Letnie sztormy

Mam wrażenie, że w tą książkę powinno się wchodzić z lekką dozą uważności i ostrożności, ponieważ początek jest niby akceptowalny, aczkolwiek trzeba przejść przez niego ze spokojem, by pojąć iż treść skonstruowana jest w dużej niewiedzy i im dalej, tym więcej tych punktów zapalnych będzie się pojawiało. Treść niby dosłowna aczkolwiek opisana jakby na około, by to od czytelnika zależało z jakiego punktu widzenia na nią patrzy i co sam domyśla się, że mogłoby mieć miejsce.
To historia rozgrywająca się w dużej mierze w głowie postaci. To tam rodzą się niezapomniane spory, kiedy przed laty nie potrafiła się porozumieć ze swoją rodziną. My poznajemy część tych tajemnic aczkolwiek ze wspomnień, dlatego dla postaci mogą mieć dużą wagę, dla czytelnika nieco mniejszą. Od swojego życia oczekuje spokoju, który jednak zamiast nadejść, odsłania powrót do przeszłości z powodu śmierci jej ojca. W głowie rodzi się zatem plan, by załatwić co niezbędne, przemknąć niczym szara mysz i powrócić do miejsca wcześniejszej ucieczki. Życie natomiast nie lubi nierozwiązanych spraw i nieco dłużej obarcza ją problemami na które się nie pisała. Jej ojciec bowiem pozostawił po sobie spadek, który należy odebrać wykonując wcześniejsze instrukcje. Będą one dowodem na to, że nawet po śmierci lubił on mieć wszelką kontrolę nad każdym z rodziny. Jednak jeśli by głębiej się nad tym zastanowić, jej nieco wymuszony powód pozostania miał na celu poznanie swojej rodziny od podszewki. Za fasadą znajomych twarzy będą się kryły sekrety i tajemnice oraz pobojowiska życiowe. Na samym końcu wszystkiemu będzie się przyglądał osobliwy mężczyzna, który zasiądzie w głowie rodziny na dłużej:-)
Książka sama w sobie jest wspaniała i taka prawdziwa, ponieważ pokazuje zwyczajne stosunki międzyludzkie, relacje pomiędzy rodziną, wszystkie ochy i achy, tylko za tymi zwykłymi dialogami będą się kryły dopowiedzenia z głowy, jakby wyobrażenia nie tylko sytuacji, ale i oceny wyglądu oczu, spojrzeń, odpowiednich promieni słońca, stylów padania cienia, takich przemyśleń, które pojawiają się u nas w momentach ciszy czy zastanowienia. Ułożenie tego było bardzo profesjonalne i mądre, ale dla osób, którzy oczekują tylko zwykłej lektury bez myślenia, to raczej strzelenie sobie w kolano. Tak jak poezja jest dla innych odbiorców, tak i ta lektura będzie zachwytem dla mniejszego pola myślicieli, co absolutnie nie umniejsza jej wyjątkowości.
Jako całość: mądra i klarowna z tonowanym smakiem. Jako odbiór: dla grupy docelowej z nadinterpretacjami.