Miasto

„Pierwszą zasadą dobrego adwokata karnego było umiejętne stawianie granic. Bandzior żyje z tego, że opowiada dobre historie i cię testuje. Jednak wbrew wyobrażeniom większości nikt nikogo do niczego nie zmusza. Może ewentualnie namawiać. Błąd popełniasz wtedy, kiedy dobrowolnie wchodzisz w ten świat i zaczynasz z nimi robić interesy. Wtedy już nie jesteś mecenasem. Jesteś bandziorem. Na dodatek słabym, bo nie stoi za tobą brutalna siła. I właśnie jak bandziora, a nie jak mecenasa, zaczynają cię traktować”

Miasteczko to była tylko furtka do Miasta. Preludium.
Rozgrzewka.
Czy jak tam nazwiecie wstęp do czegoś bardzo grubego. A wiadomo, że „na grubo” to może być tylko w Warszawie.
Ale od początku.
Wiesław Wilk, pomimo tego, co Paulina i Piotr mają na niego, nie odpuszcza i „z buta wjeżdża” ( prawie bez przerwy na herbatkę ) w życie tej dwójki. Oczywiście pewni siebie adwokaci, mają to co im wujek Wiesio - jak każe się im tytułować - w głębokim poważaniu, ale jest coś z przeszłości jednego z nich, co niestety zmusza ich do tej nazwijmy „współpracy”, a nawet pracy dla Wiesia i …nie tylko.

Okazuje się, że Wiesław i Gabi mają w planach daleko idące przejęcia i pomnażanie swoich aktywów z tym, że ktoś musi zająć się „praniem” legalizacją - zwał, jak zwał byle szybko, sprawnie i pod dyktando szefostwa, a przy tym na bogato, w najlepszych knajpach, hotelach i ..salonach masarzu.

Na horyzoncie pojawiają się nowe postaci jedne wkurzające, inne intrygujące, a nawet takie, które na dobre nie zdążyły się rozgościć na stronach Miasta, a już ktoś je umiejętnie i widowiskowo likwiduje, lub ostatecznie sami „schodzą” ze sceny.

Nad parą byłych małżonków wisi nie tylko widmo niechcianej współpracy z Wiesławem, ale jeszcze coś, co na prawdę brzmi szokująco i może być nieodwracalne…

W całej tej zagmatwanej sprawie pojawia także nowa postać komisarz Radosław Biera, który „ma potencjał” oj ma i jest raczej z tych normalnych glin, a nie służbistów, jednym słowem - taki moim zdaniem w typie Wywry, a nie Strzeleckiego.

Gruzini, przefarbowani na Ukraińców Rosjanie, sami niebezpieczni gangsterzy, ogromne pieniądze i udziały, dla których nawet najlepsi wspólnicy mogą zawieść, a nawet bez skrupułów - zabić, zlikwidować by w nie zawsze białych rękawiczkach wszystko przejąć.

Na prawdę, żeby wejść w to Miasto na prawdę trzeba mieć jaja, na szczęście Paulinie i Piotrowi tego, a przede wszystkim odwagi nie brakuje.

Tyle się dzieje, że na prawdę akcja jest jak zayebista jazda bez trzymanki, dobrym i szybkim autem, eeetam autem Hayabusą.

Wszystko jest wciągające i tak niesamowicie i interesująco opisane, że wręcz można się uczyć, oczywiście tylko i wyłącznie tych legalnych i prawilnych rzeczy. No i
Warszawa! Miasto wraz z bohaterami pokażą Wam parę fajnych miejsc!

Prawdziwa wisienka na torcie, to to, co dzieje się pomiędzy Pauliną i Piotrem hmmm no cóż, dzieje się i ostatecznie - lubię to! Oby więcej i częściej:-)

A, że ja mam słabość do gangusów, to nieustanie mam i do Grzesia ( mogło by go być ciut więcej ). Jest też pewna piękna studentka stomatologii, dorabiająca w wiadomy sposób swoim pięknym ciałem, ale coś jest w niej takiego, że mnie mocno intryguje…i na pewno bardziej ją lubię niż Gabi.

Reasumując!
Miasteczko było świetne, ale Miasto jest rewelacyjne!

Czyta się tak niesamowicie dobrze, a fabuła i każdy bohater z osobna tak mocno wciąga ( jak nie nie powiem kto i co :-)))
Albo powiem ;-)))) Jak pewien Don Cocainio białą damę.

No i trzeba przyznać, że bardzo przeżywa się wszystko wraz z bohaterami. Ich obawy. Ich problemy. Ich rozterki.

Paulino i Piotrze!
Znowu to zrobiliście i wyszło wam na prawdę zayebiście!

To jest takie dobre.
Tak profesjonalnie napisane!
Po prostu mega!
Humor, który wplątujecie w najbardziej zatrważające wątki!
Tylko Wy tak potraficie!

„- Naprawdę wezwałaś policję?
- Nie.
- No tak . Jak żyjesz, nie wykręciłaś numeru dziewięć dziewięć siedem. Jak byś się wtedy pokazała u twoich ulubieńców w kryminale?”

I mam nadzieję, że po Miasteczku i Mieście przyjdzie czas na kolejną książkę na M.

Przecież tam jest tyle do „zrobienia”.
Polecam!