Ostatni taniec

Ta książka to poezja w najwyższym wydaniu. Nie spodziewałam się, że mężczyzna za pomocą słów może zajrzeć do czyjejś duszy i używać przy tym tak prostych zwrotów i jednocześnie mało spotykanych w ogóle w jakiejkolwiek literaturze. Tak zwykłych aż pomijanych, bądź używanych tylko w czasie nauki szkolnej, które jako przymiotniki zdobiły szkolny zeszyt. Myślę, że w dużej mirze to one sprawiają, że każdy z nas znając je z wcześniejszego dzieciństwa kojarzy je ze spokojem, czymś znanym, głęboko zapamiętanym i dlatego tak bardzo poddajemy się uczuciom, które są tutaj ukazane. Taki czysty ból podczas którego serce rozrywa się jak mokre kartki papieru i dusza nie może uwierzyć, że została rozerwana niczym odłamki skrzydeł motyla bez których nie można już pofrunąć. Opowieść zapadająca w pamięci niczym dmuchawiec w pełnej krasie z późniejszym zdmuchnięciem jego puchu. Aż czuję, że nawet nie potrafię oddać tego klimatu słowami, bo każde wydają się być mniej wartościowe aniżeli ujmujący ból ciała kobiety, która w najpiękniejszy dzień swojego życia miała wyjść za mąż, a zamiast jego na ołtarzu pojawiła się pustka i list ze słowami, które odebrały jej chęć do życia. Najgorsze dla niej było to, że nie poznała powodu. Dostała tylko informację, że nie może za nią wyjść i to wszystko. Takim dołożeniem krzywdy w jej oczach okazał się fakt, że jedna osoba z zaproszonych gości miała minę jakby wszystko wiedziała wcześniej.
Czas opisu uczucia po informacji, że ślubu nie będzie, został ułożony w krótkich formach, które ogólnie ukazywały mijające dni oraz zamartwianie się o jej stan. Zjawiała się każda osoba, która chciała pomóc na swój sposób, czy to milczeniem, czy ustawieniem jej do pionu, czy też poinformowaniem jej, że albo weźmie się w garść albo poszukają specjalisty. Podobno człowieka najskuteczniej zabija niewiedza ale to tylko dlatego, kiedy poczuje się, że on sam zawiódł i nie był na tyle ważny, by powiedzieć dlaczego do czegoś doszło. Po opisach życia w samotności przyjdzie też moment powrotu Michała do życia Julii. To będzie szokujące w jaki sposób i z jakiego powodu ponownie się pokazał. Nieraz ludziom się wydaje, że po tak długim czasie mają prawo wszystko wyjaśnić i będzie dobrze. Niestety choć serce wciąż pamięta dawne uczucia, to wciąż pozostaje rozum, który przypomina każdą wylaną łzę. Ciało nigdy nie zapomina...
Och, cóż to była za poruszająca serce opowieść. Napisana z serca, poruszająca umysł i ciało, gdyż postacie zaczynają nam przypominać ludzi, którzy nigdy nie powinni byli być skrzywdzeni w taki sposób. Nigdy nie podejmuje się decyzji za dwie osoby samemu. Chyba tylko tak mogę ją wam podsumować. Przecudowna, płacz i wzruszenie są nieuniknione:-)

Julia w chwili, gdy miała wypowiedzieć sakramentalne „tak”, dostała tylko kartkę. Krótkie zdanie, które zburzyło cały świat. Mija dziesięć lat. Wraca niedoszły mąż Michał. Chce wyjaśnić, dlaczego nie pojawił się przed ołtarzem i przeprosić.

Ależ mnie ta książka zaskoczyła. W takim mega pozytywnym wymiarze. Zawsze powtarzam, że obyczaj to mój ulubiony gatunek oraz że brak mi powieści napisanej przez męskie grono pisarzy. Rafał Wicijowski pokazał zarówno męskie, jak i kobiece uczucia i emocje. To była jedna z tych książek, którą od pierwszej strony czytałam powoli, delektując się każdym zdaniem i słowem. Mimo iż to fikcja wszystko wypadło bardzo realistycznie. Autor pisze o rzeczach prostych, codziennych, jednocześnie ukazując je jako ważne dla każdego człowieka. 

W trakcie lektury nasuwa się pytanie o to, czy można ponownie zaufać komuś, kto tak boleśnie nas rozczarował? I czy sercu można powiedzieć, żeby przestało kochać mimo zranienia? Czy straconą miłość można rozpatrywać w kategoriach żałoby? Czasem nurzamy się we wspomnieniach, wciąż na nowo rozdrapując rany, nie mogąc pogodzić się z tym, co było. Nawet wtedy, gdy chcemy iść dalej. To także pytania o wybory i ich konsekwencje oraz to jak przeszłość potrafi wpływać na teraźniejszość. Tu nie na łatwych odpowiedzi. Do wszystkiego dochodzimy w odpowiednim czasie i rytmie.

To historia o relacjach, straconych marzeniach, upływającym czasie, poświęceniu, cierpieniu i drugich szansach. To również książka o roli przeznaczenia w naszym życiu. Widzimy, że nie sposób przed nim uciec. I wreszcie to powieść o prawdzie, która zmienia wszystko. Pełno w niej napięcia i niedopowiedzeń. Przygotujcie się na płacz, śmiech, frustrację i refleksję nad własnym życiem.

"Ostatni taniec" to piękna, prawdziwa i niezwykle bolesna historia miłosna. To powieść popychająca do tego, by przeżywać życie w pełni, mimo jego kruchości. Moje serce wyrywało się do świata, jaki skrywają karty tej poruszającej książki. Chętnie zatańczyłabym jeszcze niejeden taniec z twórczością pana Rafała!