Nie bój się miłości

Instagram ksiazki_moja_chwila ❄️„Nie bój się miłości” Gabrieli Felisiwk to historia, która nie próbuje być sensacyjna czy głośna – ona po prostu boli i leczy jednocześnie. Czytając losy Joanny, miałam wrażenie, że autorka prowadzi mnie za rękę przez żałobę, strach, poczucie winy i nadzieję, która rodzi się w najmniej oczywistym momencie.

❄️Najbardziej poruszyło mnie to, że cierpienie Joanny nie jest „ładne” ani wygładzone. Jej rozpacz po Marcelu jest surowa, prawdziwa i długa – taka, jaka bywa w życiu. Natomiast ciąża bohaterki nie jest tu magicznym rozwiązaniem problemów, ale trudnym cudem, który zmusza ją do walki o każdy kolejny dzień. Bardzo doceniam, że autorka nie idealizuje macierzyństwa ani żałoby.

❄️Postać Jacka to z kolei ogromna delikatność. Nie jest wybawcą ani rycerzem na białym koniu. Jest człowiekiem po własnej stracie, który rozumie ciszę, niedopowiedzenia i lęk przed kolejną miłością. Ich relacja rozwija się powoli, niepewnie – i właśnie dlatego jest tak wiarygodna. To jedna z tych historii, w których najbardziej boli nie to, co się dzieje, ale to, czego bohaterowie boją się dopuścić do głosu.

❄️Książka stawia bardzo trudne pytania. Czy można kochać kogoś nowego, nie zdradzając pamięci o tym, który odszedł? Czy miłość po stracie jest czymś „gorszym”? Gdzie kończy się wierność, a zaczyna samotność? Nie dostajemy prostych odpowiedzi – i to jest jej ogromna siła.

❄️Dla mnie „Nie bój się miłości” to opowieść o tym, że miłość nie ma jednej wersji, a serce nie przestaje czuć tylko dlatego, że kiedyś zostało złamane. To książka cicha, emocjonalna i bardzo ludzka. Zostaje w głowie jeszcze długo po przeczytaniu ostatniej strony.

❄️Polecam ją każdemu, kto, doświadczył straty,
boi się otworzyć na nowe uczucia, albo po prostu chce przeczytać historię, która nie udaje życia – tylko je rozumie.
To jedna z tych książek, które czyta się sercem, nie oczami.

❄️Dziękuję wydawnictwu za egzemplarz do recenzji.