Na dnie i z powrotem

„Na dnie i z powrotem” Agaty Pakuły to poruszająca, intensywna emocjonalnie powieść o uzależnieniu, upadkach i próbach podnoszenia się z dna, ale także o miłości, nadziei i sile ludzkich więzi. Akcja rozpoczyna się w Kielcach w 1973 roku – co było dla mnie wyjątkowym doświadczeniem, bo mieszkam niedaleko. Niezbyt często trafiam na książki osadzone w miejscowościach, które znam, dlatego ta historia wciągnęła mnie jeszcze bardziej. Opisy miejsc, codzienności i realiów tamtych lat nadają opowieści autentyczności i sprawiają, że czyta się ją z jeszcze większym zaangażowaniem.

Fabuła skupia się na losach Adama Lisowskiego, który jako piętnastolatek sięga po alkohol, nie zdając sobie sprawy, że to początek jego wieloletniej walki z nałogiem. Alkohol staje się dla niego ucieczką od bólu, poczucia winy i trudnych emocji. Autorka bardzo realistycznie pokazuje mechanizmy uzależnienia: iluzję kontroli, składane sobie obietnice poprawy, chwilowe zwycięstwa i bolesne powroty do nałogu.

Bohaterowie są niezwykle autentyczni – pełni sprzeczności, słabości i emocji. Adam to postać, którą trudno jednoznacznie ocenić, a jego historia momentami boli, momentami wzrusza. Ważną rolę odgrywają też ludzie, których spotyka na swojej drodze – zwłaszcza jego żona oraz osoby, które z pozoru są mu obce, a okazują się kluczowe dla jego życia. Relacje międzyludzkie są tu pełne napięcia, niepewności i trudnych wyborów.

To powieść, w której emocje są bardzo intensywne. Towarzyszy czytelnikowi smutek, bezsilność, złość, ale też nadzieja i wzruszenie. Autorka nie unika trudnych tematów – pokazuje, jak uzależnienie niszczy nie tylko osobę chorą, ale także jej bliskich. Porusza kwestie wstydu, samotności, utraty godności i sensu życia, jednocześnie podkreślając, jak ogromne znaczenie mają miłość, wsparcie i obecność drugiego człowieka.

„Na dnie i z powrotem” to powieść obyczajowa z wyraźnym rysunkiem psychologicznym. Jest idealna dla czytelników, którzy nie boją się trudnych historii i szukają książek prawdziwych, szczerych i emocjonalnych. To moja kolejna książka tej autorki i po raz kolejny utwierdziłam się w przekonaniu, jak bardzo podoba mi się jej styl – prosty, ale trafiający prosto w serce, pełen wrażliwości i autentyczności.

To historia, która boli, ale też daje nadzieję. Zostaje w głowie i w sercu na długo. Jeśli szukacie literatury z głębią, która skłania do refleksji i porusza prawdziwe emocje, bardzo polecam tę powieść.