Miłość w złotej klatce

Fani Izabeli M. Krasińskiej doskonale odnajdują się w jej mądrych, głęboko emocjonalnych powieściach, ale mają też świadomość, że prywatnie uwielbia ona język francuski. Sama szaleję za językiem hiszpańskim i piszę o tym nie bez powodu. Z całą stanowczością twierdzę bowiem, że najnowsza książka, czyli „Miłość w złotej klatce”, pretenduje swym tematem i stylem do mocno wyróżniającej się oceny, jaką niewątpliwe jest matricula de honor. Pisarka naprawdę wpasowuje się w hiszpański system oceniania, dlatego mogłaby otrzymać najwyższe wyróżnienie przyznawane za wybitne wyniki w nauce. W Polsce rozumielibyśmy tę notę jako celującą z wyróżnieniem. Czy posłużyłam się przerysowaniem? Nie- kto zna dobrze twórczość pani Krasińskiej, ten natychmiast przychyli się do części tej recenzji.

Zaskoczenie to kolejny plus dla pisarki. Nie ma tu mowy o nudzie, bardzo chciałam poznać perypetie Soni i Roberta, czyli pierwszoplanowej pary. Czasem sądziłam, że już docieram do prawdy, a jednak autorka zadbała o to, aby wyprowadzać mnie w przysłowiowe pole. To nic, wówczas cała dramatyczna zabawa z uważnym śledzeniem tekstu zaczynała się od nowa. A owe śledzenie musi być niezwykle drobiazgowe, ponieważ fikcyjny Robert nosi wiele masek- tych dobrych dla sfery zawodowej, jak też złych, skandalicznych, wręcz brutalnych dla partnerki, w zaciszu swego domu. Czytelnicy niejednokrotnie poczują dreszcze na ciele i zapragną dotrzeć do końcowych rozdziałów, które są zaskakujące w stu procentach. Autorka nie za wcześnie odsłoniła wszystkie karty, ba!, nawet skrótowy opis fabuły nie tłumaczy wszystkiego, dzięki czemu dalsze wydarzenia są wciągające, sensowne i dopasowane do całej historii.

„Miłość w złotej klatce” powinna przeczytać każda kobieta marząca o wielkiej, romantycznej miłości. Izabela M. Krasińska, w sposób bardzo wymowny, chce nam, kobietom, wytłumaczyć, że to, co piękne na zewnątrz, w środku może stać się złe, grzeszne, szokujące. Piękna miłość, z jaką początkowo styka się Sonia, z rozdziału na rozdział przemienia się w kontrolę, podważanie słów ukochanej, izolację, ośmieszanie na tle innych osób. Ślepo zakochana bohaterka traci poczucie własnej wartości, a także wsparcie rodzinne. To, co uważane jest za akt zazdrości, wcale nim nie jest..

Podkreślę raz jeszcze, że powieść ta może być idealnym wzorem na to, by pokazać, że zakochany człowiek noszący różowe okulary nie widzi żadnych błędów, nie słucha rad dawanych przez osoby postronne. Mało tego, gdy kogoś kochamy, boimy się rozstania. Robimy wówczas wszystko, byle tylko przypodobać się ukochanemu. Stajemy się podobni do zabawki na baterie- można nami sterować, zmieniać nasze przyzwyczajenia, zmuszać nas do niekoniecznie lubianych rzeczy, okłamywać i naginać fakty. Czy taka właśnie była Sonia? Dlaczego tak kurczowo trwała przy Robercie i dlaczego utraciła niemal całą pomoc rodzinną? Drogi Czytelniku, uważnie przeczytaj tę książkę, wówczas odpowiesz solidnie na wszystkie pytania. Nie będziesz tego żałować, gdyż dogłębnie pojmiesz, czym jest słownikowo brzmiący gaslighting.

Autorka „Miłości w złotej klatce” posłużyła się też jednym z moich ulubionych zabiegów literackich. Każdy z rozdziałów, a na przestrzeni dokładnie 354 stron jest ich 34, podpisany jest imiennie, dzięki czemu nie tylko nie odczuwamy zamętu podczas lektury. W dosadniejszym rozumieniu- jesteśmy w stanie ocenić wszystkie wątki z perspektywy najważniejszych osób- Soni i Roberta. Czy to naprawdę możliwe, by różnica wieku wynosząca ponad 2 dekady nie była przeszkodą, murem nie do pokonania? A jak całą sytuację układa Robert- przystojny, szanowany i zamożny ginekolog? Cóż, po szczegóły odsyłam wszystkich do lektury, gdyż nie ma tu grama banału. W historiach miłosnych, gdzie nie wszystko układa się bajkowo, bohaterowie w zupełnie inny sposób dostrzegają wszelkie błędy, kłamstwa i celowe manipulacje. W grę wchodzi też władczość i chęć zemsty, a epilog to już wisienka na literackim torcie. Czegoś tak dobitnego się nie spodziewałam.

Izabela M. Krasińska nigdy nie posługuje się archaiczną już dziś kalką. Wręcz przeciwnie- mocny element zaskoczenia, z którym mamy do czynienia niemal przez cały czas, to główny składnik jej wszystkich historii. „Miłość w złotej klatce” nie jest pod tym względem osłabiona.

Kłamstwo powtarzane 100 razy staje się prawdą- to żadne banalne stwierdzenie, tylko jedna z technik manipulacyjnych, których należy się wystrzegać. Autorka udowodniła, że domowy kat nie jest synonimem bezdomnego, brudnego pijaczyny. Wręcz przeciwnie, osobie dobrze sytuowanej znacznie łatwiej jest się wtopić w tłum i zyskać zaufanie czy współczucie. Wilk w owczej skórze doskonale pasuje do wszystkich haniebnych planów Roberta. Problem w tym, że tak złe postaci istnieją przecież naprawdę. Ponadto, nie trzeba kogoś zawsze bić, by mówić o przemocy. Dużo intensywniejsza jest przemoc psychiczna, podsycana strachem i manipulacją ze strony oprawcy.

Autorka nie odeszła też od tematu uzależnienia finansowego/emocjonalnego od męża, który w dalszym ciągu jest obecny we współczesnym świecie. Całkiem już prywatnie zaleca też, abyśmy dbali o swoje zdrowie i poddawali regularnym badaniom. Jeśli zatem książka ta pomoże choćby jednej czytelniczce, to już będzie można mówić o sporym sukcesie. Lepiej jest przecież pomóc choćby jednej osobie, aniżeli żadnej, prawda? Zresztą, dosłownie marzę o tym, by mocne apele wygłoszone przez pisarkę stały się dla kogoś lekarstwem.