest całe mnóstwo. Hejter czuje się anonimowy, myśli, że wszystko mu wolno, ma poczucie bezkarności. Jednak to nie prawda. Organy ścigania mają narzędzia do tego, by zidentyfikować sprawcę. 

U ofiary hejtu dochodzi do obniżenia poczucia własnej wartości, stresu, lęku, zaszczucia, wycofania, depresji, a nawet myśli samobójczych. Możemy również zaobserwować wpływ na relacje z innymi. Dlatego tak ważne jest, by reagować, zgłaszać, oferować pomoc. Istotną rolę odgrywają tu rodzice, którzy powinni żywo interesować się swoimi dziećmi, obserwować ich. To oni pierwsi mogą wychwycić różnice w ich zachowaniu, pomóc i dać wsparcie. Niestety szkoła zawodzi i chyba nie zanosi się, aby coś w tej kwesti miało się zmienić.

Zastanawialiście się, z jaką łatwością przychodzi nam ocenianiem innych? A co, jeśli role się odwrócą, i to my będziemy oceniani? Już nie jest tak miło, prawda? Natasza Socha pokazuje, jak wielką siłę nośną ma słowo w Internecie i jak łatwo rozpędzić spiralę nienawiści. Nie tak łatwo zatrzymać lawinę plotek. 

Książka ma wymiar smutny i dramatyczny. Głęboko wstrząsa prawdą, jaką można zaobserwować w prawdziwym życiu. Dostrzegamy tu problemy, z którymi mierzy się wielu ludzi. 

"Hejterka. Historia pewnej nienawiści" to powieść o zjawisku hejtu, cyberprzemocy, o tym, jak szybko rośnie nienawiść, jak łatwo oceniamy innych i niszczycielskiej mocy słowa. Tę książkę powinien przeczytać każdy, niezależnie od tego, czy doświadczył hejtu, czy nie. A Ty Czytelniku, czy spotkałeś się kiedykolwiek z hejtem?