Księżniczka

Wszelkie książki, które są napisane przez życie czyta mi się najtrudniej, ponieważ pojawia się coś takiego jak osobisty wydźwięk. Ta pozycja dokładnie to ukazuje, wszelkie krzywdy i boleści tak dotkliwe, że jedna osoba została podzielona na pół. Z jednej strony mała dziewczynka z poczuciem krzywdy i dziwnej twardości charakteru, a z drugiej dorosła kobieta, która nie poukładała przeszłości z dziecięcej wersji. Odczuwałam na każdy kroku, że ta pozycja ma wydźwięk terapeutyczny. Przelanie krzywd na papier sprawia, że choć przeszłość nadal gdzieś tam siedzi, to jednak boli mniej. Powraca jednak niczym frisbi każdemu, kto po tą książkę sięgnie, ponieważ skanując w głowie jej treść jednak dochodzi do nas, że to opowieść autorki napisana życiem. Tu pojawia się odruch człowieczeństwa i to, co na początku mogło by być mniej zrozumiałe staje się dosłownie nieistotne.
Autorka napisała tą książkę najdokładniej jak dla siebie potrafiła, jednak czytelnik zauważy, że nie wszystko jest tutaj dokończone. Nie chodzi o to, że taki schemat jest zły, tylko zauważamy, że opowieść przechodzi na tą ze wspomnień, dlatego pojawiają się słowa klucze dla niej bardzo istotne, a dla nas tajemnicze, ponieważ początkowo nie widzimy związku i obieramy dwie wersje- atak na wspomnianą rzecz lub obojętność, gdyż można odczuć, że pojawiła się przypadkowo. Nieświadomie zaczynamy oceniać bohaterkę ponieważ jesteśmy różni, inne rzeczy przeszliśmy i patrzymy na jej zachowanie ze swojej perspektywy. Dla jednych widok niewzruszenia na oglądaną krzywdę będzie znaczył ignorancję i brak uczuć, ale dla tego, kto doświadczył przemocy i nie mógł pokazywać słabości, nauczył się wkładać maski dla swojego bezpieczeństwa będzie znakiem, że ten chłód jest oznaką cierpienia, które sama ta osoba doświadczyła albo i nadal doświadcza. To znak przeznaczony dla nielicznych.
Podobno każdy z nas ma swoją małą i dużą wersję siebie. Lenka jako dziecko z przeszłości zostawała wykorzystywana przez swojego ojca. Przychodził w nocy nazywając ją księżniczką i robił wszystko czego nigdy nie powinien robić. Nadużywał alkoholu, prowadził domową dyscyplinę, podporządkowywał sobie cały dom tylko po to, by słodkim sposobem w formie przekupstwa wsuwać się pod kołderkę córeczki. Jako Lena kobieta ma wielką traumę z tego powodu. Po latach wie, że jedyny sposób na zaznanie spokoju jest konfrontacja z rodziną. To ważne dla niej ponieważ sama boi się założyć swoją rodzinę. Wszelkie opisy są dosłowne z punktu widzenia dziecka, nagość rodzica chyba dla wszystkich wzbudzi niesmak. Co innego czyta się erotyk a co innego zmuszanie dziecka do zbliżeń. Nie ukrywam, że ciężko się to czyta, dlatego nie każdy nada się do takiej lektury. Innym natomiast otworzy oczy na to na co być może były przymykane. Polecam tylko tym, którzy emocjonalnie czują się na siłach by poznać rodzinne tabu.