Kochajmy się

Urodziłem się w Łodzi w roku 1942. Ponure czasy okupacji niemieckiej. Mieszkałem na Bałutach, na terenie dawnego Litzmannstadt Ghetto - co nie było dla mnie bez znaczenia. Potem były szkoły, liceum, Wydział Aktorski w PWSTiF. I praca w teatrze: Kalisz, Lublin, Wrocław, Jelenia Góra i znów Wrocław - Teatr Współczesny.

 

W Lublinie, a potem we Wrocławiu dyrektorem był Kazimierz Braun, doskonały Mistrz teatru. To pod Jego "batutą" grałem Konrada w "Dziadach" A. Mickiewicza i w "Wyzwoleniu" S. Wyspiańskiego. Kazimierz wystawiał wiele sztuk T. Różewicza, który przychodził na próby, rozmawiał z nami, doradzał, a ja w "Akcie przerywanym" grałem postać Poety.

 

Kaziemierz Braun wystawił też "Dżumę" wg A. Camusa, która cieszyła się dużą popularnością, a Kazimierz "w nagrodę" został zwolniony z teatru. Był to czas stanu wojennego, gdy "dżuma" jak intruz panoszyła się w naszym kraju.

 

W tym czasie graliśmy też "Sztukmistrza z Lublina" wg prozy Isaaca Singera. Jan Szurmiej, reżyser, przeniósł nas i publiczność do świata barwnej i niezwykłej kultury żydowskiej, braci naszych starszych. Piosenki A. Osieckiej i Z. Koniecznego swoją urodą cieszyły nie tylko wrocławian.

 

A poezja? Przecież "mówiłem poezją", grając Konrada, Guślarza, poetę Norwida... Poezja chroniła, ocalała... I rozbudzała świadomość.

 

Jak pisał J.J. Rousseau:

 

"O świadomości! Boski instynkcie, sędzio nieomylny, rozpoznający dobro od zła, który czynisz człowieka podobnego Bogu".

 

Poezja... czy będzie wiatykiem, pomocą w drodze do tej krainy, skąd nikt dotąd nie wrócił?

 

Oto jest pytanie.