Kamienica przy Portowej

Autorka ma niezwykły styl, który niekoniecznie wszystkim przypadnie do gustu. Chodzi tu o pewnego rodzaju niespieszność z którą opisuje owe wydarzenia. Zanim wejdziemy do opowieści, poznamy losy kamienicy, która przez lata była traktowana jako dom wielu zamożnych i mniej zamożnych ludzi. Podobno zmieniała się wraz z ludźmi, którzy w niej przebywali, gdzie nigdy nie było wiadomo, czego pod nią można się było spodziewać. Co ciekawe ludzie, którzy obecnie w niej mieszkali szczycili się pogłosami innych o rzekomych bogactwach w mniej legalny sposób prowadzonych. Zazdrość momentami przelatywała tutaj falami, a każdy, komu wiodło się lepiej był brany pod władcza oko innych sąsiadów. Dosłownie niczym wciąż na wsi ludzie więcej rzeczy są pewni u domu sąsiada aniżeli w swoim.
Ciekawie zostały poprowadzone opisy postaci, brane od strony ludzi, więc mniej dokładne, ale kiedy chodziło już o nich samych, to zauważyliśmy, że na zewnątrz nigdy nie było to samo co wewnątrz. Autorka zaplanowała dla nas opowieść o kilku mieszkańcach, którzy starali się poskładać swoje życie do całości, która w pewnych sferach została nadszarpnięta. To osoby w różnym wieku i różnorakiej skali cierpień. Jeden z nich jest przedstawicielem porządku publicznego, ktoś inny poszukuje weny na następną książkę, pielęgniarka, która stara się zapomnieć demony przeszłości, jednak jak nieproszony gość wpadają niezapowiedziane. Dekoratorka wnętrz oraz pewna rodzina, gdzie na początku to na niej zdawałam się skupiać swoją uwagę. Można by powiedzieć, że to osoby po przejściach i w trakcie jakiejś tam egzystencji, którzy mają w sobie pewien opór przed wszystkim, co jest nieznane. Zdają się widzieć życie w ciemnych barwach, co rusz mają swoje obawy i nawet, kiedy pomagają innym, to jakby idąc do nich ale powłócząc nogami. Niektórzy potrafią tutaj przepraszać, ale jakby popełniając te same błędy nie zawsze widzą to, co mają przed oczami. Natrafiając jednak na rzeczy, które z pewnych względów będą wydawały im się znajome, nadadzą nieco większego tempa. Jak widać, nigdy nie wiadomo czy miejsce w którym mieszkamy nie kryje jakichś tajemnic:-)
Świetna historia, taka trochę prawdziwa, nieco bajkowa, nieraz uśpiona, a innym razem pobudzona. Tutaj wszystko ma swój oddech, nawet ściany, czy drzwi prze które się przechodzi. Autorka ozdobiła tutaj drogę każdej postaci, byśmy mogli ujrzeć nie tylko gdzie idą, ale i co przemierzają. Opisane tak jakby nawet miały swój własny zapach. Myślę, że daje nam takie wytchnienie od tego co oczywiste i wprowadza magię, by ukazać nam, że każdy przedmiot ma duszę, tylko należy zacząć jej słuchać:-) Serdecznie ją polecam:-)

Katarzyna Janus po raz kolejny udowadnia, że potrafi z niezwykłą czułością i empatią pisać o ludzkich emocjach, codzienności i relacjach, które potrafią zmienić życie. W „Kamienicy przy Portowej” autorka zabiera nas do świata zwykłych ludzi mieszkających w starej kamienicy, gdzie każdy skrywa swoją historię, swoje rany i swoje marzenia.
Na pierwszy rzut oka bohaterowie nie mają ze sobą nic wspólnego: policjant próbujący uleczyć złamane serce, pisarka szukająca wytchnienia od hałasu świata, pielęgniarka z ciężarem przeszłości, młoda dekoratorka wnętrz obdarzona niezwykłą intuicją, czy rodzina zmagająca się z własnymi demonami. Jednak z biegiem stron losy tych postaci zaczynają się splatać – najpierw delikatnie, przypadkiem, a potem coraz mocniej, jakby kamienica przy Portowej miała w sobie tajemną moc łączenia ludzi.
Autorka tworzy atmosferę bliskości i ciepła. Opisując codzienne rozmowy na klatce schodowej, wspólne kawy, drobne gesty i pomocne dłonie, Janus pokazuje, że prawdziwa wspólnota nie musi być doskonała – wystarczy, że jest szczera. Właśnie w tych prostych, ludzkich momentach kryje się największe piękno książki.
„Kamienica przy Portowej” to powieść o drugich szansach, o odwadze, by otworzyć się na innych, i o tym, że nawet w najciemniejszych chwilach może pojawić się światło – często tam, gdzie najmniej się go spodziewamy.
To idealna lektura dla tych, którzy cenią ciepłe, refleksyjne opowieści o życiu, przyjaźni i miłości. Katarzyna Janus przypomina nam, że każdy dom – nawet stara, niepozorna kamienica – może stać się miejscem, w którym rodzą się nowe początki.